15:56

"To ty miałaś coś z zębami??" :)

Hejka :)

Jak część z Was już kojarzy z insta, od paru tygodni jestem posiadaczką aparatu ortodontycznego Damon :)

Ta, erm, inwestycja, chodziła za mną już od dobrych kilku lat... Moje zęby długo uchodziły za dosyć równe, dopóki na studiach nie zostały "rozkopane" przez wyrzynające się w boleściach ósemki. Z roku na rok sytuacja w jadaku wyglądała coraz gorzej - zęby, zwłaszcza na dole, zaczęły się tłoczyć i nawet rotować. Góra była względnie okej, natomiast odkąd pamiętam nie jestem fanką wąskich łuków - tj. sytuacji, że jak się szeroko uśmiechniesz widać tylko zęby do trójek, max. czwórek i w kącikach ust robią się takie "czarne dziury" w które można wrazić po twixie lub parówce. Ogółem - przestał mi się podobać mój uśmiech, zaczęłam się kontrolować i uśmiechać takim nerwowo ściśniętym półgębkiem (żeniby Mona Lisa, czy coś)... Z zazdrością (ale taką pozytywną - motywującą) patrzyłam na roześmiane selfy dziewczyn na instagramie. Zawsze mi się marzył taki uśmiech "gębą pełną zębów" :) 

Dlatego holywoodzki smajl trafił na moją listę celów. Zrobiłam risercz, namierzyłam dwóch ortodontów, którzy wydawali mi się sensowni, a po konsultacjach zdecydowałam się na lekarkę, która okazała się "czytać mi w myślach" - nie musiałam nawet nic tłumaczyć, tylko oczy mi się rozgwieździły, kiedy przedstawiała swoją propozycję korekty - żeby nie tylko ustawić niepokone kły do łuku, ale także "rozciągnąć" łuki i wyeksponować nieśmiałe czwórki, piątki i szóstki w uśmiechu :) Miałam do wyboru dwie metody - klasyczny aparat z ligaturami poprzedzony noszeniem expandera podniebiennego oraz system Damona samoligaturujący się. Pierwsza opcja byłaby tańsza, jednak szacowany czas leczenia dłuższy co najmniej o okres noszenia expandera (czyli razem ok. 2,5 roku), plus wizyty co miesiąc. Druga opcja - droższa na wejściu, jednak Damon sam radzi sobie z rozciąganiem łuków i wizyty mam co ok. 10 tygodni - co mnie bardzo urządza. Czas leczenia szacowany na 1,5 roku - może krócej, może dłużej, w zależności od współpracy ze strony iglatury ;) Tak czy siak, wybrałam opcję drugą. Oczywiście każdy zadrutowany jest przekonany o wyższości swojej metody leczenia nad inną - co widać na forach.

Powiem tak - gdybym chciała po prostu wyrównać zęby do łuku, wybrałabym klasyka z ligaturami. Ale zależy mi na "hamerykańskim" smajlu od ucha do ucha, więc daję szansę Damonowi - jakie będą efekty, przekonam się empirycznie. Przeciwników Damona (w większości leczonych tradycyjnym systemem) nie brakuje, jednak ich słowa konfrontuję ze zdjęciami pacjentów leczonych Damonem - i cóż, jednak się skusiłam, bo efekty już po paru miesiącach są piorunujące.

Po leczeniu rzecz jasna trzeba przypilnować retencji, ale to inny temat.

Po założeniu swojego Damona spotkałam się ze zdziwieniem - "TO TY MIAŁAŚ COŚ Z ZĘBAMI??" "EEE, PRZESADZASZ, NIE BYŁO ŹLE" itp. Ludzie zazwyczaj przyuważają cudze zęby w dwóch przypadkach:

- kiedy są ewidentnie ładne
- kiedy są ewidentnie sfiksowane

Moje chyba plasowały się gdzieś pomiędzy... :) Ale jakoś instynktownie unikałam eksponowania ich, a uwielbiam się szczerze szczerzyć i wolę uśmiechnięte fotki od tych pretensjonalnych, wzgardliwych "dzióbków zajebistości" :P Od zawsze lubiłam też malować usta na wyraziste kolory, jednak świadomość krzywusów studziła moje zapędy.

Nie mam zamiaru się asekurancko tłumaczyć - po prostu uważam, że ogarnięte zęby to jeden z głównych filarów "zadbania", rozświetlają każdą twarz, dodają urody tym przeciętnym i odwrotnie - brzydkie zęby skutecznie odejmują urody najpiękniejszym. I sama należę do ludzi jednak zwracających na to uwagę (chociaż nie wtryniam się w cudze wybory w tym zakresie).

Ponadto - prawidłowy zgryz niesłusznie uchodzi w powszechnym przekonaniu za kwestię wyłącznie estetyczną i "drogą fanaberię" podyktowaną próżnością. Zęby mogą wydawać się znośnie ustawione, a ukryta wada zgryzu może powodować daleko idące komplikacje zdrowotne w postaci migren, degeneracji stawów żuchwowo-skroniowych, nierównego ścierania się zębów, zgrzytania itp. Moje górne jedynki po tym, jak dolne sfiksowały, zaczęły się niepokojąco szybko ścierać w skos i obecnie jedna jest sporo dłuższa od drugiej (zostanie to ogarnięte po korekcie).

Jeśli zaś chodzi o czystą estetykę, to ostatnio towarzyszy mi też pewna obserwacja i refleksja - że im jestem starsza tym najważniejsze dla mnie, abym czuła się piękna i atrakcyjna, jest to, z czym się kładę spać i budzę rano. Czyli nie są to żadne modne szmaty, sexy szpilki, wystylizowane włosy i instagramowy makijaż, tylko takie podstawy, jak: zdrowie, czysta nawilżona (od wewnątrz) skóra, miękkie, błyszczące, swobodnie rozrzucone włosy, prawidłowa sylwetka dzięki racjonalnemu odżywianiu, wypoczęte spojrzenie po minimum 7 godzinach snu, uśmiech zadowolenia ze swojego życia. Reszta to zaledwie dodatki, przyjemne, choć całkowicie opcjonalne - jak filtry w insta. Kiedy brakuje wielu tych podstaw, to nawet najlepsza stylówka, dopinane pasma, doklejane czarne wyciory w charakterze rzęs, misterny konturing i strobing luksusowymi pędzlami - to trochę takie "leczenie syfa pudrem"...;) Ale spokojnie, nie jestem urodowym nazi - swoje przemyślenia i wnioski mam na własny użytek :) W skrócie - bardziej mi obecnie imponuje jakościowy minimalizm wypracowywany miesiącami (jeśli nie latami), niż pozory jakości w postaci doraźnych substytutów. Chodzi mi o filozofię typu: prościej wbić zad w bieliznę wyszczuplającą niż ruszyć ów zad z kanapy i zrezygnować z frytek w maku, prościej zaszpachlować zapchane pory niż np. zrezygnować z papierosów, wysilić się na celowaną systematyczną pielęgnację, prościej doczepić kłaki niż wyhodować i utrzymać w dobrej kondycji własne, prościej połknąć cudownego dropsa na dolegliwości niż systematycznie budować zdrowie, prościej kupić po drodze syfskiego hotdoga niż poświęcić czas na zaplanowanie i przygotowanie w domu lepszej alternatywy, prościej narzekać na kiepską pracę niż się przebranżowić i poszukać lepszej, łatwiej pomstować na sukcesy innych niż uczciwie zapracować na własny. I wiecie, nie piszę tego wszystkiego z perspektywy kozaka który to wszystko praktykuje na sto pro, ale - nieustannie pracuję nad swoimi dobrymi nawykami i znam kierunek, w którym powinnam wytrwale podążać. Unikam też wszelkiego doktrynerstwa, więc sporadyczny cheat meal jest wliczony w koszty ;)

To chyba tyle na dziś, mykam jeszcze podelektować się niedzielnym popo :)


3 komentarze:

  1. zarekomendujesz tego orto? :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dr Alina Stebnicka-Drozd, Stomatologia Cichoń :)

      Usuń
  2. Moim marzeniem jest aparat i kiedyś mam nadzieję je spełnię. Cóż od właściwie prostych zębów przeszłam do lekkich skosów o ile góra jest w miarę ok, o tyle dół.. meh. A, że niestety nie umiem ładnego półuśmiechu ani tajemniczej Mony, uśmiecham się lekko (bo bez wyglądam jakbym szła na pogrzeb). A co do zadbania-tak, to się bardzo zmienia z wiekiem. Pomimo, że nie mam idealnej cery częściej chodzę bez niczego, jak makijaż to lekki lub poszaleję z okiem. I bardzo doceniłam regularne nawilżanie buźki. :) A nad dbaniem od środka czyli odżywianiem cały czas pracuję!

    OdpowiedzUsuń

Komciaj śmiało, komcionauto :*

Copyright © 2016 teo.nana.kat , Blogger