Pokazywanie postów oznaczonych etykietą związki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą związki. Pokaż wszystkie posty

21:43

Co by Toyad powiedział młodszej sobie?

Co by Toyad powiedział młodszej sobie?

Elo!

Jak w tytule :) Lecim!

1.) Twój czas, uwaga i energia to Twój absolutnie największy kapitał. Inwestuj go mądrze i baaardzo selektywnie.

Jak się jest bardzo młodym, to wydaje się człekowi, że ma w zanadrzu dłuuugą wieczność i 9 żyć, jak kot. Toteż mitręży radośnie czas i atencję na pierdołach, roztrząsa romanse celebryckie, scrolluje jakieś głupawe obrazki, zadręcza się byle badziewiem, angażuje się w gównoburze.

Poirytował Cię jakiś random w zbiorkomie? Stara, dobra zasada - jeśli coś nie będzie miało znaczenia za pół roku, nie jest dzisiaj warte Twoich nerwów.

2.) Otaczaj się ludźmi, którzy wnoszą coś dobrego i cennego do Twojego życia. Ludzie, z którymi spędzamy najwięcej czasu, mają na nas najwięjkszy wpływ - uważaj, z kim przestajesz.

Jeśli ktoś nie poprawia Twego bytu w jakikolwiek sposób, to znaczy, że go pogarsza. Brak progresu to regres. Niestety, jako młoda siksa miałam zapędy mesjańskie - ciągnęło mnie do ludzi "z problemami", pseudoartystycznych udręczonych "poetów przeklętych" ze zrytym deklem, zblazowanych defetystów bez planów i ambicji. Dzisiaj widzę ten mroczny okres w swojej młodości jako totalną stratę czasu, na szczęście w porę się ogarnęłam i wymiksowałam. Wtedy moje życie ruszyło z kopyta, a tamta ekipa? W większości nadal kisi się w tym samym dołku z gówienkiem, co X lat temu i wiesza psy na tych, co zlali tak "zacne" towarzystwo i zrobili coś ze sobą. Oh well. Bless yo hearts.

3.) Nie bój się snuć zamaszystych wizji :)

'Shoot for the moon. Even if you miss, you'll land among the stars.' -
Norman Vincent Peale.

To jest tak bardzo prawdziwe... Marzenia się spełniają - prędzej, czy później. Nawet te "nieprawdopodobne" - uwierzcie mi. Kiedy patrzę na swoje życie z dystansu, widzę mnóstwo niezwykłych splotów wydarzeń, niesamowitych "zbiegów okoliczności", które nagle skokami milowymi przybliżały mnie do czegoś, czego pragnęłam. Więc zamiast marzyć o nowych portkach, nie ograniczajta się - im większy rozmach Waszej wizji, tym więcej z tego osiągniecie. Wiem, co mówię. Miejcie jaja, żeby coś CHCIEĆ od życia :)

Gdyby NIC Cię nie ograniczało, jak wyglądało by Twoje idealne życie? Począwszy od tego, w jakiej pościeli śpisz, o której wstajesz, gdzie mieszkasz itp. Wszystko. Im bardziej żywa wizja, tym skuteczniej i prędzej ją wdrożysz.

4.) Nie słuchajcie nikogo, kto Wam pitoli, że życie jest ciężkie, że trza z mozołem nieść swój krzyż/pchać swój wóz, że starość to choroby i ponura jesień egzystencji, blablabla. Erm, nope.

Wielu ludziom zależy na tym, aby inni siedzieli na tyłkach przez cały czas w tym samym miejscu co oni i BROŃBOSZE nie mieli lepiej. To, że oni mają kiepsko im tak nie przeszkadza, dopóki ktoś obok się nie wypuści i nie udowodni, że można lepiej, inaczej. To zmusza do zrewidowania własnych poglądów, może do podjęcia jakiegoś wysiłku, a większość tego nie lubi :)

To, jakie będzie TWOJE życie, zależy wyłącznie od CIEBIE. Uwierz mi, Twoje idealne życie istnieje, out there somewhere... :)

Ostatnio mnie olśniło, że emeryturkę zamierzam spędzić wesoło, np. grzejąc się jak jaszczurka na jakiejś plaży pod palmą, sącząc jakąś ambrozję tudzież trunek. Bo czemu nie? Starość też może być fajna! Byle zdrowie pozwoliło, ale na to mamy całkiem spory wpływ :)

5.) Inspiruj się odpowiednimi ludźmi.

Jeśli gdzieś w Tobie tli się przeczucie, że możesz mieć zajebisty związek, w którym ktoś traktuje Cię z należnym szacunkiem, że możesz zostać tancerką/fotografę/czymkolwiek zechcesz, zarabiać X hajsu, mieszkać na egzotycznej wyspie sącząc kolorowe drinusie, a ktoś z otoczenia mówi ci, że HAHAHA NIGDY Ci się to nie uda, to przede wszystkim - czy ta osoba jest w miejscu, do którego Ty dążysz? Nie? To niech łaskawie zawrze jadaka.

Kiedy byłam w toksycznym związku kilka osób, w realu i wirtualu, próbowało mnie usilnie przekonać, że ŻADEN związek nie jest tak naprawdę udany, że ZAWSZE trzeba się ze sobą użerać, że wina ZAWSZE leży pośrodku, że w ogóle żyję w świecie tęcz i jednorożców jeśli mi się wydaje, że można być, a nie bywać SZCZĘŚLIWYM.

Kto mi takie kocopoły bajdurzył? Zgadnijta. Osoby, które kurczowo tkwią, użerają się i każdego dnia godzą się na smętne badziewie w tej materii. Minęło parę ładnych lat. Nie posłuchałam kocopołów :) I dziś jestem mega, MEGA szczęśliwą żoną mega, MEGA fajnego męża :) Ale! Nie ma szans na dobry związek, jeśli uprzednio nie ma się dobrego związku z samym sobą. Bycie z kimś nie polega na uwieszeniu się na drugiej osobie i na oczekiwaniu, że KTOŚ nada naszemu żywotowi sens, cel i wartość. To wszystko musimy znaleźć pierwej w sobie.

6.) Jeśli wyrosłaś pośród mentalności BRAKU i wiecznego niedoboru, czym prędzej się jej wyzbądź. Zrzuć, jak wąż skórę.

Kiedy jakaś Vlogerina chwali się, że kupiła torebkę np. Celine za ciężkie cebuliony, zastanów się, jak reagujesz. Jeśli zalewa Cię jucha i masz ochotę jej napisać, że jest idiotką, że wydaje tyle hajsu na torebkę i że POWINNA wydać ten hajs na to czy tamto (standardowo ci, co sami nie mają, a tak rwą się do rozporządzania CUDZYMI pieniędzmi proponują rozdanie ich ubogim:))). Jeśli czujesz przemożną chęć napisać zgryźliwy komentarz, że jak ona śmie się przyznawać do szastania hajsem skoro wielu ludzi w tym kraju zarabia najniższą krajową i żyje od pierwszego do pierwszego. Jeśli masz tego typu odruch - ogarnij się. Przede wszystkim, każdy ma święte prawo robić z własnymi pieniędzmi, co mu się żywnie podoba. Nawet zatknąć psu w dupę, jeśli taka jego wola. Po drugie zastanów się, czy RZECZYWIŚCIE Twoja reakcja jest podyktowana autentyczną troską o ubogich, czy aby nie złością i zawiścią, że KTOŚ MA? Nawet, jeśli nie jesteś typem osoby lubującej się w produktach drogich i luksusowych, uszanuj to, że KTOŚ MOŻE SIĘ LUBOWAĆ. I to jest jego święte prawo. Tak samo jak Twoje - do wydawania WŁASNYCH funduszy na cele charytatywne.

Ubolewam nad tym, że wciąż w naszym kraju na dostatek materialny i ludzi dobrze sytuowanych patrzymy spode łba, podejrzliwie. Resentyment w opór... Pakuje się nam od najmłodszych lat, że pieniądze są co najmniej dwuznaczne moralnie, nieczyste. Ze nie dają "szczęścia". Nic nie DAJE szczęścia, bo szczęście jest w nas. Pieniądze natomiast dają sporo wolności, niezależności i spokoju, i są jednym z istotnych narzędzi do spełniania swoich szczytnych, materialnych i niematerialnych celów/marzeń :)

7.)  Dowiedz się kim jesteś i znaj swoją wartość. NIGDY nie "przepraszaj że żyjesz".

Zacznij wychodzić z założenia, że kiedy spotyka Cię coś dobrego/miłego, to nie jest żaden przypadek - po prostu ZASŁUGUJESZ NA TO.

Zacznij się wreszcie kuźwa traktować jak najważniejszą, najdroższą osobę w życiu - bo dokładnie tak jest. I wtedy myk! Zaczniesz generować odpowiedniego wajba. Porządna, zdrowa miłość własna to absolutna podstawa czegokolwiek. Musisz poznać siebie na wskroś i działać w zestrojeniu z własną esencją. Dżiiizzz, brzmię trochę jak Wróżka Zenon, ale musicie mi wybaczyć ;)

Kiedy ktoś mówi Ci komplement, na miłość boską przestań stawać w pąsach, krygować się i tłumaczyć, tylko zwyczajnie podziękuj. Kiedy włazisz do jakiegoś nowego pomieszczenia, zachowuj się, jakbyś była szefową tej miejscówki ;) Itp, itd. Czaicie.

WAŻNE: Jeśli jesteś DDD - Dorosłym Dzieckiem z rodziny Dysfunkcyjnej, proszę, nie zwlekaj z terapią. Różne zeschnięte gówna z dzieciństwa trzeba posprzątać, kody i schematy myślowe rozpracować i zastąpić nowymi, bo inaczej mogą skutecznie blokować i sabotować nasz rozwój w dowolnej dziedzinie. Serio, to ważne.

8.) ZDROWIE. JEST. WAŻNE.

Droga Młodzieży, która mię czyta. Proszę, nie żyjcie na kredyt ze swoim zdrowiem, nie szastajcie nim tylko dlatego, że rówieśnicy mają wywalone. Nie przesadzajcie z alkoholem, rzućcie fajki i inszy syf ;) Zainteresujcie się potencjalnymi zagrożeniami płynącymi ze współżycia bez zabezpieczenia - nie mam na myśli tylko ciąży, ale także paskudztwa przenoszone drogą genitalną - to nie są jakieś strachy na lachy, pechowy typ wirusa HPV może zaowocować rakiem w ciągu kilkunastu lat - nie lekceważcie tego. Jeżeli ta wizja do Was nie przemawia, bo YOLO, to zgooglajcie kłykciny kończyste. Tak, niefrasobliwy goły wsadzik na spontanie może się skończyć hubą w kroczu. Ohyda, w dodatku nie do wyleczenia... bleh.

I dobrze, naprawdę DOBRZE rozważcie za i przeciw antykoncepcji hormonalnej. Ja cholernie żałuję, że jako młoda siksa sięgnęłam po to dziadostwo :/ Bo koleżanki łykały i "nic im nie było". Tiaa. Pamiętajcie, że ewentualne skutki uboczne będą dotyczyć WAS, a nie koleżanek czy chłopa, który entuzjastycznie optuje za tą metodą. Just sayin'. :)

9.) STRZEŻ SIĘ ZŁOTOUSTYCH. Nie daj sobie nawinąć makaronu na uszy. CZYNY/DZIAŁANIA/ZACHOWANIA SĄ WYMOWNIEJSZE NIŻ SŁOWA.

Relacje to temat rzeka, a psychofagi to cały cholerny śmierdzący Styks, ALE - najważniejsza najważniejszość - większość bab zakochuje się uszami, a resztę sobie dowyobraża - to kardynalny błąd. Wiedz, że istnieją ludzie, którym sumienie i empatia są obce - kameleoni, urodzenie aktorzy i manipulanci, zorientowani na cyniczny wyzysk (materialny, emocjonalny) innych. JEDYNYM najskuteczniejszym czosnkiem na wampiry energetyczne tego typu jest rozliczanie z czynów, a nie czczych deklaracji. Psychopaci i narcyzi są mistrzami TANIEJ GADKI. Romantycznościowego syreniego śpiewu z harfą patosu w dłoni. NIE KUPUJTA TEGO.

10.) PIELĘGNUJ WDZIĘCZNOŚĆ. DOCENIAJ.

Zawsze są powody do bycia wdzięcznym - ciepło w tyłek, słoneczko na jadaku, dobra szamka, miziaste skarpeciochy i perspektywa poczytania dobrej książki. Słuchanie dobrej nuty. Wygodne łóżko, mruczenie kota. Tyle tego przegapiamy codziennie! Doceniaj ludzi, których kochasz. Codziennie.

Okazuj wdzięczność, kiedy ktoś coś dla Ciebie dobrego zrobi - proste "dziękuję" jest bardzo niedocenianym słowem.

 Jak sobie coś przypomnę, to dopiszę :) Chciałabym w tym miejscu podziękować za to, że czytacie moje wypociny, za Wasze ciepłe słowa i zachęcanie mnie do dalszego pisania :)

Zadanie domowe - gdyby nie ograniczały Was finanse ani nic innego, gdyby nie było opcji "nie uda się" - co by było w czołówce rzeczy do zrobienia/osiągnięcia?

*

11:44

No właśnie, Sabcia, nie szkoda ci życia?

No właśnie, Sabcia, nie szkoda ci życia?
*
Scenka rodzajowa, autentyk:

Domowa popijawka - kilka pracujących w jednej firmie babeczek. Jedna (dajmy na to, Milenka) świeżo rozwiedziona trzydziestka, dziecek brak, druga (powiedzmy, Aurelka) lat 33, ukiszona w kiepskim małżeństwie ("bo dziecko"), trzecia (eee, Sabinka) fest nieszczęśliwie (z przemocą fizyczną i alkopatolą w tle) zamężna Matca Polca po czterdziestce... Pierwsza "swoje przeszła", ale aktualnie raźno bierze życie za rogi, druga jeszcze robi dobrą minę do złej gry, a trzecia regularnie żali się na swojego arcybucowatego małżonka... 

Panie wyszły na balkon na fajeczkę. Posłuchajmyż dialogu:

Sabinka: Milka, ty już długo po rozwodzie?
Milenka: Około 1,5 roku.
Sabinka: Masz kogoś?
Milenka: Na razie nie.
Sabinka (z mieszaniną wyższości i politowania): I co, NIE SZKODA CI ŻYCIA NA BYCIE SAMĄ..?

Aurelka przybiera ten sam "współczujący" wyraz twarzy, co Sabinka. Milenka zalicza totalny zonk poznawczy wywołany ironią sytuacji i nie wie, czy zabić Sabinę śmiechem, czy strzelić jej "blaszkę" przez łeb na złapanie ogara.

Kurtyna opada.

SRSLY, WTF?

Od pewnego czasu stykam się z przedziwnym fenomenem bab, które uporczywie tkwią, męczą się i użerają w związku z jakimś ekstremalnym dupkiem żołędnym - niby wiecznie narzekają i jojcą... a z drugiej strony pławią się w absurdalnym samozadowoleniu. Ba... Puchną z dumy! Zapewne wizualizują już sobie na swej szlachetnie udręczonej skroni złoty wieniec męczeński i chwałę wiekuistą... Bo wprawdzie czasem zbierają po japie, czasem biorą na klatę chlusty pomyj ustnych, zderzają się ze ścianą sfochanej obojętności, ale trwają. Bo choć misiaczek zaliczył trochę skoków w bok, to wszystkiemu winne podłe baby, lubieżne harpie, co go zbałamuciły. Och, jakie to piękne jest, taka płomienna miełość, gdzie ktoś robi sobie z ciebie wycieraczkę do unurzanych w gnoju gumofilców, a nazajutrz przyniesie bombonierkę i uwiędłego goździka - jakie poetyckie, tragiczne, romantyczne, zupełnie jak w filmach! Ach, topos "trudnych relacji"... Przez ciernie do gwiazd! Miełość kicks ass - chwytają za jajca wyświechtane koelizmy pisane helveticą na czarno-białych fotografiach. Ckliwe a rzewne piosnki o łobuzach, co to rzekomo kochajom najbardziej... Czasami też trza zaciskać zęby i trwać w zlodowaciałym stadle "dla dobra dzieci" - fundując im jakże prześwietny wzorzec małżeństwa i rodziny, prawdaż... Bo "co ludzie powiedzą"? Taki był spektakularny ślubik kościelny i weselicho na pięć wsi... Bo - wspólny dom, kredyt, firma. Bo "on jest magnatem karmy dla kotów i wybieram złote klamki za cenę śmierci cywilnej". 

Cóż... wyleczyłam się z misji uszczęśliwiania obcych, dorosłych ludzi na siłę. Każdy może "umoczyć" kopyto w jakimś łajnie. Ale decyzję delikwent(-ka) musi podjąć autonomicznie. Jeśli wybierze ów miełosny wieniec męczeński, to spoko, jest to osobisty wybór, ale niech nie oczekuje za to oklasków, orderów i pomników oraz sławy pośmiertnej. I niech nie syczy zjadliwie, kiedy ktoś inny zrewidował ciulowy dlań stan rzeczy i ułożył sobie sprawy osobiste na nowo. I jest szczęśliwy. Samemu czy z kimś, wszystko jedno. Znam singli z odzysku płci obojga, którzy z ulgą pożegnali psychiczną kulę u nogi i powitali coś tak bezcennego, jak święty spokój, samosterowność i życie w zgodzie ze sobą. Nie ma jednego słusznego przepisu na szczęście (poza doświadczaniem tu i teraz oraz poczuciem własnej mocy sprawczej), a kierowanie się w tej materii cudzymi receptami to droga na skróty do niechybnej porażki...

Disclaimer - żebym była dobrze zrozumiana. Nie jestem tu koryfeuszem ewakuacji tyłka z poważnej relacji przy byle napotkanej po drodze trudności, nie namawiam do pochopnych rozstań ani nic z tych rzeczy! Zmiany i kryzysy są naturalną koleją rzeczy - o ile nie trwają wiecznie i wiodą na jakiś wyższy level. Wiem też, że temat może być równie dobrze rozpatrywany z męskiego punktu widzenia i wówczas delikwent morduje się z przyciężkawym życiowo, tudzież wrednym babonem. Piszę jednak o rzeczach, które z racji doświadczenia są mi nieco bliższe; nie znaczy to, że nie mam świadomości istnienia drugiej strony medalu.

Poruszany przeze mnie wątek dotyczy sterczenia, niczym widły w gnoju, w relacji jednoznacznie toksycznej lub zgoła martwej. W mojej prywatnej ocenie jest to po prostu marnowanie sobie życia (i często dzieciom, dla których później emocjonalne pustkowie lub wieczna szarpanina będzie "normą", jedynym punktem odniesienia) - na własną odpowiedzialność. Wkurza mnie tylko, jak taka umęczona "ciepełkiem rodzinnym" u boku przemocowca zgorzkniała matrona oczekuje od otoczenia nieomal czci, zaś od dzieci żąda wdzięczności za swoje pogrzebane marzenia z młodości, zaczyna też głośno moralizować i potępiać te osoby, które ośmieliły się zmienić swoją beznadziejną sytuację, zawalczyć i jeszcze wygrać kawałek życia. Byłam niestety osobistym świadkiem takiego bóldupienia pewnej starszej pani, która w swojej opinii bohatersko się poświęciła dla dobra rodziny, znosząc latami liczne upokorzenia i "razy" ze strony mężusia - a teraz jest wielce zdziwiona, że dorosłe już dzieci mają problemy natury psychologicznej (DDD) i ani myślą być jej wdzięczne za to wieloletnie cierpiętnictwo w domowym piekiełku - wręcz przeciwnie... A najgorsze szambo frustracji wybiło na widok sąsiadki w porównywalnym wieku, która do dziś prowadza się za ręce ze swoim mężem i szczebioczą jak młode zakochańce... takiego potoku jadu wywołanego cudzym szczęściem nigdy chyba nie słyszałam... :/ Zawiść i resentyment to przykre przypadłości nieszczęśliwych ludzi.

A ja będę się upierać, że każdy jest (przynajmniej w znacznym stopniu) kowalem własnego losu. Tego matrymonialnego też. Jeśli ktoś świadomie decyduje się na dogorywkę w kiepskim towarzystwie - heja banana, krzyż na drogę, tylko niech nie obarcza innych własnym emocjonalnym balastem. Od ciebie, drogie udręczone indywiduum, zależy, czy będziesz trwożliwie truchtać na krótkim łańcuchu, reanimować trupa, żyć w stęchłym mauzoleum, a może zakurwisz triumfalnego dęsa nad mogiłą wyschłego truchła i ruszysz dziarsko dalej.

Wracając do anegdotki ze wstępu. Nie muszę chyba specjalnie pojaśniać, że Milenka niczyjego współczucia nie potrzebuje, paradoksalnie, to ona może współczuć koleżankom, że ich jaja kończą się na skomleniu jak to im źle, a swoją wartość wciąż uzależniają od nabzdyczonego nosiciela portek, w które są wczepione pazurami.

* Photo by Charlein Gracia on Unsplash

11:46

Złotouste zero.

Hejka.

Na spontanie i szybkości klecę se niniejszy pościk...

Krótko i na temat: unikajcie jak ognia osobników, którzy są mocarni i wszechzajebiści w gębach, a jak "przyjdzie co do czego" to cieniuśko bżdżą... Miałam kiedyś (we wczesnej młodości, haha) wątpliwą frajdę doświadczyć tego zjawiska i dziś jestem na tyle mądra, żeby powściągliwie oceniać czyjeś górnolotne deklaracje werbalne i "zasłonę dymną" z pozorów, dopóki nie ujrzę realnych świadectw w postaci czynów lub udokumentowanych osiągnięć, dorobku. Nie, nie to, że jestem negatywnie nastawiona. Jestem nastawiona z zasady przychylnie, ale zanim wpuszczę kogoś do swojego życia na dłużej i dopuszczę w bliższe kręgi - sprawdzam! Piękne oczy i rzekomo nieszczęśliwa, a zarazem wzruszająca historia życia - bywają, niestety, baaardzo zwodnicze. I wciąż się każdorazowo za łeb chwytam ze zdumienia, jak łatwo się takie tanie melogówno sprzedaje... i każdorazowo łajam się w myślach, że przecież sama kilka dobrych lat temu popełniłam ten sam idiotyczny błąd - zakupiłam w ciemno atrakcyjnie opakowane kozie bobki tylko dlatego, że napis obiecywał luksusową belgijską kuwerturę... Nutki zdradzieckiego smrodu dobiegały do mych nozdrzy falami, a jakże, ale widmo wspaniałej czekolady kazało zmamionemu umysłowi uwierzyć, że to pewno gdzieś z zewnątrz tak capi. Pewno pies sąsiada znów nafajdał na chodnik. Myślenie życzeniowe - tak mocno zależy nam na ziszczeniu się naszej bajki, że dopóki nie dostaniemy (co najmniej kilkakrotnie) mokrą ścierą przez pysk, dopóty będziemy sobie gorliwie afirmować, że dynia jest szczerozłotą karocą, szczur eleganckim woźnicą, a myszy to rącze rumaki... 

A jednak - gdy palący oddech despery zagląda babie w cztery litery, to niebożątko Kopciuch skłonny jest uczepić się pazurami tej swojej barwnej sielankowej wizji niczym pijok płota.

Toyad Minister Bytu ostrzega - desperacja jest ZAWŻDY złym doradcą! A w kwestii doboru partnera życiowego - najgorszym.

P.S. Pół biedy jeszcze trafić na jakiegoś zwykłego, prokrastynującego własne życie leniucha-wieczne wannabe, które snuje zamaszyste wizje własnej świetlanej przyszłej kariery, ale na samą myśl o podjęciu jakichkolwiek długofalowych systematycznych działań w tym kierunku zdąży się już spocić i zniechęcić... Kopa w zad i heja, podziwiaj trajektorię lotu.

Niestety, można też paść ofiarą wyrachowanego socjopaty, który absolutnie ŚWIADOMIE okłamuje i manipuluje, aby pozyskać konkretne wymierne profity od skutecznie zbałamuconej wybranki (np. wsadzić dupsko w jej mieszkanie, otrzymać "doraźną" pomoc finansową/prawną, a przy tym jeszcze pohuśtać se jajka za free). Strzeżta się, bo pozbyć się takiego wrednego kleszcza ze swojego życia wcale nie jest tak łatwo... :/

A jak już wdepnęłaś w krowi placek, to nie czekaj, aż wystygnie i zastygnie, tylko - CHODU!!!

17:41

Toyad siem bjeri za puważne tematy... Zanim ciśniesz zbuczkiem w koffankie, kobito.

Właśnie przeczytałam w ynternetach frapującą opinię, że Angelina Jolie jest be i fu, bo ROZBIŁA małżeństwo, i wogle żonatym facetom się do łóżka nie włazi. Nosz wredota jedna, wzięła i wbiła Bradziowi i Jen na chatę oknem pod osłonom nocy, wskoczyła im znienacka "na bombę" do wyra, wylądowała okrakiem na zdziwionym zaspanym Bradziu i TADAAAM, rozpad związku nastąpił w okamgnieniu. Lol...
A tak serio.

Lubię Angelinę. Na tyle, na ile można "lubić" kogoś, kogo się zna z mediów. Nie, nie jestem jakąś psychofanką. Po prostu uważam, że jest piękna (kwestia gustu), oryginalna, utalentowana, wyrazista, charyzmatyczna, odważna, niebanalna, a na swój sposób też dobra i wrażliwa. Aczkolwiek nie znam całego obrazu tej osoby, więc snuję przypuszczenia na podstawie fragmentarycznych informacji. Jednak przyznam, że dosyć ufam własnej intuicyjnej ocenie. Mniejsza z tym. 

Nie lubię łbów, które stać tylko na prostacką, parafialną perspektywę w ocenie ludzi i świata. Nie, nie pochwalam pakowania się z buciorami w cudzy związek, usankcjonowany bądź to przez urząd, księdza, księżyc w pełni, czy status na fejzbuczku, bądź zgoła bez żadnych glejtów. Ale nie uważam też, żeby chłop był w tym całym trójkątnym galimatiasie jakąś bezwolną marionetką, głupiutkim chutliwym zwierzątkiem, które spotkawszy podczas samotnego spaceru po lesie anonimową damską pupę wystającą z krzaków, bezmyślnie sobie na niej użył, skorzystał - niczym z bankomatu, ponieważ "taka jego natura". Owszem, są kobiety, które znajdują upodobanie w kokietowaniu cudzych facetów. Tylko, że jeśli chłop prawy, a w związku mu się darzy, to takie awanse będą po nim "spływać". Nałogowy ciuptajło będzie oczywiście zachwycony, pytanie, czy warto być partnerką kogoś takiego? Pozostaje też kwestia tego, czy aby związku nie toczy jakiś "robal" od środka, a jak toczy, to na ile proces rozpadu jest zaawansowany i czy w ogóle odwracalny. To już sprawa dwojga ludzi, czy uporają się z problemami, czy wykażą dobrą wolę - przy wspólnym naprawianiu, albo uczciwie stawiając sprawę - przepraszam, nie wyszło, do widzenia. 

Czasami nie warto bowiem uporczywie reanimować trupa. Żaden cyrograf z krwawą parafką, żaden ślub nie jest, stety niestety, paragonem na dożywotnią gwarancję obopólnej szczęśliwości. Sorry. Jeśli wydaje się komuś, że romantycznościowa przysięga przede Absolutem i setką świadków, piękna i droga kiecka oraz impreza z wielką pompą zapewnia dozgonną miełość i pomyślność wszelaką, to cóż... współczuję, bo egzystowanie w świecie tęcz i jednorożców jest może i przyjemne... do czasu, aż nie roztrzaskasz czółka z plastikowym diademikiem o skały zwane Rzeczywistością. Nie to, żebym była matrymonialnym czarnowidzem - SKĄD! Ale dobry związek czy dobre małżeństwo to coś, na co się tyra w trybie KONSTANT, i na co się tyra WSPÓLNIE. A nawet mimo to, warto mieć świadomość, że życie bywa czasem zwyczajnie przewrotne. Coś pójdzie nie teges. Ludzie się też przecież zmieniają. Następują okoliczności, których za Chiny Ludowe byśmy nie przewidzieli parę lat wstecz. Czasami orientujemy się, że przestaje nam być po drodze ze sobą. Pół biedy, kiedy to się dzieje symetrycznie. Często jedna strona bardziej cierpi przy rozstaniu - ale co wtedy? Pytanie, czy da się kogokolwiek uszczęśliwić na siłę? Pytanie, czy faktycznie kogoś kocham, skoro wolę go widzieć u swego boku w postaci uwiędłej mimozy, niż autentycznie kwitnącego przy kimś innym? Trudne te pytania, ale warto je przemyśleć. 

Czasami spotykamy na swej drodze potencjalnych towarzyszy życia w niewłaściwej kolejności. Wydaje nam się, że to chyba to, a potem się okazuje, że BUM, teraz to już na pewno to. Albo na odwrót - było TO, a myśmy mieli siano w przyłbicy i śmy przespali. I klops. Albo i nie klops. Wydaje mi się, że Brad jest jednak szczęśliwy ze swoją decyzją. Czas ją poniekąd uprawomocnił. Czasami człowiek szuka w życiu bliżej nie określonych kwadratowych kół, ale czasami faktycznie udaje mu się stworzyć mega udany związek dopiero "za kolejnym zamachem". 

Szanowna ynternautka szkalująca Angelinę zabłysnęła jeszcze moim "ulubionym" frazesikiem, tym o piesku, który nie weźmie, jak mu suczka nie da. Zaiste, balsam na zranione serca zgorzkniałych, zdradzonych kobiet, które winą za zaistniały stan rzeczy pragną obarczyć "tę trzecią", a nie biednego "zbałamuconego" przez zuom Lilith niewinnego misiaczka. Troszku żałosne. No, ale o ileż łatwiejsze i bardziej krzepiące, niż wzięcie na klatę faktów. Albo misiaczek jest zwykłym bucem erotomanem niewartym splunięcia, albo ziarno trafiło na podatny grunt z inszych, skomplikowańszych przyczyn, no i co z tym zrobić. Mam wrażenie, że króluje jednak prymitywna zaborczość emocjonalna i deficyt wyobraźni, plus kozioł ofiarny to zawsze taka wygodna opcyjka... O ja biedna, zraniona... Na szczęście znam też chwalebne wyjątki od skundlałej mentalności stadnej. Wyjątki, które stać na pogłębioną analizę tego, co poszło źle - jeśli "składowa nadprogramowa" wyzwoliła jakąś reakcję, na którą zbierało się od dłuższego czasu, a która być może stanowiła kubeł zimnej wody na łeb dla jednego lub obojga partnerów. Paradoksalnie, taki szpetny fakt jak zdrada, może naonczas obrócić się w coś pozytywnego. Jak otrzeźwiający choć bolesny policzek. Ale "szkapom dorożkarskim" to nie grozi, wolą się zafiksować na swoim ograniczonym polu widzenia.

/"Nic tak nie otwiera oczu i nie prostuje garba, jak nóż wbity w plecy"./

Przypominam, że cały czas piję do sytuacji, w której zdrada jest incydentalna i ma podłoże emocjonalne, a nie, że wot, chłop po prostu nie przepuści żadnej obwoźnej dziupli, która akurat zaoferuje mu swoje walory... Taki to zasługuje tylko na wystrzelenie go z buta na orbitę. W trybie instant. /Psychofag chromolony jeden... Pfu!/

Konkludując. Czy Angie rozpirzyła cudze małżeństwo? Heh... Taa, jest definitywnie winna okazania się dla Brada zbyt zajebistą, aby przez resztę życia poczciwe chłopię żałowało, że "dla zasady" przegapiło być może największą życiową szansę na prawdziwe doczesne szczęście we dwoje. Spekuluję, rzecz jasna :) Jednak myślę, że niejedna "suka" chętnie dawała by Bradziowi, Jen też przecież dawała (alboż i nie? i tu jest przysłowiowy pies pogrzebion??) a jednak świadomie wybrał Angelinę. Celebryty też ludzie som, nie półbogi. Popełniają życiowe wtopy i próbują się z nich wybuksować. Z lepszym lub gorszym skutkiem.

Każdemu życzę samych lepszych skutków :)

***

Kuźwa, zara wychodzę na chwilę na miasto i muszę tak niefortunnie spuentować swój karkołomny wywód - może później mi coś jeszcze do łba wpadnie to klepnę...






Copyright © 2016 teo.nana.kat , Blogger