Pokazywanie postów oznaczonych etykietą toksyczny związek. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą toksyczny związek. Pokaż wszystkie posty

12:49

Babo, nie płyń z nurtem "Wybierzmnie", jak zdechła ryba.

Babo, nie płyń z nurtem "Wybierzmnie", jak zdechła ryba.
Cześć miśki tęskniące za Toyadem <3

Uskuteczniam wykopki archeologiczne. Oto post, który marynował się w roboczych od wielu długich miesięcy. Pochodzi z czasów, kiedy przyświecał mi jeszcze neoficki zapał energicznego uświadamiania, ratowania i odpsychofażania mas.

Nie to, że obecnie jest mi to obojętne - zawsze totalnie topnieję ze szczęścia na wiadomości o tym, że moje teksty zainspirowały kogoś do skutecznego pozbycia się toksycznej pijawy. Ale odpsychofażenie się to dopiero początek drogi, której dalsze etapy są dalece bardziej fascynujące, ponieważ kiedy na serio wkroczysz na ścieżkę osobistego "lewelowania się*", pojawia się efekt zapadki - mentalny regres do poprzedniego etapu jest praktycznie niemożliwy. I to jest zaaajebisty uczuć :)

 (*roboczo zapożyczone ze slangu graczy, nie bardzo wiem jak zastąpić 'level up' żeby zachowało immanentny sens - doskonalenie/ulepszanie to jednak nie do końca to).

Pora iść dalej.

Za moich czasów to była niejako wiedza tajemna (tutaj dozgonna wdzięczność i pokłony dla Mai, która była moim najpierwszym i najważniejszym światełkiem w tunelu), a dziś - choć wciąż nie jest idealnie, to jednak poszukującym o wiele łatwiej trafić na nić wyprowadzającą z labiryntu. A mimo to jednak nie wszyscy z labiryntu wyjdą. No cóż, im wyżej na szlaku, tym puściej, ale i... piękniej.

„Usta mądrości są zamknięte dla wszystkiego z wyjątkiem uszu zrozumienia.” – Kybalion.



 *

Ale tak sobie pomyślałam, że opublikuję ten pościk enyłej, bo może stanowić pożyteczny pomost od żucia starych okołopsychofażych szmat, do jakichś bardziej rozwojowych i przyszłościowych klimatów.

Otóż. Jak raz człowiek rozgryzie modus operandi jednego toksyka/narcyza/psychofaga, to tak naprawdę, jakby poznał wszystkich. Są jednowymiarowi, schematyczni i... nudni. Tak, nudni! Bezwartościowe szmatławce, puste wydmuszki, żyjące pozorami i tanią gadką. Teraz mój tox-radar błyska i wibruje wściekle już od pierwszej "czerwonej flagi" ostrzegawczej, jak pager na pizzę w Forum Przestrzenie :) W zasadzie psychofag to jedna i ta sama maska skrywająca tę samą brzydką zimną pustkę. Won z nimi. Nie rokują. Kiedy namierzysz takiego w swoim otoczeniu, zaiwaniaj w przeciwnym kierunku co sił w kulasach.

ALE. Halo! Jest przecież jeszcze druga część tej pochromolonej układanki.

BABA. (ok, nie wyskakiwać mi tu, że zjawisko psychospiergolenia nie ma płci, bo ja o tym doskonale wiem, ale jako baba przyjmuję w swojej narracji taką, a nie inną, perspektywę, ponieważ mój blogasek kierowany jest do BAB ---> koniec disclaimera)

Otóż, baba. Wrzućcie sobie w googla np. "mój mąż/partner mnie wyzywa/bije" z dopiskiem "forum". To, co można przeczytać, to jest jakaś zgroza. Włos się jeży, w jakim cuchnącym gunwie można nurkować, nazywając to miłością... Dzisiaj przyprawia mnie to o ciary przerażenia, wstrętu i... lekkiego zażenowania, ale z drugiej strony - daaawno, daaawno temu sama nie miałam pojęcia o prawidłach i dynamice toksycznych relacji i zwyczajnie nie byłam w tym punkcie samoświadomości, w którym jestem dziś. Aczkolwiek, when you know better, you do better, dlatego ja świadomie wyrzekłam się, raz a dobrze, grzechu "gupiocipstwa" - na wieki wieków amenT.

Poza tym... Prawda jest taka, że wiele z nas ma na pewnym etapie życia "syndrom gupiocipstwa", bo tak jesteśmy tresowane. Żeby zgrywać małe, nieszkodliwe, niepozorne, ugrzecznione, wyrozumiałe. Takie tam, easy-going. Tanie w utrzymaniu. Broń bosz "wymagające" i konsekwentnie egzekwujące własne granice. Booo - o zgrozo - żodyn nas nie "WYBIERZE" i ojojoj, ni ma winkszyj tragedii w życiu niż niemanie chłopa. Belejakiego. Wystarczy, żeby miał 3P - portki, penisa i puls :/ (no dobra... modne portki gołodupcowi same chętnie ufundujemy).

Do tego nierzadko jesteśmy wyposażone w kamień na szyi, czyli deficyty, uwarunkowania i nieświadome skrypty wyniesione z domu wraz z kiepskimi wzorcami, nie wyrastamy z infantylnych "ideałów" z bajeczek i komedyjek romantycznych, towarzyszy nam naiwna wiara w przybycie księciunia na biołym kuniu, który nas wyratuje z życiowej doopy/zblazowania/bezsensu/staropanieństwa. Paradygmat 'struggle love', czyli "trudnej" i usłanej cierniami "miłości" jako lepszej niż żadnej został medialnie uromantyczniony i wyniesiony na piedestał. I ma się świetnie. I jest cholernie, ale to cholernie szkodliwy. Gubią nas rozbuchane emocje odbierające głos przytomnemu osądowi rozumu, mrzonki o niezniszczalnym uczuciu co zwycięża wszelakie przeciwności losu.

Spoiler - nie, nie zwycięża. Tzn. może, ale w dobrych z gruntu związkach - zaś związek rzyci z batem nie uznaję za takowy. Sorry.

Wracając do kamienia na szyi - w większości w ramiona złotoustych toksyków rzucają się osoby z syndromem (ogólnie mówiąc) DDD, dzieci z dysfunkcyjnych domów, z głodnym serduszkiem na dłoni, gigantycznym niedoborem miłości (zwłaszcza zdrowej własnej) i atencji, których nie zaznały zbyt wiele w dzieciństwie i skłonne są trzymać kurczowo każdy lichy strzęp. Nie mogące sobie nawet wyobrazić, że na ów strzęp wcale nie trzeba "zasłużyć". Z rozmytymi granicami i wysoką tolerancją na wszelkie podłe gówno ze strony innych, zwłaszcza bliskich. Być może z wyższą niż przeciętna wrażliwością i (nad)empatią, a także z pewnym zacięciem mesjańskim i wzruszającą (a naiwną) wiarą, że dana osoba jest dobra, tylko się pogubiła, i my ją możemy naprawić, zanurzając skrzywionego delikwenta w bezkresie naszego bezwarunkowego uczucia i wiecznego wybaczania... Projektujemy na problematycznego partnera osobę swojego problematycznego rodzica, nieświadomie odtwarzając dawny spektakl w nadziei na inne, mniej ponure zakończenie. Polyanny "grające w zadowolenie", zapominające o przetrąconej żuchwie i podbitym oku na widok przeprosinowego bukietu róż, gdy zaledwie dzień wcześniej dostały srogi łomot (w skórę lub werbalnie). Przecież zawsze można z Misiem POGADAĆ i może za którymś razem ZROZUMIE że to boli i że nu-nu? Żyjące w matrixie romantycznościowych bzdetów, powtarzące niczym mantrę frazesy o cierpliwej miełości, co to wszystko cierpiętniczo znosi i wybacza. I że KAŻDY zasługuje na (tysiącdrugą) szansę, nie wolno nikogo przekreślać, a zwłaszcza Misiaczka, który robi taką zbolałą minkę koteła ze Shreka i obiecuje złote wierzby na gruszce.

Brrr. Przepraszam, czknęło mi się womitem.

Przypomina mi się pewna kobieta 70+, poniewierana przez męża i zdradzana na prawo i lewo, która z dumą wysyczała spomiędzy zaciśniętych zębów, że mimo wszystko ona WYGRYWA, bo mężuś ostatecznie JĄ WYBRAŁ, a nie te lampucery, z którymi narobił pozamałżeńskich dzieci.

Ech, ta trudna miełość taka pienkna, prawdaż.

To naturalne, że w pierwszym odruchu zaciekle bronimy swojej wizji rzeczywistości, na rzecz której ponieśliśmy już tyle emocjonalnych i materialnych kosztów... Trochę ciulowo, żeby to wszystko okazało się inwestycją jak psu w dupę, tudzież jak krew w piach. Mówiąc wprost - decydujemy się na kolejną rundę tej porąbanej gry, aby "nie przegrać", błędnie biorąc pozbycie się żelaznej kuli u nogi za STRATĘ i przegraną. Nie rozumiemy, że dobrowolna rezygnacja z tej ruletki jest jedyną szansą na wygraną - spokojne, szczęśliwe, godne życie na własnych warunkach.

Delikwentka w fazie nieświadomej (tj. zanim się zleweluje, niektóre nigdy) charakteryzuje się m.in. tym, że:

- Jej żyćko układa się w charakterystyczny szlaczek związkowych fakapów, ale ona nie ma pojęcia, jakiż to tajemniczy magnes w niej sprawia, że "przyciąga" gachów z problemami (długi, nałogi, zaburzenia osobowości, skłonność do agresji), ale ochoczo dźwiga to brzemię, jakim jest "trudna miłość", mając przed nosem marchewkę z napisem "ale Misio ma taaaki potencjał". Nie widzi, że marchewka jest z chińskiej gumy i nie czuje, że śmierdzi toksycznym szajsem.

- W relacji ma zadatki na niekonsekwentną, cieplusią mamusię dla swojego dorosłego chłopa z kompletem zdrowych kończyn i czaszką zasobną w szarą galaretę. Oczywiście nikt bidulka "nie rozumie" i "nie docenia", stawiając mu jakiekolwiek uzasadnione wymagania, natomiast ONA JEDNA na przekór światu pełnemu złych ludzi czule tuli synusia do memłona i głaszcze wyrozumiale po główce.

- Wyręcza go w najprostszych zadaniach. Wyszukuje mu oferty zatrudnienia, osobiście odpicowuje mu CV i pisze błyskotliwy list motywacyjny. Staje na uszach, aby pokazać, jaka to jest dobra, cierpliwa i troskliwa, aby "zaskarbić sobie" jego głęboką wdzięczność i buchający płomień miłości. Żeby ją wybrał.

- Całą energię i wysiłki inwestuje w Misiaczka, powoli stając się zaniedbaną, umęczoną, sfrustrowaną, gderającą kwoką. Zastanawia się, dlaczego nie dostaje żadnej formy uznania za swoje poświęcenia. Ba, jeszcze odkrywa, że Misio się puszcza na boku! Niewdzięczny! Wiecie dlaczego? Bo mamusia jest owszem, pożyteczna, gdy opiera śmierdzące skarpety, ale zgoła niepociągająca, bo ma coraz mniej wspólnego z atrakcyjną Kochanicą. Nie trzeba się dla niej starać, ani niczym jej imponować - i tak pozbiera te cuchnące skarpety, jak zawsze. A nawet taka żałosna, indolentna Mendżajna potrzebuje poczuć się jak samiec alfa, co jest wykluczone przy kastrującej jego Ego nadopiekuńczej mamuni.

- Bywa też, że rozczarowana i poirytowana biernym oporem gnuśnego Misiaczka PICK ME wchodzi w rolę surowego (wybiórczo) żandarma. Kontroluje, ile wysłał CV, ile stron z materiałów do egzaminu przeczytał (z odpytywaniem), przegląda mu telefon i historię wyszukiwarki w kompie, wydzwania gdzie i z kim jest itp.

Jeżeli kiedykolwiek złapiesz się któraś na wchodzeniu w rolę zastępczej mamuśki dla swojego pełnosprawnego chłopa, pacnij się w łeb, byle mocno. Nie mówię, że masz nim pomiatać i zaniedbywać, ale po prostu nie traktuj go jak swojego zaślinionego synusia na cycu, którego trzeba za rączkę prowadzić i paluszkiem pokazywać, co ma robić, żeby bidulek mógł funkcjonować jak przystało na dorosłego człowieka. Dlaczego? Bo to nie służy ani jemu, ani Tobie, ani związkowi. Podobnie, jak wieczne fundowanie bliskiej osobie z problemem alkoholowym tzw. "miękkiego lądowania" jest niedźwiedzią przysługą, bo nie pozwala jej zmierzyć się z realnymi konsekwencjami własnego nałogu, a co za tym idzie - oddala szansę samodzielnego odbicia się od dna, odbiera odpowiedzialność za własne życie i zdrowie, upupia w pozycji bezradnego dziecka. To nie jest pomoc ani wspieranie, to jest utrwalanie status quo.

I na koniec, moje ulubione "a czo z MIEŁOŚCIĄ? Bo ja go TAK koooffam..."

Cóż. Miłość piękna sprawa. Ale sytuacja, w której Ty kogoś uporczywie "kochasz", a on Cię notorycznie ciągnie w dół, gnoi, wykorzystuje, szmaci, okłamuje, ma Cię w totalnej w pogardzie, to sorry, ale to nie jest żadna szumnie zwana miłość, a zwykły destrukcyjny nałóg i współuzależnienie. W miłości jest miejsce na zdrowe wymagania i zdrowe granice. Dlatego właśnie mądry i kochający rodzic nie pozwala dziecku na wszystko, nie ulega każdej zachciance okraszonej wrzaskiem i tupaniem nóżkami.

Zdrową miłość można dać i otrzymać tylko wówczas, kiedy się ją najpierw ma dla siebie. Z pustego i Salomon nie naleje. Ale do tej rewolucyjnej konstatacji się dojrzewa (albo i nie).

Traktując siebie w określony sposób, ustanawiasz standard, w jaki będzie traktować Cię świat. W życiu dorosłym dostajemy przeważnie to, na co się godzimy. A godzimy się na to, na co - naszym zdaniem - zasługujemy. Jest to ściśle powiązane z naszym poczuciem własnej wartości. Jeśli masz niskie standardy tego, jak związek powinien wyglądać, jesteś wręcz idealnym łupem dla psychożercy i przemocowca. Nie otrzymasz miłości, jeśli sama siebie tak bardzo nienawidzisz, że pozwalasz deptać po sobie ubłoconymi buciorami. Nie wzbudzisz szacunku, co najwyżej litość, jeśli sama nie respektujesz własnej integralności i granic. Nie będziesz doceniona, jeśli sama siebie nie potrafisz najpierw docenić.

Babo. Przestań się kulić w kącie, wmawiając sobie, że nędzne ochłapy spod stołu to wszytko, na co zasługujesz. Musisz znać swoją wartość, inaczej ktoś Ci ją podyktuje, zgodnie z jego własnym samolubnym interesem. Jak nieuczciwy handlarz samochodami vintage - chce odkupić po taniości, żeby spylić z zyskiem dla siebie. Psychofagi mają ultraczuły radar na takie przepraszające że w ogóle oddychają i zabierają przestrzeń kobiety, które płoną żądzą zapracowania i "zasłużenia" na miłość. Choćby miały się przy tym złamać wpół.

Generalnie... Jeśli czujesz, że brodzisz po pachy w szitowiu, kserując brzydkie schematy, to mam dla Ciebie dwie wiadomości. Pierwsza, ta dobra, jest taka, że istnieje równoległa do Twojego matrixu rzeczywistość, w której nie musisz zapełniać studni bez dna i wtaczać syzyfowego głazu pod górę. Świat, w którym czujesz się absolutnie wystarczająca i wystarczająco dobra. Świat pełen niezachwianego poczucia bezpieczeństwa i zaufania. Świat, w którym znasz swoją wartość i nie godzisz się na bycie niczyją wycieraczką. Druga wiadomość jest taka, że jeśli Twoje poczucie własnej wartości jest dziurawe jak szwajcarski ser i nie wiesz, czy o własnych siłach się z tego badziewia wygrzebiesz, to kicaj w podskokach na terapię, bo inaczej będziesz się turlać w tej betoniarce rzadkiego łajna ad mortem defaecatam. Twojem mortem, a jakże. Ale! Nie biegnij do byle jakiego terapeuty z łapanki (znam takich "specjalistów" z bożej łaski, którzy swoją ignorancją i brakiem przenikliwości wyrządziliby więcej szkody niż pożytku), tylko do osoby, która ma wiedzę i doświadczenie KONKRETNIE w subtelnej materii przemocy psychicznej i manipulacji. Jak nie możesz takowej znaleźć, ogarnij konsultacje np. przez skype. Albo przynajmniej czym prędzej odpal na YT kanały Wilczycą Być, Jesteś Mistrzem (Nelumbo Institute), Soul GPS - pełno tego teraz, jest w czym przebierać. Ja polecam Little Shaman - jest po angielsku i ma dużo błyskotliwych insajtów, np. w kwestii intymności z narcyzem. Chłoń wiedzę. Wiedza to artyleria na całkiem niezłe powstanko.

Niby każde poźno jest lepsze niż później, ale gwarantuję, że konstatacja oddania najpiękniejszych lat życia jakiemuś niegodnemu splunięcia patałachowi odbija się bardzo gorzką, żrącą zgagą. Długo się odbija. Plus, nie wiem, czy niektóre Polyanny zdają sobie z tego sprawę, ale pozostawanie w jakiejkolwiek relacji z osobą o rysie psychopatycznym (wielu narcystycznych zaburzeńców go ma) jest zwyczajnie NIEBEZPIECZNE. Wiele Polyann wierzących w ukryte dobro swojego agresywnego "nadwrażliwego" Misiaczka wącha kwiatki od spodu, zasilając policyjne statystyki... Ja nie żartuję. Dupa w troki. Zwłaszcza, kiedy są dzieci. Jeśli w grę wchodzi jakakolwiek przemoc, pieprzenie, że tkwisz w przemocowym bagnie dla ich "dobra" (ach, pełna rodzinka na obrazku), jest skrajnie nieodpowiedzialne i jest zwykłą wymówką dla własnego chorego nałogu. Nie tańcuj pod aprobatę "opinii publicznej" - ludzie będą Ci obrabiać tyłek niezależnie od okoliczności - że samotna matka, że odeszłaś od męża i "rozbiłaś rodzinę", ale gdy dziecku stanie się krzywda, ci sami ludzie będą filozoficznie pytali, gdzie była matka i czemu w porę nie odeszła od bydlaka. Ja wiem czemu. Ale to Cię nie zwalnia z odpowiedzialności. Bo to Ty jesteś dorosła i masz wybór, a Twoje dziecko go na tym etapie nie ma...

Dzieci wychowane w takim mikroklimacie przeważnie wyrastają na ofiary lub oprawców - kalki swoich rodziców, permanentnie uwięzionych w pasywno-agresywnym klinczu. Znajdą sobie partnerów życiowych wg tego samego klucza, i przekażą swojemu potomstwu dokładnie tę samą klątwę.

Błędne koło.

Bardzo, bardzo, bardzo bym życzyła ludzkości, aby opamiętawszy się wreszcie, przestała generować wielopokoleniowe nieszczęścia i krzywdy.

[Ok... Jak już wspomniałam, ten post pisałam dawno temu i na sporym nerwie. Wielu osobom może nie spodobać się to, że nie opakowuję przekazu w neutralne, poprawne, idealnie okrągłe, sterylne od triggerów emocjonalnych, uczesane słówka. Trudno. Zależy mi na autentyczności moich treści i nie zamierzam kastrować blogaska z mojego firmowego toyadziego sznitu. Wyrosłam już z ciasnego i niewygodnego akwarium dla people-pleaserów.]


*
Photo by Anatol Lem on Unsplash

20:30

Kiedy nie można zrealizować zasady ZERO KONTAKTU z jednostką toksyczną: minimum kontaktu + taktyka szarego kamienia.

Kiedy nie można zrealizować zasady ZERO KONTAKTU z jednostką toksyczną: minimum kontaktu + taktyka szarego kamienia.
*
Hejka :)

Dziś akurat znowu będzie o psychofagach, bo wiem, że duża część mojej "publiczności" ceni tego typu posty. Ale spoko, wrzucę potem też jakieś lajtowe pościwo na odmulenie :)

Osoby, które zdołały wyratować się z przemocowej relacji z wysoce toksycznym humanoidem (psychopatą, socjopatą, osobą narcystyczną lub z zaburzeniem borderline) wiedzą, że jedynie słusznym działaniem po przebiegnięciu własnego Mostu Trwogi jest spektakularne puszczenie tego mostu z dymem NIEZWŁOCZNIE po dotknięciu bezpiecznego gruntu. Nie ma tęsknego ziorania na drugi brzeg, koniec.

A jednak wiele świeżo ocalonych ulega tej niezdrowej pokusie... że może nie warto tak pochopnie zrywać przełęczy nad przepaścią... Wytężają gały, próbując wyłowić z mrocznego buszu zarys psychofażej sylwetki... Czy mnie szuka..? Podąża za mną..? Woła..? Przeprasza..? Ehh. To tylko czip niewolnika wyłapuje jeszcze sygnał "właściciela". Trzeba go zlokalizować i potraktować odpowiednio, tj. - młotkiem. Ów czip. Mówiąc subtelnym językiem poetyckich metafor.

Powrót do pato-matrixa to czyste szaleństwo i samobój. Więc złota zasada 'ZERO KONTAKTU' to najlepsze dostępne koło ratunkowe.

Ale.

Co, jeśli toksykiem jest np. bliska (pokrewieństwem) rodzina lub współrodzic naszych dzieci..? Szef, współpracownik albo ktokolwiek, z kim jesteśmy "przymusowo" powiązani..?

Wtedy pozostaje nam wdrożenie zasady 'MINIMUM KONTAKTU' oraz tzw. TECHNIKI SZAREGO KAMIENIA. Jak to mniej więcej wygląda?

1.) FIZYCZNY DYSTANS. Bezwzględnie należy dążyć do fizycznego odseparowania od oprawcy. Jeśli toksykiem jest współmałżonek, rodzic lub rodzeństwo, konieczne będzie ogarnięcie wyprowadzki - w przypadku uczniów, dobrą okazją jest skończenie szkoły i usamodzielnienie się. Wiem, że zaraz wjadą argumenty, że kogoś nie stać na mieszkanie... Kurczę. Wiem, że nie jest to proste, ale wiem też, że większość ograniczeń sami tworzymy w swoich głowach. I tam też najwięcej szkód wyrządza toksyk - skutecznie rujnując samoocenę drugiej osoby tak, żeby widziała wyimaginowane kłody pod nogami zamiast własnych realnych możliwości. Zasmucają mnie szczególnie wymówki młodziutkich, w pełni sił i potencjału dziewczyn czy chłopaków pozbawionych zobowiązań w postaci ślubu czy potomstwa z psychofagiem... Spotykam się też z wymówką pt. "młodsze rodzeństwo", lub dotrzymanie towarzystwa drugiemu, "dobremu" rodzicowi... To jest znamienny syndrom dysfunkcyjnej rodziny - parentyfikacja dziecka. To CHORE, że dziecko ma być odpowiedzialne za własnego rodzica, ma niańczyć i chronić nie tylko jego, ale jeszcze inne dzieci w domu... Tylko o sobie nauczone jest myśleć na szarym końcu, a najlepiej wcale. Nie tędy droga. To rodzic jest dorosły i chronienie siebie, a także swoich dzieci przed dewastującą ich psychikę toksyną powinno być jego cholernym PRIORYTETEM! Jeśli świadomie WYBIERA rolę zinfantylizowanej, biernej satelitki swojego współmałżonka, to niech sam ponosi konsekwencje swojego wyboru. Nie zbawiajmy nikogo na siłę. A młodszemu rodzeństwu lepiej posłużymy wsparciem, dając przykład wzięcia życia w swoje ręce i przecierając mu szlak na bezpieczny grunt. 

Podsumowując, należy skorzystać z każdej opcji ewakuacji, a jak takowej chwilowo brak, to trzeba będzie ją sobie stworzyć. Skończ jojczeć, zacznij móżdżyć.

2.) REGULACJE PRAWNE - punkt dotyczy osób uwikłanych z psychofagiem w kredyty, małżeństwo, wspólne potomstwo, nieruchomości czy biznesy. Nie będzie to przebiegało sprawnie i przyjemnie, ale im szybciej zaczniesz, tym lepiej. Nie licytuj się, nie odgrażaj, nie ujadaj po próżnicy - po prostu DZIAŁAJ. Jak nie wiesz co i jak, umów się na konsultację do profesjonalisty. Mocni w gębie to są zazwyczaj toksycy, więc ty lepiej postaw na oszczędność w słowach i twarde konkrety. Zapewniam, że nieprzenikniona twarz pokerzysty i zdecydowane manewry formalne są o wiele skuteczniejszym orężem niż łzawe, czcze pitolenie "bo złożę papiery o rozwód", "bo zgłoszę to na policję", "bo cośtam". KONKRETY.

3.) JASNO WYTYCZONE GRANICE. Koniec cackania się z psychofagiem jak ze śmierdzącym jajkiem. Zakomunikuj spokojnie wprost, czego sobie NIE ŻYCZYSZ i nie będziesz akceptować, i twardo wyciągaj konsekwencje - ZAWSZE. Jak zaczyna ci ubliżać przez telefon natychmiast rozłącz się i konsekwentnie odrzucaj połączenie, a najlepiej przejdź na komunikację pisemną. Nie masz obowiązku wysłuchiwać czyichś wynurzeń. Jak delikwent/ka nie ma nic obiektywnie ważnego do powiedzenia, to nie reaguj na jakiekolwiek próby wciągnięcia cię w emocjonalną szarpaninę. Nie fatyguj się z odpisywaniem na wiadomości "nie na temat".

Uwaga! W przypadku nachodzenia w domu czy miejscu pracy, czyli po prostu - stalkingu - absolutnie nie zwlekaj i nie wahaj się zgłaszać incydentów nękania na policji!

4.) KOMUNIKACJA ZAPOŚREDNICZONA. Najlepiej od razu oficjalnie przejść na suchą, mailową, formalną komunikację, ograniczoną wyłącznie do spraw realnie istotnych. W przypadku np. wysoce skonfliktowanych rodziców super sprawą byłby neutralny mediator rodzinny, niestety nie jest to jeszcze rozwiązanie popularne w naszym kraju. Jednak ustalenie wyłącznie pisemnej formy komunikacji w pilnych/ważnych kwestiach jest bardzo korzystne, ponieważ - wszystko pozostaje "na papierze", w razie gróźb czy innych działań o charakterze nękania mamy dowód tegoż, wszelkie wspólne ustalenia również pozostają do wglądu. Komunikacja zapośredniczona sprzyja trzymaniu zbędnych emocji na wodzy - z obu stron.

5.) NA ZIMNO, BEZ POŚPIECHU... Jeśli psychofag wjeżdża na agresywne tony i usiłuje cię zaczepiać, "triggerować", pamiętaj, że nie musisz odpowiadać od razu. Nie musisz też wcale odpowiadać. Nie masz żadnego obowiązku być na każde pierdnięcie samozwańczego pępka świata, sorry, ale np. na maile można odpowiadać w ciągu 48h. Masz też prawo być zwyczajnie zajęta/y i nie odbierać telefonu. Narcyści zazwyczaj łakną po prostu atencji, twojej silnej emocjonalnej reakcji, i potrzebują gratyfikacji NATYCHMIAST - odmów im tej pożywki (fachowo - narcissistic supply - narcystycznego zasilania). Jeśli chcą ci po prostu dosrać, ignoruj prowokacje. Jeśli chodzi o coś ważnego, odpowiadaj opieszale i nader zwięźle, jakbyś nadawał/a telegram. Konsekwentna odmowa dostarczania toksykowi psychofajerwerków bywa bardzo skuteczna w zniechęcaniu do dalszego kontaktu. Być może zrazu się zaperzy i będzie pociskać jeszcze bardziej, ale - wytrwaj. A ewentualne bluzgi i pogróżki zawsze nagrywaj/zachowuj tytułem materiału dowodowego.

6.) ANGAŻ EMOCJONALNY GŁAZU. Wiem, że toksycy potrafią nas nieźle podkurwić - jak mało kto, bo dokładnie wiedzą, za które sznureczki pociągać - ale dołóż wszelkich starań, aby nie okazać żadnej specyficznej reakcji. Niech za ikonę TECHNIKI SZAREGO KAMIENIA posłuży niezrównana Maud Pie z My Little Pony:




Tak. Dokładnie tak to ma wyglądać :)

Kiedy jest się zmuszonym do (sporadycznych, rzecz jasna) osobistych kontaktów z psychofagiem, należy się zachowywać jak android napędzany hydroksyzyną. Psychofaży egzaltowany słowotok zbywaj baaardzo powściągliwymi, acz uprzejmymi pomrukami półgębkiem (mhm...aha...ehm...), ale nie wnikaj i nie dopytuj o szczegóły, na pytania odpowiadaj tak/nie/nie wiem/zastanowię się. Po załatwieniu sprawy nie przeciągaj niepotrzebnie spotkania, zakomunikuj (nie tłumacząc się) konieczność oddalenia się ku swoim obowiązkom, et voila.

7.) ŚCIŚLE CYZELUJ INFORMACJE - to jest mega ważne!!! Nigdy, absolutnie, pod żadnym pozorem, nie opowiadaj toksykowi o swoim życiu - bacz też uważnie na to, co i komu mówisz (wspólni znajomi i krewni...) oraz co wrzucasz na fejsa itp. Ci ludzie brylują w wykorzystywaniu każdej informacji przeciwko innym, więc dopilnuj, żeby wiedzieli możliwie jak najmniej. Nie informuj o swoich planach, stanie zdrowia, towarzystwie, pracy, wyjazdach, niczym. Wskazane tematy to pogoda i dupa Maryni.

8.) ZERO TŁUMACZENIA SIĘ!!! Osoby, które się "na wszelki wypadek" tłumaczą, są idealnym celem dla wszelkich manipulatorów i szantażystów emocjonalnych. Jeśli masz kłopot z asertywnością, znajdź sobie na yt filmiki instruktażowe - pełno tego jest i naprawdę - to się da wytrenować. Podstawa to krótkie, proste, konkretne komunikaty - żadnego "chyba", "raczej", "nooo wieeesz". Powtórz komunikat głośno i wyraźnie - w razie potrzeby, trzykrotnie, ale nie więcej. 

Nigdy też nie pozwól się kontrolować i rozliczać ze swojego czasu, swoich pieniędzy i swoich znajomych.

9.) TO NAPRAWDĘ NIE JEST TWÓJ PROBLEM. Pamiętaj. Jesteś odpowiedzialna/y WYŁĄCZNIE za siebie (i swoje dzieci). Nie daj się obarczyć poczuciem winy za kiepskie finanse, zły stan zdrowia, obniżony nastrój czy inne fumy dorosłego osobnika (teksty typu "przez ciebie zejdę na zawał", "tyle dla ciebie zrobiła/em" itd.)... Wzbudzanie odpowiedzialności w jednostkach nadempatycznych jest stosunkowo proste i mnóstwo manipulatorów jedzie sobie raźno na tym koniku. Nie daj się wkręcić w te chore gierki. 

Jeśli psychofag insynuuje, że "przez ciebie" się zabije, to wiedz, że wyłącznie on decyduje o swoim zdrowiu i życiu i niezależnie od tego, czy to faktycznie zrobi, NIE BĘDZIE w tym twojej winy, bo nikt nie ma prawa wymuszać na kimś w tak perfidny sposób określonego zachowania - ale mimo to (nie uprzedzając toksyka) radziłabym zadzwonić na numer alarmowy i zgłosić policji potencjalnego samobójcę. Nie powinno się ignorować żadnych tego typu komunikatów, ale też pod żadnym pozorem nie wolno ulegać dyktatowi szantażysty. Myślę, że radiowozy pod chatą skutecznie ostudzą atencjusza, a jeśli zagrożenie jest realne, to i tak interwencja będzie nieodzowna. Nic więcej zrobić nie możesz.

10.) NIUANSE. Tak naprawdę, powyższe wskazówki zaledwie ułatwiają radzenie sobie z toksykami, ale w cięższych przypadkach (np. agresywni przemocowcy) powinny być raczej taktyką tymczasową, poprzedzającą trwałe zerwanie relacji, jeśli tylko nadarzy się sposobność (zmiana pracy, miejsca zamieszkania, osiągnięcie pełnoletności przez potomstwo). Natężenie toksyny w toksynie bywa różne, czasami minimum dyplomatycznego kontaktu sprawdza się doskonale przy nadwątlonych więzach familijnych i wyczerpuje roszczenia obu stron. Trzeba wszystko optymalizować pod konkretny przypadek.

* Photo by Jarren Simmons on Unsplash

10:36

Dylematy postpsychofagozy - czy ostrzegać nowe "nabytki" psychofaga?

Dylematy postpsychofagozy - czy ostrzegać nowe "nabytki" psychofaga?
Hej!

 *

Spotykam się dość często z jakąś taką "mesjańską" tendencją u osób, które mają za sobą wyniszczający, toksyczny związek z jednostką o rysie psychopatycznym, mianowicie... osoby te pragną jakoś "ostrzec" aktualną ofiarę/ofiary swojego zaburzonego eksia.

NIE. RÓBCIE. TEGO.

Z jednej strony jest to niby dość szlachetny odruch, mimo to - nie warto. Po stokroć nie warto.

Dlaczego?

Po pierwsze zastanów się, czy NAPRAWDĘ twoją jedyną intencją jest uratowanie jakiejś zbłąkanej owieczki, w której widzisz siebie sprzed x lat, a może... a może po prostu słyszysz syreni śpiew swoich starych, zamkniętych w podpiwnicznych lochach podświadomości demonów, pragnących wepchnąć cię znowu w życiowy krowi placek..?

Po drugie. Nawet, jeśli przyświeca ci - ot, z dobroci serca - misja zbawienia obcej dziewuszki, to sobie daruj, bo ona najprawdopodobniej ma już dokumentnie sprany mózg i została skrupulatnie zaprogramowana, co ma o tobie myśleć. Najpewniej się już osłuchała łzawych i zatrważających historii, jaką to jesteś podłą do szpiku kości, pazerną, mściwą, wredną, zazdrosną, chorą psychicznie, obłąkaną i zaborczą suczą. Jak to skrzywdziłaś biednego, wrażliwego misia pysia i po jego dawnym (mitycznym) dobrobycie nie ostał się kamień na kamieniu, i on teraz - z jej pokaźną (zwłaszcza finansowo-mieszkaniowo-pijarową) pomocą - mozolnie odbudowuje swój Złoty Wiek. Potęga miełości, panie tego. Pamiętaj - lasia jest niezwykle precyzyjnie odłowiona z wiela, najpewniej - potulna, ufna, niedowartościowana mimoza, która nagle zachłysnęła się ideą, że jest czyjąś Gwiazdą Zaranną. Taki słodki biały zahipnotyzowany króliczek z puszystym ogonkiem, który z dewocją służy Panu Swojej Bajki i przegryzie aortę każdemu, kto poważy się zakwestionować jego majestat.

W jej oczach wyjdziesz na żałosną świruskę, co to wciąż obsesyjnie myśli o jej Księciuniu, knuje gierki i intrygi. Utwierdzisz ją jedynie w tym, że to, co Księciunio prawi na twój temat, jest prawdą. Nie zniżaj się, proszę, do tego poziomu.

Nie pakuj się w uszczęśliwianie nikogo na siłę, bo jeszcze zbierzesz po łbie, a w najlepszym razie się skompromitujesz...

Może właśnie najlepszą rzeczą, jakiej ta pogubiona dziołszka teraz potrzebuje, jest potężny chlast mokrą ścierą od życia przez fizys? Lekcja od kosmosu? Nie baw się w wysłannika Karmy, Karma może i bywa irytująco nierychliwa, ale - sprawiedliwa... Bo - chyba się nie łudzisz, że jakikolwiek związek tego typu (czyli rzyci z batem) czeka świetlana przyszłość..? Chyba się nie łudzisz, że psychofagi się zmieniają? Nie na lepsze i nie dla kogoś. Słodka idylla w toksycznym związku jest równie spektakularna, co ulotna. Kolos na glinianych nogach. Za każdym razem (spójrz wstecz... na siebie... i swoje liczne poprzedniczki) kończy się tak samo, więc... Ciesz się, że CIEBIE już tam nie ma. I skup się na swoim życiu.

A jak aktualna zbłąkana owieczka zacznie conieco kapować, to jak zechce skonfrontować fakty z teorią, to sama cię znajdzie. Ot, tyle.

* Photo by Anthony Tran on Unsplash

11:44

No właśnie, Sabcia, nie szkoda ci życia?

No właśnie, Sabcia, nie szkoda ci życia?
*
Scenka rodzajowa, autentyk:

Domowa popijawka - kilka pracujących w jednej firmie babeczek. Jedna (dajmy na to, Milenka) świeżo rozwiedziona trzydziestka, dziecek brak, druga (powiedzmy, Aurelka) lat 33, ukiszona w kiepskim małżeństwie ("bo dziecko"), trzecia (eee, Sabinka) fest nieszczęśliwie (z przemocą fizyczną i alkopatolą w tle) zamężna Matca Polca po czterdziestce... Pierwsza "swoje przeszła", ale aktualnie raźno bierze życie za rogi, druga jeszcze robi dobrą minę do złej gry, a trzecia regularnie żali się na swojego arcybucowatego małżonka... 

Panie wyszły na balkon na fajeczkę. Posłuchajmyż dialogu:

Sabinka: Milka, ty już długo po rozwodzie?
Milenka: Około 1,5 roku.
Sabinka: Masz kogoś?
Milenka: Na razie nie.
Sabinka (z mieszaniną wyższości i politowania): I co, NIE SZKODA CI ŻYCIA NA BYCIE SAMĄ..?

Aurelka przybiera ten sam "współczujący" wyraz twarzy, co Sabinka. Milenka zalicza totalny zonk poznawczy wywołany ironią sytuacji i nie wie, czy zabić Sabinę śmiechem, czy strzelić jej "blaszkę" przez łeb na złapanie ogara.

Kurtyna opada.

SRSLY, WTF?

Od pewnego czasu stykam się z przedziwnym fenomenem bab, które uporczywie tkwią, męczą się i użerają w związku z jakimś ekstremalnym dupkiem żołędnym - niby wiecznie narzekają i jojcą... a z drugiej strony pławią się w absurdalnym samozadowoleniu. Ba... Puchną z dumy! Zapewne wizualizują już sobie na swej szlachetnie udręczonej skroni złoty wieniec męczeński i chwałę wiekuistą... Bo wprawdzie czasem zbierają po japie, czasem biorą na klatę chlusty pomyj ustnych, zderzają się ze ścianą sfochanej obojętności, ale trwają. Bo choć misiaczek zaliczył trochę skoków w bok, to wszystkiemu winne podłe baby, lubieżne harpie, co go zbałamuciły. Och, jakie to piękne jest, taka płomienna miełość, gdzie ktoś robi sobie z ciebie wycieraczkę do unurzanych w gnoju gumofilców, a nazajutrz przyniesie bombonierkę i uwiędłego goździka - jakie poetyckie, tragiczne, romantyczne, zupełnie jak w filmach! Ach, topos "trudnych relacji"... Przez ciernie do gwiazd! Miełość kicks ass - chwytają za jajca wyświechtane koelizmy pisane helveticą na czarno-białych fotografiach. Ckliwe a rzewne piosnki o łobuzach, co to rzekomo kochajom najbardziej... Czasami też trza zaciskać zęby i trwać w zlodowaciałym stadle "dla dobra dzieci" - fundując im jakże prześwietny wzorzec małżeństwa i rodziny, prawdaż... Bo "co ludzie powiedzą"? Taki był spektakularny ślubik kościelny i weselicho na pięć wsi... Bo - wspólny dom, kredyt, firma. Bo "on jest magnatem karmy dla kotów i wybieram złote klamki za cenę śmierci cywilnej". 

Cóż... wyleczyłam się z misji uszczęśliwiania obcych, dorosłych ludzi na siłę. Każdy może "umoczyć" kopyto w jakimś łajnie. Ale decyzję delikwent(-ka) musi podjąć autonomicznie. Jeśli wybierze ów miełosny wieniec męczeński, to spoko, jest to osobisty wybór, ale niech nie oczekuje za to oklasków, orderów i pomników oraz sławy pośmiertnej. I niech nie syczy zjadliwie, kiedy ktoś inny zrewidował ciulowy dlań stan rzeczy i ułożył sobie sprawy osobiste na nowo. I jest szczęśliwy. Samemu czy z kimś, wszystko jedno. Znam singli z odzysku płci obojga, którzy z ulgą pożegnali psychiczną kulę u nogi i powitali coś tak bezcennego, jak święty spokój, samosterowność i życie w zgodzie ze sobą. Nie ma jednego słusznego przepisu na szczęście (poza doświadczaniem tu i teraz oraz poczuciem własnej mocy sprawczej), a kierowanie się w tej materii cudzymi receptami to droga na skróty do niechybnej porażki...

Disclaimer - żebym była dobrze zrozumiana. Nie jestem tu koryfeuszem ewakuacji tyłka z poważnej relacji przy byle napotkanej po drodze trudności, nie namawiam do pochopnych rozstań ani nic z tych rzeczy! Zmiany i kryzysy są naturalną koleją rzeczy - o ile nie trwają wiecznie i wiodą na jakiś wyższy level. Wiem też, że temat może być równie dobrze rozpatrywany z męskiego punktu widzenia i wówczas delikwent morduje się z przyciężkawym życiowo, tudzież wrednym babonem. Piszę jednak o rzeczach, które z racji doświadczenia są mi nieco bliższe; nie znaczy to, że nie mam świadomości istnienia drugiej strony medalu.

Poruszany przeze mnie wątek dotyczy sterczenia, niczym widły w gnoju, w relacji jednoznacznie toksycznej lub zgoła martwej. W mojej prywatnej ocenie jest to po prostu marnowanie sobie życia (i często dzieciom, dla których później emocjonalne pustkowie lub wieczna szarpanina będzie "normą", jedynym punktem odniesienia) - na własną odpowiedzialność. Wkurza mnie tylko, jak taka umęczona "ciepełkiem rodzinnym" u boku przemocowca zgorzkniała matrona oczekuje od otoczenia nieomal czci, zaś od dzieci żąda wdzięczności za swoje pogrzebane marzenia z młodości, zaczyna też głośno moralizować i potępiać te osoby, które ośmieliły się zmienić swoją beznadziejną sytuację, zawalczyć i jeszcze wygrać kawałek życia. Byłam niestety osobistym świadkiem takiego bóldupienia pewnej starszej pani, która w swojej opinii bohatersko się poświęciła dla dobra rodziny, znosząc latami liczne upokorzenia i "razy" ze strony mężusia - a teraz jest wielce zdziwiona, że dorosłe już dzieci mają problemy natury psychologicznej (DDD) i ani myślą być jej wdzięczne za to wieloletnie cierpiętnictwo w domowym piekiełku - wręcz przeciwnie... A najgorsze szambo frustracji wybiło na widok sąsiadki w porównywalnym wieku, która do dziś prowadza się za ręce ze swoim mężem i szczebioczą jak młode zakochańce... takiego potoku jadu wywołanego cudzym szczęściem nigdy chyba nie słyszałam... :/ Zawiść i resentyment to przykre przypadłości nieszczęśliwych ludzi.

A ja będę się upierać, że każdy jest (przynajmniej w znacznym stopniu) kowalem własnego losu. Tego matrymonialnego też. Jeśli ktoś świadomie decyduje się na dogorywkę w kiepskim towarzystwie - heja banana, krzyż na drogę, tylko niech nie obarcza innych własnym emocjonalnym balastem. Od ciebie, drogie udręczone indywiduum, zależy, czy będziesz trwożliwie truchtać na krótkim łańcuchu, reanimować trupa, żyć w stęchłym mauzoleum, a może zakurwisz triumfalnego dęsa nad mogiłą wyschłego truchła i ruszysz dziarsko dalej.

Wracając do anegdotki ze wstępu. Nie muszę chyba specjalnie pojaśniać, że Milenka niczyjego współczucia nie potrzebuje, paradoksalnie, to ona może współczuć koleżankom, że ich jaja kończą się na skomleniu jak to im źle, a swoją wartość wciąż uzależniają od nabzdyczonego nosiciela portek, w które są wczepione pazurami.

* Photo by Charlein Gracia on Unsplash

11:46

Złotouste zero.

Hejka.

Na spontanie i szybkości klecę se niniejszy pościk...

Krótko i na temat: unikajcie jak ognia osobników, którzy są mocarni i wszechzajebiści w gębach, a jak "przyjdzie co do czego" to cieniuśko bżdżą... Miałam kiedyś (we wczesnej młodości, haha) wątpliwą frajdę doświadczyć tego zjawiska i dziś jestem na tyle mądra, żeby powściągliwie oceniać czyjeś górnolotne deklaracje werbalne i "zasłonę dymną" z pozorów, dopóki nie ujrzę realnych świadectw w postaci czynów lub udokumentowanych osiągnięć, dorobku. Nie, nie to, że jestem negatywnie nastawiona. Jestem nastawiona z zasady przychylnie, ale zanim wpuszczę kogoś do swojego życia na dłużej i dopuszczę w bliższe kręgi - sprawdzam! Piękne oczy i rzekomo nieszczęśliwa, a zarazem wzruszająca historia życia - bywają, niestety, baaardzo zwodnicze. I wciąż się każdorazowo za łeb chwytam ze zdumienia, jak łatwo się takie tanie melogówno sprzedaje... i każdorazowo łajam się w myślach, że przecież sama kilka dobrych lat temu popełniłam ten sam idiotyczny błąd - zakupiłam w ciemno atrakcyjnie opakowane kozie bobki tylko dlatego, że napis obiecywał luksusową belgijską kuwerturę... Nutki zdradzieckiego smrodu dobiegały do mych nozdrzy falami, a jakże, ale widmo wspaniałej czekolady kazało zmamionemu umysłowi uwierzyć, że to pewno gdzieś z zewnątrz tak capi. Pewno pies sąsiada znów nafajdał na chodnik. Myślenie życzeniowe - tak mocno zależy nam na ziszczeniu się naszej bajki, że dopóki nie dostaniemy (co najmniej kilkakrotnie) mokrą ścierą przez pysk, dopóty będziemy sobie gorliwie afirmować, że dynia jest szczerozłotą karocą, szczur eleganckim woźnicą, a myszy to rącze rumaki... 

A jednak - gdy palący oddech despery zagląda babie w cztery litery, to niebożątko Kopciuch skłonny jest uczepić się pazurami tej swojej barwnej sielankowej wizji niczym pijok płota.

Toyad Minister Bytu ostrzega - desperacja jest ZAWŻDY złym doradcą! A w kwestii doboru partnera życiowego - najgorszym.

P.S. Pół biedy jeszcze trafić na jakiegoś zwykłego, prokrastynującego własne życie leniucha-wieczne wannabe, które snuje zamaszyste wizje własnej świetlanej przyszłej kariery, ale na samą myśl o podjęciu jakichkolwiek długofalowych systematycznych działań w tym kierunku zdąży się już spocić i zniechęcić... Kopa w zad i heja, podziwiaj trajektorię lotu.

Niestety, można też paść ofiarą wyrachowanego socjopaty, który absolutnie ŚWIADOMIE okłamuje i manipuluje, aby pozyskać konkretne wymierne profity od skutecznie zbałamuconej wybranki (np. wsadzić dupsko w jej mieszkanie, otrzymać "doraźną" pomoc finansową/prawną, a przy tym jeszcze pohuśtać se jajka za free). Strzeżta się, bo pozbyć się takiego wrednego kleszcza ze swojego życia wcale nie jest tak łatwo... :/

A jak już wdepnęłaś w krowi placek, to nie czekaj, aż wystygnie i zastygnie, tylko - CHODU!!!

10:46

Za Jaszczurem panny sznurem... Minóg w worku, minoga portret własny. Część trzecia.

Cyklu o psychofagach ciąg dalszy.

Tak sobie pomyślałam, że... ten kto nie doświadczył zjawiska, choćby pośrednio (mama, siostra, przyjaciółka etc.), będzie to czytał jak stek jakichś egzaltowanych absurdów. Cóż, nawet tkwiąc po uszy w takiej toksycznej relacji, możesz dłuuugo wypierać oczywiste schematy i uparcie odmawiać kojarzenia faktów, mając przed oczami czarno na białym, wołami, wypisane sygnały ostrzegawcze i klasyczne mechanizmy takiego typu związku.

W sumie nie chodzi tylko o związki. Psychofagi są również niszczące w firmie, w rodzinie, w otoczeniu. Ale ich niezdolność do stworzenia wartościowej pogłębionej i trwałej relacji sprawia, że są cyklicznie dostępni na matrymonialnym rynku praktycznie dożywotnio... wot, taka koślawa SAMSARA z chujoplątami (zapożyczenie od Mai) w roli głównej.

Na początku relacji toksyk mobilizuje wszelkie wysiłki i pokazuje Ci się jako totalny ideał. To jest jego JEDYNA inwestycja w ten związek. Ma na celu odpalenie Ci pod czołem możliwie najpiękniejszej, najcudowniejszej, najbardziej romantyczno-atawistycznej bajeczki... a raczej jej wypindrzonego trailera, tylko zapętlonego. Happy endu się nie doczekasz, zaś gdyby już rozwinąć fabułę, poszła by raczej w kierunku Piły lub Hostelu, z tym, że zamiast juchą, będziesz broczyć swoją energią życiową. Relację z psychofagiem można porównać do sytuacji, w której kupujesz od przesympatycznego, eleganckiego hosta okazjonalny bilet na nocny maraton filmowy Bergmana, a budzisz się w obskurnej, cuchnącej szczyną salce na maratonie... japońskiego niszowego porno. "Efekt WOW" porównywalny... :/

Czym charakteryzuje się osoba psychofaga. Odwołując się do klasyki gatunku.

- robi piorunujące, pozytywne wrażenie, bardzo dobrze wygląda

- wzbudza zaufanie, jako osoba radosna, oblatana, inteligentna, wykształcona, obyta, kulturalna, elokwentna, towarzyska, charyzmatyczna, oryginalna

-  "pojawia się" jakby znikąd, ma dość niejasną i niejawną przeszłość, którą zbywa enigmatycznymi półsłówkami, w jego opowieściach przewija się mnóstwo osób, imion, zajęć i... miast/miejsc, w których zamieszkiwał, prac, których się imał (na tym etapie Tobie to imponuje)

- znienacka pojawiają się pierwsze zgrzyty... np. zaczyna krytykować Twoich znajomych, jest bardzo zaborczy, "wyjeżdża" na Ciebie z paszczą o coś kompletnie absurdalnego

- dąży do jak najszybszego "udupienia" Cię w jakąś zależność - dziecko, kredyt, biznes, małżeństwo, mieszkanie, wspólny wyjazd itp.

- do pewnego czasu mylisz jego agresję z asertywnością i byciem "konkretnym", oczywiście - w fazie początkowej nawet Ci to jeszcze imponuje

- nie wiem skąd się to bierze, ale... jakkolwiek głupawo to nie zabrzmi... ale wiem to z niejednego źródła... psychofagi mają tendencję do bycia ciągle w fizycznym ruchu, nawet jak siedzą i coś czytają w komputerze, podrygują nerwowo nogą

- jest hiperaktywny w sferze seksualnej, "zaliczył" mnóstwo partnerek*, ma je dokładnie policzone i chełpi się tą liczbą jak jakimś totemem, wypowiada się o swoich ex z pogardą, nalega na częste i "urozmaicone" współżycie, przy czym "urozmaicone" zaczyna oznaczać np. wirtualny ekshibicjonizm lub swingowanie, a jeśli Tobie taka aktywność nie do końca odpowiada, jesteś rugana za drętwotę alkowianą i - nawet - obarczana odpowiedzialnością za ewentualne zdrady

* - jest jeszcze charakterystyczne dla zaburzeńców zjawisko, które nazywa się "niewybredność seksualna" - często psychofag byłby skłonny uznać za "kobietę erotycznie atrakcyjną" drzewo z dziuplą na wysokości swojego wacka... :/ Rozumiem, że o gustach się nie dyskutuje, ale... psychofagi na seksualnym głodzie mają jedno jedyne kryterium - CHĘTNA/zdesperowana.

- mimo swojej pozy dżentelmena i światowca, przejawia niekiedy szokujące buractwo

- zaczepia ludzi na ulicy, wdaje się w pyskówki, prowokuje niebezpieczne sytuacje

- z czasem wychodzi na jaw, że nie ma absolutnie żadnego szacunku do swojej rodziny*, np. matkę i siostrę wyzywa od najgorszych; generalnie jest kryptomizoginem, przemyca w eter twierdzenia, że np. gdyby miał własną firmę, nigdy nie zatrudniłby żadnej kobiety itp., bez krępacji, w sposób krańcowo niesmaczny ocenia kobiety w otoczeniu pod kątem "użyteczności" seksualnej, snuje obleśne spekulacje w tym temacie (np. czy lubią określone aktywności alkowiane, mówiąc lapidarnie - loda)

* - ok, rozumiem, że szacunku nie ma się z urzędu... ale uważam, że do ubliżania najbliższym trzeba mieć napraaawdę dobry powód; psychofagowi wystarczy byle kłótnia... wkrótce Ty usłyszysz rynsztokowe bluzgi pod swoim adresem; jeżeli nie przerabiałaś tego w domu rodzinnym, zdębiejesz... i będziesz tak stała, jak przysłowiowe widły w gnoju... a potem wszystko zracjonalizujesz bądź wyprzesz... do następnego razu

- psychofag nade wszystko uwielbia brylować w towarzystwie, ale często do porzygu "jedzie" na tzw. micie złotego wieku - jak to kiedyś był tu i tu, zarabiał tyle i tyle, zna się na tym i tamtym... kij, że obecnie siedzi na garnuszku swojej mamuni/dziewczyny

- partnerka psychofaga jest póty dobra, póki odzwierciedla jego omnizajebistość i jest weń wpatrzona niczym w święty obraz; niezwykle częstą odmianą psychofaga jest osobnik perwersyjno-narcystyczny, frapujący mariaż zakompleksienia i ekstremalnie nędznej samooceny z galopującą megalomanią oraz bufonadą - wot, taki paradoksik, ale gwarantuję, że w dłuższej perspektywie nie do wytrzymania

- psychofag jest zauważalnie mocno zorientowany na hedonizm życiowy*, rozpasane wydatki niewspółmierne do zarobków, przyjemności, niezdrowy tryb życia, rozrywki, imprezki, panienki, pornoski, używki, gry i zabawy, hazardzik

* jasne, wszystko dla ludzi, jednak normalni ludzie potrafią korzystać z tych dobrodziejstw Z UMIAREM i nie zaniedbywać jednocześnie priorytetów, psychofagowi pojęcie umiaru jest całkowicie obce, podobnie jak pojęcie ODPOWIEDZIALNOŚCI

- co idzie za powyższym, psychofagi lubią sobie żenująco bimbać obowiązki i priorytety życiowe - pracę, rodzinę etc.; olewają jakiekolwiek zobowiązania, terminy, dedlajny, lekce sobie ważą nawet widmo sankcji prawnych

- posługują się językiem niekiedy w specyficzny/nieprawidłowy sposób... niby wygadani, erudyci, sofiści, ale czasami jakby nie do końca rozumieją słowa, których używają - ich "elokwencja" nie jest naturalna, immanentna, tylko papuzia, "zasłyszana"

- psychofag ma bardzo prymitywną i płytką, choć wielce teatralną emocjonalność - jego emocje dotyczą głównie zaspokojenia bądź deprywacji jego doraźnych zachcianek, nie ogarnia całokształtu danej osoby, tylko uzależnia jej obraz od danego momentu, jak trzylatek - np. mama kupiła batonik = mama jest super, kocham mamę; mama odmówiła spełnienia zachcianki w formie kupna batonika = mama zła, głupia i nienawidzę jej... psychofag to taka chorągiewka na wietrze - inni są fajni, dopóki na coś się mu przydają

- psychofag pozuje na wymuskanego szlachcica z pańskimi manierami, ale w gorącej dyspucie łacno traci rezon i zaczyna się zachowywać jak ostatni ćwok, cham oraz prostak, co ledwo wypełzł spod kamienia w rynsztoku, zamiast rzeczowych argumentów drze ryło i bluzga, ubliża interlokutorom tekstami i epitetami poniżej pasa, często "w towarzystwie" musisz się za niego wstydzić i "świecić oczami", bywa, że masz ochotę zapaść się pod ziemię

- stosuje filozofię Kalego, podwójne standardy moralności oraz kultury osobistej względem bliźnich vs siebie - będzie publicznie wzruszająco i imponująco perorował na te tematy, ale... praktyka pokazuje dobitnie, że ON jest PONAD te pojęcia, tzn. - ludzie się mają z Pańciem obchodzić jak z jajkiem, świętą krową, natomiast Pańcio z ludźmi... gorzej niż z pachołkami...

- skrycie trawi go nieznośna zawiść wobec ludzi lepiej sytuowanych, lepiej wykształconych, na wyższych stołkach w firmie - oczywiście albo jedzie po nich jak po burej su, albo... liże im tyłek

- celem uzyskania jakichś korzyści, choćby to miał być biały pijar, potrafi bez mrugnięcia okiem KŁAMAĆ, kłamie patologicznie, nawykowo, całe jego życie kłamstwem stoi... nowej kobiecie naopowiada bzdur, jak to jego byłe go zgnoiły i ograbiły z majątku, prawa do widywania się z dziećmi etc., BO TO ZUE KOBIETY BYŁY*

* jeżeli przeszłość partnera ma niepokojące białe plamy, które on gorliwie pokrywa szkalowaniem osób trzecich, to sorry, ale nie wróży to zbyt dobrze - w razie wątpliwości można dyskretnie zasięgnąć "wersji" drugiej strony... ale zakochana po uszy baba WOLI NIE WIEDZIEĆ, bo jeszcze niedajboże Księciunio okaże się zwykłym bucem i cwaniakiem, nadto przemocowcem, i co wtedy? Takie cacane love story, którym spamujesz już swojego fejzbunia a psiapsiółeczki zielenieją z zazdrości, ma legnąć w gruzach?? NEVA!

- chętnie uprawia wożonko na cudzym garbie - np. nie dostrzega niczego zdrożnego w byciu czyimkolwiek utrzymankiem (np. własnej mamci, partnerki), a wprost przeciwnie - chełpi się tym, dodatkowo nie odczuwa ŻADNEJ WDZIĘCZNOŚCI za okazaną pomoc, NIGDY, jemu się wszystko NALEŻY i koniec kropka... (ba, jeszcze będzie miał czelność narzekać, że przez zbyt powolny internet gołe panie mu się zacinają!)

- jego niesamowita megalomania i bufonada, pajacowanie, kogutowanie, to taki typowy kolos na glinianych nogach - w rzeczywistości psychofag jest małym, zafiksowanym w rozwoju uczuciowym, skrzywdzonym gnojkiem, który w głębi duszy nie wierzy, że ktoś go może autentycznie pokochać BEZINTERESOWNIE, ot tak, za to kim jest, więc musi zmieniać maski, scenerie i obiekty... taki smutny, przykry skądinąd imperatyw wobec przytłaczającej wewnętrznej pustki i nudy

...ale łatwo wpaść we wnyki własnej litości wobec psychofaga - że mu pomożesz, uświadomisz, wytłumaczysz, że on W KOŃCU zrozumie, że pójdzie na terapię, że wszystko się ułoży, że DLA CIEBIE SIĘ ZMIENI i inne tam scenariusze godne "M jak puszczę pawia"... Daruj sobie, dziewczyno. Akurat psychoterapia osób z zaburzeniami typu narcyzm, borderline i "pobliskie" osobowościom eksploatującym - rokuje po prostu przygnębiająco KIEPSKO, tym bardziej, że jakakolwiek szansa powodzenia zależy od aktywnej woli toksyka, a uwierz mi, jedyną wolę, jaką on wykaże po Twych gorących apelach o terapię, będzie wola ZAMYDLENIA CI OCZU - nawet jak pójdzie na tę terapię, to po to tylko, żeby mieć dupokryję, że niby coś robi dla Ciebie. Rozumiesz, RUCH POZOROWANY celem podtrzymania pajęczyny iluzji na Twoim mózgu to jedyne wysiłki, jakie psychofag kiedykolwiek podejmie dla tej i jakiejkolwiek innej relacji. Jeśli czuje, że ofiara mu się wysmyka, odstawi niezły cyrk, zamieni się w drama queen, ale to wszystko jest obliczone na Twoją naiwność Polyanny (no dobra... za którymś razem jest to już po prostu zwykła głupota) i możliwość popastwienia się nad Tobą jeszcze troszkę. Psychofag sam z siebie odpuszcza tylko wtedy, gdy jesteś smętnym cieniem samej siebie, wydmuszką, z której już nic nie udoi, a i to pod warunkiem przygruchania sobie nowego, atrakcyjnego obiektu do dojenia... Wot, sora, dlań płynność seksualna i materialna (najlepiej cudzym kosztem) uber alles!

Partnerki psychofagów popełniają błąd przypisywania swoim misiaczkom NIEPOCZYTALNOŚCI w momencie krzywdzenia otoczenia, mianowicie - że on to robi nieświadomie, że w głębi duszy jest dobry i wrażliwy, tylko go skrzywdzono, on tak naprawdę ŻAŁUJE, blablabla.

Bitch, please. On NIE ŻAŁUJE, on to robi INTENCJONALNIE, tylko RŻNIE GŁUPA, bo taki lajfstajl mu w pełni odpowiada i jest ze wszech miar OPŁACALNY. Psychofag zresztą nie jest zdolny do jakiejkolwiek INTROSPEKCJI I AUTOREFLEKSJI, on po prostu ma w tyłku fakt, że inni cierpią.

Nic go jednak bardziej nie ROZJUSZA, niż dotychczasowa ofiara, która nagle pójdzie po rozum do głowy, przestaje być ofiarą i stwierdza, że sorry zią, ale paszoł won k jobanoj matieri. No ale... zaraz zaraz... jak można Pańcia nie chcieć??? Teraz to się dopiero zacznie The Real PSYCHOFAG Show, ooo, efekty specjalne, fajerwerki, serenady pod oknem, padaczne odpalanie Ci przed oczami WASZEGO ooak (one-of-a-kind) romansidła... Dżiiiiiz... Jak już intelektualnie przetrzeźwiałaś, to znasz spoiler tej uroczej historii, prawda? Kop w zad z poczwórnym wzmocnieniem. Na cholerę Ci to? Pozbierajże czule na szufelkę resztki swojej godności i ewakuuj się z tego dziadostwa. Żadnych kolejnych szans, żadnych powrotów, nie nobilituj też dziada zbytnimi rozkminami, co teraz porabia, czy cierpi, z kim się zadaje... Zajmij się wreszcie sobą.

Copyright © 2016 teo.nana.kat , Blogger