Spotykam się dość często z jakąś taką "mesjańską" tendencją u osób, które mają za sobą wyniszczający, toksyczny związek z jednostką o rysie psychopatycznym, mianowicie... osoby te pragną jakoś "ostrzec" aktualną ofiarę/ofiary swojego zaburzonego eksia.
NIE. RÓBCIE. TEGO.
Z jednej strony jest to niby dość szlachetny odruch, mimo to - nie warto. Po stokroć nie warto.
Dlaczego?
Po pierwsze zastanów się, czy NAPRAWDĘ twoją jedyną intencją jest uratowanie jakiejś zbłąkanej owieczki, w której widzisz siebie sprzed x lat, a może... a może po prostu słyszysz syreni śpiew swoich starych, zamkniętych w podpiwnicznych lochach podświadomości demonów, pragnących wepchnąć cię znowu w życiowy krowi placek..?
Po drugie. Nawet, jeśli przyświeca ci - ot, z dobroci serca - misja zbawienia obcej dziewuszki, to sobie daruj, bo ona najprawdopodobniej ma już dokumentnie sprany mózg i została skrupulatniezaprogramowana, co ma o tobie myśleć. Najpewniej się już osłuchała łzawych i zatrważających historii, jaką to jesteś podłą do szpiku kości, pazerną, mściwą, wredną, zazdrosną, chorą psychicznie, obłąkaną i zaborczą suczą. Jak to skrzywdziłaś biednego, wrażliwego misia pysia i po jego dawnym (mitycznym) dobrobycie nie ostał się kamień na kamieniu, i on teraz - z jej pokaźną (zwłaszcza finansowo-mieszkaniowo-pijarową) pomocą - mozolnie odbudowuje swój Złoty Wiek. Potęga miełości, panie tego. Pamiętaj - lasia jest niezwykle precyzyjnieodłowiona z wiela, najpewniej - potulna, ufna, niedowartościowana mimoza, która nagle zachłysnęła się ideą, że jest czyjąś Gwiazdą Zaranną. Taki słodki biały zahipnotyzowany króliczek z puszystym ogonkiem, który z dewocją służy Panu Swojej Bajki i przegryzie aortę każdemu, kto poważy się zakwestionować jego majestat.
W jej oczach wyjdziesz na żałosną świruskę, co to wciąż obsesyjnie myśli o jej Księciuniu, knuje gierki i intrygi. Utwierdzisz ją jedynie w tym, że to, co Księciunio prawi na twój temat, jest prawdą. Nie zniżaj się, proszę, do tego poziomu.
Nie pakuj się w uszczęśliwianie nikogo na siłę, bo jeszcze zbierzesz po łbie, a w najlepszym razie się skompromitujesz...
Może właśnie najlepszą rzeczą, jakiej ta pogubiona dziołszka teraz potrzebuje, jest potężny chlast mokrą ścierą od życia przez fizys? Lekcja od kosmosu? Nie baw się w wysłannika Karmy, Karma może i bywa irytująco nierychliwa, ale - sprawiedliwa... Bo - chyba się nie łudzisz, że jakikolwiek związek tego typu (czyli rzyci z batem) czeka świetlana przyszłość..? Chyba się nie łudzisz, że psychofagi się zmieniają? Nie na lepsze i nie dla kogoś. Słodka idylla w toksycznym związku jest równie spektakularna, co ulotna. Kolos na glinianych nogach. Za każdym razem (spójrz wstecz... na siebie... i swoje liczne poprzedniczki) kończy się tak samo, więc... Ciesz się, że CIEBIE już tam nie ma. I skup się na swoim życiu.
A jak aktualna zbłąkana owieczka zacznie conieco kapować, to jak zechce skonfrontować fakty z teorią, to sama cię znajdzie. Ot, tyle.
Dziś będzie pokrótce o tym, co pomaga doraźnie ogarnąć życiową dupę. Wpis ten wyda się niektórym odbiorcom pitolongiem o oczywistych oczywistościach - i bardzo dobrze! Ale wiem też, że młodszej mnie bardzo przydałyby się te wskazówki - i lepiej uczyć się na cudzych błędach, niż na własnych... ;)
1.) RUDYMENTA. Zamiast nihilistycznie wzdychać ku niebiosom trza naprawdę zacząć u podstaw - codzienne zdrowe funkcjonowanie. Jedzenie, kupa, sen... I ruch! Jeżeli wciągasz jakieś antyodżywcze śmiecie, niedosypiasz na rzecz bezrefleksyjnego skrolowania internetowej papki informacyjnej, odpalasz jedną fajkę od drugiej i zapijasz kawą, a stres - alkoholem, to cóż... nawet, jeśli masz 20 lat i końskie zdrowie dzięki wspaniałym genom, uwierz - do czasu.
Mało jest spraw ważniejszych niż zdrowie. O ile "za gówniarza" pewna doza głupoty w tej materii jeszcze uchodzi za górnolotną beztroskę, o tyle szczerze dziwią mnie osoby 25+, 30+, 35+ żywiące się głównie fast foodami i mrożonym instant chłamem z supermarketu... to nie jest kwestia kasy, bo (wbrew wygodnemu mitowi) zdrowa pasza nie musi kosztować krocia. Daleko mi do żywieniowego oszołomstwa, gdyż, jak kiedyś wspominałam, unikam wszelkiej neofickiej fiksacji i monomanii, ot, staram się po prostu jeść świadomie i unikać przetworzonego, pustego odżywczo szajsu.
Jeżeli znajdujesz cokolwiek niepokojącego w swoim samopoczuciu, idź do internisty, zrób przegląd. Morfo i siuśki nawet prywatnie w labie nie kosztują dużo.No i tarczyca - deficyty energii nierzadko biorą się z zaburzeń jej pracy.
Odnośnie problemów ze snem zdarzyło mi się popełnić pościwo.
Tedy nie będę się powtarzać.
Rzeknę jeno - odpowiednia osobniczo porcja wypoczynu nocnego ma zasadnicze znaczenie dla jakości żywota, koniec kropka... choć wiem, że takie stawianie sprawy nie przysparza w pewnych kręgach lansu... (wszak podkrążone emo gały takie sexy, awangarda, rachityczne filozofy w porozciąganych swetrach i przeklęci poeci w zadymionych piwnicach, mrał).
2.) UGASIĆ OGIEŃ. Jeśli są jakieś bieżące sprawy, które Cię stresują, przerażają i prokrastynujesz ile wlezie rozwiązanie ich - pamiętaj, że chcąc uwolnić się od strachu, musisz mu spojrzeć w ślipia. Inaczej będziesz wiecznie uciekać - z duszą na ramieniu i jęzorem na brodzie.
Nikt nie powiedział, że będzie łatwo. Ale ZRÓB TO. Umów termin. Zadzwoń gdzie trzeba. Przeprowadź niewygodną rozmowę. Cokolwiek z tego nie wyjdzie - postawa proaktywna przywróci Tobie spokój i poczucie kontroli nad swoim życiem. Działaj. TERAZ. Go, go, go!
3.) ŹRÓDŁO SAMODYSCYPLINY - MOTYWACJA. Jako siusiara byłam totalnie niezborną, niezorganizowaną, roztrzepaną ciumrą. W pewnym momencie uświadomiłam sobie, jak dalece kijowa jest to kondycja i - mimo deficytu wrodzonych inklinacji do porządku - postanowiłam wziąć się za mordę i pokonać tę słabość charakteru. Bo nie chcę zgnić na kanapie przed tv lub przed komputerem, jojcząc, że inni mieli łatwiej/lepiej/pieniądze/szczęście/znajomości/wpływowych rodziców. Nie chcę, żeby życie mi przeciekało przez palce. Nie chcę bezmyślnie zmitrężyć tych swoich "pięciu minut" na tym padole.
Wzięcie pełnej odpowiedzialności za swoje życie jest zawsze punktem zwrotnym. Wybaczcie szczerość, ale bezczynne siedzenie na roszczeniowej dupie i skauczenie, jak to inni mają lepiej, jest do bólu frajerskie. Nie ma nic bardziej żałosnego i godnego litości od pogubionego człowieczka, którego jedyną radostką w szarym życiu są cudze potknięcia i porażki.
Więc wstań, otrzep się z kurzu i ogarnij własną rzyć. Nie zadomawiaj się w szarzyźnie, przeciętniactwie, miernocie, lichocie i skisłych towarzystwach wzajemnej adoracji.
Wielopoziomowe zajęcie się sobą to paradoksalnie najbardziej altruistyczna rzecz jaką możemy zrobić.
4.) PLANUJ. Na bieżąco. Organizacja ratuje życie - dosłownie. Zatem zrób sobie pyszną kawusię lub zaparz aromatyczną herbę, usiądź na tyłku i rozpisz sobie plan dnia, plan tygodnia, miesiąca. Notuj też na marginesie wszystko, co przyjdzie Ci do głowy, żeby zrobić. Każdą jedną pierdółkę, każdy impuls "a może bym...". Ja prowadzę uproszczony BuJo (Bullet Journal, obczajta na yt) - i daje mi to przyjemne poczucie, że zawżdy panuję nad sytuacją :) Nie kładę się spać, jeśli nie zagospodaruję dnia następnego. Ważna wskazówka - wybierz 3 zadania z listy do zrobienia, które mają absolutnie najwyższy priorytet, i zrób je ASAP. Najlepiej zaraz po zgrzebaniu się z łóżka - o ile to możliwe. Nawet nie wiesz, ile rzeczy pchniesz w ten sposób do przodu! Przełożyłam wszystkie swoje treningi interwałowe na rano - i od tej pory nie ma zmiłuj, żebym wypadła z tygodniowego rytmu, zaś satysfakcja z odfajkowanego wcześnie rano ważnego zadania daje kopa do realizowania następnych... Tak to działa.
/Najbardziej demotywujący dla mnie scenariusz dnia to przyspać za długo, odpalić bezmyślnie kompa i wdepnąć z samego rana w medialną kakę typu dupno hajo z Majdanami w Dubaju. A potem jeszcze dać nura w komcie i potarzać się mentalnie z radosnymi świniaczkami w błocku. Bo ktoś tym nowobogackim celebrytĄ tak pięknie, "ynteligiętnie i z klasom" podesrał... Jako żywo, średniowieczny motłoch ryczący z zachwytu podczas egzekucji i ciskający ekskrementami. Buchają gejzery frustracji - rzecz jasna pod sztandarem słusznej krucjaty przeciwko upadkowi kultury, promowaniu kiczu i zgniłych wzorców moralnych. Paradne... I jakie przewrotne. Obrzydliwa hucpa.
Koniec dygresji./
5.) MÓZG LUBI UPROSZCZENIA I SCHEMATY. Upraszczaj wszystko co się da. Optymalizuj. Jak z masz z czymś problem, np. z regularnym sprzątaniem chaty, rozpisz sobie schemat działania w czasie (tak, tak jak dla debila:)) i po prostu postępuj wedle instrukcji. Jak czegoś się uczysz, to robisz notatki, a potem przyswajasz wiedzę z zapisanych informacji. Idiotoodporne. Nie umiesz w kreatywne gotowanie na spontanie, a chcesz jednak praktykować domową szamkę? Znajdź sobie kilka niezawodnych przepisów, zanotuj je w "zeszycie do wszystkiego" (czyli np. BuJo) i proceduj. Warto mieć też na podorędziu plan żywieniowy na co najmniej parę dni oraz listę zakupów spożywczych - nienawidzę tracić czasu na rozkminianie każdorazowego obiadu, latanie do sklepów i sterczenie w kolejkach. Zakupy staram się robić większe, przemyślane, a rzadziej. I rano, kiedy jest świeży towar i mało ciżby.
Systematyczna optymalizacja doprowadziła do tego, że zamiast lękliwie egzystować z ponurym widmem spiętrzonych powinności, mam wewnętrzny zen (noo... coś w tym rodzaju). I potrafię naprawdę delektować się porą relaksu, bo wiem, że nań zasłużyłam. Prokrastynując - niby się opierdzielasz przy przyjemnostkach, ale gdzieś w głębi czai się ta kwaśna świadomość ważniejszych spraw, która - nie czarujmy się - psuje całą radość z tych przyjemnostek.
6.) CEŃ SOBIE SWÓJ CZAS I ZASOBY. Nie rozpraszaj swojej uwagi i energii na jakieś pierdoły. Skanalizuj ją w sposób celowy. Poświęcaj swe zasoby priorytetowo na sprawy ważne - wartościowe - dla Ciebie. NIGDY nie rozmieniaj się na drobne. Nie zadowalaj się bylejakością - byle jakim pożywieniem, treściami i... towarzystwem. Se-lek-cjo-nuj. Nie warto chłonąć bezkrytycznie wszystkiego. Nie warto nawykowo skrolować fejsa czy instagrama. Nie warto spędzać życia z gałami wlepionymi w jakikolwiek ekran. Nie warto tkwić w iluzjach, krzywdzących lub drenujących relacjach, łudząc się, że takie są standardy i "tak już jest"... Pamiętaj - z eschatologicznego punktu widzenia nic nie boli bardziej, niż stracony czas. Nie marnuj go na plotki, zawistne spekulacje, intrygi, uwsteczniające rozrywki itd.
Warto rozwinąć w sobie asertywność. Wobec tej kakofonii cholernego badziewia, które atakuje zewsząd.
7.) USTAL CELE. Zanim skierujesz gdzieś strumień swojej energii i uwagi, musisz wiedzieć gdzie i po co. Gdzie jesteś, a gdzie chcesz dojść. Zachowując w miarę trzeźwy osąd, rzecz jasna (30 kg w dwa miesiące nie brzmi zbyt realistycznie)... Niemniej jednak - warto mierzyć wysoko. Wierzę, że wytrwałość (prędzej czy później) zaprowadzi człowieka praktycznie wszędzie, gdzie chce dojść, więc warto być ambitnym. Nie zadowalać się byle dołkiem z ciepłym gówienkiem, bo każde gówienko kiedyś ostygnie. Zwizualizuj sobie szczegółowo siebie za 5 lat - siebie tak, jakby porażka nie istniała. Kreśląc tę wizję, nie słuchaj podszeptów wstydu i lęku (naah... innym to się może udać, ale nie mnie...).
8.) OGARNIJ PRZESTRZEŃ. Przyznam się, że od dziecka żyłam z łatką bałaganiarza. Problem w tym, że od dziecka również przejawiałam potężny organiczny opór wobec czynności i wszystkiego, co oparte było na jakimś niezrozumiałym dla mnie dogmacie. Sprzątaj, BO TAK. Do dziś przymus i presja najskuteczniej studzą moją motywację do czegokolwiek. Jestem typem osoby, która sama się musi zmotywować, musi wiedzieć PO CO coś robi. Muszę mieć "bigger picture". Z biegiem czasu, kiedy zewnęrzny terror sprzątania ustał... odkryłam, że - hej, super się przebywa w ładzie :) W uporządkowanej, czystej i wizualnie przyjemnej przestrzeni spokój umysłu przychodzi jakoś samoistnie, łatwiej też się skoncentrować i być kreatywnym. Wypoczywać. Same korzyści!
No dobra, powiecie, urzekła mnie twoja historia :P Do czego zmierzam - zagracone otoczenie wpływa na mózg o wiele bardziej, niż nam się wydaje. Rzecz jasna, negatywnie. Pedantką prawopodobnie nigdy nie będę, ale - z dumą mogę powiedzieć, że ogar jest. Teraz staram się przekazać dziecku, że pokój sprząta się nie dla świętego spokoju od zrzędzącej mamy, tylko po to, żeby przyjemniej się w nim przebywało.
9.) RUTYNA. Stety niestety, raczej nie zrobisz życiowej wolty z wtorku na środę. To bardziej jak ewolucja, a nie rewolucja. Skup się na nadążaniu za bieżącymi zadaniami, czas i tak upłynie, a nowe (niewygodne początkowo) nawyki przedzierzgną się niezauważalnie w... "to wgl można inaczej?". Warunkiem jest systematyczność. I cierpliwość*.
10.) UCZ SIĘ i INSPIRUJ SIĘ. Wysiłek poznawczy to jedna z najmądrzejszych inwestycji. Jeśli nie masz pomysłu na jakiś konkret, to szlifowanie języka obcego jest zawsze dobrym pomysłem. Ja jestem też uzależniona od słuchania podcastów lub ulubionych youtuberów, zwłaszcza wtedy, kiedy motywacja leci na ryj.
*A propos cierpliwości - spadki motywacji i gorsze dni są wliczone w koszty całego przedsięwzięcia - nie da się ich uniknąć, zwłaszcza na początku. Ale nie ustawaj w staraniach.
Pamiętaj - nie oglądaj się na ludzi. Zwłaszcza na te gnuśne cyniczne "szare eminencje", co z koślawym uśmieszkiem szyderstwa będą odprowadzać Twoje wyprostowane plecy, a potem sączyć innym w uszy swój jad na Twój temat... Oni chcą utrzymać status quo, woleliby otaczać się li tylko niegroźnymi pociesznymi piętaszkami, żeby móc brylować na ich tle.
Większość ludzi reaguje z dość prymitywnej, podświadomej matrycy - osoby piękne/zdrowe/bogate/szczęśliwe są dla nich ogromnym zagrożeniem. Dlaczego? Bo są jaskrawym naocznym dowodem, że MOŻNA porzucić wygodną i bezpieczną rolę ofiary. A nic tak nie boli jak konstatacja, że ktoś właśnie zrealizował potencjał, o który sami siebie podejrzewamy. Układ zawsze daży do równowagi, więc wszystko, co wystaje poza schemat i przeciętność będzie przez kolektyw "ciągnięte w dół".Wiem, że brzmię tutaj dość cierpko i radykalnie, ale... sorry, nie wpisuję się w nurt słodkiego bżdżenia w duchu syndromu Polyanny.
To tyla.
A, jeszcze wystąpienie Brene Brown o krytykach, w zasadzie wyczerpuje temat niekonstruktywnego feedbacku:
Dzisiaj powiem trochę o czymś, co wzbudza moją potężną niechęć, gdyż zazwyczaj idzie ramię w ramię z fałszem, zawiścią, resentymentem, brakiem wyobraźni, okrucieństwem itd.
Określenia "bułkę przez bibułkę" używam w odniesieniu do osobników napuszonych, zadętych, odznaczających się świętoszkowato-pretensjonalnym obejściem, wysterylizowanych z dystansu oraz autoironii, o atroficznym bądź szczątkowym poczuciu humoru (ale broń boszsz pikantniejszego, satyrycznego, czarnego, rubasznego, absurdalnego, czy ironicznego... pozostają powierzchowne, aseptyczne, konwencjonalne śmieszki heheszki, najlepiej z klakierami w tle jak w sitcomach, albo zgryźliwy cynizm). Charakterystyczna jest idolatryczna służalczość względem zinternalizowanych bez jakiegokolwiek wysiłku umysłowego reguł, monumentalnych Uznanych Autorytetów (m.in. religijnych), ostentacyjnym aspirowaniem do pańskich manier - arystokratycznych w takim sensie, jak gmin zwykł je prostolinijnie imaginować w swej platonicznej tęsknocie... Czyli - najczęściej zupełnie od czapy. Jak niektórzy nuworysze, co to z wtorku na środę zapominają, jak jeszcze niedawno fajdali pod chałupą i ucierali tyłek liściem łopianu, ledwo strupy z rzyci odpadną, pędzą fundować sobie złote klamki i marmurowe sedesy. INWESTUJĄ W POZÓR. Bo myślą, że pozór - blichtr, jest kwintesencją bogactwa. Nie rozróżniają "aktywnego życia duchowego" od pustego rytualizmu i bezrefleksyjnego pacierzowania. Obłudę i kołtuńskie konwenanse nierzadko zaś mylą z prawdziwym pionem moralnym i przyzwoitością.
Tymczasem zaprawdę powiadam Wam, nic bardziej mylnego. Różnica przypomina tę między zdrowym kręgosłupem i silnymi mięśniami szkieletowymi, a gorsetem. Zdrowa sylwetka nie potrzebuje sztucznej korekty, protez, podpórek, atrapek itp.
Podobnie charakter.
Niektórzy jednak dobrowolnie tkwią w ciasnych, skostniałych konstruktach myślowych jak w hermetycznej puszce, ale łudzą się, że to wspaniały pałac - forteca. Ścisłe, podane na tacy pod nos, prawidła obyczajowe to ich zbroja, blaszane ubranko, które z pietyzmem polerują, kiedy nikt nie patrzy. Bez niej byliby bezkształtnym przezroczystym glutem. "Co ludzie powiedzą" - sensem ich życia. Rządzi nimi tzw. gen niewolnika.
Byle co jest w stanie im uchybić. Niecenzuralne wyrazy, dowcipkowanie z "zakazanych" rzeczy, pojedyncza literówka w czyjejś sensownej skądinąd argumentacji, polemika z "odwiecznymi" dogmatami... W ich móżdżkach są tylko dwie szufladki - czarna i biała. Po co forsować szare komórki?? A zatem nieważne, że jakiśtam Miodek i niejaki Bralczyk legitymizują stosowanie wulgaryzmów w określonych sytuacjach i kontekstach. NIEWAŻNE. Brzydkie wyrazy = fujka = żule = rynsztok. Nie to co my, (wannabe) paniczyki. Koniec kropka. (Nie chodzi mi o bronienie rynsztokowej retoryki - która jest niewątpliwie szpetna i drażniąca. Chodzi mi o to durne a powszechne zakłamanie, że "inteligentualistom" nigdy żadne słówko na K... i Ch... i J... się nie wymsknie. Akurat... Ludzie szlachetni zazwyczaj wolą sobie przekląć, niż być cichym skurwysynem. Ot co.)
Co ciekawe, tacy ludzie zazwyczaj z nabożnym namaszczeniem wypowiadają się o muzeach, teatrach i filharmoniach. Szkoda, że w nich chyba nie bywają. Bo gdyby mieli blade pojęcie o sztuce, mieliby świadomość, że to nie tylko jakieś "ładne" obrazki i wibrujące trele. Sztuka - sztuka wybitna, to odwaga do łamania zasad. Do myślenia pod prąd. Bo z nurtem to tylko łajno płynie. I inne śmiecie.Konformizm wyklucza jakąkolwiek wielkość! Ogromna część sztuki to rubaszność, sprośność, wulgaryzmy, seks, gołe baby i generalnie pogarda dla wszelkiej narzuconej "poprawności politycznej". A tzw. wyższe sfery nie zawsze sączą popołudniową herbatkę odginając z wdziękiem najmniejszy paluszek i prowadząc gładkie rozmowy o Niczym.
Dżizas.
Wkurza mnie to wybiórcze doktrynerstwo... Ludzie biorą sobie jakiś wycinek rzeczywistości i wpadają w monomanię. Po co? Świat nie jest czarno - biały. To nasz móżdżek operuje rozgraniczeniami. Ludzka natura jest wszędzie i zawsze dość podobna. Nie jest ani dobra ani zła - zależy, jak wybiera w danym momencie, a bywa, że logiki i konsekwencji brak... Poznajmy dobro po owocach, nie po chęciach czy deklaracjach! Jesteśmy prości i skomplikowani zarazem. Nie ma rzeczy ani zjawiska, które nie miałoby swojego mrocznego rewersu. Świat stoi opozycjami binarnymi. My również posiadamy swój Cień. I dopóki go nie zintegrujemy poznawczo, nie będziemy pełnią. Spychanie go, odcinanie i odżegnywanie się od niego paradoksalnie daje mu ogromną władzę nad nami.
I grozi staniem się zafiksowanym w swojej mikro puszce światopoglądowej dupkiem machającym pożyczoną szabelką z tektury.
Hmm. Szczerze powiedziawszy nie wiem, czy ten strumień świadomości jest dla kogokolwiek jakkolwiek zrozumiały, ale czułam mus uzewnętrznienia się. Chodzi mi po prostu o to, że ludziom brak odwagi do bycia kimś autentycznym. Chełpią się, że im coś odgórnie wpojono*. Żeby być damą, na przykład. Że to niby ogromna wartość jakaś. Ale cóż to znaczy być damą..?? Kto arbitralnie rozdaje ten tytuł i czy rzeczywiście warto detonować granat w rzyci, aby nań zasłużyć..? Buzia w ciup, rąsie w małdrzyk..?
Dla mnie literacką kwintesencją damy była wspaniała Melania Wilkes z "Przeminęło z wiatrem", ale sorry... i tak wolę ognistokrwistą, życiową, buntowniczą Scarlett. I charakternego Rhetta - zamiast "dżentelmena w każdym calu" - Ashleya.
* - drażni mnie w ogóle ten zwrot, bo sugeruje, że delikwent jest jakąś bezrozumną i bezwolną masą, której można wszczepić jakikolwiek czip i zaprogramować jak się chce...
Chcę się jeno na szybkości podzielić moim niedawnym odkryciem w zakresie blogerek modowych. Otóż, blogerki modowe interesują mnie w 99,9% jak zeszłoroczne liście. Ale poszukując inspiracji trafiłam na Zoe. Zoe Alalouch:
- jej stylówki są frapującym mariażem nonszalanckiej bohemy z dandysowatą elegancją
- jest kapelusznikiem <3
- lubi trampki
- lubi warstwową biżu o etnicznym sznicie, niefrasobliwie miksuje srebro ze złotem i mosiądzem i w nosie ma, że "tak się nie robi" - i wygląda zajebiście
- jest jakaś taka inna - drobniutka, uśmiechnięta, rozczochrana, barwna i interesująca - w morzu napompowanych silikonem dziuń wyobciskanych bandażowymi sukienusiami, spozierających wzgardliwie znad odętych ostrzykniętych war - sorka, nic nie mam do tychże, ponad to, że zaczynają być męczącą me oczy sztampą (mój blogasek, MOJE ZDANIE, piss off, peace out)
No. I właśnie za czymś takim gały me tęskniły na pinterestach i inszych instagramach! :)
Wróciłam niedawno z cudownych wakacji i ociekam radością oraz entuzjazmem, a jednocześnie po głowie chodzą mi dość poważne tematy... Hmm :)
Dzisiaj o tem, że nie zawżdy warto detonować granat w rzyci w imię miru. W sensie - żeby zacisnąwszy zęby zmilczeć jakiekolwiek pohańbienie naszych osobistych granic. Przymykać oko na mniej lub bardziej zawoalowane przejawy chamstwa, bucery, nieokrzesania. Tolerować, odpuszczać... Bo że niby tak szlachetniej, bo trzeba "być ponad", nie reagować, lepiej zostawić "bez komentarza".
Nie chodzi mi BYNAJMNIEJ o to, żeby się zawsze agresywnie strzępić i wzniecać guanoburzę pod byle pretekstem oraz generalnie być nabzdyczonym na punkcie własnego majestatu, roszczeniowym indorem!
Tym, co mnie jednak boli, jest deficyt elementarnej asertywności. Zwłaszcza, niestety, u kobiet. Że niby ugrzecznione potulnocipstwo magicznie przekłada się na "lepsze" relacje - tylko, yyy, lepsze dla kogo? Bo raczej nie dla samej zainteresowanej. Chyba, że zadowala ją perspektywa "ch*jowo, acz stabilnie". I pod cudze dyktando. Co kto lubi. Znam latami bitą i zdradzaną żonę, która dziś wypina z dumą pierś w oczekiwaniu na ordery, bo "utrzymała małżeństwo dla dobra dzieci"... Owe dorosłe już dzieci bujają się aktualnie po kozetkach u pojebologów, ale to drobny szczegół. W swoim mniemaniu dokonała heroicznego wyczynu, robiąc z siebie podnóżek i wycieraczkę. Ułuda daje momentami wspaniały haj, zaiste...
Powtarzam, że nie chodzi mi o bycie prącą na konfro, upierdliwą biczą. Po prostu szczerze ubolewam, że czasami w imię wypaczonego "świętego spokoju" postanawiamy zdławić, nie artykułować naszej uzasadnionej złości, buntu wobec niesprawiedliwości itd. Tolerujemy tratowanie brudnymi buciorami naszej świętej przestrzeni, patrzymy, jak ona się kurczy. I to już nie jest okej. Bo prędzej czy później dojdzie do implozji. Negatywne emocje będą się kumulować, kisić, aż w końcu, za przeproszeniem, coś jebnie. Oj, i to mocno. Pół biedy, jeśli na zewnątrz. Gorzej, jeśli np. w postaci somatycznej... :/
Często słyszę to cholerne "aaa, wiesz... nie ma sensu". Nie ma sensu otwierać japy i protestować, kiedy nasze podstawowe potrzeby i prawa nie są respektowane. Serio..??
Wiecie co, ja baaardzo nie lubię konfliktu i chaosu. Ale doświadczenie mnie nauczyło, że o wiele gorsze od chwilowego zepsucia powietrza jest trwałe zepsucie sobie krwi. Asertywność nie ma nic wspólnego z agresją, to kluczowe i absolutnie niezbędne narzędzie dla zachowania szacunku do samego siebie... Szacunek do siebie i godność osobista ma o niebo więcej wspólnego z ustanowieniem i obroną własnych granic, niż z takimi pierdołami jak długość spódniczki.
Ach, i ważna rzecz - asertywność można wytrenować niczym mięsień! Polecam z całego serca.
Wieki całe nie wrzucałam tu swoich inspirek wygrzebanych z czeluści internetu w zakresie przyodziewku... Bo przez dłuuugi czas miałam kryzys garderobiany, który przeleczyłam metodą radykalnej redukcji szmat, ale wciąż czułam impas - większość propozycji outfitów na ulicy i w wirtualu była dla mnie taka... 'meh'. Niby fajne, ale... właśnie 'meh'. Wtórne, poprawne, może i ładne. Jednak zalew klonów i trochę nuda.
Jakiś czas temu bardzo zaintrygowała mnie typologia Davida Kibbe. Czytałam, czytałam i początkowo niewiele z tego kumałam. Z czasem - zaczęło mi się to jakoś składać do kupy. Zdaję sobie sprawę, że wielu osób Kibbe nie przekonuje, uważają jego system za jakiś absurdalny stylowy horoskop w który się albo "wierzy" albo nie. Zazwyczaj te osoby nader pobieżnie zapoznały się z zasadą działania owego "horoskopu" i tyle im wystarczy, aby zjawisko zdyskredytować. Tymczasem system Kibbe nie jest ani prosty, ani wzięty z czapy. Jestem bodaj ostatnią osobą skłonną popadać w jakiekolwiek doktrynerstwo, ale tutaj poczułam, że "coś jest na rzeczy" z tymi typami fizjonomicznymi. Chodzi przecież nie o wróżenie z fusów czy ptasich jelit, a o strukturę, symetrię, wzrost, proporcje - i choćbyśmy nie wiem jaką politpoprawną nowomową czarowali rzeczywistość, dla ludzkiego oka kwestia harmonii linii i form nie jest abstrakcją. Przykro mi. Owszem, można rzucać cegły i kamienie na chybił trafił, ale czy bez projektu architekta wyjdzie z tego funkcjonalny i piękny gmach? Nie sądzę. Oczywiście - ubrania to TYLKO ubrania i większość ludzi nie zaprząta sobie nimi zbytnio głowy, a jak zaprząta, to zazwyczaj w myśl zasady "dużo, modnie i tanio". Niektórzy ostentacyjnie wyzłośliwiają się na "pustych" blogerkach modowych, stylistkach itp. a jak jest WYPRZ to PIERWSI gonią z jęzorem na brodzie po naręcza poliestrowych szmatek :) No cóż... wolność, prawdaż :D
Toteż - jeśli kogoś nie interere ta tematyka, niech zwyczajnie odpuści niniejszy post.
Bywało tak, że jakiś element garderoby cholernie mi się podobał, a sama wyglądałam w nim jak wioskowy głupek... Weźmy takie rozkloszowane spódnice/sukienki. W momencie największego natężenia fascynacji estetyką z filmów Tima Burtona zapragnęłam czarnej, gotyckiej "bombki". Sprawiłam sobie. I - mimo "poprawnej" figury - wyglądałam w niej jak stara baba przebrana za przedszkolaka na kinderbalu. No masakra. Podobnie było też z boho-szarawarami, szerokimi powiewnymi nogawkami i rękawami, drobnymi wzorami itd. W minimalistycznej elegancji wyglądałam niby poprawnie, ale... czułam się dotkliwie wykastrowana z jakiejś iskry. W końcu, metodą prób i błędów, mniej więcej rozkminiłam, co mi pasuje, a co nie. Ale po odchudzeniu szafy zależało mi na pozyskiwaniu wyłącznie ajtemsów 100% spójnych ze mną. Wtedy trafiłam na Kibbe.
Na początek polecam cały blog Grety Kredki, ale zacząć od podstaw:
U Aly filmików na ten temat jest więcej. A w makijaże umie jak mało kto - nie zajmuje się durnymi haulami i ciapaniem tęczowych powiek; określiłabym ją raczej jako makijażowego inżyniera - proporcje, gra światła i cienia, nic nie jest przypadkowe. Sama Aly jest niezwykle ciepłą i empatyczną osobą. Podoba mi się to, że gloryfikuje piękno w jego różnorodności, a nie dążenie do sztampy.
Wracając do typów Kibbe! Test może kogoś szczęśliwie naprowadzić, ale mnie akurat zwiódł na manowce... :) Skorzystałam więc po prostu z konsultacji z Gretą i okazałam się typem Flamboyant Gamine. No i nagle wszystko pyknęło. WSZYSTKO. Odetchnęłam z ulgą, ponieważ oznacza to dla mnie zielone światło i błogosławieństwo dla mojego ukochanego wewnętrznego dziwaka :D Hulaj duszo! Jako Flamboyant Gamine mogę, a wręcz powinnam:
- uskuteczniać eklektyczny nonszalancki styl (yaaay!)
- tudzież urokliwe retro a'la Gatsby (zawsze było mi ładnie w diademach i opaskach)
- podwijać rękawy i nogawki (od zawsze tak mi instynktownie pasowało, ale nie wiedziałam dlaczego)
- nosić osobliwe wyraziste printy na koszulkach (yaaay!)
- nosić ołówkowe i krótkie spódniczki
- nosić "toporne" i antypańciowate obuwie (yaaay!)
- nosić zwierzęce motywy (cętki, faux fur, wąż - sorryyy, ale ja uwielbiam)
- nosić rzeczy zbluzowane
- nosić boyfriendy (uwielbiam) i rurki (uwielbiam z wysokim stanem)
- nosić krótkie kurteczki i ramoneski (yaaay!)
- nosić się warstwowo i kontrastowo, np. obcisły dół luźna góra lub odwrotnie
Ogólnie - nie ukrywam, że jest mi to wszystko wybitnie w smak. "Czuja" miałam dobrego.
Nie chodzi o to, żeby się podporządkowywać w 100% i zmieniać upodobania na siłę. Chodzi o to, żeby wyłuskać z tego esencję, to, co dla nas najbardziej korzystne. Linie, fasony. Wydaje mi się, że - będąc ich świadomym - można bardzo fajnie zaadaptować Kibbe do własnego stylu i własnych naturalnych inklinacji. Od nas zależy, czy - i jak - użyjemy jakiegoś narzędzia.
U Kibbe zajebiste jest to, że podział na sylwetki nie przebiega według ich "wad" i "zalet", tylko opiera się na apoteozie własnej budowy ciała. W przeciwieństwie do wszelkich kretyńskich metamorfoz typu "Łabędziem być" nie każe wszystkim kobietom wciskać się w stereotyp cycatej seksbomby - klepsydry na niebotycznych szpilach, z bujną blond koafiurą. Wręcz przeciwnie - chodzi o kultywowanie, żadnego maskowania "zbyt szerokich ramion" (wtf?) i dosztukowywania biustu czy tyłka.
No dobra, tymczasem zmykam złapać jakieś promienie słoneczne na tyłek. Dajta znać, czy kontynuować wątek własnych stylówek i inspirek :) Baaj!
Kiedyś wspomniałam o tym, że piszę do samej siebie. Zazwyczaj drogą elektroniczną, bo doświadczyłam za młodu przykrego incydentu wścibstwa i nieposzanowania prywatności ze strony pewnych osób. [Nie obcych... Osób, które najwyraźniej uważały, że stoją ponad moim prawem do poczucia bezpieczeństwa we własnej przestrzeni. Że "dziecko" nie powinno mieć "jakichś tajemnic". Że można je wyszydzić.
Podarłam wszystko jednego wieczoru.
Dziś mam świadomość, że to tamci niby-dorośli powinni się za siebie wstydzić. Powinni płonąć ze wstydu za swój żenujący brak empatii, elementarnej wrażliwości i dojrzałości.
Odebrałam wiele lekcji z zakresu toksycznego wpływu tzw. "bliskich" ludzi... Ale o tym będzie kiedyś dłuuugi, osobny post.]
Wracając do pisania! Jakoś tak parę lat temu miałam pracę z dużą dozą samodzielności, jednak regularnie musiałam pisać sprawozdawczego maila do szefostwa o postępach, ewentualnych trudnościach i wszelkich kreatywnych pomysłach. Złapałam się na tym, że takie maile sprawozdawcze bardzo fajnie porządkują mi łeb, pomagają się zorganizować, oszacować progres w zadaniach, śledzić poziom motywacji itd. Postanowiłam wypróbować ten patent "w życiu". Działałam intuicyjnie, a okazało się, że jest to uznana i dość dobra metoda autoterapii, ale także po prostu - wartościowa praktyka sprzyjająca klarowności i jasności umysłu.
Jestem typem osoby z naturalnymi skłonnościami do generowania chaosu, ale bynajmniej nie udaję, że świetnie się czuję jako hodowca entropii - wręcz przeciwnie, permanentny nieład powoduje u mnie zapętlenie, niepokój, efekt "jelenia w świetle reflektorów" - dlatego wzięłam się za pysk i poczyniłam znaczne postępy jako Chaos Commander. M.in. właśnie zajęłam się systemowym i systematycznym ustanawianiem kosmosu we wszelkich dziedzinach mojego żywota, zaś odgruzowanie sobie drogi do poznania samej siebie oflagowałam na czerwono jako najwyższy priorytet.
Niektórzy preferują pisanie odręczne, ale w zakresie strumienia świadomości stanowczo lepiej mi się klepie w klawiaturę, ponieważ idzie mi to szybciej. Nie muszę baczyć na styl pisma, który, kiedy się spieszę, trudno odkodować. Odręcznie sporządzam zazwyczaj krótkie notatki, punktowe listy, wykresy, mapy myśli itp. Bardzo fajnie o pisaniu dzienników wszelkiej maści mówi Lavendaire, jedna z moich ulubionych ostatnio zagramanicznych jutuberek:
Uwielbiam jej słuchać! Nie bełkocze, nie ma irytującego akcentu i polipa w nosie, gada zwięźle i do rzeczy, jest - przynajmniej dla mnie - niezwykle inspirująca. Polecam. Posiada także swoje podcasty. Sprawiła, że coraz bardziej przekonuję się jednak do prowadzenia odręcznych zapisków :) Podoba mi się idea 'current me vs. future me'.
Korzyści pisania:
1.) KOZETKA U POJEBOLOGA INSTANT. Kiedy jest Ci w życiu źle, po prostu siadasz i zwalasz z garba cały balast. Wszystko po kolei. Nie cenzurujesz się, jesteś szczera i autentyczna. W razie potrzeby bluzgasz jak marynarz. Metabolizm dotyczy nie tylko ciała, ale też ducha. Zbędne rzeczy należy wydalać, a toksyny w szczególności. Jak już się wybebeszysz z całego zalegającego syfu - zobaczysz czarno na białym swoje bolączki i o wiele łatwiej będzie Ci coś na nie zaradzić. Trudno jest walczyć z wrogiem w ciemnościach. Kiedy piszesz, rzucasz na problemy bezlitosny snop światła - i widzisz jak na dłoni, z której strony "ruszyć temat". Ważne jest, aby nie poprzestać na wyrzyganiu żali i nie wkręcić się w spiralę negatywizmu. Dlatego ja stosuję swoisty dwugłos: najpierw idzie szambo, a później - piszę jakby z pozycji swojej najbliższej osoby (którą notabene powinniśmy dla siebie być) - pochylającej się z najwyższą troską nad problemami kogoś najważniejszego. I tu już oczywiście wybija wulkan pozytywności, świeżej perspektywy, rady, pociechy, motywacji.
Taka dychotomia wewnętrznego dyskursu jest bardzo sprawiedliwa. Posiadamy tzw. Cień i nie zagłuszymy go słodkopierdzącym szczebiotem Polyanny, musimy uczciwie dopuścić go do głosu, a potem - zrównoważyć.
Wiele rzeczy okazuje się wynikać po prostu z nieuświadomionego, irracjonalnego lęku. A remedium na wszelkie strachy to złapanie ich za kosmaty łeb i spojrzenie w fosforyzujące oczy rozmiaru spodków.
2.) ODZYSKANIE POCZUCIA KONTROLI. Pisząc regularnie, nasiąkasz przekonaniem o ciągłości i sensowności własnego życia. Ćwiczysz wewnętrzną uważność. Oczyszczasz system ze śmieciowych plików, które zamulają Ci wydajność. Zyskujesz też cenny dystans, który sprzyja pogodzie ducha. Wracam sobie czasami do swoich pisanych na gorąco tekstów i... ehh, człowiek rozemocjonowany jest jak kipiące mleko w garczku :) Skanalizowanie emocji w swobodnym pisaniu działa jak dobry amortyzator.
Możesz też po prostu śledzić swoją wytrwałość w trzymaniu się dobrych nawyków, wzloty i upadki w dążeniu do celów, ogólną ewolucję swojej osoby, opisywać na bieżąco wrażenia z przeczytanych książek i obejrzanych filmów (które niestety szybko ulatują), po prostu wszystko, co Cię w danym momencie jara, inspiruje, cieszy, wkurza lub niepokoi.
Możesz aktywnie pracować nad swoim nastawieniem, nad stanem umysłu. Uświadamiasz sobie, że nie jest on raz na zawsze wykuty w skale, tylko plastyczny jak glina.
3.) WINCYJ KREATYWNOŚCI. Tak tak, kiedy zatory energetyczne się rozpuszczają, można doświadczyć istnej powodzi twórczych wątków. Kiedy zwalnia się przestrzeń, pojawia się nowe. Chomikując zbędne "stare graty" na peryferiach świadomości blokujemy to miejsce i kręcimy się w kółko goniąc własny ogon. Tymczasem warto przecierać nowe szlaki neuronowe.
4.) SPOKOJNIEJSZY SEN. U mnie pisanie do samej siebie było kamieniem milowym w walce z bezsennością. Nie twierdzę, że zadziała u każdego, ale ja sobie chwalę. Resetuje mózg. Zwłaszcza fajnie jest np. raz w tygodniu wypisywać rzeczy, za które jesteśmy wdzięczni.
5.) MOMENT SZCZEROŚCI. Zauważyłam, że wielu ludzi żyje na autopilocie. Studiują, pracują, wchodzą w związki, biorą śluby, rozmnażają się, ale to wszystko jakoś tak... na pół gwizdka. W półśnie. Śni im się, że szczęście to złoty dzban pod tyłkiem skrzata na drugim końcu tęczy. Mawiają, że "życie im się nie ułożyło" lub "ułożyło", tak jakby nie mieli na to wpływu, jakby byli bezwolnym pionkiem na szachownicy. Wchodzą bezrefleksyjnie w jakieś społeczne schematy i później łączą się w narzekaniu.
W pisaniu najbardziej chodzi o ten moment zatrzymania się w tu i teraz, moment totalnej szczerości z samym sobą. Bez upiększania, czarowania się, iluzji. Moment wyzwolenia z "czasu psychologicznego" (życia w potrzasku przeszłości i obawie przed przyszłymi zdarzeniami). Wejście w "teraz".
***
Łomatko... Zara pomacam się po żuchwie w poszukiwaniu brody taoistycznego mędrca LOL :D
Moi rodzice "od zawsze" mieli jakąś działkę - w sensie, ogródek, grządki, kwiatki, chałupkę, huśtawkę, hamaczek i te sprawy. Nasza dawna działka znajdowała się mocno na peryferiach miasta. Spędzałam tam jako dzieciak mnóstwo czasu. Rodzice byli zazwyczaj zajęci jakąś pracą, a mały, nieco autystyczny Toyad szwendał się po polach, łąkach, ugorach, pagórach, potoczkach, laskach i nierzadko po starym urokliwym cmentarzu. Jakoś tak... ta cisza, głusza, odludna dzicz, medytacyjny spokój, pierwotne poczucie wolności - mocno wrosły mi w mózg. Czułam się naturalną częścią tego krajobrazu. Łaziłam samopas, tropiłam sarny i bażanty, znajdowałam sporo rozmaitych trucheł i miałam upodobanie w oddawaniu im ostatniej posługi, celebrując kwietne pochówki futrzastych czy pierzastych przyjaciół.
Martwa natura nie wzbudzała we mnie odrazy, tylko jakiś taki przyjazny respekt.
Uśmiecham się dzisiaj do tych swoich sielskich wspominków. Miasto się rozrosło i wchłonęło tamte urokliwie zadupiaste rejony w swoje betonowe trzewia, rodzice zamienili działkę na bliższą miejscu zamieszkania.
Ostatnio znalazłyśmy tam, moja Progenitura i ja, małą nieżywą ptaszynę. Pisklak otrzymał imię Buniek i został pogrzebany z zaimprowizowanymi honorami, na poduszce z mchu i pod kołderką z płatków róż.
U mnie spondżi. Choć aktualnie przebywam lekką infekcję - trochę łotdefak o tej porze roku, no ale. Jak tylko zaczęło mnie alarmująco wiercić w kichawie, rzuciłam się na prozdrowotne napary z ziółek i wypijam ich morze, ponadto płuczę kichawkę wodą z solą przy pomocy zabawnego (i mocno, karwia, nietaniego) dzbanuszka Nose Buddy, i miewam się niezgorzej. Dzisiaj będę tłoczyć świeżuni sok z ekobajo wiejskich podrzeszowskich jabuków i marfefków, i buraczka, to się dowitaminizuję. Niam niam.
Dzbanuszek wygląda tak:
Trochę jak konewka, trochę czajniczek, trochę gadżet erotyczny...
***
Ostatnio przeszłam się po galeriowych sieciówach w Krakowie i w Rzeszowie i... doszłam do wniosku, że bawełna chyba wkrótce zyska status jedwabiu. Miałam przestój w łażeniu po galeriach, nie wiedziałam, że jest AŻ TAK słabo. Coraz trudniej o letnie, uniwersalne sukienki z naturalnych, a chociażby przyjemnych ciału, w miarę oddychających materiałów! Żeby choć wiskoza... Tymczasem paskudny poliester najgorszego sortu zaanektował lwią część wieszaków... Ja rozumiem - chińskie pozszywane lewą nogą "jednorazówki" na wesele pociotki czy inszą, powiedzmy, niezbyt ważką okazję. Nie mam nic przeciwko domieszkom, które podnoszą komfort użytkowania niektórych elementów odzieży. Też wiem, że syntetyk syntetykowi nierówny, biorąc pod uwagę np. wyspecjaliowaną do termicznej regulacji odzież sportową. Jasne. Ale kto przy zdrowych zmysłach pragnie paradować spowity w plastik w trzydziestostoniowe upały?? :/
Wiadomo, że nie każda sieciówa serwuje absolutnie samo badziewie, ale - śmiem twierdzić - większość psieje... Nawet, powoli, te niby "droższe i lepsze". Jakość spadła na pysk. Dominują swetry z akrylu i foliowe wyprintowane reklamówki w charakterze kiecek. Żenada... No, ale najwyraźniej konsumenci (a ściślej konsumentki) nie są zbyt wymagający - szmata ma być modna przez chwilę i (w miarę) tania, ot, dzisiejsza filozofia. Ehh.
Myślałam, że może ja mam jakieś z czapy wymagania, ale okazuje się, że Mr. Vintage dawno już zauważył to samo w kontekście, wydawać by się mogło, "wyższej półki" - że każualowo-elegancka moda damska ostro podupadła jeśi chodzi o jakość materiałów. I póki będziemy ochoczo nabywać ten syf, nic się nie zmieni. I nie chodzi o neoficki snobo-radykalizm i polowanie z wypiekami na twarzy na kaszmiry i jedwabie, ale o jakotaką świadomość i umiejętność rozróżnienia przyzwoitej jakości od lichoty, którą coraz bezczelniej wciskają nam producenci.
Dobrze by było, gdyby w sukurs przyszły jakieś autorytety z internetów. Tak z grubsza dzielę blogeriny modowe na stare wygi - dla których jakość jest kluczowa, i te aspirujące, za przeproszeniem, siksy, dla których priorytetem jest natrzaskać gazylion foci na insta w gazylionie pstrych szmatek zestawionych z gazylionem sandałków z taniebucikipeel. Te pierwsze po eonie brodzenia w stertach tekstyliów z ulgą wybierają wyzwalający minimalizm, te drugie... - mam nadzieję, że kiedyś również "wyrosną" z żarłocznego konsumowania szybkiej taniej mody.
Bo wiem po sobie, że z tego się wyrasta. Lepiej mniej, a lepiej. :)
Dlatego, jako zwolenniczce slow fashion (phehe) mus mi chyba z podkulonym ogonem wrócić do regularnych przeszperów w lumpach. Po ostrym detoksie szafy okazuje się, że sporo moich najlepszych jakościowo rzeczy pochodzi właśnie z second-handu. I noszę je, wręcz zajeżdżam, latami. Rekordzistka - popielata miękka bawełniana (z niewielką domieszką elastanu) ramoneska, którą noszę od 11 lat i będę nosić aż się rozleci w drzazgi, a nie zapowiada się, by to prędko nastąpiło... A co z takim złaszonym po kilku praniach szajsem z poliestru? Nawet na szmatę do podłogi go nie mogę awansować, bo jest niehigroskopijny... Masakra.
Moje przesłanie: baby, kupujmyż mondżej.
A propos garderoby - pokochałam teraz sukienki. Jakież to cudowne wciągnąć na garba jakąś milaśną ciału i oku materię i nie głowić się nad dopasowywaniem góry do dołu (mój mózg rano bardzo długo loguje się do systemu, aż dwie celebrowane kawy). Ha!
Poszukuję też na wyjazd wakacyjny dosyć luźnych dżinsowych szortów, nie tzw. waginoszortów w których lubują się małolaty i nie pruderyjnych spodenek w kolano a'la katechetka. I ni ma! NIC. Musi kupię jakieś męskie dżiny w lumpie i uciacham...
Szukam też dmuchanego ptaszora. Materac w sensie, do basenu. Jakaś koza Inna allegrowiczka zwinęła mi sprzed nosa zajebistego czarnego łabędzia z wrednym ryjem, demyt... A taki był śliczny i mroczny! Chlip. Skończy się różowym flamingiem albo złotą kaczką, ja Wam mówię.
- patologiczny głód szczegółów z cudzej prywaty, chorobliwe zainteresowanie czyjąś intymną sferą egzystencji, ekscytacja i podnieta płynąca z tanich sensacyjek (kto z kim jest, z kim się rozstał, a to już trzeci mąż, ojej, a on ma dziecko z kimś innym, ojej, a tamta znowu jest sama, ojej)
- zaoczne i zauszne snucie obleśnych domysłów, dośpiewywanie sobie "pikantnych" detali i puszczanie w obieg ośmieszających, szkalujących lub kompromitujących plotek
- zadawanie bezczelnych pytań, kiedy chłop? Kiedy ślub? Czemu nie kościelny? Kiedy dziecko? Zamierzacie chrzcić? Kiedy kolejne? A nie za stara jesteś? A nie za młoda? Zamierzasz karmić piersią? Rodziłaś naturalnie? Kiedy wrócisz do pracy? Dlaczego tak szybko? Dlaczego tak późno? Dlaczego w ogóle? Karierowiczka! Utrzymanka! Cooo, jak to rozwód?!!
- roztrząsanie czyjejś orientacji i prawdopodobnych upodobań łóżkowych przez osoby totalnie postronne
- komentowanie czyjegoś "prowadzenia się" na podstawie mniej lub bardziej wydumanych poszlak
- jakiekolwiek nieproszone komentarze w kwestiach, które nijak nie dotyczą komentatora
Obrzydliwstwo. A jednak takie powszechne.
Zauważyłam, że im większe szambo ktoś ma we własnym życiu, tym gorliwiej wytyka wszelkie "potknięcia" komuś. Po co się zajmować belką we własnym oku, skoro łatwiej się dopierdzielać do cudzego źdźbła...
2.) Przez zaglądanie komuś w talerz rozumiem głównie:
- wszystkich agresywnych, wojujących wege-oszołomów... I tutaj spieszę z wyjaśnieniem - szanuję czyjeś wybory żywieniowe, mam wielu znajomych wegusów, sama coraz rzadziej miewam ochotę na mięso... (dzięki inspirującym ludziom dzielącym się zdrowymi, pysznymi wege przepisami i ogólnie etyczną postawą życiową!). Ale jak słyszę sykliwy komentarz w stylu "nienawidzę cię, jesteś CMENTARZEM ZAMORDOWANYCH ISTOT!" (cytat, nie wymyśliłam tego) to doprawdy... eee, chyba kaftan się kłania i wczasy w zakładzie dla umysłowo rączych
- wszyskich bucowatych mięsożerców, którym zawsze pilno śmieszkować i chamsko komentować wybory żywieniowe roślinożerców... grrr... wstyd mi za takich ludzi!!!
- wszystkich domorosłych mędrków od modnych żywieniowych teorii spiskowych, którzy wszędy widzą "błędy żywieniowe" i nawracają bliźnich nie tyle pozytywym przykładem, co przepełnionym wyższością zgryźliwym krytykanctwem
3.) Przez zaglądanie komuś do portfela rozumiem:
- podszyte resentymentem zjadliwe komentowanie cudzego stylu życia i wyborów konsumenckich: a że taka droga torebka i buty, zawsze staranna fryzura i manikiur (pewnie dzieci głodują), a po co takie drogie wczasy, po co im dwa samochody itd.
- kultowe już: A SKĄD ON/ONA MA TYLE PIENIĘDZY - on oczywiście musiał ukraść, a ona pewnie na dupie zarobiła
- pseudofilantropijne dywagacje o rzekomym braku moralności bogaczy, jak to można by (ręką autora owych dywagacji) LEPIEJ wydać (czyjeś) pieniądze, np. na cele charytatywne, a nie - horrendalnie drogie ubrania czy gadżety... kierwa, wprost uwielbiam, jak osoby zupełnie postronne garną się do "mądrzejszego" rozporządzania cudzymi funduszami - ktoś uczciwie zarobił, to może i psu w dupę wetknąć całą swoją wypłatę, jeśli taka jego wola... poza tym - baaardzo łatwo się rozdaje ubogim majątek, którego się nie posiada realnie :>
*(popularny tekst - hicior: "wstyd by mi było wydawać tyle kasy na torebkę, kiedy niektórym ludziom nie wystarcza na jedzenie!")
- stadka ujadających (głównie w internecie, na "mądrych" forach) bab, o tym, jak to inne baby nie pracują zawodowo a mają haj lajf dzięki dobrze sytuowanym i szczodrym mężom - drogie panie, nie wasz zakichany interes, a jeśli skrycie zazdrościcie, to po prostu bierzcie przykład, a jeśli potępiacie, to rozkoszujcie się własną błyskotliwą karierą, bo serio, wasza troska o cudze bezpieczeństwo finansowe jest grubymi nićmi szyta i przaśną małostkową zawiścią zalatuje z kilometra... znowu spieszę wyjaśnić - nie uskuteczniam tu apoteozy bycia tzw. "żoną przy mężu", gdyż osobiście wyraźnie dostrzegam słabe strony takiego sposobu na życie (zwłaszcza w dłuższej perspektywie), ALE - cóż mnie interesują cudze osobiste wybory i decyzje? Jeśli ktoś podejmuje ryzyko na własny rachunek, to cóż mnie do tego?? Jeśli mąż lubi sprawiać żonie przyjemność i funduje jej kurs nurkowania za miliony monet - cóż mnie do tego?? Ma prawo dysponować własnymi pieniędzmi wedle własnego uznania. Jeśli kiedyś uzna, że źle zainwesował owe pieniądze - to również będzie wyłącznie JEGO problem, nie mój. Pozostaje życzyć obojgu zdrowia i szczęścia, a nie - cichcem złorzeczyć...
***
Zawsze mi daje do myślenia, kiedy ktoś wyciera sobie gębę "tylko troską", "tylko ciekawością" lub "tylko własnym zdaniem", a owo własne zdanie jest dziwnie niewspółmiernie do rangi tematu nacechowane egzaltacją i emocjonalnością. Ludzie zazwyczaj tak reagują, kiedy się im nadepnie na jakiś odcisk... Jeśli mają zdrową, zdystansowaną opinię na jakiś temat, to wyrażają ją bardziej racjonalnie i w sposób wyważony.
Podsumowując.
Zajmijmy się swoimi galotami, swoją michą i swoją kiesą.