Pokazywanie postów oznaczonych etykietą styl. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą styl. Pokaż wszystkie posty

13:28

Wyglądowe wtopy młodocianego Toyada.

Hejka.

Niedawno przeglądałam stare, staaare foty, swoich wizualnych "faz" z ostatnich 10-15 lat. Dobrze tak z dystansu ocenić swoje wzloty i upadki zewnątrzpowłokowe. Dzisiaj podzielę się z Wami moimi najgorszymi strzałami w kopyto w zakresie własnego wyglądu. Jedziem.

1.) Przekombinowane, "modne" fryzury.

Jak patrzę na te swoje dawne wycudowane asymetrie, wygryzione grzywki, nastroszone strzępiate pióra, cieniowanki i podgolenia, to mnie na womit zbiera... :D

CO JA SE MYŚLAŁAM, SERIO. :/

Morał: Chwilowe trendy robią nam krzywdę i dodatkowo kompromitują po latach, klasyka - nigdy. W okresach, kiedy miałam nieskomplikowaną, klasyczną fryzurę, wyglądałam stanowczo najkorzystniej.W pierwszym dowodzie osobistym mam fotkę w koszuli i z taflą naturalnych włosów. Wygląda totalnie ponadczasowo, jakbym strzeliła ją wczoraj.

2.) Chałupnicze koloryzacje.

Litania fakapów:

- wypłowiałe "seksi" rudzizny
- czerwoności a'la ciocia Jadzia
- fojolety, bo przecież jestem taka krejzi
- cieplutko-sraczkowate brązy z rdzawym podtonem, a do tego chłodny naturalny odrościk
- przytłaczający, postarzający, jednolity ciemny brąz z pogranicza czerni (w zestawieniu z typowo słowiańskim umiarkowanym kontrastem w oprawie oczu, brawo)
- eksperymentalne cętko-ciapy, które miały być refleksami, ale nie pykło, wyszedł szylkret
- okropny kurczakoblond, dopóki nie posiadłam wiedzy z zakresu uzyskiwania szlachetnych, chłodnych, perłowych blondzików

Morał: Oszczędzanie na profesjonalnych usługach zazwyczaj nie jest tego warte (wyjątkiem był mój skandynawski blondzik, za którym tęsknię, ale nie chcę dobijać cebulek). Najbardziej się sprawdza wszystko, co oscyluje wokół natury, ewentualnie subtelne "baby lights" lub profesjonalne blondy. Obecnie delektuję się naturką na czerepie i korzystam na maksa z faktu braku siwych włosów.

3.) Przeskubane brwi.

Dżizas. Mało jest rzeczy, które TAK szpecą twarz, jak spiergolone brewy! Teraz raz na pół roku wyrwę sobie jakiegoś zbłąkanego kłaka i to jest wszystko. Z obskubanymi nitkami (tzw. spermbrows) wyglądałam jak bizantyjska Mater Dolorosa... Brrr.

Morał: Jak coś jest dobre, to nie ruszać, a jak nie jest dobre, to iść do speca.

4.) Topornie podkreślone brwi.

Przeskubańce to jedno, ale z drugiego krańca spektrum straszą nas SCOUSE BROWS. Oooch... Jeśli nie mamy z natury super gęstych, ciemnych, puszystych brwi, to ta ich grubsza część powinna być zarysowana bardzo delikatnie, w przeciwnym razie uzyskamy efekt flamastra, takie jakby kanciaste "młotki"...

Kiedy WRESZCIE ogarnęłam, że te "zaczątki" brwi u nasady nosa powinny być puchate i o wiele subtelniejsze niż "ogon", to był kamień milowy w wyglądzie i harmonii całej mojej fizys. Bez kitu. Lifechanging.

Swoją drogą zabawne - do dziś obserwuję samozwańcze instagramowe "mejkap artist", które walą klientkom takie siermieżne brwiska, żyjące własnym życiem.

Morał: NIE RYSUJEMY JEDNOLITYCH MŁOTKÓW U NASADY NOSA.W naszej szerokości geograficznej, jeśli nie jesteś brunetką o głębokim kontraście, lepiej jest też wystrzegać się zbyt ciemnych lub zrudziałych brązów, odcień TAUPE wygląda 100 razy korzystniej.

5.) Agresywne, przytłaczające kolory i kontrastowe wzory.

Miewałam fazy na kolory i wzory, które nijak nie współgrają z moim typem urody - neonowe fuksje, turkusy, szafiry, fojolety, limonki itp. Albo faza na mhroczną stylówkę - mocne kontrasty, czerń z czerwienią, no masakra...

Morał: Analiza kolorystyczna to spoko rzecz. A jak nie masz hajsu, to trzym się neutrali i nie rób sobie krzywdy. Ulubione kolory możesz wybierać do dodatków, ale blisko japy musi być korzystny/neutralny odcień.

6.) Wiwat poliestrowe gluty i cygańskie biżuty!

Kiedyś chciałam dużo, tanio i oczojebnie, a teraz - wolę umiarkowaną ilość, dojebanych jakościowo, niekrzykliwych ajtemsów :)

Morał: Jakość nie jest "głośna", ale przemawia dobitniej, niż pstrokate piórka z dzwoneczkami w doopie. Wolę inwestować w zacną 'capsule wardrobe' i okrasić ją strategicznymi insygniami typu buty, torebka czy skromna a szlachetna biżuteria (żadne tam obłażące badziewie z H&M czy innej Bershki).

7.) Fikuśne wzoreczki na pazurkach, oooł jeeea.

Punkt kontrowersyjny nieco... :P To chyba "faza" wielu kobiet, które zachłysnęły się możliwościami hybrydowego manikiura... ;) Byle nadziubdziać słitaśnych duperszwanców, najlepiej każdy pazur inny ^^ Nadal podobają mi się abstrakcyjne, minimalistyczne zdobienia w typie "Korean Minimal Nail Art", ale do tego musi być odpowiedni anturaż. Najlepiej minimalistyczny, monochromatyczny i surowy.

Morał: Wiadomix, że wszystko jest kwestią gustu. Ja doskonale rozumiem, że pazurowe zdobienia wymagają manualnego kunsztu i w ogóle, ale... to nijak ni zmienia faktu, że nienachalnej klasyce w perfekcyjnym wykonie o wiele bliżej do "hajendowego" efektu. Coraz mniej mi po drodze z "uroczym kiczykiem", choćby nie wiem, jak pracochłonny i pomysłowy był. Nope.

***

A teraz dla odmiany coś, czego cieszę się, że uniknęłam. Dłuuuga i ostra faza na tatuaż przeszła mi jak ręką odjął, kiedy parę lat temu spędziłam pewien słoneczny czerwcowy tydzień w Berlinie... Ze świecą było szukać osoby niewytatuowanej, niezależnie od wieku. Niektóre taty serio intrygujące, misterne i piękne (100% szacun i podziw), ale przygniatająca większość - "blah" albo "meh". I tak, wiem - być może rozciapany motylek na ramieniu jest głęboką metaforą jakiegoś ważkiego wydarzenia. Whatever. Ja widzę, co widzę - rozciapanego motylka...

Podsumowując - wiela, wiela lat, prób i błędów, zajęło mi dojście do wniosku, że pewne rzeczy mi po prostu nie służą, a im bardziej mam sama ze sobą poukładaną relację, tym jakoś... mniejsza ochota na cokolwiek, co rozpaczliwie wrzeszczy o atencję :) Nie zrozumcie mnie źle - to nie jest apoteoza bycia wtopionym w tło pospuchem, wręcz przeciwnie - dopóki wszystko dookoła wrzeszczy o uwagę i społeczeństwo kojarzy "bogactwo" raczej z ilością niż jakością, bycie modnym z chwilowymi trendami z sieciówkowych wystawek... dopóty stonowany, ponadczasowy look będzie się pozytywnie wyróżniał.

Takie tam moje luźne refleksje. MOJE. Kurczę, żyjemy w takich dziwnych czasach, że człowiek instynktownie się już asekuruje wyrażając jakąkolwiek własną opinię, bo zaraz zrobi się z byle czego wielki ferment w komciach...

Np. moja ulubiona Alyona ma bardzo ciekawe spostrzeżenia w temacie wyglądania z klasą oraz o lansowanym obecnie 'pornstar vibe'. Oczywiście, jak komuś leży taka stylówka, to super - ale to kwestia dopasowania jej do naszego lajfstajla i tego, jaki komunikat chcemy przekazywać. Bo pitu pitu, że nasz wygląd nie przekazuje absolutnie żadnego komunikatu, jest mocno oderwane od rzeczywistości. Spróbuj pójść na spotkanie biznesowe w poplamionym dresie - powodzenia. Osobiście nie wyobrażam sobie też, żeby taka Meghan czy Kate wyskoczyły w kabaretkach do neonowej mini i butów na platformie. Jak najbardziej można mieć wywalone na konwenanse i manifestować to strojem, ale nadal jest to rodzaj komunikatu, prawda? :)

Uważam, że mało jest w internetach tak przenikliwych, wrażliwych, ciepłych, empatycznych i taktownych osób, jak Aly. Ale gdzie tam - pikiety zbulwersowanych nie mogło zabraknąć! A wystarczy rzut gałką na awatarki i hmm... triggered much? :D Oto rzeczony filmik:

https://www.youtube.com/watch?v=LpkN6nUe0zU

I fajne jest to, że "pożyczanie"/ przemycanie wyizolowanych elementów może wręcz służyć naszej estetyce, ale 'total look' kojarzy się już jednoznacznie. Co ciekawe, w komentarzach przewinęła się wyluzowana kobitka, która potraktowała filmik jako cenne sugestie odnośnie wykreowania "przeseksualizowanego" wizerunku, ponieważ akurat na takim jej zależy :) No i spoko. Można mieć jaja i dystans? Można.

P.S. Wiem, że pewnie chceta obczaić te foty, lol... Może jakieś zeskanuję i wrzucę, jak będę w domu rodzinnym :D

15:16

Co obiektywnie pomładza wedle subiektywnego Toyada. Vol. 1.

Co obiektywnie pomładza wedle subiektywnego Toyada. Vol. 1.
Wpadłam ostatnio na jakąś artykulinę dla kobiet w średnim wieku o tym, jak odjąć sobie lat... Jakieś bzdety o noszeniu białych falbanek i "nie stronieniu od uśmiechu"... O_o Z ciekawości poszperałam za tekstami niepolskimi - i tu już merytorycznie nieco lepiej, aczkolwiek krzywo patrzę na "uniwersalne" recepty w stylu "biel odmładza", "piergolnij sobie grzywkę" etc. Wydaje mi się, że kluczem do wyglądania dobrze (a zresztą kluczem do wszystkiego) jest ŚWIADOMOŚĆ. Kobieta w pewnym wieku powinna już się w miarę orientować, jaka kolorystyka jej służy, jakie fasony ubrań podkreślają jej sylwetkę itd. Powinna też mieć już wypracowany własny styl. Falbanki..? Serio..?;_;

Stworzyłam roboczą listę rzeczy, które wg mnie zazwyczaj służą urodzie naddziabniętej kłem czasu. I od razu uprzedzam, że nie znajdziecie tu natłoku cukierkowych frazesów o pokochaniu swoich "jakże uroczych" fałd, jakże "intrygujących" bruzd na twarzy, "słodkich" krzywych zębów itd. Zaznaczam też z całą stanowczością, że nie jestem żadną "estetoterrorystką" - po prostu dla mnie bycie 'body positive' nie oznacza prostej apoteozy abnegacji. Flakami mnie targa, kiedy jakaś śliczniusia modna szlondra z oślepiająco białym garniturem równego uzębienia obłudnie pierdaczy o tym, jak to idealnie proste zęby są takie nudne i passe, bo np. w Japonii jest szał na koślawy uśmiech i to jest takie kawaii, zaakceptujmy siebie, och, bo ona właśnie TEŻ ma CIUT przesuniętą lewą górną szóstkę i jej NIE WYPROSTOWAŁA (nie no, rebel, karwia!), choć zły, przebiegły i żarty na kasę ortodonta jej to KILKAKROTNIE proponował... a ona jest taką zajebistą, zbuntowaną wobec kanonów piękna hipsterką! Paradne... :3 (Bitch, please.)

Podobny niesmak odczułam na instagramie Kylie Jenner, do której osobiście nic nie mam, niech sobie ostrzykuje co chce i ile wlezie, ale niech nie chrzani pseudoinspiracyjnych kocopołów o pokochaniu siebie takim jakim się jest, adresując to do osób np. z wrodzoną deformacją twarzy, podczas gdy ona sama dorobiła się tytułu młodocianej ikony wszelkich poprawek... Powtarzam - niech se piłuje i powiększa co chce, ale te przesycone oczywistym fałszem mowy motywacyjne o wrodzonym pięknie to niech sobie w buty wsadzi, bo jakoś nie jest wiarygodna (delikatnie mówiąc).

Enyłej. Moje zdanie jest takie, że każdy robi co chce - skoro masz wywalone na miałkie wartości konsumpcyjnego Babilonu i pragniesz zostać współczesną włochatą anachoretką w lepiance uduchowioną indywidualistką chędożącą system w pupu - no problemo dla mnie! Chcesz być plastik fantastik bjuti boginką instagrama, nie zawahasz się przed jakąkolwiek ingerencją skalpela - no problemo, powodzenia! Dopóki jedne drugich nie nawracają na własną modłę, jest okejka.

Staram się mieć wycentrowany pogląd na piękno zewnętrzne i wewnętrzne. Jedno drugiemu nie przeczy, jak to by sobie pewni (przeżarci paskudnym resentymentem) osobnicy życzyli...

Ten wpis jest dla tych, które interere moje subiektywne trzy grosze w temacie "co wizualnie pomładza".

Według mnie, świadomość i akceptacja siebie i tego, co zostało nam dane, jest doskonałym punktem wyjścia do zintensyfikowanej dbałości o to. Miełość własna jak najbardziej na propsie, ale niezbędne jest też trzeźwe, uczciwe spojrzenie na siebie, bo pozwala dostrzec własny realny potencjał i daje motywację do zrealizowania go. Popieram rękami i nogami zdrową, wysoką samoocenę. Ale nie jest ona tożsama z samookłamywaniem się i celebrowaniem własnej zajebistości np. poprzez kolejną paczkę czipsów i pączka. To jest bardzo kusząca, bo bardzo łatwa i wygodna strategia życiowa - trąbić wszem i wobec o miłowaniu swoich kobiecych krągłości, a cichaczem strzykać anonimowo jadem pod adresem "niekobiecych" szkieletorów, anorektyczek i wieszaków... O widowisko nędzne i przykre! A w internetach hapens ewrydej... :/ Pomijam już, że nadwaga nie jest równoznaczna z "atrakcyjnymi krągłościami", bo takowe może posiadać nawet bardzo filigranowa kobietka, natomiast sam fakt posiadania biustu (i to nawet w kilku parach, w tym i na plecach, lol) jest udziałem choćby zawodników sumo - ale wątpię, aby czynił tych sympatycznych panów automatycznie "kobiecymi"... :P

Wybaczta tedy moją (niepopularną w dobie słodkopierdzącej poprawności) szczerość i dosadność komparatywno-deskryptywną, ale moim znakiem rozpoznawczym jest kwiecisto-rubaszny styl wypowiedzi i formalnie przypominam, że na swoim własnym blogopoletku mogę se gęgać po swojemu.

I nie omieszkam.


1.) SYLWETKA.

Nie jestem orędowniczką żadnego jedynie słusznego rozmiaru, ale jeśli zakładamy wierność względem faktów, to soróweczkaaa, ale harmonijne proporcje i przyzwoita "forma" fizyczna to +gazylion do ogólnej estetyki persony. Jasne, że można to "obejść". Wszystko można obejść... tudzież przeskoczyć, ale... Zgrabna figura w pewnym wieku stanowi niejako "rarytas" (spowolniony metabolizm, blablabla), więc warto się pokusić o wzmożone wysiłki i starania w tym kierunku. Pomijam już profity zdrowotne, związane z ruchem i odpowiednim odżywianiem, gdyż wpis dotyczy sfery wizualnej.

2.) ZĘBY, CERA, WŁOSY.

To są fundamenty przyjemnej oku powierzchowności - i "niestety" - rzeczy, na które pracuje się latami, i lata zaniedbań są ciężkie do odrobienia.

Ale nie niemożliwe!

Można się spowić od stóp do głów w złotogłów, nabyć za pięć pensji torebkę od projektanta, nałożyć kilo szpachli na fizys, ale z brzydkim uśmiechem, szaroziemistą skórą i lichymi włosami nigdy nie będzie się wyglądać naprawdę ładnie. Znałam kiedyś za czasów studenckich totalnie prześliczną dziewczynę, która otworzywszy usta, prezentowała ewidentnie nieleczoną próchnicę i raczyła rozmówców iście trupim wyziewem... Kurczę, wiecie - nie chodzi mi o naturalnie żółtszą/ciemniejszą barwę kości czy przebarwienia po lekach etc. - chodzi mi o obrzydliwy żółtawy kożuch z płytki nazębnej, czarnobrązowe ubytki widoczne gołym okiem i szare prześwity zepsutej tkanki kostnej. Ja rozumiem, że leczenie stomatologiczne do tanich nie należy, ale... Szczoteczka i pasta to nie jest już przedmiot zbytku, prawda? Zresztą, co tu dużo mówić, zdrowe zęby to sprawa priorytetowa ze względu na dobro całego organizmu, a nie tylko "głupie" względy estetyczne. Sama jestem na etapie aranżowania sobie budżetu na sprawy zębowe - i tak, rozważam nawet (po trzydziestce! szok! zamiast składać już powoli na bajerancki granitowy nagrobek) korektę zgryzu, choć nie jest jakiś uderzająco krzywy, ale jednak mam pewną blokadę przed szczerzeniem się do ludzi.

Jeżeli chodzi o cerę   - palaczki mają tu ewidentnie pod górkę. Podobnie jak nałogowe amatorki solarium. A niedajbosze powyższe kombo! Nic tak nie dodaje lat, jak uwędzona fajami i solarą wylinka w odcieniu i fakturze przypominającej jelito z kiełbasy zwyczajnej. Ogólnie przesadna opalenizna bardzo podkreśla zmarchy i wygląda tandetnie.

Remedium? Zrezygnować ze szkodliwych nawyków... Bez tego - krok do przodu, dwa do tyłu. Warto wdrożyć detoksykującą dietę, zainteresować się eksfoliacją, może jakieś zabiegi sprzyjające odnowie komórek skóry. Obawiam się, że zwykłe peelingi i kremidła z drogerii niewiele tu pomogą, trza wytoczyć cięższy oręż...

Jeżeli chodzi o włosy, to wprawdzie genetycznych uwarunkowań się nie przeskoczy, aleee można trochu powalczyć :) Przede wszystkim nie rozumiem tego dziwacznego społecznego imperatywu do ścinania włosów na krótko jak facet, albowiem rzekomo "w pewnym wieku" to już "nie wypada" nosić długich. To jest chyba najgorszy, a wciąż jeszcze prężnie funkcjonujący zabobon dotyczący wyglądu w wieku 35+! Prawda jest taka, że piękne długie włosy ZAWSZE są ozdobą kobiety, nawet w wieku 80 lat. Faktem jest, że nie każda może sobie pozwolić na długie włosy ze względu na ich objętość i kondycję, ALE to nie oznacza, że musi się strzyc jak chłop albo "na kalafiora" tudzież "na pieczarę"... Jest tyle fajnych fryzur, a doprawdy nie wyobrażam sobie, żeby przaśne krótkie włosy przydały komukolwiek powabu - chyba, że dysponujemy idealnymi rysami twarzy i nobliwie ukształtowaną czaszką na smukłej szyi (vide Winona Ryder lub Sinead O'Connor lub Natalie Portman). Ale powiedzmy sobie szczerze, że to raczej wyjątki, zresztą krótkie włosy nie sprawdzają się przy "cięższej" sylwetce, ponadto szyja i owal twarzy najszybciej tracą z wiekiem na jędrności - po co ten fakt dodatkowo eksponować??  Jeśli już koniecznie krótkie włosy, to przynajmniej celujmy w jakieś nowoczesne i zgrabne strzyżonko... Bezpieczniejsze są jednak nieco dłuższe fryzury - i im mniej wymyślnych fioków, lakierowanych hełmofonów, "pazurków" (zgroza!) i udziwnień, tym lepiej. A teraz ćwiczenie: proszę sobie obczaić piękne panie Cate Blanchett, Rosamund Pike, Courteney Cox, Angelinę Jolie Pitt, Monicę Bellucci, Nicole Kidman, Charlize Theron, Jennifer Lopez, Julianne Moore - długie lub półdługie włosy + w miarę minimalistyczna ich stylizacja niesamowicie komplementują ich urodę, nadają eteryczno-nobliwego nimbu. W krótkiej, pospolitej, wygryzionej fryzurze a'la pani Jadzia z sekretariatu straciłyby co najmniej jakieś 50% uroku i świeżości... A niestety większość pań w ich wieku lubuje się w takim uporczywym trzebieniu własnego wdzięku. A szkoda.

Pozwolę sobie jednak na wklejenie przykładu...




 

Cate ma niezmiennie nadobną fizys, ale cóż z tego - w krótkich włosach wygląda jak przeciętny babsztyl z dowolnego urzędu lub przysłowiowego okienka na poczcie... A ten ciemny "kask" to już kompletna porażka! Efekt cioci - Kloci. Wieje sandałem i trąci myszą z kilometra. Cały urodowy potencjał Cate zgaszony jak niedopałek we flegmie.

Poniżej dłuższe jasne hery i - moim skromnym zdaniem - o całe niebo lżej, subtelniej, bardziej kobieco i świeżo... minimum 10 lat w dół.










 
Idealna ilustracja tego, że nie chodzi bynajmniej o wyglądanie jak płocha dzierlatka w wieku 40+ lat, ale o wyglądanie możliwie świeżo i korzystnie przy zachowaniu stosownej do wieku klasy. Zresztą 60+ i 70+ też nie "obliguje" do wyglądania jak sfatygowany mop...

Tego ścinania włosów nijak też nie idzie umotywować "tradycją", bo np. w XIX i na początku XX wieku kobiety (w tym moja babcia i obie prababki) do grobowej dechy nosiły z dumą piękne upięcia z długich pukli. Wyglądały w nich wspaniale i bardzo szlachetnie.

Co jeszcze? Jaśniejsze, bardziej naturalne i wielowymiarowe tony koloryzacji... Bo mało komu autentycznie pasuje lodowata, krucza czerń, która w naszej szerokości geograficznej nie wygląda zazwyczaj ani zbyt naturalnie, ani zbyt korzystnie, zwłaszcza w pewnym wieku, kiedy rysy twarzy i tak się wyostrzają (wyjątek stanowią kobiety o klasycznym zimowym typie urody w stylu "Królewny Śnieżki" z alabastrową skórą i ciemną oprawą oczu, ale umówmy się, że jest to raczej ciekawostka przyrodnicza, aniżeli krakowski gołąb na krakowskim Rynku). Równie "genialny" patent to tradycyjny balejaż - hit lat 90, "rozjaśniaczowy" żółty kurczakoblond, wszelkie żarówiaste rudości (ekhm, "napalona księgowa po przejściach pilnie pozna niezależnego pana na dansingi"...), zimne czerwienie, rubiny i oberżyny, po prostu jakiś koszmar. Klasyka starych prukw. "Wspaniale" eksponują popękane naczynka i wszelki rumień... Ehh. Z moich wnikliwych obserwacji wynika niezbicie, że bardziej służą dojrzałej urodzie stonowane, oscylujące wokół natury, subtelnie rozświetlone i niezbyt "płaskie" (w sensie jednolitego odcienia pozbawionego niuansów) kolory włosów.

3.) STYL.

Zahartowany w bojach, ściśle osobisty, spójny, dopracowany, oszlifion latami prób i błędów, uchlachetniony jakościowo - taki powinien być i takiego mogą zazdraszczać siksy ubierające się (przeważnie) jak klony swoich koleżanek... :) Oczywiście to tak pół żartem pół serio, ogólnie podobają mi się młodzieńcze stylówki, są może i niewyszukane, ale też bezpretensjonalne.

Ogólnie stylówka to tak osobnicza i delikatna kwestia, że nie zamierzam tu prawić morałów i uogólniać, co dla kogo najlepsze. Warto zawsze wziąć pod uwagę walory i deficyty własnej figury, swoją osobowość i tryb życia, podstawowa wiedza o typach kolorystycznych też się przyda. Należy z całą mocą wystrzegać się oczojebnej, lichej, jarmarcznej tandety, bazarowego blichtru i ogólnie złego smaku - uważam, że kobieta w pewnym wieku powinna już inwestować w rzeczy przyzwoitej/wysokiej jakości - nie mówię o szastaniu groszem przy byle okazji, mówię o sensownych, przemyślanych zakupach na lata. Zacna baza podrasowana gustownymi dodatkami, na które akurat mocnooo odradzam sępić grosza. Chińskie badziewie ze straganu - won. Głównie chodzi o biżuterię, torebki, buty. Ale też o fryzurę, paznokcie... Odpryśnięty lakier ujdzie na klimatycznej małolacie, ale dojrzałe babeczki winny pilnować starannego manikiura. Hybrydy to już taki standardzik powoli. To są takie drobne "sygnaturki", a jednak bardzo wymowne.

Nie jestem też wielką fanką "ostrych" emo czterdziestek, zafiksowanych na niskobudżetowym "mrocznym" klimacie rodem z gimbazy... krótkie spódniczki w kratę, rajstopki kabaretki, glany, ciemne strąki w charakterze fryzury. Alternatywny styl jest super, zwłaszcza jeśli się "wyrosło" na gruncie cięższej muzyki i chce pozostać "tró" - ale błagam, taki styl również można zaprezentować w sposób bardziej wysublimowany... Kostka z naszywkami na grzbiecie trzydziestopięcioletniej kobity wygląda, moim skromnym zdaniem, żałośnie, i kojarzy się z menelnią dworcową sępiącą na fajki i jabcoka.

W niektórych artykulinach zalecają "odmłodzenie instant" poprzez wbicie zadka w obcisłe poszarpane dżinsy i wskoczenie w szpile. Czy ja wiem..? Byłabym ostrożna z takimi drastycznymi zabiegami na ałtficie, gdyż efekt może być groteskowy i wionąć niesmaczną atencyjnością. Albo się to czuje, albo się tego nie czuje. Stare wygi, które na niebotycznych obcasach całe życie latały - spoko&zazdro&gratki, ale trudno o bardziej pożałowania godny widok, niż desperatka za wszelką cenę usiłująca utrzymać pion w szpilutach (ach, te ugięte kolanka! soł seksi). Widać to zwłaszcza w programach typu "łabędziem być" - przychodzi taka zahukana kobita - i zahukują ją jeszcze bardziej, robiąc z niej na siłę agresywną pstrokatą seksbombę z cyckami na wierzchu, przytłaczając totalnie... Smętne to. Dlaczego wszystkie te "metamorfozy" urabiają te biedne baby wedle jedynej słusznej matrycy..?? :(

4.) BRWI.

(W)BREW pozorom odgrywają sakramencko ważną rolę w ogólnej prezencji naszej fizjonomii - zależnie od kształtu i zarysu ubrwienia może być ona postrzegana albo jako symetryczna, klasyczna, atrakcyjna, regularna, dostojna, młodzieńcza, wyrazista, myśląca, radosna, figlarna... lub sroga, smętna, mdła, bezmyślna, wiecznie zdzwiwiona, malkontentna, wredna, gnuśna etc. :)
 
Ja tam się "bez brwi" z domu nie ruszam... :3 Chrzanić mejkapy, ale dobra brew musi być!

Kiepskie brwi są w stanie zmaścić całą twarz. Przez kiepskie rozumiem przede wszystkim ledwo widoczne PRZESKUBANE nitki/plemniczki poprawione kredką lub czarne, siermiężne, płaskie, graficznie wyrysowane tzw. 'scouse brows'. Nie dość, że to masakrycznie postarza, to jeszcze ZAWSZE wygląda po prostu FATALNIE i niestety kojarzy się mocno z brunatnymi od solarium lampucerami z dyski w wiejskiej remizie... brrr.

Jeśli Bozia/Matca Natura poskąpiła wyględnych brwi, to luzik arbuzik, gdyż ponieważ mamy obecnie do dyspozycji multum środków zaradczych - od odżywek stymulujących porost gąsienic, poprzez odpowiednie kosmetyki kolorowe (wilgotny cień/pomada + ścięty skośnie pędzelek + mascara brwiowa = dobra brew), hennę, aż wreszcie makijaż permanentny (w wersji microblading).

I zawsze lepsze zbyt gęste i grube, niż zbyt liche i chude. Lepiej wyglądać zawadiacko jak Frida niż bezbarwnie jak średniowieczna Mater Dolorosa. Byle nie ciapać zbyt ciemnym i zbyt rudym produktem, to będzie ok. Aha, no i jeśli się jest szczęśliwą posiadaczką naturalnych gąsienic, to czasem minimum regulacji (luźne pojedyncze kłaczki!) bywa konieczne.

Poniżej wymowne przykłady:



5.) SZPACHLA.

Brak - źle. Nadmiar - jeszcze gorzej. 

Ładne zęby, jasna wypielęgnowana skóra, kształtne brwi i rzęsy (np. delikatne 1:1), gładkie nawilżone usta, muśnięcie różem (polecam te w kremie) - tak prezentuje się atrakcyjna twarz. Jak widać, na "fundamenty" się po prostu pracuje codziennymi skumulowanymi przez lata staraniami. Ma być w efekcie lekko, naturalnie, subtelnie i świetliście. Jeśli usta są wąskie lub straciły z wiekiem na objętości i wyrazistości, można rozważyć zabieg estetyczny - ale wyłącznie taki, którego efekt będzie delikatny i dyskretny. Generalnie, medycyna estetyczna wporzo, ale znajmyż umiara. Zapadnięte usta kojarzą się troszku z denatką bez sztucznej szczęki na katafalku, ale jeśli alternatywą mają być wary wywalary wulgarne niczym tyłek pawiana - to już lepiej być ikonicznie wąskoustą.

Uważa się powszechnie, że młode dziewczyny powinny uważać z makijażem, żeby się nie postarzyć - więc... co dopiero stare dziewczyny, hah! Pół biedy wyglądać jak 18 zrobiona na 30. Gorzej mieć 50 i wyglądać jak ryczące 70 na sanatoryjnej potańcówce. Leciwa pudernica z za ciemnym podkładem, chudymi czarnymi brwiami i perłową szminką na sztucznych zębach i sztywnym pompadurem na czerepie... mrał, Józek, kopśnij mie ta wiagra <3

Co tu wiele deliberować - szpachlą na pół cala nie przydasz sobie powabu. I nie nadrobisz braków w pielęgnacji. Trzymamy się tedy zacnej jakości, naturalnego świeżego efektu, minimalizmu i prostoty.


:) Takie tam moje luźne bjuti pierdololo! Druga część in progress...

22:23

Ni K ni D się to nie trzymie! :/

Ni K ni D się to nie trzymie! :/
Zrobiłek se podczas konsumowania zupy z dorodnego łańcuckiego dyniacza fejk septuma, ło:


Tło z premedytacją pociapałam, albowiem znać beło zeń artystyczny piergolnik w pokoju... :P

***

Taka se łaziłam pozytywnie oczadzona chłonąc pierwsze mgielno-listne wyziewy jesieni... i ostatnio jakoś diabli wzięli mój romantyczny amok - w chałpie nie grzejo, co rano trauma wygrzebywania się spod cieplutkiej pierzyny wprost w chłodno - stęchłą (okno zamknięte na noc) zawiesinę, szybko zmierzcha, w dzień buro i smętno i mżawa, no i mózg też już "zajarzył", że chyżo nadciąga Wielka Smuta jesienno - zimowa. Entuzjazm mię tedy stopniowo opuszcza, subtelnie uchodzi jak powietrze z mojej piłki poddupnej korzystnej kręgosłupowi.

Swoją drogą, korzystnej bardzo - gorąco polecam wszystkim jojczącym w temacie "kręgosłup". Odkąd bujam się codziennie (ot, po prostu balansuję siedząc np. przy kompie) na takiej dużej ćwiczebnej piłce - cykliczne boleści odcinka lędźwiowego zaprzestały nawracać. Mię. Yyy. W sensie... do mnie.

Ale wracając do tematu - owszem, zblazowanam ostatnio. Chce mi się spać i... żreć, za przeproszeniem. Atawizmy chromolone, demyt..! Uszami już klaskałam, bo parę kilogramów poszło weg, ale... waga dziś wskazała, że wzięły se jeno krótki urlop:/ No cóż. Staram się znów zalewać głodomora hektolitrami wody. Ale bywa, że lodówka jakoś tak bliżej w danym momencie sta... zwłaszcza, jak PMS się dodatkowo przyplącze, a ów niestety zaostrza się wraz z zaawansowaniem w leciech... :/

***

Jak zwykle na jesień (i wiosnę) zwieram swe poślady w uogólnionej krucjacie prozdrowotnej i sprzyjającej powabom... ;) Familia z mojego poduszczenia przeprowadza gruntowne profilaktyczne odrobaczanie przy pomocy Zentelu (tęgi kaliber) wspomaganego ziółkami. Odkąd zainteresowałam się kilka lat temu potencjalnymi przyczynami Atopowego Zapalenia Skóry (i różnych innych przewlekłych badziewi) - o których się powszechnie nie mówi, a lekarze zazwyczaj enigmatycznie bąkają o etiologii autoimmunologicznej, tudzież podłożu dziedzicznym, i wypisują receptę na kolejny sterydzik - moje problemy skórne praktycznie... zniknęły. O tej porze roku powinnam już, zgodnie z tradycją, mieć czerwone swędzące łaty w zgięciach łokci i na szyi, tymczasem - czysto, gładko. Jakieś trzy lata temu rzuciłam się desperacko na zmasowane oczyszczanie, odpasożycanie, odtruwanie organizmu oraz testowanie różnych diet, supli. Efekty były piorunujące. Teraz już tak nie świruję (m.in. odpuściłam płukanie kichulców). Nade wszystko staram się unikać zbędnej chemii w paszy - wiadomix, że nie zawsze się da, ale nie sięgam z własnej woli po wysokoprzetworzone syfy, pijam głównie wodę lub niesłodzone zioła (mięta, lapacho, pokrzywa, herbata zielona, rooibos), z "grzesznych" napojów - kawa (niesłodzona, ale z mlekiem) i czasami alkohol, jednak raczej wino niż tuczne piwsko. Wot, drobne nawyki, a robią robotę. Pieczywa jadam mało. Nabiału jeszcze mniej. Unikam też (w miarę możliwości) białomącznych "pampuchów"... Mam niestety słabość do makaronu i w ramach weekendowego przyzwolenia na gastro rozpustę nie odmówię sobie dobrej carbonary... ;) O morale też trzeba dbać! Generalnie jednak staram się sobie nie szkodzić na co dzień. Dbam o podaż witaminy D poza miesiącami słonecznymi, suplementuję krzem. Ostatnio zjadłam też parę "setów" Calcium Panthotenicum, które rewelacyjnie przyspiesza mi wzrost włosów, a zależy mi na rychłym uzyskaniu optymalnej długości do ramion.

No i jedyne, co bym jeszcze tutaj dodała... to wincyj ruchu :) Wincyj ruchu by się przydało rozbisurmanionemu w fizycznym lenistwie y gnuśnemu w członkach Toyadu.

Kiedy deszcz rzęzi w rynnie, z dna psychy wybijają wzburzone tumany nostalgicznego szitu... *.* [tu mina Sziwy & naćpana Kasandra mode on] I taka to puenta na dzisiejszy wieczór... :)

A tak serio, to idę zara spać, bo widzita, co się dzieje.

21:31

Nie napalaj się jak szczerbaty na suchary...

Nie napalaj się jak szczerbaty na suchary...
Eee... no właśnie, bo ja się napaliłam. Na wełnianego czarnego kapeluta, na eleganckiego shoppera, na grubaśny pledo-szal... Wełniany kapelut okazał się projektowany z myślą o jedynie słusznym "uniwersalnym" rozmiarze i kształcie łba, ehh, "elegancki" shopperek przy wnikliwych oględzinach wykazał szpetnie posklejane brzegi, smród chińskiego plastiku, dysfunkcyjność wewnętrzną ("latająca" luzem poliestrowa kosmetyczka bez żadnych dodatkowych przegródek ani kieszonek), zaś szale... hmm, szale nie były złe, ale - kolory bez szaŁu :P Wiem, wydziwiam strasznie. Szal musi być jednak twarzowy, albowiem jest noszony w bliskim sąsiedztwie fizis, zaś w bliskim sąsiedztwie fizis osoby o ciepłym typie kolorystycznym chłodne i przygaszone kolory (burgundy i popiele - skądinąd cudowne) wyglądają smętno i blado... Ze dwa mi się jednak spodobały - beżowiaczek ożywiony wstawkami ciepłego różu i kraciaczek również zorientowany na ciepło-beżowo-wiśniowo-cośtam. Obydwa przyłożone do, za przeproszeniem, ryja, z miejsca przydawały mu blasku i urody. Temu ryju.

Cóż, krew mi oczami nie idzie na razie. Pożyjem, uwidzim.

Jedną z rzeczy, na które jestem od dłuższego czasu srodze napalona, są midi rings. Takie małe pierścionki noszone wyżej niż "normalnie". Coś w tym stylu:



Pełno tego wszędzie po sieciówach, sama kupiłam podobne w H&M, ale po chwili złota farbka z nich paskudnie spełzła i 25 zeta jak psu w tyłek wsadzić. Mimo wszystko drogo jak na jednorazówkę. Z kolei w "lepszych" sklepach (srebro, złoto) ceny nieco od czapy a i dizajn paradoksalnie mniej atrakcyjny... Jakieś infantylne serduszka, kiczowate cyrkonijki itp. Jeszcze nie sprawdzałam na DaWandzie i generalnie wśród artystów rękodzielników - może to jest dobra opcja? Jak zacznę na Etsy grzebać, to pójdę całkiem z torbami, więc póki nie opływam zanadto w zbywalne hajsy muszę bardziej cyzelować wydatki.

Od dziś jestem szczęśliwą posiadaczką Lanvin Eclat D'Arpege. Śliniłam się na ten zapach od dłuższego czasu. Nie jest może tak unikalny, wyszukany i ścinający zachwytem jajca jak kadzidlany Black Cashmere Donny Karan, ale - doskonale nadaje się na "codzienniaczka przyjemniaczka świeżaczka" i ma jakiś taki... leśno-elfio-sensualny wdzięk. Albowiem kojarzy mi się właśnie z taką jędrnodupną elficą w zielonych aksamitach (yyy... za duzio prozy Miszczunia Sapkowskiego za nastoletniości??). Nie boli mnie od niego dynia, wręcz przeciwnie, pół dnia obsesyjnie przytykam zgięcie lewego przedramienia do stęsknionej kichawy i ciągle mi mało... mogłabym się tarzać w tym zapachu. Po mchu. Z oną elficą.

Swoją drogą, ostatnio bliski jest mi temat manicure hybrydowego i zbieram inspiracje z dziedziny "stylizacji" szpona. Odkryłam kilka świetnych kont-kopalni inspiracji na insta... ale... czy to ze mną jest coś nie elo, że nie czaję fenomenu ekstremalnie wydłużonych "trumienek" albo "stilettos"..? Pół biedy, jeśli stylistka ogarnia coś takiego, jak symetria względem osi i potrafi nadać perfekcyjny kształt tym trumienkom/szpadrylcom... ale z tego co widzę, dalece nie każda, nawet wśród "profesjonalistek", to potrafi :) I co z tego, że zdobienia misterne, jak kształt nieestetyczny... O, albo jeszcze robienie na siłę z naturalnie szerokich i krótkich paznokci sztucznie długich i wąskich. Jak lody w rożku. Bitchz, please. Krótkie "męskie" paznokcie potrafią też fajnie wyglądać, jeśli są zadbane i noszone z bezpretensjonalną godnością! :) Moim osobistym ulubionym kształtem pazura jest naturalny migdał, ewentualnie zaokrąglona na "rogach" ścięta równo "półrurka"; nie przepadam za przesadnie długimi szponami u siebie - denerwuje mnie wtedy głośne stukanie o klawiaturę i ogólnie jakoś tak... mam wystarczająco "wiedźmowato" długie i wąskie palce, żeby je jeszcze optycznie ukrogulczać... :P

Bla bla, podczytam sobie jeszcze "Bożych bojowników" do poduchy i zmykam się regenerować wypoczynkiem nocnym. Przy świeżych i cudownie chłodnych (wreszcie!) podmuchach z uchylonego okna... :)


20:59

Dear Lord... Just stay out of my way. Amen.

Daaamn... ależ mi tu blograjdół zarósł chwaściem wszelakiem! 

W tym roku kontynuacja punktów zwrotnych oraz kamieni milowych z roku poprzedniego. Wypatruję, kurza melodia, momentu, aż życie przestanie mną rzucać jak pies flakiem i moja chybotliwa tratewka dobije do jakiejś urokliwej wyspy, o której nawet Pambuk zapomniał*. 

* - A propos wyspy. Gdyby ktoś Was kiedyś zapytał (dajmy na to, w ramach suchara na rozmowie o pracę - jak u mnie) o 3 rzeczy, które byście zabrali ze sobą na bezludną wyspę, to błagam, nie odpowiadajcie jak "ohoho-popiszę-się-wyobraźnią-godną-rozwielitki-o-ambicjach-hipsterskich" gimbo-przychlasty, tj. że oczywiście internety, loffcianego ajfonka/maczka, rodzinkę, książki czy coś równie uderzająco błyskotliwego i oryginalnego. No kaman. Bierzemy jakiś plecak z niezbędnikiem surwiwalowym (apteczka, maczeta do wyrzynania buszu, ciepły śpiwór, mile widziany jakiś kitrak a'la namiot), broń palną (w celach samoobronnych lub - w ostateczności - samobójczych) oraz gruuuuby notes celem snucia memuarów. Wot, taka dygresja.

Ale u mnie ta mityczna wyspa to po prostu alegoria. Alegoria kawałka stałego lądu pod sędziwym trzydziestoletnim tyłkiem. Alegoria delektowania się świeżą bryzą i kojącym szmerem fal, przewidywalnością krajobrazu, jego dzikością i pięknem. Deficyt pierwiastka ludzkiego też jest tu raczej umowny; chodzi mi głównie o odcięcie od osobników toksycznych.

Meh. No cóż. Pozostaje zagryźć zęby i wiosłować, wiosłować, wiosłować... I po drodze starać się doceniać każdy podmuch dobrego wiatru w wątłym żagliku. Dżizas, brzmi jak pijacka gadka quasi-motywacyjna, a ja jestem CZEŹWA niczem przysłowiowa świnia... wstyd, Toyad. Ić spać, Toyad. Nuże, paszoł won, Toyad..!

***

Ponoć dziś ostatni dzień upałów. Prawdę rzekłszy, mam już po kokardę takich temperatur i z sentymentem wypatruję jesieni. Wczesnej, umiarkowanej, złotawej. Klimatycznej, z lekka dekadenckiej, poranno-mgielnej i wieczorno-dymnej, kapeluszowo-szalowo-płaszczowej, ale jeszcze bez zamarzających w plenerze smarczanych stalaktytów zwieszających się malowniczo z czerwonawej kichawy...

Przeszłam się dziś po galerii (tak, takiej jak GalMok albo GalKrak) i nawet nawet siecióweczki łyknęły niekiepskiego boho klimata. Fajne stonowane kolory, niezłe kroje, transparentne bluzki koszulowe, krata, olbrzymie koco-szale, przyciężkawy obuw, interesująca biżuteria i torebki odbiegające odrobinę od sztampy poprzednich sezonów. Szkoda, że wszędy jednak praktycznie to samo (drobne niuanse kolorystyczne i cenowe) i szkoda, że jednak np. biżuteria w sieciówach to (przeważnie) GUNWO nad gunwami, co druga sztuka koślawa, wyszczerbiona, a i śmiem suponować, że dwa razy na szyję/uszy/palce założysz, a zacznie czernieć i ujawniać bury stop najbadziewniejszych metali, o brudzeniu skóry już nie wspomnę... Bleh. Tani blichtr wzbudza mą nieufność, cóż poradzę. Szlag mnie z tym trafia, bo niektóre modele np. naszyjników są zajebiste, ale nie zaryzykuję, wolę se odłożyć hajsy na, chociażby, pozłacane srebro. Enyłej, poza biżutami to te pledy na szyję i kapeluty wełniane są całkiem obiecujące. Może nawet zdradzę lumpoholizm i coś se wreszcie ustrzelę w sieciówie..?

No i TAK TO... ;) Na razie tyle, przypomniałam się, jest okejka, luzik arbuzik.

22:21

Wiktoriańskie fascynacje i fiksacje Toyada. No kto by się tego spodziewał :)

Wiktoriańskie fascynacje i fiksacje Toyada. No kto by się tego spodziewał :)
Od wielu, wielu lat, czuję jakąś wybitną "miętę" do "klimatów" dziewiętnastowiecznych, wiktoriańskich, w zakresie literatury, architektury, ubiorów, fotografii, etc. Artefakty estetyki tamtego okresu mnie po prostu każdorazowo rzucają na kolana, zwłaszcza w zestawieniu z dzisiejszym wszędobylskim paradygmatem "iścia" na łatwiznę - byle jak najszybciej, dużo i tanio...

Marzy mi się kiedyś trip na południe JuEsEndEj - Savannah ("Północ w ogrodzie dobra i zła" - film - polecam wszystkiemi członki!), Atlanta, Gettysburg, Nowy Orlean, Charleston i co tam jeszcze. Ówczesne domy ocalałe z wojny secesyjnej, plantacje, posiadłości, miejsca. Południe jest totalnie fascynujące... konglomerat historycznej niesprawiedliwości, przemocy, i z drugiej strony jakiejś takiej aury tajemniczości, nawet niewinnej sielskości, sama nie wiem. Na Południu jest też stosunkowo wiele zjawisk paranormalnych, nawiedzonych lokacji itd.

(Angielskie mieściny z zabytkowymi domami, kościółkami etc. też są w planie moich przyszłych włajaży, w szczególności sentymentalna pielgrzymka do Haworth!)

Tak czy inaczej! Co mnie tak inspiruje w tych klimatach..? Cóż, relatywnie stara już jestem, i im dalej posuwam się w latach, tym bardziej tęsknię za czymś, co było apoteozą piękna, majestatycznego rozmachu, co było obliczone na swoistą wiecznotrwałość. Ludzi nie zrażała perspektywa misternej, żmudnej dłubaniny, gdyż efekt końcowy przeważnie wart był zachodu. We współczesnych rzeczach materialnych (i nie tylko...) najbardziej wkurza mnie ich nietrwałość, prostactwo formy i lichota wykonania. Wszędzie obrzydliwa obfitość wszystkiego, a przyzwoitej jakości ze świecą szukać... Niedawno wygrzebałam ze strychu ponad trzydziestoletnią, skórzaną listonoszkę mojej mamy - poza drobniutkimi otarciami, wygląda idealnie! Wewnątrz porządna mocna podszewka, mnóstwo praktycznych przegródek (nie cierpię torebek w postaci jednego przepastnego wora z mini kieszonką na telefon). Wyobrażacie sobie, żeby którekolwiek sieciówkowe, niewarte swej ceny badziewie przetrwało w stanie nieomal idealnym choćby sezon przy codziennej eksploatacji? Noł faken łej. I sooorryyy, ale torebczak to taki mój swoisty mikrokosmos oraz drugi dom, i przeżywszy frustrację po serii nieudanych torebek wiem, że wolę wydać np. raz 500 zł i mieć coś konkretnego na lata, niż 5 razy po 100 i wszystko zbiorczo wywalić do kontenera po roku. To taka dygresyjka.

Architektura. 

Łypnijmyż no choćby ślipiem na poniższy tumblr:

victorianhouses.tumblr.com

A jak nie chceta, to i tak wam wlepia:












 
Potrafię takowe scrollować z bezwładną żuchwą godzinami... Faktem jest, że domostwa tego typu często wzbudzają rzygawicze czknięcia u miłośników modnego aktualnie "szpitalnego" minimalizmu (biel, szkło, stal, pusta przestrzeń, ascetyczne wzornictwo)... ;) Owszem, sama nie jestem przekonana, czy aby na pewno chciałabym dzisiaj mieszkać w takiej eklektyczno - wybujało - monumentalno - spektakularno - nadziubdzianej hacjendzie, ale to głównie ze względów pragmatycznych - bez pomocy służby nie dźwignęłabym utrzymania takowej w ładzie i czystości. Zresztą, nie wszystkie wiktoriańskie haviry były aż tak odpindrzone, część była jednak bardziej wizualnie stonowana. Ale co by nie gadać, że przeżytek, że zbytek, że nowobogacki kiczowaty przepych tudzież blichtr (ale przynajmniej "odjebany perfekcyjnie" - w przeciwieństwie do obecnych koszmarków...) - to budownictwo miało o całe niebo wincyj stajla i KLIMATU, niż, przykładowo, przeszklone wielkomiejskie fallusy. Albo siermiężne kwadratury burego betonu.
 
Fotografie. Cóż... dzisiejsze samojebki mają swój krotochwilny urok, nie powiem. Szczęśliwie mało kto materializuje je dla potomności na papierze... :) Ale ostatnio pół dnia spędziłam z rozdziawioną z zachwytu gębą nad portretami autorstwa Julii Margaret Cameron. Ta dostojna matrona, żona przy dobrze sytuowanym mężu, "zajawiła się" fotografią w wieku "pod pięćdziesiątkę", no i spójrzta - moim skromnym zdaniem, JEST MOC. Co zabawne, niejeden ówczesny nadęty Mr Knowitall protekcjonalnie wytykał Julii jej rzekome beztalencie i "słabującą" technikę - cóż, ludzka nikczemność, złośliwość i skłonność do zawiści jest stara jak sama ludzkość; dobrze, że Julia nie słuchała ujadzaczy i robiła swoje. Paczta:











Nie wiem, jak dla Was, ale dla mnie te portrety są po prostu... NIESAMOWITE. Oczy portretowanych, ich wyraz, czy nawet....eee... dusza nieśmiertelna?:P - są uchwycone w przyprawiający o ciarki na grzbiecie sposób... I ta subtelność, jakaś oniryczność, lekkość. No po prostu magia. Druga zabawna rzecz, to fakt, iż - mimo dzisiejszej nieomal omnipotentnej techniki fotograficznej (wyśrubowany sprzęcior, postprodukcja, supermoce z fotoszopa) - mało komu udaje się choć ZBLIŻYĆ do klimatu pani Cameron, a uwierzcie, że wielu próbuje ją naśladować... Efekty uderzają zbytnią dosłownością, gryzącą w oczy ostrością, niecierpliwością w oczach modela. Swoją drogą, ciekawam, jak Julia wydobywała z dziecięcych twarzyczek ten przejmujący, tragicznie "dorosły" i refleksyjny wyraz... Biorąc pod uwagę długi czas naświetlania... Może dzieci były wtedy jakieś inne, ja nie wiem. W każdym razie, szacun i wszelkie wyrazy czołobitnego uznania z toyadziej strony.

Moda. Kurczę... No mam nieodparte wrażenie, że niezależnie od majątku i wieku, panie wyglądały jednak o wiele bardziej elegancko i korzystnie w tych wysokich upięciach włosów i sylwetkach komplementowanych przez długie spódnice i gorsety, niż ogół dzisiejszych dzierlatek i matron. Tjaa, sama noszę na ogół portki, tiszerciwa i trampki, ale cichaczem marzą mi się piękne sukienuchy z materiałów typu batyst czy muślin i gazylion haleczek pod kiecą; ponadto niezależnie od posiadanej figury wymodelowana w klepsydrę sylwetka ZAWSZE prezentuje się pięknie. Damesy z dziewiętnastowiecznych fotogramów pewnie przewracają się w mogiłach na widok dzisiejszych nastolatek w opiętych do niemożliwości biodrówkach prezentujących w przykucu "dekolt hydraulika"... yyy plus oczywiście czerwone koronkowe stringi z poliestru, coby beło SEKSI. Brrrr. Podoba mi się też idea "sprawiania sobie garderoby" co kilka sezonów, na wymiar, wedle spersonalizowanych preferencji. Wszystko spójne, przemyślane, żadnych przypadkowych szmatek, dobrze zainwestowane hajsy. Jeszcze kwiaty, prawdziwa(!) biżuteria na ozdobę! Ha, do tego "otwarte karty" w zakresie fizjonomii - praktycznie brak tapeciarstwa, oszczędny makijaż... wot, zazwyczaj odrobina barwiczki na puce. Ewentualnie przyciemnianie brwi i rzęs.

Podsumowując - taaak, jestem stara i hołduję mitom o Złotego Wieku :D A tak serio, to wcale nie. Nie chciałabym żyć onegdaj, mimo wszystko; współczesne czasy pozwalają mi na przeszczepienie fajnych elementów tamtych czasów do swojego życia, np. mogę sobie sprawić taką suknię (rekonstruowaną), mogę pojechać w podróż i uradować gały spacerem po Savannah, mogę zajeżdżać w tę i we wtę "Przeminęło z wiatrem" lub "Wichrowe Wzgórza", mogę inspirować się wiktoriańskim stylem przy urządzaniu mieszkania, ustrzelić jakieś stare klimatyczne bibeloty na pchlim targu etc. Przy okazji jednak jestem doskonale świadoma walorów życia tu i teraz, głównym w nich jest właśnie... yyy świadomość i mnogość  opcji do wyboru; czynię też dzięki za obecny poziom higieny i wiedzy medycznej (polecam przeczytać "Stulecie chirurgów", momentami horror).

12:28

InstaMix vol. 5 :)

InstaMix vol. 5 :)
Kurza twarz... tak se popaczałam krytycznem ślipiem na moje ostatnie pościwa i... z deka zionie tu smutem. Pora na odmulenie jakąś lekkostrawną lajtóweczkę pyknąć, a InstaMix nadaje się do tego idealnie - dużo obrazków i mało do czytania :)

Niektóre foty jeszcze w "starych" włosach:


Moje ulubione oksy steampunkowe:


Bardzo fajne neutrale na codzień z Essence:


Młody jęczmień... w smaku wyjątkowa koszmara, jak wywar z rozwielitek z dodatkiem glonów i mułu:


Kwiotki w Hamie:


Medytacja przy drzewie, a co:


Takie cuda tylko w Instytucie Religioznawstwa w Collegium Broscianum na Grodzkiej w Krakowie:


Hipsterskie hybrydy:

 To są chyba bzy, nie? :)


Jaskółeczki są mega urocze, choć ogólnie za ptaszorami nie przepadam:




Hipsterskie pazury hybrydowe i beznadziejny dezodorant:


Tfurczość autochtonów na dzielni:



Trampexy zawsze spoko:


Me likie:



Granitowe szpony:









Ha, zaklinałam się, że kłaków nie skrócę tak mocno, i co... :)


Nie ma to jak parchatka na dziobie :/


Mama przywiozła z Portugalii:


Uwielbiam płomienne chmury, wiem, że to takie ORYGINALNE haha:


Banany z poziomami:


W tle na lodówce dzieło mej Progenitury, wspaniałe, prawdaż:


Cycas Revoluta, sagowiec, podobne do palmy, a ja uwielbiam palmy! Muszę się skupić, żeby go nie ubić (nie mam "ręki" do roślin) - otrzymał nawet imię: Czolito :D


Toyad czasem w ramach samopomocy babskiej to i flamboyage wykona:



Upały lipcowe spędzałam tak:


Moussaka, przepyszne zapiekane żarełko - bakłażan, cukinia, sos pomidorowo-mięsny z cynamonem, ser grecki na wierzch. Zdjęcie nie oddaje szału podniebienia, musita mi uwierzyć na słowo :)


Łąki nowohuckie:


Patrzę se na sufit namiotu, a sufit patrzy na mnie:


Zieloniutki kitrak, Quechua, z Decathlonu, rozkłada się w 2 s:


Księciunio do wzięcia, komu komu:


Toyad tkliwy nihilista... :D Bralet z Charlotte Rouge, model Lovesick, jaram się jak dzika:


No i tak.

Do następnego!
Copyright © 2016 teo.nana.kat , Blogger