Pokazywanie postów oznaczonych etykietą uroda. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą uroda. Pokaż wszystkie posty

14:26

Miszyn bujny kłak!

Miszyn bujny kłak!
 *
Hejka.

Mam obecnie turbo fazę na włosy - uświadomiłam sobie, jak niesamowicie zmarniały w porównaniu do bujnego gąszczu sypkich, niskoporowatych batów z młodości... :(

Obstawiam następujące przyczyny:

- przewlekły stres psychiczny i fizyczny - kilka lat permamentnego haju kortyzolowego spowodowanego tkwieniem w toksycznym związku zrobiło swoje - wymienię "tylko" rozwaloną gospodarkę hormonalną (na szczęście tarczyca wróciła do prawidłowego funkcjonowania bez żadnych leków), bezsenność i nerwicę (spacyfikowana tak w 70%)

- rozjaśnianie włosów od nasady na wiedźmiński blond, który owszem był piękny, ale cebulki skutecznie dojechał (kłaki po farbowaniu wyłaziły garściami)

- być może łysienie androgenowe, bo tatko i dziadzia dość wcześnie postradali włosy na tym tle, ale w sumie nie jestem pewna, planuję odwiedzić trychologa i rozstrzygnąć czy to możebne

- błędy pielęgnacyjne - za dużo suchego szamponu, skalp przywalony martwym naskórkiem, przetłuszczanie się skalpu :<

Ogólnie sytuacja wygląda następująco - obwód kucyka mierzony na mega ścisk to 7 cm, może nie jest tragicznie i nie przejmowałabym się tym, gdybym od zawsze miała liche kłaki, a tak nie jest - za dziecka miałam długaśne grubaśne warkocze, struktura włosów zmieniła się na przestrzeni lat - ścieniały, zaczęły się dziwnie kręcić i puszyć, ale najbardziej mnie martwią prześwity na czubku i przedziałek, który rozjechał się niczym mojżeszowe Morze Czerwone :/

Wzięłam się ostro za dogłębny research i wertowanie artykułów, blogasków i forów. Plan przywrócenia choć części włosowej świetności zaczęłam od:

- rozwodu z drogeryjnym suchym szamponem, może sporadycznie będę używać skrobii ryżowej

- żłopania 1-2x dziennie skrzypokrzywy gotowanej z ekobio zielska

- żłopania drożdży, bo żadne dropsy typu b complex nie uzupełniają mi tak pięknie witaminów z grupy B

- śnia w postaci owsianki na "mleku" roślinnym bez cukru, z dodatkiem świeżo zmielonego lnu i maki

- wcierania w skalp olejku rycynowego na 1-2 h przed myciem, nie dłużej, żeby nie "podduszać" mieszków

- codziennego energicznego szczotkowania "dzikiem" skalpu, aż do zaróżowienia, łbem w dół

- przerzucenia się na mycie szamponem Vichy Dercos na zmianę z jakimś delikatnym myjadłem typu BDFM

- jak sobie przypomnę to leci wciereczka typu Jantar albo Rzepa

- na razie żadnych supli poza wit. D i K2, skończyłam dwa opakowania Vitapilu i szczerze, szału nie ma... wolę ziółka i drożdże

Na efekty będę cierpliwie czekać, pewnie 3-6-9-12 miesięcy. Ale już teraz po paru tygodniach zauważyłam, że zamiast przygnębiającego kłębka sierści przy myciu i kolejnego przy suszeniu wypada mi max. 20 włosów, a raz znalazłam tylko 4! Nie wiem, "czyja" to zasługa, ale podejrzewam skrzyporzywę i drożdże, a także olejek rycynowy przed myciem. Szampon Vichy raczej nie zdziałałby magii po paru użyciach...

To sprawia, że jestem dość dobrej myśli :)

Odnośnie kondycji włosów na długościach w sumie nie mam zastrzeżeń - w czerwcu podcinane były metodą Thermocut i DO DZISIAJ(!!!) nie mam ani jednej rozdwojonej końcówki... Przyznaję, że najpierw skwitowałam ten "wynalazek" wgardliwym uśmieszkiem, ale jestem w szoku, bo zazwyczaj końcówki były moją zmorą - były szorstkie i strzępiły się już dwa tygodnie po podcięciu, a teraz nic, zero, gładziutkie i lśniące.
Jakby coś, to polecam w Krakowie p. Klaudię Daniels z Avant Apres - pierwsza fryzjerka, która na info że zapuszczam, obcięła mi MNIEJ niż chciałam - pozwoliłam na 2-3 cm, Klaudia ciachnęła 0,5-1 cm i to absolutnie wystarczyło, żeby włosy prezentowały się zdrowo i ładnie (myślałam, że są zniszczone tak ok. 7 cm od dołu, a okazało się, że wcale nie było potrzeby aż tyle z długości rypać). Więc Thermocut to teraz moje objawienie i nie mam już zamiaru podcinać włosów inaczej, niż gorącymi nożyczkami. Dzięki temu porządnie przybyło mi włosów na długości <3

Jeśli nie macie cebulionów na fancy Thermocut, możecie przygrażynić i spróbować samodzielnie pokombinować z ogrzaniem nożyczek (ostrych, fryzjerskich) np. gorącym podmuchem suszarki (wrzątek może stępić ostrza) i przyciąć kłaki na mokro. Polecam rękami i nogami, zresztą dla niedowiarków - możecie zgooglać blogaski z fociami końcówek w powiększeniu po takim czystym cięciu - są idealnie gładkie i wyglądają jak makaron spaghetti. Miodzio.

Postaram się dorzucić tutaj foty poglądowe moich kłaków, będzie dowód naoczny, jak się sprawy mają.

Tymczasem pozdro!




* Photo by Mohamed Nohassi on Unsplash

15:56

"To ty miałaś coś z zębami??" :)

Hejka :)

Jak część z Was już kojarzy z insta, od paru tygodni jestem posiadaczką aparatu ortodontycznego Damon :)

Ta, erm, inwestycja, chodziła za mną już od dobrych kilku lat... Moje zęby długo uchodziły za dosyć równe, dopóki na studiach nie zostały "rozkopane" przez wyrzynające się w boleściach ósemki. Z roku na rok sytuacja w jadaku wyglądała coraz gorzej - zęby, zwłaszcza na dole, zaczęły się tłoczyć i nawet rotować. Góra była względnie okej, natomiast odkąd pamiętam nie jestem fanką wąskich łuków - tj. sytuacji, że jak się szeroko uśmiechniesz widać tylko zęby do trójek, max. czwórek i w kącikach ust robią się takie "czarne dziury" w które można wrazić po twixie lub parówce. Ogółem - przestał mi się podobać mój uśmiech, zaczęłam się kontrolować i uśmiechać takim nerwowo ściśniętym półgębkiem (żeniby Mona Lisa, czy coś)... Z zazdrością (ale taką pozytywną - motywującą) patrzyłam na roześmiane selfy dziewczyn na instagramie. Zawsze mi się marzył taki uśmiech "gębą pełną zębów" :) 

Dlatego holywoodzki smajl trafił na moją listę celów. Zrobiłam risercz, namierzyłam dwóch ortodontów, którzy wydawali mi się sensowni, a po konsultacjach zdecydowałam się na lekarkę, która okazała się "czytać mi w myślach" - nie musiałam nawet nic tłumaczyć, tylko oczy mi się rozgwieździły, kiedy przedstawiała swoją propozycję korekty - żeby nie tylko ustawić niepokone kły do łuku, ale także "rozciągnąć" łuki i wyeksponować nieśmiałe czwórki, piątki i szóstki w uśmiechu :) Miałam do wyboru dwie metody - klasyczny aparat z ligaturami poprzedzony noszeniem expandera podniebiennego oraz system Damona samoligaturujący się. Pierwsza opcja byłaby tańsza, jednak szacowany czas leczenia dłuższy co najmniej o okres noszenia expandera (czyli razem ok. 2,5 roku), plus wizyty co miesiąc. Druga opcja - droższa na wejściu, jednak Damon sam radzi sobie z rozciąganiem łuków i wizyty mam co ok. 10 tygodni - co mnie bardzo urządza. Czas leczenia szacowany na 1,5 roku - może krócej, może dłużej, w zależności od współpracy ze strony iglatury ;) Tak czy siak, wybrałam opcję drugą. Oczywiście każdy zadrutowany jest przekonany o wyższości swojej metody leczenia nad inną - co widać na forach.

Powiem tak - gdybym chciała po prostu wyrównać zęby do łuku, wybrałabym klasyka z ligaturami. Ale zależy mi na "hamerykańskim" smajlu od ucha do ucha, więc daję szansę Damonowi - jakie będą efekty, przekonam się empirycznie. Przeciwników Damona (w większości leczonych tradycyjnym systemem) nie brakuje, jednak ich słowa konfrontuję ze zdjęciami pacjentów leczonych Damonem - i cóż, jednak się skusiłam, bo efekty już po paru miesiącach są piorunujące.

Po leczeniu rzecz jasna trzeba przypilnować retencji, ale to inny temat.

Po założeniu swojego Damona spotkałam się ze zdziwieniem - "TO TY MIAŁAŚ COŚ Z ZĘBAMI??" "EEE, PRZESADZASZ, NIE BYŁO ŹLE" itp. Ludzie zazwyczaj przyuważają cudze zęby w dwóch przypadkach:

- kiedy są ewidentnie ładne
- kiedy są ewidentnie sfiksowane

Moje chyba plasowały się gdzieś pomiędzy... :) Ale jakoś instynktownie unikałam eksponowania ich, a uwielbiam się szczerze szczerzyć i wolę uśmiechnięte fotki od tych pretensjonalnych, wzgardliwych "dzióbków zajebistości" :P Od zawsze lubiłam też malować usta na wyraziste kolory, jednak świadomość krzywusów studziła moje zapędy.

Nie mam zamiaru się asekurancko tłumaczyć - po prostu uważam, że ogarnięte zęby to jeden z głównych filarów "zadbania", rozświetlają każdą twarz, dodają urody tym przeciętnym i odwrotnie - brzydkie zęby skutecznie odejmują urody najpiękniejszym. I sama należę do ludzi jednak zwracających na to uwagę (chociaż nie wtryniam się w cudze wybory w tym zakresie).

Ponadto - prawidłowy zgryz niesłusznie uchodzi w powszechnym przekonaniu za kwestię wyłącznie estetyczną i "drogą fanaberię" podyktowaną próżnością. Zęby mogą wydawać się znośnie ustawione, a ukryta wada zgryzu może powodować daleko idące komplikacje zdrowotne w postaci migren, degeneracji stawów żuchwowo-skroniowych, nierównego ścierania się zębów, zgrzytania itp. Moje górne jedynki po tym, jak dolne sfiksowały, zaczęły się niepokojąco szybko ścierać w skos i obecnie jedna jest sporo dłuższa od drugiej (zostanie to ogarnięte po korekcie).

Jeśli zaś chodzi o czystą estetykę, to ostatnio towarzyszy mi też pewna obserwacja i refleksja - że im jestem starsza tym najważniejsze dla mnie, abym czuła się piękna i atrakcyjna, jest to, z czym się kładę spać i budzę rano. Czyli nie są to żadne modne szmaty, sexy szpilki, wystylizowane włosy i instagramowy makijaż, tylko takie podstawy, jak: zdrowie, czysta nawilżona (od wewnątrz) skóra, miękkie, błyszczące, swobodnie rozrzucone włosy, prawidłowa sylwetka dzięki racjonalnemu odżywianiu, wypoczęte spojrzenie po minimum 7 godzinach snu, uśmiech zadowolenia ze swojego życia. Reszta to zaledwie dodatki, przyjemne, choć całkowicie opcjonalne - jak filtry w insta. Kiedy brakuje wielu tych podstaw, to nawet najlepsza stylówka, dopinane pasma, doklejane czarne wyciory w charakterze rzęs, misterny konturing i strobing luksusowymi pędzlami - to trochę takie "leczenie syfa pudrem"...;) Ale spokojnie, nie jestem urodowym nazi - swoje przemyślenia i wnioski mam na własny użytek :) W skrócie - bardziej mi obecnie imponuje jakościowy minimalizm wypracowywany miesiącami (jeśli nie latami), niż pozory jakości w postaci doraźnych substytutów. Chodzi mi o filozofię typu: prościej wbić zad w bieliznę wyszczuplającą niż ruszyć ów zad z kanapy i zrezygnować z frytek w maku, prościej zaszpachlować zapchane pory niż np. zrezygnować z papierosów, wysilić się na celowaną systematyczną pielęgnację, prościej doczepić kłaki niż wyhodować i utrzymać w dobrej kondycji własne, prościej połknąć cudownego dropsa na dolegliwości niż systematycznie budować zdrowie, prościej kupić po drodze syfskiego hotdoga niż poświęcić czas na zaplanowanie i przygotowanie w domu lepszej alternatywy, prościej narzekać na kiepską pracę niż się przebranżowić i poszukać lepszej, łatwiej pomstować na sukcesy innych niż uczciwie zapracować na własny. I wiecie, nie piszę tego wszystkiego z perspektywy kozaka który to wszystko praktykuje na sto pro, ale - nieustannie pracuję nad swoimi dobrymi nawykami i znam kierunek, w którym powinnam wytrwale podążać. Unikam też wszelkiego doktrynerstwa, więc sporadyczny cheat meal jest wliczony w koszty ;)

To chyba tyle na dziś, mykam jeszcze podelektować się niedzielnym popo :)


14:50

Piękno, brzydota, uniwersalizm, relatywizm, kult szpachli, umiłowanie naturalności, feministki i kosmity.

Natknęłam się razu pewnego na artykuł o pewnej młodej dziewczynie - blogerce, feministce, która regularne usuwanie owłosienia pod pachami, na nogach i w strefie intymnej uznała za idiotyczny (bo "wbrew naturze"), czasochłonny i uciążliwy zabieg, a co gorsza - skutek opresyjnej względem kobiet kultury patriarchalnej, jeden z  przejawów terroru "urodyzmu" - i postanowiła całkowicie zarzucić depilację. 

Artykuł okraszon był zdjęciami.

I mnóstwem niewybrednych komentarzy.

Wiecie co? Zaczęłam trochę krążyć wokół tego tematu. Przyznam, że nie "siedzę" od strony merytorycznej w temacie feminizmu, ale wydawało mi się, że dzisiejsze feministki na ogół bronią DOWOLNOŚCI w zakresie własnego wyglądu i wyboru ścieżki życiowej... Tępią slut shaming itd. Poszperałam co nieco w internetach - i owszem, NA OGÓŁ tak jest, ale przewija się też bardziej radykalne stanowisko, krzyczące, że jakiekolwiek(!) okołowizualne starania podejmowane przez kobiety są wynikiem patriarchalnego spisku i należy ich stanowczo zaprzestać. Unikać jak ognia makijażu, sukienek, długich włosów, obcasów i koloru różowego... Przecierałam gały ze zdumienia, że można AŻ TAK nienawidzić wszystkiego, co kulturowo kojarzone jest z kobiecością. No właśnie - kulturowo, kojarzone. I żeniby zewsząd atakuje nas wściekła presja na określony wygląd.

Nie da się ukryć, że mamy niekiedy do czynienia z pewnym histerycznym i groteskowym kultem młodego i oderwanego od realiów wyglądu - ale też nie uważam, żeby tej presji podlegały tylko kobiety, bo mężczyźni również są brutalnie wtłaczani w schematy. Zgodzę się, że może to być irytujące, ale... haloo, wakie-wakie, przecież nie ma żadnego przymusu (mówię o polskim tu  teraz) ulegania tej presji...? Może odrobina zaufania do własnego rozumu i nawyk samodzielnego myślenia przyjdzie w sukurs? Wydaje mi się, że człowiek w miarę dojrzewania i rozwoju osobistego przestaje przywiązywać przesadną wagę do swojej (oraz cudzej) powłoki zewnętrznej - przestaje też mieć obsesję na punkcie porówywania się z innymi.

Co nie znaczy, że każdy oświecony musi być obowiązkowo fizycznym abnegatem.

Jeśli kogoś uszczęśliwiają włosy na całym ciele - cóż MNIE to przeszkadza? Dopóki jakaś dziołcha nie wciska mi perfidnie w fizys swojej pachy zdobnej w wonny i uperlony wachlarzyk podczas np. jazdy autobusem bez klimy - to szczerze, mało mnie obchodzą jej decyzje w tym zakresie. Czy znajduję owłosione ciało estetycznie satysfakcjonującym? Nie. Ale to nie ma znaczenia, bo nie żyję na szczęśliwej wysepce pt. JA, tylko w dalece nieheterogenicznym społeczeństwie. Wsiadając do krakowskiego tramwaju nr 22 kierunek Walcownia muszę liczyć się z tym, że w okolicach ulicy Dietla prawdopodobnie dosiądą się niezbyt miło woniejący panowie gustujący ponad miarę wszelaką w pośledniej jakości trunkach... Cóż z tego? Mogą? Mogą. Wybierając transport publiczny muszę się liczyć z jego "urokami". Jasne, że wolałabym, aby wszyscy byli gładcy i powabni, dbali o higienę osobistą i prezentowali wysoki poziom kultury. Jednak mam świadomość, jak bardzo utopijna to wizja.

Tak się złożyło, że z natury(!) jestem dość mocno uwrażliwiona na estetykę wszelaką - przyrody, otoczenia, przedmiotów, dźwięków, słów... a także nolens volens ludzi. Piękno jako fenomen  potrafi mnie totalnie zachwycić, pochłonąć i wprawić mego ducha we wznioślejszy stan niźli modlitwa. Patos bardzo? Trudno. Tak po prostu mam. ĆPIĘ WIDOKI. Jaki wpływ na mój zachwyt mają kanony, schematy..? Na pewno nie żyję w oderwaniu od świata, więc jakieśtam wzorce musiałam zinternalizować, ale mimo wszystko czuję i wiem, że mój zachwyt jest autentyczny i często gęsto podobają mi się obiekty niepopularne. Jesteśmy unikalną wypadkową wewnętrznych i zewnętrznych procesów, które nas kształtują i wypieranie się tego jest równie sensowne jak boksowanie stogu siana... Zresztą - poglądy i preferencje na przestrzeni życia ulegają swoistym fluktuacjom i modyfikacjom. Cały czas ewoluujemy - a przynajmniej, powinniśmy.

Wzrok nie bez powodu jest królem zmysłów, a jak ludź ma wybór, to ZAWSZE wybierze wariant, który postrzega za "korzystniejszy" dla siebie (pod warunkiem, że ów jest dlań dostępny) - wyselekcjonuje z kosza największe, najbardziej jędrne i czerwone jabłko, przedłoży malowane porcelanowe cacko nad wyszczerbiony gliniany kubek, przytulnie urządzony pokoik nad szarą obdrapaną izbę, a wreszcie prędzej wytypuje na żonę - dorodną córę sołtysa z ustami jak pąk piwonii, za którą ugania się (ciekawe czemu? przypadek?) 3/4 wsi, niźli szarą i zgrzebną latorośl kowala... No SORRY, tu nie ma żadnej karkołomnej filozofii, spisku żydomasońskiego ani brutalnego prania mózgu w procesie socjalizacji. Sprawa jest prosta jak budowa cepa. Człek ma ewidentną miętę do wszystkiego, co postrzega jako obiektywnie ładne/przyjemne/atrakcyjne/opłacalne/dobrze rokujące ewolucyjnie. Ma również coś bardziej subiektywnego - gust - ale w przypadku nadobnej córy sołtysa jest dosyć prawdopodobne, że jego gust podzieli jeszcze wiela chłopa... Czy to jest sprawiedliwe? Nie.

Ale JEST. Jest naturalne. Jak pyton pożerający antylopę.

Wkurza mnie zarówno terror wizualnej sztampy, jak i terror pewnej... jak by to ująć... "wyglądowej poprawności politycznej" - nachalne próby relatywizowania piękna za wszelką cenę - no, bo skoro Rubens czcił grube baby z cellulitem (a i figurka Wenus z Willendorfu nie wzięła się znikąd), to znaczy, że piękno jest całkowicie umowne, abstrakcyjne, arbitralne, względne... a zatem - gówno warte i w zasadzie to taki niepoważny, sztuczny, narzucony konstrukt. Stąd już o krok od triumfalnej a przewrotnej konstatacji, że "brzydkie to nowe piękne", hura, wiwat chorobliwa otyłość. Rozumiem tolerancję i szacunek dla wszystkich bez względu na różnice fizyczne, ale... kompletnie nie kupuję słodkopierdzących frazesów typu "wszyscy są piękni". Jakoś dziwnym trafem nikt nie kwestionuje różnic intelektualnych między ludźmi, prawda..?

Podobnie, jak...

Generowane przez bota chaotyczne słowa raczej nie będą perłą literatury. 

Perfumy nie polegają na przypadkowym koktajlu nut - a ich przemyślnej kompozycji. 

Bezładna kakofonia nie pretenduje do szlachetnego miana muzyki.

Niezgrabne arytmiczne ruchy nie mają nic wspólnego z tańcem.

Kupa kamieni ma się nijak do misternych wytworów architektury.

Na tej samej zasadzie - postrzeganiem piękna ludzkiego kieruje osobliwy, w miarę (stety, niestety?) uniwersalny "silniczek", oparty w dużej mierze na HARMONII i proporcjach układu... Regularność, symetria, prawidłowość, planowość - to jest zawsze rdzeń, reszta to już tzw. kwestia gustu, czyli - krzepiąco dla córy kowala - całkiem spora i puchata otoczka dowolności. Czyli, dla każdego coś miłego. Z harmonią się jednak nie dyskutuje, drodzy państwo. Wariacji jest zawsze mnóstwo, można naciągać, naginać, wałkować i szatkować koncepcję piękna - ale wyżej tyłka nie podskoczymy (choć niektórzy bardzo by chyba chcieli). Zmieniają się wzorce, ale szczerze wątpię, żeby np. zgangreniałemu kulasowi kiedykolwiek przypisano wzniosłe walory estetyczne. Chyba, że w ramach fascynacji turpizmem - ale jest to zamierzony zabieg wprowadzenia dysharmonii celem wywołania szoku estetycznego.
Uwielbiam (możliwie dyskretnie - zęby mi miłe) obserwować ludzkie twarze, ich unikalną równowagę - lub właśnie wytropić intrygujący "zgrzyt", przydający facjacie charyzmy... Uwielbiam też podziwiać spójność i oryginalność czyjegoś stylu ubierania się. Jak byłam zakompleksioną gówniarą, czyli caluśki eon temu, starałam się dowartościować skanując innych i typując ich "słabe punkty" - byłam w tym doprawdy świetna. Dziś na szczęście, dorobiwszy się stabilnej samooceny, nie mam potrzeby umniejszać bliźnim, aby urosnąć we własnych oczach. Nie mam też absolutnie żadnego problemu z tym, że ktoś ma coś, o czym ja marzę - wręcz przeciwnie, odczuwam zastrzyk motywacji jeśli np. dostrzegam w kimś spełnienie potencjału, o który sama siebie podejrzewam - albo po prostu szczerze podziwiam z dalsza. Polecam, milej się żyje, nie patrząc wilkiem na innych. Nic mnie chyba bardziej nie mierzi od pospolitej zawiści, resentymentu, bóldupienia i tych wszędobylskich fontann żółci, podkładania świń.

No i te lamenty, że wszęęędzie fotoszop odpowiedzialny za te idealne zblurowane ryje i ciała... Guzik prawda. Codziennie wychodzę z domu i autentycznie widuję MNÓSTWO pięknych i zgrabnych ludzi - ki czort, oni też są wyretuszowani, czy może ten przeklęty fotoszop to trochę już taka histeria i paranoja jak z Iluminatami..? :/ Mało tego - jakoś doprawdy nie widzę tego rzekomego zatrzęsienia wypacykowanych lal. Serio, co najmniej połowa widywanych przeze mnie CODZIENNIE kobiet ma makijaż znikomy bądź zgoła żodyn. Pewnie, że na imprezie w klubie sprawa wygląda nieco inaczej, ale to wielkie larmo, że wszędy retusz i sztuczność, uważam za mocno "na wyrost"...

Żyłka mi niebezpiecznie drga, kiedy jestem świadkiem szczucia w tym temacie jednych kobiet na drugie. I tego kreowania jakiejś "wyższej" kasty np. te "super zajebiście naturalne" (przy czym pojęcie "naturalności" jest w dzisiejszych czasach, hmm, cokolwiek śliskie...) - lub przeciwnie - "super wielce zadbane=odpicowane". Wtf? Dżizas, co komu przeszkadza CUDZY busz w gaciach czy horrendalnie drogie szpile z czerwoną podeszwą?

Poważnie, karwia, nie ma chyba gorszego mentalnego wieśniactwa niż zaglądanie komuś do przysłowiowych majtek, w portfel i do talerza. 

Zauważyłam, że do skrajnych poglądów wyjątkowo chętnie lgną ludzie słabi i zakompleksieni. Kto ma wiotki kręgosłup wewnątrz, potrzebuje sztywnego gorsetu na zewnątrz. O ile rozumiem uzasadnioną krytykę i kontestację "terroru piękna", o tyle egzaltowane zacietrzewienie, zero-jedynkowość myślenia i ślepy fanatyzm godny neofity jakiejś sekty wzbudza we mnie podejrzenie graniczące z pewnością, że mam do czynienia z kimś, kto ma poważny problem - nie ze światem, a z samym sobą. Za fortyfikacjami skostniałych przekonań kryje się często dotkliwie poturbowane ego, przerdzewiałe resentymentem (zgadza się, pasjami wprost uwielbiam to słowo) i wiecznie wojujące z wyimaginowanymi chochołami.

Jestem przeciwna indoktrynowaniu dziewczynek w lalki i różowe falbanki, ale łatwo popaść w kolejną chorą skrajność, wciskając córce na siłę wiertarkę i wóz strażacki, serwując podskórnie przekaz, że dziewczyńskie=gorsze i głupsze. Nie zastępujmy jednego ekstremum kolejnym, równie "mądrym".

Tak samo w dorosłym życiu. Gardzisz szpachlą, to jej nie używaj - as simple as that! Osobiście nie uważam, jakoby makijaż był nieodzownym elementem "zadbania". Naprawdę, da się bez tego żyć. Ale jak ktoś lubi się malować, to czemu nie? Jedynym miejscem, w którym czuję przesyt makijażu i wszelkiej sztucznej pozy, jest instagram i jutub - ale bardziej mnie to nudzi, niż drażni. Myślę, że po każdym zachłyśnięciu się danym zjawiskiem przychodzi faza wyeksploatowania, znużenia i opatrzenia - mocno wykonturowany wielowarstwowy mejkap a'la drag queen nie sprawdza się w codziennym życiu i na dłuższą metę "lżejsza" twarz wygrywa. Ale powtarzam - co kto lubi! To naprawdę jest TYLKO wygląd, więc nie róbmy z tego jakiejś powalonej krucjaty... :/

Kwestia "naturalności" jest bardzo często podnoszona, i bardzo często rozumiana nader nagniotkowo, wyrywkowo i "jak mi wygodnie". Co to w ogóle znaczy, być naturalnym? Człowiek, drodzy państwo, odznacza się tym, iż posiada jedną naturę - NATURĘ DWOISTĄ :) Na jego prymitywną "zwierzęcość" nakłada się bowiem nierozłącznie coś takiego, jak KULTURA. Jesteśmy ucywilizowaną, z mniejszym lub większym sukcesem (w zależności od egzemplum), małpą. Makijaż/ubiór zatem jest analogicznie naturalny/nienaturalny jak każdy inny wynalazek kulturowy. Nie jest ani zły ani dobry, to człowiek nadaje mu znaczenie. Człowiek bowiem specjalizuje się w nadawaniu sensów i znaczeń, bo tak funkcjonuje nasz umysł. Z perspektywy naszej "zwierzęcej" natury zamachem na naturalność jest jakikolwiek postęp cywilizacyjny, rozwój technologii, medycyny, jakakolwiek sztuka etc. Samochody, samoloty, komputery, telefony, drapacze chmur - to wszystko jest tak sakramencko nienaturalne, że głowa mała... Kupa złomu udająca ptaka, gigantyczne szlane fallusy - toć to absurd! Wróćmy do buszu, powłaźmy z powrotem na drzewa. Pieniądze też są nienaturalne i ich wartość jest czysto umowna - wot, blacha i papier... Tępe masy widzą iluzję, a ty, samotny mędrku, prawdę. Więc może zrezygnuj z dorobku współplemieńców po całości i konsekwentnie, zamiast wylewać żale na złą i niedobrą, przegniłą moralnie cywilizację... oczywiście - o ironio - nierzadko ze swojego (zerwanego z drzewa?) ajfonka tudzież maczka... :3 :3

Ehh, żarty żartami, ale jak dla mnie sprawa jest jasna - zostałam rzucona w taką a nie inszą czasoprzestrzeń, gdzie wprawdzie mam jakieś pole manewru jeżeli chodzi o codzienne wybory, ale nie mogę się teleportować do utopijnej krainy zunifikowanych płciowo i wizualnie misiów zgodnie grających w łapki. Elastyczna adaptacja nie musi być równoznaczna z bezrefleksyjnym konformizmem i "zniewoleniem". Można być świadomym - i nadal, mimo wszystko - konsumentem.

Właściwie to nie wiem, dlaczego wlepiłam w tytuł posta kosmitów - oh well, niech już zostaną, bo dobrze się komponują.

***

Na marginesie jeszcze jedno spostrzeżenie - wydaje mi się, że 'boom' na mejkapy graniczące z teatralną charakteryzacją ewidentnie się przejadł i przemija. Rzekłabym, że już można zaobserwować świeżą i kojącą "fazę" na naturalność i zdrowy dystans do "idealnego" dopracowanego wyglądu... Co nie znaczy, że makijaże i "wypracowany look" są złe - po prostu może zostawmy to w gestii zainteresowanej/zainteresowanego i wszyscy na tym skorzystają :)

Inna rzecz, że z wiekiem człowiek sam jakoś tak dryfuje w kierunku luzu, swobody, pogodzenia z samym sobą, mania wywalone na to "co ludzie powiedzą"... :)

15:16

Co obiektywnie pomładza wedle subiektywnego Toyada. Vol. 1.

Co obiektywnie pomładza wedle subiektywnego Toyada. Vol. 1.
Wpadłam ostatnio na jakąś artykulinę dla kobiet w średnim wieku o tym, jak odjąć sobie lat... Jakieś bzdety o noszeniu białych falbanek i "nie stronieniu od uśmiechu"... O_o Z ciekawości poszperałam za tekstami niepolskimi - i tu już merytorycznie nieco lepiej, aczkolwiek krzywo patrzę na "uniwersalne" recepty w stylu "biel odmładza", "piergolnij sobie grzywkę" etc. Wydaje mi się, że kluczem do wyglądania dobrze (a zresztą kluczem do wszystkiego) jest ŚWIADOMOŚĆ. Kobieta w pewnym wieku powinna już się w miarę orientować, jaka kolorystyka jej służy, jakie fasony ubrań podkreślają jej sylwetkę itd. Powinna też mieć już wypracowany własny styl. Falbanki..? Serio..?;_;

Stworzyłam roboczą listę rzeczy, które wg mnie zazwyczaj służą urodzie naddziabniętej kłem czasu. I od razu uprzedzam, że nie znajdziecie tu natłoku cukierkowych frazesów o pokochaniu swoich "jakże uroczych" fałd, jakże "intrygujących" bruzd na twarzy, "słodkich" krzywych zębów itd. Zaznaczam też z całą stanowczością, że nie jestem żadną "estetoterrorystką" - po prostu dla mnie bycie 'body positive' nie oznacza prostej apoteozy abnegacji. Flakami mnie targa, kiedy jakaś śliczniusia modna szlondra z oślepiająco białym garniturem równego uzębienia obłudnie pierdaczy o tym, jak to idealnie proste zęby są takie nudne i passe, bo np. w Japonii jest szał na koślawy uśmiech i to jest takie kawaii, zaakceptujmy siebie, och, bo ona właśnie TEŻ ma CIUT przesuniętą lewą górną szóstkę i jej NIE WYPROSTOWAŁA (nie no, rebel, karwia!), choć zły, przebiegły i żarty na kasę ortodonta jej to KILKAKROTNIE proponował... a ona jest taką zajebistą, zbuntowaną wobec kanonów piękna hipsterką! Paradne... :3 (Bitch, please.)

Podobny niesmak odczułam na instagramie Kylie Jenner, do której osobiście nic nie mam, niech sobie ostrzykuje co chce i ile wlezie, ale niech nie chrzani pseudoinspiracyjnych kocopołów o pokochaniu siebie takim jakim się jest, adresując to do osób np. z wrodzoną deformacją twarzy, podczas gdy ona sama dorobiła się tytułu młodocianej ikony wszelkich poprawek... Powtarzam - niech se piłuje i powiększa co chce, ale te przesycone oczywistym fałszem mowy motywacyjne o wrodzonym pięknie to niech sobie w buty wsadzi, bo jakoś nie jest wiarygodna (delikatnie mówiąc).

Enyłej. Moje zdanie jest takie, że każdy robi co chce - skoro masz wywalone na miałkie wartości konsumpcyjnego Babilonu i pragniesz zostać współczesną włochatą anachoretką w lepiance uduchowioną indywidualistką chędożącą system w pupu - no problemo dla mnie! Chcesz być plastik fantastik bjuti boginką instagrama, nie zawahasz się przed jakąkolwiek ingerencją skalpela - no problemo, powodzenia! Dopóki jedne drugich nie nawracają na własną modłę, jest okejka.

Staram się mieć wycentrowany pogląd na piękno zewnętrzne i wewnętrzne. Jedno drugiemu nie przeczy, jak to by sobie pewni (przeżarci paskudnym resentymentem) osobnicy życzyli...

Ten wpis jest dla tych, które interere moje subiektywne trzy grosze w temacie "co wizualnie pomładza".

Według mnie, świadomość i akceptacja siebie i tego, co zostało nam dane, jest doskonałym punktem wyjścia do zintensyfikowanej dbałości o to. Miełość własna jak najbardziej na propsie, ale niezbędne jest też trzeźwe, uczciwe spojrzenie na siebie, bo pozwala dostrzec własny realny potencjał i daje motywację do zrealizowania go. Popieram rękami i nogami zdrową, wysoką samoocenę. Ale nie jest ona tożsama z samookłamywaniem się i celebrowaniem własnej zajebistości np. poprzez kolejną paczkę czipsów i pączka. To jest bardzo kusząca, bo bardzo łatwa i wygodna strategia życiowa - trąbić wszem i wobec o miłowaniu swoich kobiecych krągłości, a cichaczem strzykać anonimowo jadem pod adresem "niekobiecych" szkieletorów, anorektyczek i wieszaków... O widowisko nędzne i przykre! A w internetach hapens ewrydej... :/ Pomijam już, że nadwaga nie jest równoznaczna z "atrakcyjnymi krągłościami", bo takowe może posiadać nawet bardzo filigranowa kobietka, natomiast sam fakt posiadania biustu (i to nawet w kilku parach, w tym i na plecach, lol) jest udziałem choćby zawodników sumo - ale wątpię, aby czynił tych sympatycznych panów automatycznie "kobiecymi"... :P

Wybaczta tedy moją (niepopularną w dobie słodkopierdzącej poprawności) szczerość i dosadność komparatywno-deskryptywną, ale moim znakiem rozpoznawczym jest kwiecisto-rubaszny styl wypowiedzi i formalnie przypominam, że na swoim własnym blogopoletku mogę se gęgać po swojemu.

I nie omieszkam.


1.) SYLWETKA.

Nie jestem orędowniczką żadnego jedynie słusznego rozmiaru, ale jeśli zakładamy wierność względem faktów, to soróweczkaaa, ale harmonijne proporcje i przyzwoita "forma" fizyczna to +gazylion do ogólnej estetyki persony. Jasne, że można to "obejść". Wszystko można obejść... tudzież przeskoczyć, ale... Zgrabna figura w pewnym wieku stanowi niejako "rarytas" (spowolniony metabolizm, blablabla), więc warto się pokusić o wzmożone wysiłki i starania w tym kierunku. Pomijam już profity zdrowotne, związane z ruchem i odpowiednim odżywianiem, gdyż wpis dotyczy sfery wizualnej.

2.) ZĘBY, CERA, WŁOSY.

To są fundamenty przyjemnej oku powierzchowności - i "niestety" - rzeczy, na które pracuje się latami, i lata zaniedbań są ciężkie do odrobienia.

Ale nie niemożliwe!

Można się spowić od stóp do głów w złotogłów, nabyć za pięć pensji torebkę od projektanta, nałożyć kilo szpachli na fizys, ale z brzydkim uśmiechem, szaroziemistą skórą i lichymi włosami nigdy nie będzie się wyglądać naprawdę ładnie. Znałam kiedyś za czasów studenckich totalnie prześliczną dziewczynę, która otworzywszy usta, prezentowała ewidentnie nieleczoną próchnicę i raczyła rozmówców iście trupim wyziewem... Kurczę, wiecie - nie chodzi mi o naturalnie żółtszą/ciemniejszą barwę kości czy przebarwienia po lekach etc. - chodzi mi o obrzydliwy żółtawy kożuch z płytki nazębnej, czarnobrązowe ubytki widoczne gołym okiem i szare prześwity zepsutej tkanki kostnej. Ja rozumiem, że leczenie stomatologiczne do tanich nie należy, ale... Szczoteczka i pasta to nie jest już przedmiot zbytku, prawda? Zresztą, co tu dużo mówić, zdrowe zęby to sprawa priorytetowa ze względu na dobro całego organizmu, a nie tylko "głupie" względy estetyczne. Sama jestem na etapie aranżowania sobie budżetu na sprawy zębowe - i tak, rozważam nawet (po trzydziestce! szok! zamiast składać już powoli na bajerancki granitowy nagrobek) korektę zgryzu, choć nie jest jakiś uderzająco krzywy, ale jednak mam pewną blokadę przed szczerzeniem się do ludzi.

Jeżeli chodzi o cerę   - palaczki mają tu ewidentnie pod górkę. Podobnie jak nałogowe amatorki solarium. A niedajbosze powyższe kombo! Nic tak nie dodaje lat, jak uwędzona fajami i solarą wylinka w odcieniu i fakturze przypominającej jelito z kiełbasy zwyczajnej. Ogólnie przesadna opalenizna bardzo podkreśla zmarchy i wygląda tandetnie.

Remedium? Zrezygnować ze szkodliwych nawyków... Bez tego - krok do przodu, dwa do tyłu. Warto wdrożyć detoksykującą dietę, zainteresować się eksfoliacją, może jakieś zabiegi sprzyjające odnowie komórek skóry. Obawiam się, że zwykłe peelingi i kremidła z drogerii niewiele tu pomogą, trza wytoczyć cięższy oręż...

Jeżeli chodzi o włosy, to wprawdzie genetycznych uwarunkowań się nie przeskoczy, aleee można trochu powalczyć :) Przede wszystkim nie rozumiem tego dziwacznego społecznego imperatywu do ścinania włosów na krótko jak facet, albowiem rzekomo "w pewnym wieku" to już "nie wypada" nosić długich. To jest chyba najgorszy, a wciąż jeszcze prężnie funkcjonujący zabobon dotyczący wyglądu w wieku 35+! Prawda jest taka, że piękne długie włosy ZAWSZE są ozdobą kobiety, nawet w wieku 80 lat. Faktem jest, że nie każda może sobie pozwolić na długie włosy ze względu na ich objętość i kondycję, ALE to nie oznacza, że musi się strzyc jak chłop albo "na kalafiora" tudzież "na pieczarę"... Jest tyle fajnych fryzur, a doprawdy nie wyobrażam sobie, żeby przaśne krótkie włosy przydały komukolwiek powabu - chyba, że dysponujemy idealnymi rysami twarzy i nobliwie ukształtowaną czaszką na smukłej szyi (vide Winona Ryder lub Sinead O'Connor lub Natalie Portman). Ale powiedzmy sobie szczerze, że to raczej wyjątki, zresztą krótkie włosy nie sprawdzają się przy "cięższej" sylwetce, ponadto szyja i owal twarzy najszybciej tracą z wiekiem na jędrności - po co ten fakt dodatkowo eksponować??  Jeśli już koniecznie krótkie włosy, to przynajmniej celujmy w jakieś nowoczesne i zgrabne strzyżonko... Bezpieczniejsze są jednak nieco dłuższe fryzury - i im mniej wymyślnych fioków, lakierowanych hełmofonów, "pazurków" (zgroza!) i udziwnień, tym lepiej. A teraz ćwiczenie: proszę sobie obczaić piękne panie Cate Blanchett, Rosamund Pike, Courteney Cox, Angelinę Jolie Pitt, Monicę Bellucci, Nicole Kidman, Charlize Theron, Jennifer Lopez, Julianne Moore - długie lub półdługie włosy + w miarę minimalistyczna ich stylizacja niesamowicie komplementują ich urodę, nadają eteryczno-nobliwego nimbu. W krótkiej, pospolitej, wygryzionej fryzurze a'la pani Jadzia z sekretariatu straciłyby co najmniej jakieś 50% uroku i świeżości... A niestety większość pań w ich wieku lubuje się w takim uporczywym trzebieniu własnego wdzięku. A szkoda.

Pozwolę sobie jednak na wklejenie przykładu...




 

Cate ma niezmiennie nadobną fizys, ale cóż z tego - w krótkich włosach wygląda jak przeciętny babsztyl z dowolnego urzędu lub przysłowiowego okienka na poczcie... A ten ciemny "kask" to już kompletna porażka! Efekt cioci - Kloci. Wieje sandałem i trąci myszą z kilometra. Cały urodowy potencjał Cate zgaszony jak niedopałek we flegmie.

Poniżej dłuższe jasne hery i - moim skromnym zdaniem - o całe niebo lżej, subtelniej, bardziej kobieco i świeżo... minimum 10 lat w dół.










 
Idealna ilustracja tego, że nie chodzi bynajmniej o wyglądanie jak płocha dzierlatka w wieku 40+ lat, ale o wyglądanie możliwie świeżo i korzystnie przy zachowaniu stosownej do wieku klasy. Zresztą 60+ i 70+ też nie "obliguje" do wyglądania jak sfatygowany mop...

Tego ścinania włosów nijak też nie idzie umotywować "tradycją", bo np. w XIX i na początku XX wieku kobiety (w tym moja babcia i obie prababki) do grobowej dechy nosiły z dumą piękne upięcia z długich pukli. Wyglądały w nich wspaniale i bardzo szlachetnie.

Co jeszcze? Jaśniejsze, bardziej naturalne i wielowymiarowe tony koloryzacji... Bo mało komu autentycznie pasuje lodowata, krucza czerń, która w naszej szerokości geograficznej nie wygląda zazwyczaj ani zbyt naturalnie, ani zbyt korzystnie, zwłaszcza w pewnym wieku, kiedy rysy twarzy i tak się wyostrzają (wyjątek stanowią kobiety o klasycznym zimowym typie urody w stylu "Królewny Śnieżki" z alabastrową skórą i ciemną oprawą oczu, ale umówmy się, że jest to raczej ciekawostka przyrodnicza, aniżeli krakowski gołąb na krakowskim Rynku). Równie "genialny" patent to tradycyjny balejaż - hit lat 90, "rozjaśniaczowy" żółty kurczakoblond, wszelkie żarówiaste rudości (ekhm, "napalona księgowa po przejściach pilnie pozna niezależnego pana na dansingi"...), zimne czerwienie, rubiny i oberżyny, po prostu jakiś koszmar. Klasyka starych prukw. "Wspaniale" eksponują popękane naczynka i wszelki rumień... Ehh. Z moich wnikliwych obserwacji wynika niezbicie, że bardziej służą dojrzałej urodzie stonowane, oscylujące wokół natury, subtelnie rozświetlone i niezbyt "płaskie" (w sensie jednolitego odcienia pozbawionego niuansów) kolory włosów.

3.) STYL.

Zahartowany w bojach, ściśle osobisty, spójny, dopracowany, oszlifion latami prób i błędów, uchlachetniony jakościowo - taki powinien być i takiego mogą zazdraszczać siksy ubierające się (przeważnie) jak klony swoich koleżanek... :) Oczywiście to tak pół żartem pół serio, ogólnie podobają mi się młodzieńcze stylówki, są może i niewyszukane, ale też bezpretensjonalne.

Ogólnie stylówka to tak osobnicza i delikatna kwestia, że nie zamierzam tu prawić morałów i uogólniać, co dla kogo najlepsze. Warto zawsze wziąć pod uwagę walory i deficyty własnej figury, swoją osobowość i tryb życia, podstawowa wiedza o typach kolorystycznych też się przyda. Należy z całą mocą wystrzegać się oczojebnej, lichej, jarmarcznej tandety, bazarowego blichtru i ogólnie złego smaku - uważam, że kobieta w pewnym wieku powinna już inwestować w rzeczy przyzwoitej/wysokiej jakości - nie mówię o szastaniu groszem przy byle okazji, mówię o sensownych, przemyślanych zakupach na lata. Zacna baza podrasowana gustownymi dodatkami, na które akurat mocnooo odradzam sępić grosza. Chińskie badziewie ze straganu - won. Głównie chodzi o biżuterię, torebki, buty. Ale też o fryzurę, paznokcie... Odpryśnięty lakier ujdzie na klimatycznej małolacie, ale dojrzałe babeczki winny pilnować starannego manikiura. Hybrydy to już taki standardzik powoli. To są takie drobne "sygnaturki", a jednak bardzo wymowne.

Nie jestem też wielką fanką "ostrych" emo czterdziestek, zafiksowanych na niskobudżetowym "mrocznym" klimacie rodem z gimbazy... krótkie spódniczki w kratę, rajstopki kabaretki, glany, ciemne strąki w charakterze fryzury. Alternatywny styl jest super, zwłaszcza jeśli się "wyrosło" na gruncie cięższej muzyki i chce pozostać "tró" - ale błagam, taki styl również można zaprezentować w sposób bardziej wysublimowany... Kostka z naszywkami na grzbiecie trzydziestopięcioletniej kobity wygląda, moim skromnym zdaniem, żałośnie, i kojarzy się z menelnią dworcową sępiącą na fajki i jabcoka.

W niektórych artykulinach zalecają "odmłodzenie instant" poprzez wbicie zadka w obcisłe poszarpane dżinsy i wskoczenie w szpile. Czy ja wiem..? Byłabym ostrożna z takimi drastycznymi zabiegami na ałtficie, gdyż efekt może być groteskowy i wionąć niesmaczną atencyjnością. Albo się to czuje, albo się tego nie czuje. Stare wygi, które na niebotycznych obcasach całe życie latały - spoko&zazdro&gratki, ale trudno o bardziej pożałowania godny widok, niż desperatka za wszelką cenę usiłująca utrzymać pion w szpilutach (ach, te ugięte kolanka! soł seksi). Widać to zwłaszcza w programach typu "łabędziem być" - przychodzi taka zahukana kobita - i zahukują ją jeszcze bardziej, robiąc z niej na siłę agresywną pstrokatą seksbombę z cyckami na wierzchu, przytłaczając totalnie... Smętne to. Dlaczego wszystkie te "metamorfozy" urabiają te biedne baby wedle jedynej słusznej matrycy..?? :(

4.) BRWI.

(W)BREW pozorom odgrywają sakramencko ważną rolę w ogólnej prezencji naszej fizjonomii - zależnie od kształtu i zarysu ubrwienia może być ona postrzegana albo jako symetryczna, klasyczna, atrakcyjna, regularna, dostojna, młodzieńcza, wyrazista, myśląca, radosna, figlarna... lub sroga, smętna, mdła, bezmyślna, wiecznie zdzwiwiona, malkontentna, wredna, gnuśna etc. :)
 
Ja tam się "bez brwi" z domu nie ruszam... :3 Chrzanić mejkapy, ale dobra brew musi być!

Kiepskie brwi są w stanie zmaścić całą twarz. Przez kiepskie rozumiem przede wszystkim ledwo widoczne PRZESKUBANE nitki/plemniczki poprawione kredką lub czarne, siermiężne, płaskie, graficznie wyrysowane tzw. 'scouse brows'. Nie dość, że to masakrycznie postarza, to jeszcze ZAWSZE wygląda po prostu FATALNIE i niestety kojarzy się mocno z brunatnymi od solarium lampucerami z dyski w wiejskiej remizie... brrr.

Jeśli Bozia/Matca Natura poskąpiła wyględnych brwi, to luzik arbuzik, gdyż ponieważ mamy obecnie do dyspozycji multum środków zaradczych - od odżywek stymulujących porost gąsienic, poprzez odpowiednie kosmetyki kolorowe (wilgotny cień/pomada + ścięty skośnie pędzelek + mascara brwiowa = dobra brew), hennę, aż wreszcie makijaż permanentny (w wersji microblading).

I zawsze lepsze zbyt gęste i grube, niż zbyt liche i chude. Lepiej wyglądać zawadiacko jak Frida niż bezbarwnie jak średniowieczna Mater Dolorosa. Byle nie ciapać zbyt ciemnym i zbyt rudym produktem, to będzie ok. Aha, no i jeśli się jest szczęśliwą posiadaczką naturalnych gąsienic, to czasem minimum regulacji (luźne pojedyncze kłaczki!) bywa konieczne.

Poniżej wymowne przykłady:



5.) SZPACHLA.

Brak - źle. Nadmiar - jeszcze gorzej. 

Ładne zęby, jasna wypielęgnowana skóra, kształtne brwi i rzęsy (np. delikatne 1:1), gładkie nawilżone usta, muśnięcie różem (polecam te w kremie) - tak prezentuje się atrakcyjna twarz. Jak widać, na "fundamenty" się po prostu pracuje codziennymi skumulowanymi przez lata staraniami. Ma być w efekcie lekko, naturalnie, subtelnie i świetliście. Jeśli usta są wąskie lub straciły z wiekiem na objętości i wyrazistości, można rozważyć zabieg estetyczny - ale wyłącznie taki, którego efekt będzie delikatny i dyskretny. Generalnie, medycyna estetyczna wporzo, ale znajmyż umiara. Zapadnięte usta kojarzą się troszku z denatką bez sztucznej szczęki na katafalku, ale jeśli alternatywą mają być wary wywalary wulgarne niczym tyłek pawiana - to już lepiej być ikonicznie wąskoustą.

Uważa się powszechnie, że młode dziewczyny powinny uważać z makijażem, żeby się nie postarzyć - więc... co dopiero stare dziewczyny, hah! Pół biedy wyglądać jak 18 zrobiona na 30. Gorzej mieć 50 i wyglądać jak ryczące 70 na sanatoryjnej potańcówce. Leciwa pudernica z za ciemnym podkładem, chudymi czarnymi brwiami i perłową szminką na sztucznych zębach i sztywnym pompadurem na czerepie... mrał, Józek, kopśnij mie ta wiagra <3

Co tu wiele deliberować - szpachlą na pół cala nie przydasz sobie powabu. I nie nadrobisz braków w pielęgnacji. Trzymamy się tedy zacnej jakości, naturalnego świeżego efektu, minimalizmu i prostoty.


:) Takie tam moje luźne bjuti pierdololo! Druga część in progress...

22:18

I oby poszło we włosy. Ejmen.

I oby poszło we włosy. Ejmen.
Miało być o sierści.

No to bedzie. Nic odkrywczego, po prostu - co u mnie podziałało.

Zacznę od czegoś, co można nazwać kłaczanym życiorysem... W zakresie mego włosowego uposażenia genetycznego - szału może ni ma, ale lipy tyż ni ma. Wot, włosy jak włosy. Najładniej wyglądały w podstawówce - zdrowe, lśniące, sypkie. Nie było w zasadzie konieczności myć je częściej niż 2x w tygodniu. Warkocz uharatany "po komunii", posiadał wcale zacną długość i obwód, i posiadam go do dziś (czeka sobie grzecznie na wszelki wypadek, gdyby strzeliło mi jednak do łba udredzić hery i znalazłabym się w potrzebie przedłużenia ich; cudze kłaki to jednak trochę fujka, no i droższa impreza).

A potem przyszedł "głupi wiek" i zaczęło się farbowanie, strzępienie, cudowanie. Mój łeb przerobił rudości, blondości, brązości i czarniości, zieleniości, różowiości, pasemczaki, ombrzaki, no i wszystko to wincyj niż po razie. Przechodzenie od kasztanu przez ciemną czekoladę do platyny w 1,5 miesiąca również zaliczyłam... W ciąży będąc zeszłam do naturalek, nie postradałam ani jednego włosa przez te 9 miesięcy i dorobiłam się mega zajebiaszczej szopy (najlepsza przyjaciółka mnie nie rozpoznała na ulicy spod tej grzywy), a po porodzie nawet jakoś nie gnałam strzyc się panicznie na pieczarę, bo włosy owszem leciały, ale nie jakoś tragicznie... Zresztą - wtedy już zetknęłam się z blogasami włosomaniaczymi i jęłam eksperymontować z jakąś tam sensowniejszą pielęgnacją. Był jeszcze w międzyczasie incydent z platynowym blondem, który okazał się śliczny wyłącznie na zdjęciach, a po kilku miesiącach kłaki dosłownie zgumowaciały (mimo intensywnej terapii!) i trza było hery mocno skrócić. Ja jakoś nie potrafię paradować ze spalonym sianem, dostaję nerwicy, kiedy nie mogę swobodnie przeczesać włosów palcami bo się "haczą". Na samą myśl mam ciary na grzbiecie, brr. Wtedy zmądrzałam. Ale do tego wszystkiego przyplątały się problemy z tarczycą, które również bujnej fryzurze nie sprzyjają... 

Tyle tytułem nakreślenia tła. Trzymam się naturalek od jakichś 2,5 roków, perłowy blond przytłumiony jasnym brązem wypłukał się tak "w sam raz" i sprawiał wrażenie całkiem udanego ombre. Cięcie na dłuższego boba dało mi stuprocentowe naturalesy, ale przy okazji ciapania na Qmpeli "flambojaża" na wakacjach ciapnęłam też sobie po końcach i znowu mam lekkie ombre. Wiosną planuję subtelne jasne refleksy - daleko od skóry głowy i tylko na wybranych pasmach, więc raczej nie mam obaw o kondycję fryzury. Obecny bob/lob też mi się bardzo podoba, ale jednak idę znów ostro w zapuszczanie, albowiem jestem typem osoby preferującej opcję fryzury 'wash'n'go' :)

W nowej pracy poznałam dziołchę, która ma totalnego świra na punkcie włosów i co jak co - zna się na temacie. Sama kilka lat temu zajechała sobie hery do spodu zabiegami fryzjerskimi i z rozpaczą skonstatowała, że zostały jej trzy spalone strzępy na krzyż. Obecnie posiada przepiękne, gęste i błyszczące naturalki do łokci :) Nie ukrywam, że zainspirowało mnie to do wzmożonych wysiłków celem restytuowania świetności okrywy włosowej kaczanowej.

W październiku nie było praktycznie więcej niż trzech dzionów cięgiem, żebym nie chorowała. Przeziębienie za przeziębieniem i w końcu wyjątkowo szkaradne zapalenie zatok. Oczywiście - antybiotyk. Czułam się fatalnie i morale zjechało mi wprost na dywan... Kminiłam, jak by tu se przykręcić śrubkę w zdezelowanym systemie odpornościowym i jakoś tak mój wybór padł na kombo Spiru&Chlo, czyli glony. Łykałam sobie to zielone śmierdzące paskudztwo bez większego przekonania, ale za to regularnie. Nie wiem, czy to dlatego, ale - od trzech miesięcy jestem absolutnie zdrowiusieńka, ani kichnięcia, ani nic. No, fajnie, prawdaż :) W międzyczasie zaczęłam też poczyniać prowłosowe zakupy z koleżanką z pracy, m.in. nabyłam wcierkę z EcoLab, która obiecywała wzmożony porost sierści na głowie. No i tak sobie używałam tej wcierki - bez większego namaszczenia, za to regularnie... ;) Nabyłam też szczotkę z dzika Sibel oraz Dessatę, którą uważam za O NIEBO lepszą opcję niż Tangle Teezer. Dzik niesamowicie masuje skalp, ponadto domyka łuski włosa i wyraźnie(!) je wygładza, zapobiega elektryzowaniu. Szczotki Dessata używam zamiennie, nie jest ona takim twardym "drapakiem" jak Tangle Teezer, ma 3 długości ząbków i te ząbki są takie jakby "żelowe" a nie plastikowe. Polecam. Dzika też polecam. Zadbany dzik będzie służył przez długie lata, więc warto.

Polecam też stare dobre Kallosy, nie masz to jak wielki słój zacnej maski za niewiele ponad dzisińć cebulionów polskich. Obecnie używam Blueberry, ale korci mnie Caviar i Multiwitamina. Nie potrzebuję tego godzinami trzymać na włosach, po chwili spłukuję a i tak spełnia swoją rolę. W przeciwieństwie do Alterry, którą trzeba celebrować pół godziny pod ciepłym kompresem - wtedy daje radę. Na noc "olejuję" czasami włosy kremem Isana - jest świetny zarówno jako balsam do ciała, jak i odżywka przed myciem. Z olejów uwielbiam łopianowy, ale uważajcie, bo w tych małych buteleczkach z Green Pharmacy łopian jest w składzie dopiero na drugim miejscu, lepiej sobie zamówić czysty albo popytać w sklepach zielarskich/aptekach. Muszę właśnie go sobie zorganizować, bo już wyciapałam stary. Niepozorny olej, ale robi cuda! A, zapomniałam wspomnieć - moje hery są w typie pajęczynkowatym wysokoporowatym, więc wszystko, co nawilża i wygładza bez obciążania, jest mile widziane :) 

Niedawno podczas czesania włosów w okolicach zakoli odkryłam sterczący na wszystkie strony gęsty podszerstek z bejbików - wnioskując po ich długości, mogą być "owocem" spirulinki i chlorelki, ale też wcierka EcoLab mogła zrobić swoje. I masaże skalpu. Dzikiem. I Dessatą. 

Jak już wspomniałam, lubię fryzurę typu "lob", ale wymaga ona przy moich niesfornie falujących herach codziennego układania, tj. wygładzania włosów na okrągłej szczocie najlepiej podczas suszenia. Z tej racji nabyłam suszarkę Remingtona z regulowaną temperaturą i mocą nawiewu - traktuję sobie teraz włosy chłodniejszym nawiewem, domykając łuski, zamiast je stroszyć. Przy długich włosach falowanie mi nie będzie tak przeszkadzało - przerzucę się na dyfuzor i może nawet spróbuję wzmocnić skręt. Zobaczymy. W każdym razie jestem z zakupu zadowolona, aczkolwiek muszę się przyzwyczaić do manewrowania takim wielkim krówskiem jakim jest ów Remington dla mnie - przesiadłam się nań z turystycznej mikro "wichury" więc rozumieta :P

Bez spłukiwania mgiełka Dr Sante i poćciwy silikonowy Gliss Kur na samiuśkie końcówki. Co do tej mgiełki to jakoś nie mam jednoznacznego zdania - przystępna cena, niezgorszy skład, ładnie pachnie, aleee... no nie wiem, niczego spektakularnego nie zauważyłam po niej, używam często do zwilżania włosów pod maskę przed myciem.

Staram się myć łeb co drugi dzień, ale różnie z tym bywa. Delikatniejsze szampony regularnie, SLSy raz na czas. Ten O'Herbal fajnie pachnie i fajnie się pieni, nienajtańszy może, ale mam wrażenie że ciut wysusza/ściąga skalp. Czasami mus mi też awaryjnie użyć suchego szamponu. Chciałabym wydłużyć przerwy między myciami do ok. trzech dni, ale stopniowo i po dobroci (tutaj też długie włosy idą w sukurs, bo zawsze można je jakoś zmyślnie uczesać, coby zakamuflować lekki przyklap). Wszak nie pierze się swojego ulubionego swetra codziennie... ;)

To mniej więcej tyle. Jako rzekłam, nic specjalnego, ale oby dopisała mi systematyczność, to myślę, że już za roczek będę mieć całkiem zadbany zaczes... :3





22:16

AAA, czystki.

Dziś będzie li tylko o czczych z eschatologicznego punktu widzenia doczesnych pierdymałach, które jednakowoż w rozsądnych dozach przyjemnie uziemiają udręczoną kwestiami ostatecznymi duszę. Zrozumiano?

Aaa oczyszczam se skrupulatnie przestrzeń osobistą - toksyczne osobniki już od dłuższego czasu nauczyłam się bezlitośnie eliminować z moich kręgów, tudzież trzymać na sztywny dystans, ale wiadomix, że w tej materii nie lza ustawać w wysiłkach; szafa natomiast cyklicznie rzyga do worków łachami, które mi wincyj nie służą/wyrosłam/znudziłam się. Można powiedzieć, że szafa zwraca już ze swych przepastnych trzewi takie ostatnie niedobitki garderobiane. O ile "zawsze" miałam słabość do "dziubdziania" w zakresie stylówki - klimaty bohemy, zwiewności, warstwy, pełno kolorów, wzorów, wybajerzonych dodatków i WSZYSTKIEGO, to w obecnej codziennej praktyce o wiele lepiej sprawdza mi się jednak wygodnicki i uniwersalny minimalizm. Wybajerzone w opór to mogą być jedynie dodatki - biżuty, utorbienie, bucisze. Ale nie baza. Bazę zredukowałam ostro do monochromatycznych, raczej wysokogatunkowych, a zatem miękkich i miłych w dotyku, wystarczająco luźnawych (ale nie workowatych!) elementów. W zakresie kolorystyki triumfuje ostatnio ciemna strona mocy... Pierdyliard niuansów czerni i "ciepłej" szarości, plus coś, z czego nie zrezygnuję -  od zawsze bałwochwalczo wielbiony kolor wina, ponadto odwieczna szuwarkowa zieleń, która propsuje tuningowaniem barwy moich tęczówek, a jeżeli już jasne rzeczy to szampańskie lub kremowe... Chłodne błękity w kwesti dżinsu. Złoto w ozdobach. Skóra. Subtelny, wydandysowany i niejako "podskórny" rockowy/dekadencki sznit, aleee... Niestety, znam starsze od siebie "dziewuchy" (35+) które tak bardzo kochają muzyczną alternatywę (co się skądinąd chwali!), że aż zafiksowały się na swoich uniformach sprzed prawie dwóch dekad... i wyglądają jak - pardon - "ryczący" milf przebrany za własną córkę na szkolnej rockotece... :/ Takie to... SUABE, tak rozpaczliwie atencyjne :P  Żeby nie było, że Toyad ciotka klotka prawi morały - uważam, że tatuaże, dredy, piercing etc. można genialnie wizualnie zaaranżować bodaj w każdym dojrzałym wieku - pod warunkiem, że jednak nosiciel zna umiar np. w modyfikacjach, zaś ich "oprawa" jest jak najdalsza od taniej tandety i jarmarcznej wulgarności. Wszak Barbie pokolorowana na czarno nie staje się z automatu mniej kiczowata i plastikowa, prawda..? Staje się po prostu... NEKROBARBIE. :D

Nie chciałabym przedzierzgnąć się w śmiszno-straszne podmamusiałe emo o wczorajszej jędrności w kusej kiecy z gorsetowym sznurowaniem i w pończoszkach-kabaretkach, z fikuśnie (to słowo wprost idealnie oddaje "erotyzm" z meblościanką w tle) podtapirowanymi czerwonymi strąkami (cholera, ZAWSZE czerwonymi, wszak Rrruda Grrażyna jeszt po godzinach w korpo taka szekszowna, mrał)... :D 

No dobra, wybaczta mi tę opisową popływkę, ale chyba łapieta, o co cho.

Wybitnie się natomiast jaram prostą stonowaną elegancją opartą na rzeczach zacnej jakości, podkręconą właśnie np. interesującym tatuażem dyskretnie wyzierającym spod mankietu/kołnierzyka/nogawki. Ogólnie mam piekielnego świra na punkcie nieoczywistości i tej subtelnej granicy między opozycjami binarnymi. Marzy mi się taka spójna kapsułowa szafa, z której wywlekam po omacku dowolną "górę" i tworzy ona co najmniej przyzwoite kombo z dowolnym "dołem". Nie cierpię medytować o poranku nad stertą łachów! 

Pielelęgnacyjną i makijażową rutynę również staram się uprościć. Aktualnie eksperymentuję tylko z produktami do twarzy, co do reszty - trzymam się swoich ulubieńców. Znowu poświęcam sporo uwagi włosom, bo jednak porządny włos przydaje niewiaście powabu jak mało co... Na porost wspaniale sprawdza się u mnie Calcium Panthotenicum doustrojowo, dowolna wcierencja skalpowa o przyjemnym składzie (teraz droższa - EcoLab, ale Jantar i Green Pharmacy też wporzo), delikatny szampon na co dzień i mocniej oczyszczający od święta, od wielkiego dzwonu peeling kawowy, po każdym myciu maska (Alterra, Kallos, Bingo Spa - co się nawinie) - ale nie trzymana godzinami pod czepcem (nie chce mi się), tylko dosłownie chwilkę... Końcówki zabezpieczam odżywką b/s, teraz arganową Dr Sante (bardzo spoko). Do olejowania tylko i wyłącznie łopian! Błyszczą się po nim kłaki jak wściekłe! Po żadnym innym oleju nie  widziałam tak spektakularnych efektów. Polecam. 

Na japiszonie testowałam wczoraj żelatynowe oczyszczanie porów i muszę przyznać, że działa. Olej kokosowy organiczny też mnie przekonał jako kosmetyk na noc, a byłam sceptycznie nastawiona. O dziwo szybko się wchłania, a rano skóra jaśniejsza, gładsza, stany zapalne wyraźnie podleczone. Jeżeli chodzi o makijaż - u mnie od lat to samo: odpimpowane brwi jako absolutna podstawa, krechy również składają się na mój signature look, ale jak nie mam czasu, to nie rysuję. Konturowanko przy pomocy wspaniałego "zgaszonego" bronzera Kobo oraz płaskiego ściętego pędzla - rewelacja. Kompletnie mnie nie kręcą paletki cieni do powiek - jakoś niespecjalnie kumam, co jest fajnego w kolorowych powiekach... :D Używam tylko paru neutralnych kolorów, a i to nie zawsze. Róż - tak, jak najbardziej. Porządny korektor do rozświetlenia okolic pod oczami. Porządne pędzle. W sumie - tyle.

Na paznokciach prawie non stop noszę hybrydy, nie wyobrażam sobie teraz ciapać się zwykłymi lakierami... Poświęcę temu osobny wpis, ale korzystając z okazji wspomnę tylko, że pod hybrydami paznokcie bardzo mi się "ogarnęły", uporałam się z onycholizą od urazu mechanicznego na trzech paznokciach, no i ogólnie - przyjemnie jest mieć permanentnie odpicowane szpony, nie stresując się, że manikiur szlag trafi od byle mycia garów czy niefortunnego pacnięcia dłonią w cokolwiek. Trzymają się nienagannie bez żadnych niespodzianek dokładnie tyle czasu, ile od nich wymagam. Zazwyczaj są to +/- dwa tygodnie, bo wyraźniejszy odrost mnie już drażni, a ten sam kolor dłużej - nudzi. Więc co dwa tygodnie jestem w stanie wygospodarować sobie godzinę na manikiura i jestem mega zadowolona. Zero smrodu, zero bezczynnego wachlowania łapami, zero odgnieceń od pościeli, zero odprysków. A te mity o szkodliwości hybryd biorą się wg mnie wyłącznie z partyzanckiego przygotowania płytki paznokciowej (brutalne rypanie bloczkiem zamiast delikatnego zmatowienia) i/lub partyzanckiego usuwania hybryd (spiłowywanie tudzież zdzieranie żywcem - zgroooza!). 

Widzita. Takie tam pierdololo o duperszwancach. Czasem trzeba.

***

A w szerszym kontekście życiowym - twórczo dostrajam zewnętrzne feng shui do wewnętrznych fal... :)

22:23

Ni K ni D się to nie trzymie! :/

Ni K ni D się to nie trzymie! :/
Zrobiłek se podczas konsumowania zupy z dorodnego łańcuckiego dyniacza fejk septuma, ło:


Tło z premedytacją pociapałam, albowiem znać beło zeń artystyczny piergolnik w pokoju... :P

***

Taka se łaziłam pozytywnie oczadzona chłonąc pierwsze mgielno-listne wyziewy jesieni... i ostatnio jakoś diabli wzięli mój romantyczny amok - w chałpie nie grzejo, co rano trauma wygrzebywania się spod cieplutkiej pierzyny wprost w chłodno - stęchłą (okno zamknięte na noc) zawiesinę, szybko zmierzcha, w dzień buro i smętno i mżawa, no i mózg też już "zajarzył", że chyżo nadciąga Wielka Smuta jesienno - zimowa. Entuzjazm mię tedy stopniowo opuszcza, subtelnie uchodzi jak powietrze z mojej piłki poddupnej korzystnej kręgosłupowi.

Swoją drogą, korzystnej bardzo - gorąco polecam wszystkim jojczącym w temacie "kręgosłup". Odkąd bujam się codziennie (ot, po prostu balansuję siedząc np. przy kompie) na takiej dużej ćwiczebnej piłce - cykliczne boleści odcinka lędźwiowego zaprzestały nawracać. Mię. Yyy. W sensie... do mnie.

Ale wracając do tematu - owszem, zblazowanam ostatnio. Chce mi się spać i... żreć, za przeproszeniem. Atawizmy chromolone, demyt..! Uszami już klaskałam, bo parę kilogramów poszło weg, ale... waga dziś wskazała, że wzięły se jeno krótki urlop:/ No cóż. Staram się znów zalewać głodomora hektolitrami wody. Ale bywa, że lodówka jakoś tak bliżej w danym momencie sta... zwłaszcza, jak PMS się dodatkowo przyplącze, a ów niestety zaostrza się wraz z zaawansowaniem w leciech... :/

***

Jak zwykle na jesień (i wiosnę) zwieram swe poślady w uogólnionej krucjacie prozdrowotnej i sprzyjającej powabom... ;) Familia z mojego poduszczenia przeprowadza gruntowne profilaktyczne odrobaczanie przy pomocy Zentelu (tęgi kaliber) wspomaganego ziółkami. Odkąd zainteresowałam się kilka lat temu potencjalnymi przyczynami Atopowego Zapalenia Skóry (i różnych innych przewlekłych badziewi) - o których się powszechnie nie mówi, a lekarze zazwyczaj enigmatycznie bąkają o etiologii autoimmunologicznej, tudzież podłożu dziedzicznym, i wypisują receptę na kolejny sterydzik - moje problemy skórne praktycznie... zniknęły. O tej porze roku powinnam już, zgodnie z tradycją, mieć czerwone swędzące łaty w zgięciach łokci i na szyi, tymczasem - czysto, gładko. Jakieś trzy lata temu rzuciłam się desperacko na zmasowane oczyszczanie, odpasożycanie, odtruwanie organizmu oraz testowanie różnych diet, supli. Efekty były piorunujące. Teraz już tak nie świruję (m.in. odpuściłam płukanie kichulców). Nade wszystko staram się unikać zbędnej chemii w paszy - wiadomix, że nie zawsze się da, ale nie sięgam z własnej woli po wysokoprzetworzone syfy, pijam głównie wodę lub niesłodzone zioła (mięta, lapacho, pokrzywa, herbata zielona, rooibos), z "grzesznych" napojów - kawa (niesłodzona, ale z mlekiem) i czasami alkohol, jednak raczej wino niż tuczne piwsko. Wot, drobne nawyki, a robią robotę. Pieczywa jadam mało. Nabiału jeszcze mniej. Unikam też (w miarę możliwości) białomącznych "pampuchów"... Mam niestety słabość do makaronu i w ramach weekendowego przyzwolenia na gastro rozpustę nie odmówię sobie dobrej carbonary... ;) O morale też trzeba dbać! Generalnie jednak staram się sobie nie szkodzić na co dzień. Dbam o podaż witaminy D poza miesiącami słonecznymi, suplementuję krzem. Ostatnio zjadłam też parę "setów" Calcium Panthotenicum, które rewelacyjnie przyspiesza mi wzrost włosów, a zależy mi na rychłym uzyskaniu optymalnej długości do ramion.

No i jedyne, co bym jeszcze tutaj dodała... to wincyj ruchu :) Wincyj ruchu by się przydało rozbisurmanionemu w fizycznym lenistwie y gnuśnemu w członkach Toyadu.

Kiedy deszcz rzęzi w rynnie, z dna psychy wybijają wzburzone tumany nostalgicznego szitu... *.* [tu mina Sziwy & naćpana Kasandra mode on] I taka to puenta na dzisiejszy wieczór... :)

A tak serio, to idę zara spać, bo widzita, co się dzieje.

21:31

Nie napalaj się jak szczerbaty na suchary...

Nie napalaj się jak szczerbaty na suchary...
Eee... no właśnie, bo ja się napaliłam. Na wełnianego czarnego kapeluta, na eleganckiego shoppera, na grubaśny pledo-szal... Wełniany kapelut okazał się projektowany z myślą o jedynie słusznym "uniwersalnym" rozmiarze i kształcie łba, ehh, "elegancki" shopperek przy wnikliwych oględzinach wykazał szpetnie posklejane brzegi, smród chińskiego plastiku, dysfunkcyjność wewnętrzną ("latająca" luzem poliestrowa kosmetyczka bez żadnych dodatkowych przegródek ani kieszonek), zaś szale... hmm, szale nie były złe, ale - kolory bez szaŁu :P Wiem, wydziwiam strasznie. Szal musi być jednak twarzowy, albowiem jest noszony w bliskim sąsiedztwie fizis, zaś w bliskim sąsiedztwie fizis osoby o ciepłym typie kolorystycznym chłodne i przygaszone kolory (burgundy i popiele - skądinąd cudowne) wyglądają smętno i blado... Ze dwa mi się jednak spodobały - beżowiaczek ożywiony wstawkami ciepłego różu i kraciaczek również zorientowany na ciepło-beżowo-wiśniowo-cośtam. Obydwa przyłożone do, za przeproszeniem, ryja, z miejsca przydawały mu blasku i urody. Temu ryju.

Cóż, krew mi oczami nie idzie na razie. Pożyjem, uwidzim.

Jedną z rzeczy, na które jestem od dłuższego czasu srodze napalona, są midi rings. Takie małe pierścionki noszone wyżej niż "normalnie". Coś w tym stylu:



Pełno tego wszędzie po sieciówach, sama kupiłam podobne w H&M, ale po chwili złota farbka z nich paskudnie spełzła i 25 zeta jak psu w tyłek wsadzić. Mimo wszystko drogo jak na jednorazówkę. Z kolei w "lepszych" sklepach (srebro, złoto) ceny nieco od czapy a i dizajn paradoksalnie mniej atrakcyjny... Jakieś infantylne serduszka, kiczowate cyrkonijki itp. Jeszcze nie sprawdzałam na DaWandzie i generalnie wśród artystów rękodzielników - może to jest dobra opcja? Jak zacznę na Etsy grzebać, to pójdę całkiem z torbami, więc póki nie opływam zanadto w zbywalne hajsy muszę bardziej cyzelować wydatki.

Od dziś jestem szczęśliwą posiadaczką Lanvin Eclat D'Arpege. Śliniłam się na ten zapach od dłuższego czasu. Nie jest może tak unikalny, wyszukany i ścinający zachwytem jajca jak kadzidlany Black Cashmere Donny Karan, ale - doskonale nadaje się na "codzienniaczka przyjemniaczka świeżaczka" i ma jakiś taki... leśno-elfio-sensualny wdzięk. Albowiem kojarzy mi się właśnie z taką jędrnodupną elficą w zielonych aksamitach (yyy... za duzio prozy Miszczunia Sapkowskiego za nastoletniości??). Nie boli mnie od niego dynia, wręcz przeciwnie, pół dnia obsesyjnie przytykam zgięcie lewego przedramienia do stęsknionej kichawy i ciągle mi mało... mogłabym się tarzać w tym zapachu. Po mchu. Z oną elficą.

Swoją drogą, ostatnio bliski jest mi temat manicure hybrydowego i zbieram inspiracje z dziedziny "stylizacji" szpona. Odkryłam kilka świetnych kont-kopalni inspiracji na insta... ale... czy to ze mną jest coś nie elo, że nie czaję fenomenu ekstremalnie wydłużonych "trumienek" albo "stilettos"..? Pół biedy, jeśli stylistka ogarnia coś takiego, jak symetria względem osi i potrafi nadać perfekcyjny kształt tym trumienkom/szpadrylcom... ale z tego co widzę, dalece nie każda, nawet wśród "profesjonalistek", to potrafi :) I co z tego, że zdobienia misterne, jak kształt nieestetyczny... O, albo jeszcze robienie na siłę z naturalnie szerokich i krótkich paznokci sztucznie długich i wąskich. Jak lody w rożku. Bitchz, please. Krótkie "męskie" paznokcie potrafią też fajnie wyglądać, jeśli są zadbane i noszone z bezpretensjonalną godnością! :) Moim osobistym ulubionym kształtem pazura jest naturalny migdał, ewentualnie zaokrąglona na "rogach" ścięta równo "półrurka"; nie przepadam za przesadnie długimi szponami u siebie - denerwuje mnie wtedy głośne stukanie o klawiaturę i ogólnie jakoś tak... mam wystarczająco "wiedźmowato" długie i wąskie palce, żeby je jeszcze optycznie ukrogulczać... :P

Bla bla, podczytam sobie jeszcze "Bożych bojowników" do poduchy i zmykam się regenerować wypoczynkiem nocnym. Przy świeżych i cudownie chłodnych (wreszcie!) podmuchach z uchylonego okna... :)


12:28

InstaMix vol. 5 :)

InstaMix vol. 5 :)
Kurza twarz... tak se popaczałam krytycznem ślipiem na moje ostatnie pościwa i... z deka zionie tu smutem. Pora na odmulenie jakąś lekkostrawną lajtóweczkę pyknąć, a InstaMix nadaje się do tego idealnie - dużo obrazków i mało do czytania :)

Niektóre foty jeszcze w "starych" włosach:


Moje ulubione oksy steampunkowe:


Bardzo fajne neutrale na codzień z Essence:


Młody jęczmień... w smaku wyjątkowa koszmara, jak wywar z rozwielitek z dodatkiem glonów i mułu:


Kwiotki w Hamie:


Medytacja przy drzewie, a co:


Takie cuda tylko w Instytucie Religioznawstwa w Collegium Broscianum na Grodzkiej w Krakowie:


Hipsterskie hybrydy:

 To są chyba bzy, nie? :)


Jaskółeczki są mega urocze, choć ogólnie za ptaszorami nie przepadam:




Hipsterskie pazury hybrydowe i beznadziejny dezodorant:


Tfurczość autochtonów na dzielni:



Trampexy zawsze spoko:


Me likie:



Granitowe szpony:









Ha, zaklinałam się, że kłaków nie skrócę tak mocno, i co... :)


Nie ma to jak parchatka na dziobie :/


Mama przywiozła z Portugalii:


Uwielbiam płomienne chmury, wiem, że to takie ORYGINALNE haha:


Banany z poziomami:


W tle na lodówce dzieło mej Progenitury, wspaniałe, prawdaż:


Cycas Revoluta, sagowiec, podobne do palmy, a ja uwielbiam palmy! Muszę się skupić, żeby go nie ubić (nie mam "ręki" do roślin) - otrzymał nawet imię: Czolito :D


Toyad czasem w ramach samopomocy babskiej to i flamboyage wykona:



Upały lipcowe spędzałam tak:


Moussaka, przepyszne zapiekane żarełko - bakłażan, cukinia, sos pomidorowo-mięsny z cynamonem, ser grecki na wierzch. Zdjęcie nie oddaje szału podniebienia, musita mi uwierzyć na słowo :)


Łąki nowohuckie:


Patrzę se na sufit namiotu, a sufit patrzy na mnie:


Zieloniutki kitrak, Quechua, z Decathlonu, rozkłada się w 2 s:


Księciunio do wzięcia, komu komu:


Toyad tkliwy nihilista... :D Bralet z Charlotte Rouge, model Lovesick, jaram się jak dzika:


No i tak.

Do następnego!
Copyright © 2016 teo.nana.kat , Blogger