Pokazywanie postów oznaczonych etykietą psycha. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą psycha. Pokaż wszystkie posty

12:49

Babo, nie płyń z nurtem "Wybierzmnie", jak zdechła ryba.

Babo, nie płyń z nurtem "Wybierzmnie", jak zdechła ryba.
Cześć miśki tęskniące za Toyadem <3

Uskuteczniam wykopki archeologiczne. Oto post, który marynował się w roboczych od wielu długich miesięcy. Pochodzi z czasów, kiedy przyświecał mi jeszcze neoficki zapał energicznego uświadamiania, ratowania i odpsychofażania mas.

Nie to, że obecnie jest mi to obojętne - zawsze totalnie topnieję ze szczęścia na wiadomości o tym, że moje teksty zainspirowały kogoś do skutecznego pozbycia się toksycznej pijawy. Ale odpsychofażenie się to dopiero początek drogi, której dalsze etapy są dalece bardziej fascynujące, ponieważ kiedy na serio wkroczysz na ścieżkę osobistego "lewelowania się*", pojawia się efekt zapadki - mentalny regres do poprzedniego etapu jest praktycznie niemożliwy. I to jest zaaajebisty uczuć :)

 (*roboczo zapożyczone ze slangu graczy, nie bardzo wiem jak zastąpić 'level up' żeby zachowało immanentny sens - doskonalenie/ulepszanie to jednak nie do końca to).

Pora iść dalej.

Za moich czasów to była niejako wiedza tajemna (tutaj dozgonna wdzięczność i pokłony dla Mai, która była moim najpierwszym i najważniejszym światełkiem w tunelu), a dziś - choć wciąż nie jest idealnie, to jednak poszukującym o wiele łatwiej trafić na nić wyprowadzającą z labiryntu. A mimo to jednak nie wszyscy z labiryntu wyjdą. No cóż, im wyżej na szlaku, tym puściej, ale i... piękniej.

„Usta mądrości są zamknięte dla wszystkiego z wyjątkiem uszu zrozumienia.” – Kybalion.



 *

Ale tak sobie pomyślałam, że opublikuję ten pościk enyłej, bo może stanowić pożyteczny pomost od żucia starych okołopsychofażych szmat, do jakichś bardziej rozwojowych i przyszłościowych klimatów.

Otóż. Jak raz człowiek rozgryzie modus operandi jednego toksyka/narcyza/psychofaga, to tak naprawdę, jakby poznał wszystkich. Są jednowymiarowi, schematyczni i... nudni. Tak, nudni! Bezwartościowe szmatławce, puste wydmuszki, żyjące pozorami i tanią gadką. Teraz mój tox-radar błyska i wibruje wściekle już od pierwszej "czerwonej flagi" ostrzegawczej, jak pager na pizzę w Forum Przestrzenie :) W zasadzie psychofag to jedna i ta sama maska skrywająca tę samą brzydką zimną pustkę. Won z nimi. Nie rokują. Kiedy namierzysz takiego w swoim otoczeniu, zaiwaniaj w przeciwnym kierunku co sił w kulasach.

ALE. Halo! Jest przecież jeszcze druga część tej pochromolonej układanki.

BABA. (ok, nie wyskakiwać mi tu, że zjawisko psychospiergolenia nie ma płci, bo ja o tym doskonale wiem, ale jako baba przyjmuję w swojej narracji taką, a nie inną, perspektywę, ponieważ mój blogasek kierowany jest do BAB ---> koniec disclaimera)

Otóż, baba. Wrzućcie sobie w googla np. "mój mąż/partner mnie wyzywa/bije" z dopiskiem "forum". To, co można przeczytać, to jest jakaś zgroza. Włos się jeży, w jakim cuchnącym gunwie można nurkować, nazywając to miłością... Dzisiaj przyprawia mnie to o ciary przerażenia, wstrętu i... lekkiego zażenowania, ale z drugiej strony - daaawno, daaawno temu sama nie miałam pojęcia o prawidłach i dynamice toksycznych relacji i zwyczajnie nie byłam w tym punkcie samoświadomości, w którym jestem dziś. Aczkolwiek, when you know better, you do better, dlatego ja świadomie wyrzekłam się, raz a dobrze, grzechu "gupiocipstwa" - na wieki wieków amenT.

Poza tym... Prawda jest taka, że wiele z nas ma na pewnym etapie życia "syndrom gupiocipstwa", bo tak jesteśmy tresowane. Żeby zgrywać małe, nieszkodliwe, niepozorne, ugrzecznione, wyrozumiałe. Takie tam, easy-going. Tanie w utrzymaniu. Broń bosz "wymagające" i konsekwentnie egzekwujące własne granice. Booo - o zgrozo - żodyn nas nie "WYBIERZE" i ojojoj, ni ma winkszyj tragedii w życiu niż niemanie chłopa. Belejakiego. Wystarczy, żeby miał 3P - portki, penisa i puls :/ (no dobra... modne portki gołodupcowi same chętnie ufundujemy).

Do tego nierzadko jesteśmy wyposażone w kamień na szyi, czyli deficyty, uwarunkowania i nieświadome skrypty wyniesione z domu wraz z kiepskimi wzorcami, nie wyrastamy z infantylnych "ideałów" z bajeczek i komedyjek romantycznych, towarzyszy nam naiwna wiara w przybycie księciunia na biołym kuniu, który nas wyratuje z życiowej doopy/zblazowania/bezsensu/staropanieństwa. Paradygmat 'struggle love', czyli "trudnej" i usłanej cierniami "miłości" jako lepszej niż żadnej został medialnie uromantyczniony i wyniesiony na piedestał. I ma się świetnie. I jest cholernie, ale to cholernie szkodliwy. Gubią nas rozbuchane emocje odbierające głos przytomnemu osądowi rozumu, mrzonki o niezniszczalnym uczuciu co zwycięża wszelakie przeciwności losu.

Spoiler - nie, nie zwycięża. Tzn. może, ale w dobrych z gruntu związkach - zaś związek rzyci z batem nie uznaję za takowy. Sorry.

Wracając do kamienia na szyi - w większości w ramiona złotoustych toksyków rzucają się osoby z syndromem (ogólnie mówiąc) DDD, dzieci z dysfunkcyjnych domów, z głodnym serduszkiem na dłoni, gigantycznym niedoborem miłości (zwłaszcza zdrowej własnej) i atencji, których nie zaznały zbyt wiele w dzieciństwie i skłonne są trzymać kurczowo każdy lichy strzęp. Nie mogące sobie nawet wyobrazić, że na ów strzęp wcale nie trzeba "zasłużyć". Z rozmytymi granicami i wysoką tolerancją na wszelkie podłe gówno ze strony innych, zwłaszcza bliskich. Być może z wyższą niż przeciętna wrażliwością i (nad)empatią, a także z pewnym zacięciem mesjańskim i wzruszającą (a naiwną) wiarą, że dana osoba jest dobra, tylko się pogubiła, i my ją możemy naprawić, zanurzając skrzywionego delikwenta w bezkresie naszego bezwarunkowego uczucia i wiecznego wybaczania... Projektujemy na problematycznego partnera osobę swojego problematycznego rodzica, nieświadomie odtwarzając dawny spektakl w nadziei na inne, mniej ponure zakończenie. Polyanny "grające w zadowolenie", zapominające o przetrąconej żuchwie i podbitym oku na widok przeprosinowego bukietu róż, gdy zaledwie dzień wcześniej dostały srogi łomot (w skórę lub werbalnie). Przecież zawsze można z Misiem POGADAĆ i może za którymś razem ZROZUMIE że to boli i że nu-nu? Żyjące w matrixie romantycznościowych bzdetów, powtarzące niczym mantrę frazesy o cierpliwej miełości, co to wszystko cierpiętniczo znosi i wybacza. I że KAŻDY zasługuje na (tysiącdrugą) szansę, nie wolno nikogo przekreślać, a zwłaszcza Misiaczka, który robi taką zbolałą minkę koteła ze Shreka i obiecuje złote wierzby na gruszce.

Brrr. Przepraszam, czknęło mi się womitem.

Przypomina mi się pewna kobieta 70+, poniewierana przez męża i zdradzana na prawo i lewo, która z dumą wysyczała spomiędzy zaciśniętych zębów, że mimo wszystko ona WYGRYWA, bo mężuś ostatecznie JĄ WYBRAŁ, a nie te lampucery, z którymi narobił pozamałżeńskich dzieci.

Ech, ta trudna miełość taka pienkna, prawdaż.

To naturalne, że w pierwszym odruchu zaciekle bronimy swojej wizji rzeczywistości, na rzecz której ponieśliśmy już tyle emocjonalnych i materialnych kosztów... Trochę ciulowo, żeby to wszystko okazało się inwestycją jak psu w dupę, tudzież jak krew w piach. Mówiąc wprost - decydujemy się na kolejną rundę tej porąbanej gry, aby "nie przegrać", błędnie biorąc pozbycie się żelaznej kuli u nogi za STRATĘ i przegraną. Nie rozumiemy, że dobrowolna rezygnacja z tej ruletki jest jedyną szansą na wygraną - spokojne, szczęśliwe, godne życie na własnych warunkach.

Delikwentka w fazie nieświadomej (tj. zanim się zleweluje, niektóre nigdy) charakteryzuje się m.in. tym, że:

- Jej żyćko układa się w charakterystyczny szlaczek związkowych fakapów, ale ona nie ma pojęcia, jakiż to tajemniczy magnes w niej sprawia, że "przyciąga" gachów z problemami (długi, nałogi, zaburzenia osobowości, skłonność do agresji), ale ochoczo dźwiga to brzemię, jakim jest "trudna miłość", mając przed nosem marchewkę z napisem "ale Misio ma taaaki potencjał". Nie widzi, że marchewka jest z chińskiej gumy i nie czuje, że śmierdzi toksycznym szajsem.

- W relacji ma zadatki na niekonsekwentną, cieplusią mamusię dla swojego dorosłego chłopa z kompletem zdrowych kończyn i czaszką zasobną w szarą galaretę. Oczywiście nikt bidulka "nie rozumie" i "nie docenia", stawiając mu jakiekolwiek uzasadnione wymagania, natomiast ONA JEDNA na przekór światu pełnemu złych ludzi czule tuli synusia do memłona i głaszcze wyrozumiale po główce.

- Wyręcza go w najprostszych zadaniach. Wyszukuje mu oferty zatrudnienia, osobiście odpicowuje mu CV i pisze błyskotliwy list motywacyjny. Staje na uszach, aby pokazać, jaka to jest dobra, cierpliwa i troskliwa, aby "zaskarbić sobie" jego głęboką wdzięczność i buchający płomień miłości. Żeby ją wybrał.

- Całą energię i wysiłki inwestuje w Misiaczka, powoli stając się zaniedbaną, umęczoną, sfrustrowaną, gderającą kwoką. Zastanawia się, dlaczego nie dostaje żadnej formy uznania za swoje poświęcenia. Ba, jeszcze odkrywa, że Misio się puszcza na boku! Niewdzięczny! Wiecie dlaczego? Bo mamusia jest owszem, pożyteczna, gdy opiera śmierdzące skarpety, ale zgoła niepociągająca, bo ma coraz mniej wspólnego z atrakcyjną Kochanicą. Nie trzeba się dla niej starać, ani niczym jej imponować - i tak pozbiera te cuchnące skarpety, jak zawsze. A nawet taka żałosna, indolentna Mendżajna potrzebuje poczuć się jak samiec alfa, co jest wykluczone przy kastrującej jego Ego nadopiekuńczej mamuni.

- Bywa też, że rozczarowana i poirytowana biernym oporem gnuśnego Misiaczka PICK ME wchodzi w rolę surowego (wybiórczo) żandarma. Kontroluje, ile wysłał CV, ile stron z materiałów do egzaminu przeczytał (z odpytywaniem), przegląda mu telefon i historię wyszukiwarki w kompie, wydzwania gdzie i z kim jest itp.

Jeżeli kiedykolwiek złapiesz się któraś na wchodzeniu w rolę zastępczej mamuśki dla swojego pełnosprawnego chłopa, pacnij się w łeb, byle mocno. Nie mówię, że masz nim pomiatać i zaniedbywać, ale po prostu nie traktuj go jak swojego zaślinionego synusia na cycu, którego trzeba za rączkę prowadzić i paluszkiem pokazywać, co ma robić, żeby bidulek mógł funkcjonować jak przystało na dorosłego człowieka. Dlaczego? Bo to nie służy ani jemu, ani Tobie, ani związkowi. Podobnie, jak wieczne fundowanie bliskiej osobie z problemem alkoholowym tzw. "miękkiego lądowania" jest niedźwiedzią przysługą, bo nie pozwala jej zmierzyć się z realnymi konsekwencjami własnego nałogu, a co za tym idzie - oddala szansę samodzielnego odbicia się od dna, odbiera odpowiedzialność za własne życie i zdrowie, upupia w pozycji bezradnego dziecka. To nie jest pomoc ani wspieranie, to jest utrwalanie status quo.

I na koniec, moje ulubione "a czo z MIEŁOŚCIĄ? Bo ja go TAK koooffam..."

Cóż. Miłość piękna sprawa. Ale sytuacja, w której Ty kogoś uporczywie "kochasz", a on Cię notorycznie ciągnie w dół, gnoi, wykorzystuje, szmaci, okłamuje, ma Cię w totalnej w pogardzie, to sorry, ale to nie jest żadna szumnie zwana miłość, a zwykły destrukcyjny nałóg i współuzależnienie. W miłości jest miejsce na zdrowe wymagania i zdrowe granice. Dlatego właśnie mądry i kochający rodzic nie pozwala dziecku na wszystko, nie ulega każdej zachciance okraszonej wrzaskiem i tupaniem nóżkami.

Zdrową miłość można dać i otrzymać tylko wówczas, kiedy się ją najpierw ma dla siebie. Z pustego i Salomon nie naleje. Ale do tej rewolucyjnej konstatacji się dojrzewa (albo i nie).

Traktując siebie w określony sposób, ustanawiasz standard, w jaki będzie traktować Cię świat. W życiu dorosłym dostajemy przeważnie to, na co się godzimy. A godzimy się na to, na co - naszym zdaniem - zasługujemy. Jest to ściśle powiązane z naszym poczuciem własnej wartości. Jeśli masz niskie standardy tego, jak związek powinien wyglądać, jesteś wręcz idealnym łupem dla psychożercy i przemocowca. Nie otrzymasz miłości, jeśli sama siebie tak bardzo nienawidzisz, że pozwalasz deptać po sobie ubłoconymi buciorami. Nie wzbudzisz szacunku, co najwyżej litość, jeśli sama nie respektujesz własnej integralności i granic. Nie będziesz doceniona, jeśli sama siebie nie potrafisz najpierw docenić.

Babo. Przestań się kulić w kącie, wmawiając sobie, że nędzne ochłapy spod stołu to wszytko, na co zasługujesz. Musisz znać swoją wartość, inaczej ktoś Ci ją podyktuje, zgodnie z jego własnym samolubnym interesem. Jak nieuczciwy handlarz samochodami vintage - chce odkupić po taniości, żeby spylić z zyskiem dla siebie. Psychofagi mają ultraczuły radar na takie przepraszające że w ogóle oddychają i zabierają przestrzeń kobiety, które płoną żądzą zapracowania i "zasłużenia" na miłość. Choćby miały się przy tym złamać wpół.

Generalnie... Jeśli czujesz, że brodzisz po pachy w szitowiu, kserując brzydkie schematy, to mam dla Ciebie dwie wiadomości. Pierwsza, ta dobra, jest taka, że istnieje równoległa do Twojego matrixu rzeczywistość, w której nie musisz zapełniać studni bez dna i wtaczać syzyfowego głazu pod górę. Świat, w którym czujesz się absolutnie wystarczająca i wystarczająco dobra. Świat pełen niezachwianego poczucia bezpieczeństwa i zaufania. Świat, w którym znasz swoją wartość i nie godzisz się na bycie niczyją wycieraczką. Druga wiadomość jest taka, że jeśli Twoje poczucie własnej wartości jest dziurawe jak szwajcarski ser i nie wiesz, czy o własnych siłach się z tego badziewia wygrzebiesz, to kicaj w podskokach na terapię, bo inaczej będziesz się turlać w tej betoniarce rzadkiego łajna ad mortem defaecatam. Twojem mortem, a jakże. Ale! Nie biegnij do byle jakiego terapeuty z łapanki (znam takich "specjalistów" z bożej łaski, którzy swoją ignorancją i brakiem przenikliwości wyrządziliby więcej szkody niż pożytku), tylko do osoby, która ma wiedzę i doświadczenie KONKRETNIE w subtelnej materii przemocy psychicznej i manipulacji. Jak nie możesz takowej znaleźć, ogarnij konsultacje np. przez skype. Albo przynajmniej czym prędzej odpal na YT kanały Wilczycą Być, Jesteś Mistrzem (Nelumbo Institute), Soul GPS - pełno tego teraz, jest w czym przebierać. Ja polecam Little Shaman - jest po angielsku i ma dużo błyskotliwych insajtów, np. w kwestii intymności z narcyzem. Chłoń wiedzę. Wiedza to artyleria na całkiem niezłe powstanko.

Niby każde poźno jest lepsze niż później, ale gwarantuję, że konstatacja oddania najpiękniejszych lat życia jakiemuś niegodnemu splunięcia patałachowi odbija się bardzo gorzką, żrącą zgagą. Długo się odbija. Plus, nie wiem, czy niektóre Polyanny zdają sobie z tego sprawę, ale pozostawanie w jakiejkolwiek relacji z osobą o rysie psychopatycznym (wielu narcystycznych zaburzeńców go ma) jest zwyczajnie NIEBEZPIECZNE. Wiele Polyann wierzących w ukryte dobro swojego agresywnego "nadwrażliwego" Misiaczka wącha kwiatki od spodu, zasilając policyjne statystyki... Ja nie żartuję. Dupa w troki. Zwłaszcza, kiedy są dzieci. Jeśli w grę wchodzi jakakolwiek przemoc, pieprzenie, że tkwisz w przemocowym bagnie dla ich "dobra" (ach, pełna rodzinka na obrazku), jest skrajnie nieodpowiedzialne i jest zwykłą wymówką dla własnego chorego nałogu. Nie tańcuj pod aprobatę "opinii publicznej" - ludzie będą Ci obrabiać tyłek niezależnie od okoliczności - że samotna matka, że odeszłaś od męża i "rozbiłaś rodzinę", ale gdy dziecku stanie się krzywda, ci sami ludzie będą filozoficznie pytali, gdzie była matka i czemu w porę nie odeszła od bydlaka. Ja wiem czemu. Ale to Cię nie zwalnia z odpowiedzialności. Bo to Ty jesteś dorosła i masz wybór, a Twoje dziecko go na tym etapie nie ma...

Dzieci wychowane w takim mikroklimacie przeważnie wyrastają na ofiary lub oprawców - kalki swoich rodziców, permanentnie uwięzionych w pasywno-agresywnym klinczu. Znajdą sobie partnerów życiowych wg tego samego klucza, i przekażą swojemu potomstwu dokładnie tę samą klątwę.

Błędne koło.

Bardzo, bardzo, bardzo bym życzyła ludzkości, aby opamiętawszy się wreszcie, przestała generować wielopokoleniowe nieszczęścia i krzywdy.

[Ok... Jak już wspomniałam, ten post pisałam dawno temu i na sporym nerwie. Wielu osobom może nie spodobać się to, że nie opakowuję przekazu w neutralne, poprawne, idealnie okrągłe, sterylne od triggerów emocjonalnych, uczesane słówka. Trudno. Zależy mi na autentyczności moich treści i nie zamierzam kastrować blogaska z mojego firmowego toyadziego sznitu. Wyrosłam już z ciasnego i niewygodnego akwarium dla people-pleaserów.]


*
Photo by Anatol Lem on Unsplash

20:52

Narcystyczny rodzic - lista kontrolna.

Narcystyczny rodzic - lista kontrolna.
 *

Hej!

Dzisiaj wjeżdżam z przyciężkawym tematem, niekomfortowym dla wielu osób. Każde dziecko ma naturalną skłonność do idealizowania, wybielania, bronienia swoich rodziców za wszelką cenę - najczęściej wszystkie dysonanse poznawcze czy "rysy" na ich wizerunku są usprawiedliwiane i racjonalizowane, a poczucie krzywdy czy zaniedbania spychane w głąb podświadomości i przykrywane haftowaną ściereczką. Na lata. Na dekady. I dziwujemy się wielce, że mamy zawsze pod górkę w relacjach z innymi ludźmi, że ciągle coś się pierdzieli w naszym życiu uczuciowym lub zawodowym, że boimy się realizować swoich pomysłów, że niedoszacowujemy swojej wartości... ale do głowy nam nie przychodzi, skąd to się wzięło. A często wystarczy zejść do tej ciemnej piwnicy i sprawdzić, co się kryje pod tą nieszczęsną szmatką.

Tyle tytułem wstępu.

To będzie krótka, konkretna lista kontrolna cech lub zachowań typowych dla narcystycznego rodzica. Taką formę lubię najbardziej, bez cackania się i lania wody litym tekstem. Zatem - jedziemy.

1.)  WYŁĄCZNIE WARUNKOWA MIŁOŚĆ.

...udzielana w dawkach iście aptekarskich. Narcystyczny rodzic to osoba o wątłym realnym poczuciu własnej wartości, za to z rozdmuchanym, żarłocznym Ego. Nie wie, kim jest i podejrzewa, że nie zasługuje na miłość, dlatego obsesyjnie musi przeglądać się w "lustrach" - czyli oczach i opiniach innych ludzi. Jego "reputacja" to wszystko, co ma. Innymi słowy, wewnętrzna samoocena leży i kwiczy, dlatego musi być z nawiązką wyrównana zewnętrzną walidacją.

Narcyz traktuje swoje dziecko jako bardzo cenne źródło narcystycznego zaspokojenia i pompowania swojej samooceny. Jeśli dziecko jest słodkie, ładne, urocze, posłuszne, dobrze się uczy i osiąga jakieś "sukcesy", którymi można się pochwalić przed ludźmi - wówczas w nagrodę otrzymuje coś na kształt "miłości" i atencji. Ale jak tylko dostanie np. czwórkę zamiast piątki, albo ośmieli się mieć inne zdanie na jakiś temat czy w jakikolwiek sposób akcentować własną niezależność - ŁOOO... PANIEEE. (Pseudo)miłość i (pseudo)akceptacja natychmiast jest wycofywana, a charakter dziecka wszelkimi sposobami trzeba "złamać" i nagiąć na własną modłę.

Narcystyczny rodzic nie kocha dziecka bezwarunkowo. Zawsze "kocha" je doraźnie, wydziela skąpe ochłapy czułości za konkretne zasługi, które sprowadzają się do łechtania rodzicielskiego Ego. Wszelkie odstępstwa od wyidealizowanego obrazu potomka są surowo karane i piętnowane. Dziecko nie jest akceptowane takim, jakie jest, tylko na tyle, na ile "SPEŁNIA OCZEKIWANIA" rodzica.

Co jest, rzecz jasna, przedsięwzięciem skazanym na porażkę...

2.) CHEŁPIENIE SIĘ OSIĄGNIĘCIAMI DZIECKA JAK WŁASNYMI.

To jest pochodna punktu pierwszego. Twoja "fajność" jest automatycznie przedłużeniem "fajności" rodzica i (w jego opinii) wyłącznie jego zasługą, więc przypisuje sobie cały splendor. Dla narcystycznego rodzica możesz być "Złotym Dzieckiem", ale to nie oznacza, że w jednej chwili nie zostaniesz zdegradowany do roli "Kozła Ofiarnego", kiedy tylko przestaniesz spełniać oczekiwania i wpisywać się w wielkościowe wyobrażenia rodzica. Najprawdopodobniej czeka cię przykry chaos naprzemiennych skrajności w relacji z narcystycznym rodzicem. Od entuzjazmu do pogardy - w ułamku sekudy.

Całe istnienie dziecka ma być podporządkowane schlebianiu Ego rodziciela.

Często jest tak, że np. matka, która zawsze marzyła o balecie, ale nie zrobiła żadnej kariery, leczy swoje kompleksy, pchając na siłę córkę na deski szkoły baletowej. Ignorując przy tym całkowicie preferencje własnego dziecka. Syn rodziny o tradycjach lekarskich chce się wyłamać i być artystą..? Dla narcystycznego rodzica to jest wręcz niewyobrażalne i zrobi wszystko, żeby mu to uniemożliwić. A niedajbosze miej nieprawomyślną orientację seksualną...

Przycinanie dziecka do ubranka, zamiast odwrotnie - jest to świetny przepis na "stworzenie" bezwolnego, wewnętrznie pogubionego zadowalacza innych (people pleaser), który nie potrafi podejmować suwerennych decyzji, nie wie, czego tak naprawdę chce, a jeśli wie, pokornie z tego rezygnuje na rzecz cudzej wizji tego, co chcieć powinien.

Jest to przepis na wychowanie głęboko nieszczęśliwej osoby.

3.) WIECZNE WYRZYGIWANIE I "JAJA W IMADLE".

Ulubionym narzędziem manipulacji i przymusu jest skrupulatne wyliczanie, czego to rodzic dla ciebie nie zrobił - np. łaskawie nie usunął ciąży (wiem, że to ohydne, ale to autentyk używany zaskakująco często...), podcierał tyłek, karmił, posłał do szkoły i zapewnił dach nad głową. W związku z powyższym dziecko MUSI tańczyć tak, jak mu rodzic zagra, inaczej jest niewdzięcznym, egoistycznym potworem.

Narcyzi uwielbiają wyrzygiwać swoim dzieciom swoje "poświęcenie", żądając w zamian absolutnego posłuszeństwa i całowania w pierścień na klęczkach. "To dla ciebie latami wypruwam sobie żyły...", "Gdyby nie ty, dawno bym awansowała...", "Dopóki mieszkasz pod moim dachem..." to ulubione "chwyty" retoryczne, żeby wymusić czołobitność, służalczość i podporządkowanie się.

Dziecko nie prosiło się na świat i zdrowe rodzicielstwo polega na odpowiedzialnym dźwignięciu tego faktu "z dobrodziejstwem inwentarza". Skoro kariera najważniejsza, to może macierzyństwo czy tacierzyństwo nie jest najlepszym pomysłem w danym momencie? Dziecko nie jest odpowiedzialne za kiepskie wybory swoich rodziców! Wyrzygiwanie to nic innego, jak komunikat "no cóż, bez ciebie moje życie byłoby lepsze/łatwiejsze, ale skoro już tu jesteś, to musisz mi to wynagrodzić"... :/

I teraz tak. Ja nie jestem fanką źle pojętego "wychowania bezstresowego", uważam, że dyscyplina jest konieczna, ALE. Autorytetu nie buduje się zamordyzmem. 

Jednym z elementów zdrowej strategii wychowawczej jest pozwolenie dziecku na zbudowanie silnej, stabilnej samooceny (nie mylić z samouwielbieniem, ponieważ ono paradoksalnie wypływa z niedowartościowania), a także nauczenie dziecka samodzielności i podejmowania autonomicznych decyzji, i tego, że wszelkie decyzje mają konsekwencje. Dać mu prawo do błędów.

4.) NIERESPEKTOWANIE GRANIC I BRAK PRYWATNOŚCI.

Według narcystycznego rodzica dziecko jest jego przedłużeniem, a nie oddzielnym bytem osobowym, a zatem - nie ma prawa do własnego zdania, własnych upodobań, własnych spraw i tajemnic, zarządzania własnym czasem.

Narcystyczny rodzic to uosobienie patologicznego wścibstwa i chorobliwej kontroli - nie zawaha się przed czytaniem osobistych notatek czy pamiętników dziecka, przeglądaniem jego telefonu, prześwietlaniem jego aktywności w sieci itp. Musi wszystko wiedzieć w sposób dalece wykraczający poza zdrowe zainteresowanie i troskę o bezpieczeństwo dziecka. Przykłady: włażenie do zamkniętego pokoju czy łazienki bez pukania (bo przecież "to MÓJ dom"), grzebanie w rzeczach osobistych (bo przecież tajemnice są złe), wymontowywanie drzwi z zawiasów żeby "pilnować" dorastającego syna czy córkę przed oglądaniem porno czy masturbacją, żądanie naocznego dowodu, że córka nie rozpoczęła jeszcze współżycia (tak, to też się zdarza i brak mi słów, jak upokarzające i obleśne to jest...).

Później takie dorosłe dziecko jest doskonałym celem dla wszelkiej maści psychofagów i przemocowców, ponieważ "przywykło" do deptania własnych granic i godności, więc jest mała szansa, że zaprotestuje... To jest tak cholernie przykre.

5.) CIĄGŁE PORÓWNYWANIE Z INNYMI.

Dziecko nigdy nie czuje się DOŚĆ DOBRE. Bo zawsze czyjaś córka czy syn osiągnął coś więcej, dostał się na lepsze studia, ma bardziej prestiżową pracę, wiecej zarabia, ma lepszego męża/żonę, buduje dom zamiast mieszkać w mieszkaniu, cośtam cośtam... Zawsze poprzeczka jest ustawiona na jakiejś absurdalnej wysokości.

6.) SKRYTA ZAZDROŚĆ I RYWALIZACJA.

Nie wiem czemu, ale zazwyczaj spotykam się z zazdrością matek względem córek. Narcystyczne matki skrycie zazdroszczą córkom np. uczuć i atencji ze strony ojca, młodości, urody, tego, że mają całe życie przed sobą i wszelkie możliwości są dostępne, spełnienia w życiu prywatnym czy zawodowym, niezależności itp. Ta podświadoma zawiść sprawia, że wkrada się resentyment, a córka jest wiecznie krytykowana z góry na dół: źle się ubiera, jest za gruba lub za chuda, nie umie dobrze gotować, nie potrafi prowadzić domu, nie powiedzie jej się z własnym biznesem, nic nie osiągnie w życiu itd. Matki-narcystki często też żyją mitem złotego wieku, serwując córce rozmaite anegdotki z przeszłości opiewające ich rzekome sukcesy, walory intelektualne oraz fizyczne, że były adorowane przez tabuny chłopów, jaką to oszałamiającą karierę prawie-że-zrobiły (gdybyś się nie urodziła) itd. Przykład: ktoś z otoczenia chwali piękne rzęsy córki, a matka natychmiast wygłasza umniejszająco "bez przesady, ja za młodu miałam jeszcze dłuższe, ale wypadły mi po porodzie...".

7.) INFANTYLIZACJA I UCZENIE BEZRADNOŚCI.

Czasami narcystyczny rodzic obiera taktykę traktowania swojego dziecka jak życiowej kaleki, wyręczając dziecko we wszystkim (także nastoletnie), dzięki czemu może przedłużyć swoją kontrolę nad nim. Nasącza je przekonaniem, że "świat zewnętrzny" dybie na dziecko, jest groźny i niebezpieczny, że lepiej trzymać się maminej kiecy. Wmawia np. osiemnastoletniej córce, że jak wyjedzie na studia do innego miasta, to marnie zginie bez ochronnych skrzydełek rodziców. Pod pretekstem "pomocy" i "ochrony" uzależnia dziecko od siebie i jeszcze ciaśniej zawiązuje sznur "wdzięczności" i poczucia winy.

Jeśli dziecko wyrazi jakąś mocną opinię, która jest nie w smak rodzicowi, niejednokrotnie usłyszy, że NA PEWNO jakaś osoba trzecia podsunęła mu taki pogląd (czyt.: samo jest przecież baranem bez własnych przemyśleń, prawda?).

8.) ODGRYWANIE OFIARY I ODWRACANIE KOTA OGONEM.

Narcyz NIGDY nie przyzna się do błędu, nawet, jeśli jest on ewidentny. Za wszelką cenę będzie bronił z pianą na ustach swojego "nieposzlakowanego" wizerunku.

Jeśli dziecko zaczyna "się stawiać" poprzez zdrowy bunt lub używanie trafnych argumentów, narcyz dostaje szału. Natychmiast odbija piłeczkę i uderza w ton osoby pokrzywdzonej, przyjmuje postawę męczeńską, zaczyna się teatrzyk - wyrzygiwanie i wpędzanie dziecka w poczucie winy (patrz punkt trzeci).

Projektuje na dziecko własne negatywne cechy/zachowania (np. zarzuca agresję, kłamstwo, egoizm i niesprawiedliwość).

9.) BRAK EMPATII I CHŁÓD EMOCJONALNY.

Narcystyczny rodzic traktuje dziecko instrumentalnie. Owszem, może mu zapewnić wypasione warunki "zewnętrzne", ale nie odpowiada na jego potrzeby uczuciowe. Nie interesuje się prawdziwymi zainteresowaniami, pasjami, marzeniami, rozterkami i problemami swojego dziecka, bagatelizuje je, albo przytakuje bez zainteresowania, udając, że słucha.

10.) ZEW DULSZCZYZNY, CZYLI "CO LUDZIE POWIEDZO" I KULT POZORÓW.

Ludzie narcystyczni mają za priorytet to, jak są odbierani na zewnątrz. Bliscy mają być przedłużeniem ich zajebistego wizerunku i mają chodzić jak w zegarku pod dyktando toksyka. Zachowanie pozorów przed sąsiadami jest ważniejsze niż cokolwiek innego, w tym dobrostan psychiczny i szczęście członków rodziny.

Jeśli złamiesz klauzulę lojalnego milczenia albo - o zgrozo - zdystansujesz się od narcyza, będzie to odebrane jako zdrada, a ilość łajna, którą zostaniesz obsmarowany w oczach "innych" będzie zatrważająca. Ale - izolacja od toksyka, a co najmniej dystans, są niezbędne dla ratowania swojej psychy przed pójściem w drzazgi. Czasami niezbędna będzie pomoc doświadczonego w te klocki psychoterapeuty. Im wcześniej, tym lepiej.

Dzieci narcystycznych rodziców (zazwyczaj jeden jest narcystyczny, a drugi jest wycofanym i niedecyzyjnym satelitą) są często łatwym łupem różnej maści zaburzeńców i wampirów emocjonalnych, którzy bez pudła potrafią odłowić taką zbłąkaną jałówkę, przyzwyczajoną do codziennej walki o ochłap przychylności, ciepła, biorąc każdy strzęp za miłość, której tak bardzo im brakuje. Dlatego - jeśli coś z powyższych punktów brzmi Wam niepokojąco znajomo, radzę się poważnie pochylić nad tym tematem.

Polecam zwłaszcza kanały YT Magdaleny Szpilki i Wilczycą Być.


* Photo by Wladislav Glad on Unsplash


11:05

11 sygnałów, że masz do czynienia z "Judaszem" :)

11 sygnałów, że masz do czynienia z "Judaszem" :)


Kilka wskazówek, jak rozczaić zawistnego i fałszywego człeka w otoczeniu, który dla niepoznaki mieni się Twoim ziomkiem. Ja na szczęście od dawna już cyzeluję swój czas i uwagę, ale za czasów syndromu Polyanny dałam się parę razy naciąć... Więc myślę, że to się może przydać moim młodszym Czytelniczkom.

* Przyjmuje się, że to zazwyczaj baby są tymi wrednymi i zazdrosnymi o konkurencję żmijami. Częściowo się zgodzę, jednak z moich obserwacji wynika, że niektóre współczesne "mendżajny" przewyższają samice w byciu atencyjną, wyrachowaną drama queen... :/ Takżetego...

1.) Jest dobrze, dopóki jedziecie na jednym wózku.

A kiedy Tobie się poszczęści, nagle "towarzysz niedoli" traci humor i ochotę na Twoje towarzystwo. Może sprawiać wrażenie dziwnie urażonego, sfochanego, wycofanego, pojawiają się elementy pasywnej agresji, np. uszczypliwe komentarze (w formie "żarcików").

2.) Plotkuje o swoich innych "ziomkach", ale i tak się z nimi buja.

Obgaduje przy Tobie nieobecne na spotkaniu osoby, np. mówi, że ta Maryśka to wygląda już jak stara matrona, a potem w komciu pod zdjęciem na fejsie pisze "Och, Marysiu, nic się nie zmieniłaś, wyglądasz na szesnaście lat!", a w bezpośrednim towarzystwie tych osób wydaje się słodki dla nich jak miód... Możesz mieć podejrzenia graniczące z pewnością, że Tobie także tyłek obrabia za plecami.

3.) Nie cieszy się SZCZERZE Twoim szczęściem.

Kiedy oznajmiasz radośnie o zdanym egzaminie/podwyżce/super pracy/ślubie/ciąży, ta osoba niby gratuluje, ale dość sucho i oschle, a uśmiech ma sztuczny, jakby przyklejony. W oczach dostrzegasz zimny błysk sztyletów.

4.) Traktuje Waszą znajomość jako wieczne pole do rywalizacji.

Zawsze musi Cię przelicytować. Kiedy zostaje w tyle pod jakimś względem, natychmiast odbija się to na Waszym kontakcie. Pojawia się  złośliwość, robienie łaski, lodowaty dystans. Kiedy to tej osobie wiedzie się obiektywnie lepiej, wszystko wraca na "właściwe" tory, a Ty wracasz do łask :) Te osoby nie znoszą, kiedy ktoś je przyćmiewa, idealnie by było, gdyby reszta stanowiła szare tło dla nich samych.

5.) Rozszyfruj enigmę, czyli OBRAZA MAJESTATU.

Żyjesz sobie, wszystko spoko, nie wadzisz nikomu, pewnego razu z głupa zagajasz CO TAM JAK TAM i wyczuwasz... FOCH. Kiedy pytasz, o co kaman, nie dowiesz się - masz się DOMYŚLIĆ. Masz się zamóżdżać i  zastanawiać, bo konkretów się nie dowiesz (bo racjonalnych przyczyn prawdopodobnie nie ma - a trudno, żeby zawistnik przyznał się do zawiści, prawda?).

6.) Nie wspiera Cię.

Kiedy wpadasz na jakiś odważny, ciekawy pomysł, który może zmienić Twoje życie na lepsze, natychmiast wynajduje srylion powodów, dlaczego Ci się nie uda, dlaczego lepiej sobie odpuścić, będzie piętrzyć jakże "obiektywne i racjonalne" przeszkody... A intuicyjnie czujesz, że to nieszczera troska.

7.) Z satysfakcją obserwuje, jak podejmujesz fatalne decyzje.

Dajmy na to, że masz wartościowy związek, ale jesteś na imprezie i jakiś mega atrakcyjny egzemplarz ludzki do Ciebie podbija. Prawdziwy ziom nie będzie patrzył spokojnie, jak narażasz swój związek - fałszywy ziom będzie miał ubaw po pachy i podsycał Twojego "ducha przygody", żeby później napawać się gruzami Twojego życia osobistego.

8.) Kopiuje Cię.

Kiedy zmieniasz styl ubierania, za chwilę ma taki sam. Kupujesz coś, a potem u tej osoby widzisz to samo. Wspominasz mimochodem, że ten Zenek z sąsiedniego działu to przystojny i fajny, ona mówi, że "eee taki sobie", a za tydzień widzisz ich razem.

9.) Wbija szpile z resentymentu.

Dostałaś mega drogi prezent od chłopa? Usłyszysz "BEZ URAZY, ale ja to bym nie mogła takich  rzeczy przyjmować, czułabym się jak dziwka". Kupiłaś sobie wreszcie coś wymarzonego, luksusowego, a słyszysz "W życiu bym nie dała tyle kasy za to." Pokazujesz nową sukienkę, w której czujesz się mega sexy, a słyszysz "hmm, chyba Cię pogrubia ten fason, nie uważasz?" Kiedy mówisz, że zapisałaś się na fitness, żeby wreszcie uporać się z nadwagą komentuje "po co, przecież dobrze wyglądasz, dzieckiem się lepiej zajmij" - Czaicie motyw :)

10.) Ma paranoję.

Uderz w stół, a nożyce się odezwą :) Kiedy rzucasz coś w stylu "niektóre osoby są mega fałszywe" natychmiast się obrusza "pijesz do mnie?!!" Kiedy zaśmiejesz się z inną osobą, od razu myśli, że obgadujecie JĄ. Wszystko bierze do siebie. Dorabia swoją "ideologię" do każdego Twojego gestu czy słowa.

11.) Z wtorku na środę zostajesz wrogiem publicznym #1.

Jeśli mimo szpili i "przestróg" osiągasz jakieś sukcesy, "szczujesz" w social mediach swoimi radosnymi fociami z tropikalnych wyjazdów, nie zdziw się, jak staniesz się czyjąś solą w oku. To Twoje nieznośne "epatowanie" zadowoleniem sprawi, że fałszywy ziomek rozpocznie 'smear campaign', rozpowiadając wszem i wobec z pozorowaną troską i smutkiem, że Ci teraz odwaliło, "ZMIENIŁAŚ SIĘ" (klasyk), teraz to nie pogada bo zadzierasz nosa... itp., itd.

Ok, a co zrobić po detekcji szczura w ekipie? Myślę, że wiecie :)

*
Photo by David Clode on Unsplash

21:43

Co by Toyad powiedział młodszej sobie?

Co by Toyad powiedział młodszej sobie?

Elo!

Jak w tytule :) Lecim!

1.) Twój czas, uwaga i energia to Twój absolutnie największy kapitał. Inwestuj go mądrze i baaardzo selektywnie.

Jak się jest bardzo młodym, to wydaje się człekowi, że ma w zanadrzu dłuuugą wieczność i 9 żyć, jak kot. Toteż mitręży radośnie czas i atencję na pierdołach, roztrząsa romanse celebryckie, scrolluje jakieś głupawe obrazki, zadręcza się byle badziewiem, angażuje się w gównoburze.

Poirytował Cię jakiś random w zbiorkomie? Stara, dobra zasada - jeśli coś nie będzie miało znaczenia za pół roku, nie jest dzisiaj warte Twoich nerwów.

2.) Otaczaj się ludźmi, którzy wnoszą coś dobrego i cennego do Twojego życia. Ludzie, z którymi spędzamy najwięcej czasu, mają na nas najwięjkszy wpływ - uważaj, z kim przestajesz.

Jeśli ktoś nie poprawia Twego bytu w jakikolwiek sposób, to znaczy, że go pogarsza. Brak progresu to regres. Niestety, jako młoda siksa miałam zapędy mesjańskie - ciągnęło mnie do ludzi "z problemami", pseudoartystycznych udręczonych "poetów przeklętych" ze zrytym deklem, zblazowanych defetystów bez planów i ambicji. Dzisiaj widzę ten mroczny okres w swojej młodości jako totalną stratę czasu, na szczęście w porę się ogarnęłam i wymiksowałam. Wtedy moje życie ruszyło z kopyta, a tamta ekipa? W większości nadal kisi się w tym samym dołku z gówienkiem, co X lat temu i wiesza psy na tych, co zlali tak "zacne" towarzystwo i zrobili coś ze sobą. Oh well. Bless yo hearts.

3.) Nie bój się snuć zamaszystych wizji :)

'Shoot for the moon. Even if you miss, you'll land among the stars.' -
Norman Vincent Peale.

To jest tak bardzo prawdziwe... Marzenia się spełniają - prędzej, czy później. Nawet te "nieprawdopodobne" - uwierzcie mi. Kiedy patrzę na swoje życie z dystansu, widzę mnóstwo niezwykłych splotów wydarzeń, niesamowitych "zbiegów okoliczności", które nagle skokami milowymi przybliżały mnie do czegoś, czego pragnęłam. Więc zamiast marzyć o nowych portkach, nie ograniczajta się - im większy rozmach Waszej wizji, tym więcej z tego osiągniecie. Wiem, co mówię. Miejcie jaja, żeby coś CHCIEĆ od życia :)

Gdyby NIC Cię nie ograniczało, jak wyglądało by Twoje idealne życie? Począwszy od tego, w jakiej pościeli śpisz, o której wstajesz, gdzie mieszkasz itp. Wszystko. Im bardziej żywa wizja, tym skuteczniej i prędzej ją wdrożysz.

4.) Nie słuchajcie nikogo, kto Wam pitoli, że życie jest ciężkie, że trza z mozołem nieść swój krzyż/pchać swój wóz, że starość to choroby i ponura jesień egzystencji, blablabla. Erm, nope.

Wielu ludziom zależy na tym, aby inni siedzieli na tyłkach przez cały czas w tym samym miejscu co oni i BROŃBOSZE nie mieli lepiej. To, że oni mają kiepsko im tak nie przeszkadza, dopóki ktoś obok się nie wypuści i nie udowodni, że można lepiej, inaczej. To zmusza do zrewidowania własnych poglądów, może do podjęcia jakiegoś wysiłku, a większość tego nie lubi :)

To, jakie będzie TWOJE życie, zależy wyłącznie od CIEBIE. Uwierz mi, Twoje idealne życie istnieje, out there somewhere... :)

Ostatnio mnie olśniło, że emeryturkę zamierzam spędzić wesoło, np. grzejąc się jak jaszczurka na jakiejś plaży pod palmą, sącząc jakąś ambrozję tudzież trunek. Bo czemu nie? Starość też może być fajna! Byle zdrowie pozwoliło, ale na to mamy całkiem spory wpływ :)

5.) Inspiruj się odpowiednimi ludźmi.

Jeśli gdzieś w Tobie tli się przeczucie, że możesz mieć zajebisty związek, w którym ktoś traktuje Cię z należnym szacunkiem, że możesz zostać tancerką/fotografę/czymkolwiek zechcesz, zarabiać X hajsu, mieszkać na egzotycznej wyspie sącząc kolorowe drinusie, a ktoś z otoczenia mówi ci, że HAHAHA NIGDY Ci się to nie uda, to przede wszystkim - czy ta osoba jest w miejscu, do którego Ty dążysz? Nie? To niech łaskawie zawrze jadaka.

Kiedy byłam w toksycznym związku kilka osób, w realu i wirtualu, próbowało mnie usilnie przekonać, że ŻADEN związek nie jest tak naprawdę udany, że ZAWSZE trzeba się ze sobą użerać, że wina ZAWSZE leży pośrodku, że w ogóle żyję w świecie tęcz i jednorożców jeśli mi się wydaje, że można być, a nie bywać SZCZĘŚLIWYM.

Kto mi takie kocopoły bajdurzył? Zgadnijta. Osoby, które kurczowo tkwią, użerają się i każdego dnia godzą się na smętne badziewie w tej materii. Minęło parę ładnych lat. Nie posłuchałam kocopołów :) I dziś jestem mega, MEGA szczęśliwą żoną mega, MEGA fajnego męża :) Ale! Nie ma szans na dobry związek, jeśli uprzednio nie ma się dobrego związku z samym sobą. Bycie z kimś nie polega na uwieszeniu się na drugiej osobie i na oczekiwaniu, że KTOŚ nada naszemu żywotowi sens, cel i wartość. To wszystko musimy znaleźć pierwej w sobie.

6.) Jeśli wyrosłaś pośród mentalności BRAKU i wiecznego niedoboru, czym prędzej się jej wyzbądź. Zrzuć, jak wąż skórę.

Kiedy jakaś Vlogerina chwali się, że kupiła torebkę np. Celine za ciężkie cebuliony, zastanów się, jak reagujesz. Jeśli zalewa Cię jucha i masz ochotę jej napisać, że jest idiotką, że wydaje tyle hajsu na torebkę i że POWINNA wydać ten hajs na to czy tamto (standardowo ci, co sami nie mają, a tak rwą się do rozporządzania CUDZYMI pieniędzmi proponują rozdanie ich ubogim:))). Jeśli czujesz przemożną chęć napisać zgryźliwy komentarz, że jak ona śmie się przyznawać do szastania hajsem skoro wielu ludzi w tym kraju zarabia najniższą krajową i żyje od pierwszego do pierwszego. Jeśli masz tego typu odruch - ogarnij się. Przede wszystkim, każdy ma święte prawo robić z własnymi pieniędzmi, co mu się żywnie podoba. Nawet zatknąć psu w dupę, jeśli taka jego wola. Po drugie zastanów się, czy RZECZYWIŚCIE Twoja reakcja jest podyktowana autentyczną troską o ubogich, czy aby nie złością i zawiścią, że KTOŚ MA? Nawet, jeśli nie jesteś typem osoby lubującej się w produktach drogich i luksusowych, uszanuj to, że KTOŚ MOŻE SIĘ LUBOWAĆ. I to jest jego święte prawo. Tak samo jak Twoje - do wydawania WŁASNYCH funduszy na cele charytatywne.

Ubolewam nad tym, że wciąż w naszym kraju na dostatek materialny i ludzi dobrze sytuowanych patrzymy spode łba, podejrzliwie. Resentyment w opór... Pakuje się nam od najmłodszych lat, że pieniądze są co najmniej dwuznaczne moralnie, nieczyste. Ze nie dają "szczęścia". Nic nie DAJE szczęścia, bo szczęście jest w nas. Pieniądze natomiast dają sporo wolności, niezależności i spokoju, i są jednym z istotnych narzędzi do spełniania swoich szczytnych, materialnych i niematerialnych celów/marzeń :)

7.)  Dowiedz się kim jesteś i znaj swoją wartość. NIGDY nie "przepraszaj że żyjesz".

Zacznij wychodzić z założenia, że kiedy spotyka Cię coś dobrego/miłego, to nie jest żaden przypadek - po prostu ZASŁUGUJESZ NA TO.

Zacznij się wreszcie kuźwa traktować jak najważniejszą, najdroższą osobę w życiu - bo dokładnie tak jest. I wtedy myk! Zaczniesz generować odpowiedniego wajba. Porządna, zdrowa miłość własna to absolutna podstawa czegokolwiek. Musisz poznać siebie na wskroś i działać w zestrojeniu z własną esencją. Dżiiizzz, brzmię trochę jak Wróżka Zenon, ale musicie mi wybaczyć ;)

Kiedy ktoś mówi Ci komplement, na miłość boską przestań stawać w pąsach, krygować się i tłumaczyć, tylko zwyczajnie podziękuj. Kiedy włazisz do jakiegoś nowego pomieszczenia, zachowuj się, jakbyś była szefową tej miejscówki ;) Itp, itd. Czaicie.

WAŻNE: Jeśli jesteś DDD - Dorosłym Dzieckiem z rodziny Dysfunkcyjnej, proszę, nie zwlekaj z terapią. Różne zeschnięte gówna z dzieciństwa trzeba posprzątać, kody i schematy myślowe rozpracować i zastąpić nowymi, bo inaczej mogą skutecznie blokować i sabotować nasz rozwój w dowolnej dziedzinie. Serio, to ważne.

8.) ZDROWIE. JEST. WAŻNE.

Droga Młodzieży, która mię czyta. Proszę, nie żyjcie na kredyt ze swoim zdrowiem, nie szastajcie nim tylko dlatego, że rówieśnicy mają wywalone. Nie przesadzajcie z alkoholem, rzućcie fajki i inszy syf ;) Zainteresujcie się potencjalnymi zagrożeniami płynącymi ze współżycia bez zabezpieczenia - nie mam na myśli tylko ciąży, ale także paskudztwa przenoszone drogą genitalną - to nie są jakieś strachy na lachy, pechowy typ wirusa HPV może zaowocować rakiem w ciągu kilkunastu lat - nie lekceważcie tego. Jeżeli ta wizja do Was nie przemawia, bo YOLO, to zgooglajcie kłykciny kończyste. Tak, niefrasobliwy goły wsadzik na spontanie może się skończyć hubą w kroczu. Ohyda, w dodatku nie do wyleczenia... bleh.

I dobrze, naprawdę DOBRZE rozważcie za i przeciw antykoncepcji hormonalnej. Ja cholernie żałuję, że jako młoda siksa sięgnęłam po to dziadostwo :/ Bo koleżanki łykały i "nic im nie było". Tiaa. Pamiętajcie, że ewentualne skutki uboczne będą dotyczyć WAS, a nie koleżanek czy chłopa, który entuzjastycznie optuje za tą metodą. Just sayin'. :)

9.) STRZEŻ SIĘ ZŁOTOUSTYCH. Nie daj sobie nawinąć makaronu na uszy. CZYNY/DZIAŁANIA/ZACHOWANIA SĄ WYMOWNIEJSZE NIŻ SŁOWA.

Relacje to temat rzeka, a psychofagi to cały cholerny śmierdzący Styks, ALE - najważniejsza najważniejszość - większość bab zakochuje się uszami, a resztę sobie dowyobraża - to kardynalny błąd. Wiedz, że istnieją ludzie, którym sumienie i empatia są obce - kameleoni, urodzenie aktorzy i manipulanci, zorientowani na cyniczny wyzysk (materialny, emocjonalny) innych. JEDYNYM najskuteczniejszym czosnkiem na wampiry energetyczne tego typu jest rozliczanie z czynów, a nie czczych deklaracji. Psychopaci i narcyzi są mistrzami TANIEJ GADKI. Romantycznościowego syreniego śpiewu z harfą patosu w dłoni. NIE KUPUJTA TEGO.

10.) PIELĘGNUJ WDZIĘCZNOŚĆ. DOCENIAJ.

Zawsze są powody do bycia wdzięcznym - ciepło w tyłek, słoneczko na jadaku, dobra szamka, miziaste skarpeciochy i perspektywa poczytania dobrej książki. Słuchanie dobrej nuty. Wygodne łóżko, mruczenie kota. Tyle tego przegapiamy codziennie! Doceniaj ludzi, których kochasz. Codziennie.

Okazuj wdzięczność, kiedy ktoś coś dla Ciebie dobrego zrobi - proste "dziękuję" jest bardzo niedocenianym słowem.

 Jak sobie coś przypomnę, to dopiszę :) Chciałabym w tym miejscu podziękować za to, że czytacie moje wypociny, za Wasze ciepłe słowa i zachęcanie mnie do dalszego pisania :)

Zadanie domowe - gdyby nie ograniczały Was finanse ani nic innego, gdyby nie było opcji "nie uda się" - co by było w czołówce rzeczy do zrobienia/osiągnięcia?

*

20:30

Kiedy nie można zrealizować zasady ZERO KONTAKTU z jednostką toksyczną: minimum kontaktu + taktyka szarego kamienia.

Kiedy nie można zrealizować zasady ZERO KONTAKTU z jednostką toksyczną: minimum kontaktu + taktyka szarego kamienia.
*
Hejka :)

Dziś akurat znowu będzie o psychofagach, bo wiem, że duża część mojej "publiczności" ceni tego typu posty. Ale spoko, wrzucę potem też jakieś lajtowe pościwo na odmulenie :)

Osoby, które zdołały wyratować się z przemocowej relacji z wysoce toksycznym humanoidem (psychopatą, socjopatą, osobą narcystyczną lub z zaburzeniem borderline) wiedzą, że jedynie słusznym działaniem po przebiegnięciu własnego Mostu Trwogi jest spektakularne puszczenie tego mostu z dymem NIEZWŁOCZNIE po dotknięciu bezpiecznego gruntu. Nie ma tęsknego ziorania na drugi brzeg, koniec.

A jednak wiele świeżo ocalonych ulega tej niezdrowej pokusie... że może nie warto tak pochopnie zrywać przełęczy nad przepaścią... Wytężają gały, próbując wyłowić z mrocznego buszu zarys psychofażej sylwetki... Czy mnie szuka..? Podąża za mną..? Woła..? Przeprasza..? Ehh. To tylko czip niewolnika wyłapuje jeszcze sygnał "właściciela". Trzeba go zlokalizować i potraktować odpowiednio, tj. - młotkiem. Ów czip. Mówiąc subtelnym językiem poetyckich metafor.

Powrót do pato-matrixa to czyste szaleństwo i samobój. Więc złota zasada 'ZERO KONTAKTU' to najlepsze dostępne koło ratunkowe.

Ale.

Co, jeśli toksykiem jest np. bliska (pokrewieństwem) rodzina lub współrodzic naszych dzieci..? Szef, współpracownik albo ktokolwiek, z kim jesteśmy "przymusowo" powiązani..?

Wtedy pozostaje nam wdrożenie zasady 'MINIMUM KONTAKTU' oraz tzw. TECHNIKI SZAREGO KAMIENIA. Jak to mniej więcej wygląda?

1.) FIZYCZNY DYSTANS. Bezwzględnie należy dążyć do fizycznego odseparowania od oprawcy. Jeśli toksykiem jest współmałżonek, rodzic lub rodzeństwo, konieczne będzie ogarnięcie wyprowadzki - w przypadku uczniów, dobrą okazją jest skończenie szkoły i usamodzielnienie się. Wiem, że zaraz wjadą argumenty, że kogoś nie stać na mieszkanie... Kurczę. Wiem, że nie jest to proste, ale wiem też, że większość ograniczeń sami tworzymy w swoich głowach. I tam też najwięcej szkód wyrządza toksyk - skutecznie rujnując samoocenę drugiej osoby tak, żeby widziała wyimaginowane kłody pod nogami zamiast własnych realnych możliwości. Zasmucają mnie szczególnie wymówki młodziutkich, w pełni sił i potencjału dziewczyn czy chłopaków pozbawionych zobowiązań w postaci ślubu czy potomstwa z psychofagiem... Spotykam się też z wymówką pt. "młodsze rodzeństwo", lub dotrzymanie towarzystwa drugiemu, "dobremu" rodzicowi... To jest znamienny syndrom dysfunkcyjnej rodziny - parentyfikacja dziecka. To CHORE, że dziecko ma być odpowiedzialne za własnego rodzica, ma niańczyć i chronić nie tylko jego, ale jeszcze inne dzieci w domu... Tylko o sobie nauczone jest myśleć na szarym końcu, a najlepiej wcale. Nie tędy droga. To rodzic jest dorosły i chronienie siebie, a także swoich dzieci przed dewastującą ich psychikę toksyną powinno być jego cholernym PRIORYTETEM! Jeśli świadomie WYBIERA rolę zinfantylizowanej, biernej satelitki swojego współmałżonka, to niech sam ponosi konsekwencje swojego wyboru. Nie zbawiajmy nikogo na siłę. A młodszemu rodzeństwu lepiej posłużymy wsparciem, dając przykład wzięcia życia w swoje ręce i przecierając mu szlak na bezpieczny grunt. 

Podsumowując, należy skorzystać z każdej opcji ewakuacji, a jak takowej chwilowo brak, to trzeba będzie ją sobie stworzyć. Skończ jojczeć, zacznij móżdżyć.

2.) REGULACJE PRAWNE - punkt dotyczy osób uwikłanych z psychofagiem w kredyty, małżeństwo, wspólne potomstwo, nieruchomości czy biznesy. Nie będzie to przebiegało sprawnie i przyjemnie, ale im szybciej zaczniesz, tym lepiej. Nie licytuj się, nie odgrażaj, nie ujadaj po próżnicy - po prostu DZIAŁAJ. Jak nie wiesz co i jak, umów się na konsultację do profesjonalisty. Mocni w gębie to są zazwyczaj toksycy, więc ty lepiej postaw na oszczędność w słowach i twarde konkrety. Zapewniam, że nieprzenikniona twarz pokerzysty i zdecydowane manewry formalne są o wiele skuteczniejszym orężem niż łzawe, czcze pitolenie "bo złożę papiery o rozwód", "bo zgłoszę to na policję", "bo cośtam". KONKRETY.

3.) JASNO WYTYCZONE GRANICE. Koniec cackania się z psychofagiem jak ze śmierdzącym jajkiem. Zakomunikuj spokojnie wprost, czego sobie NIE ŻYCZYSZ i nie będziesz akceptować, i twardo wyciągaj konsekwencje - ZAWSZE. Jak zaczyna ci ubliżać przez telefon natychmiast rozłącz się i konsekwentnie odrzucaj połączenie, a najlepiej przejdź na komunikację pisemną. Nie masz obowiązku wysłuchiwać czyichś wynurzeń. Jak delikwent/ka nie ma nic obiektywnie ważnego do powiedzenia, to nie reaguj na jakiekolwiek próby wciągnięcia cię w emocjonalną szarpaninę. Nie fatyguj się z odpisywaniem na wiadomości "nie na temat".

Uwaga! W przypadku nachodzenia w domu czy miejscu pracy, czyli po prostu - stalkingu - absolutnie nie zwlekaj i nie wahaj się zgłaszać incydentów nękania na policji!

4.) KOMUNIKACJA ZAPOŚREDNICZONA. Najlepiej od razu oficjalnie przejść na suchą, mailową, formalną komunikację, ograniczoną wyłącznie do spraw realnie istotnych. W przypadku np. wysoce skonfliktowanych rodziców super sprawą byłby neutralny mediator rodzinny, niestety nie jest to jeszcze rozwiązanie popularne w naszym kraju. Jednak ustalenie wyłącznie pisemnej formy komunikacji w pilnych/ważnych kwestiach jest bardzo korzystne, ponieważ - wszystko pozostaje "na papierze", w razie gróźb czy innych działań o charakterze nękania mamy dowód tegoż, wszelkie wspólne ustalenia również pozostają do wglądu. Komunikacja zapośredniczona sprzyja trzymaniu zbędnych emocji na wodzy - z obu stron.

5.) NA ZIMNO, BEZ POŚPIECHU... Jeśli psychofag wjeżdża na agresywne tony i usiłuje cię zaczepiać, "triggerować", pamiętaj, że nie musisz odpowiadać od razu. Nie musisz też wcale odpowiadać. Nie masz żadnego obowiązku być na każde pierdnięcie samozwańczego pępka świata, sorry, ale np. na maile można odpowiadać w ciągu 48h. Masz też prawo być zwyczajnie zajęta/y i nie odbierać telefonu. Narcyści zazwyczaj łakną po prostu atencji, twojej silnej emocjonalnej reakcji, i potrzebują gratyfikacji NATYCHMIAST - odmów im tej pożywki (fachowo - narcissistic supply - narcystycznego zasilania). Jeśli chcą ci po prostu dosrać, ignoruj prowokacje. Jeśli chodzi o coś ważnego, odpowiadaj opieszale i nader zwięźle, jakbyś nadawał/a telegram. Konsekwentna odmowa dostarczania toksykowi psychofajerwerków bywa bardzo skuteczna w zniechęcaniu do dalszego kontaktu. Być może zrazu się zaperzy i będzie pociskać jeszcze bardziej, ale - wytrwaj. A ewentualne bluzgi i pogróżki zawsze nagrywaj/zachowuj tytułem materiału dowodowego.

6.) ANGAŻ EMOCJONALNY GŁAZU. Wiem, że toksycy potrafią nas nieźle podkurwić - jak mało kto, bo dokładnie wiedzą, za które sznureczki pociągać - ale dołóż wszelkich starań, aby nie okazać żadnej specyficznej reakcji. Niech za ikonę TECHNIKI SZAREGO KAMIENIA posłuży niezrównana Maud Pie z My Little Pony:




Tak. Dokładnie tak to ma wyglądać :)

Kiedy jest się zmuszonym do (sporadycznych, rzecz jasna) osobistych kontaktów z psychofagiem, należy się zachowywać jak android napędzany hydroksyzyną. Psychofaży egzaltowany słowotok zbywaj baaardzo powściągliwymi, acz uprzejmymi pomrukami półgębkiem (mhm...aha...ehm...), ale nie wnikaj i nie dopytuj o szczegóły, na pytania odpowiadaj tak/nie/nie wiem/zastanowię się. Po załatwieniu sprawy nie przeciągaj niepotrzebnie spotkania, zakomunikuj (nie tłumacząc się) konieczność oddalenia się ku swoim obowiązkom, et voila.

7.) ŚCIŚLE CYZELUJ INFORMACJE - to jest mega ważne!!! Nigdy, absolutnie, pod żadnym pozorem, nie opowiadaj toksykowi o swoim życiu - bacz też uważnie na to, co i komu mówisz (wspólni znajomi i krewni...) oraz co wrzucasz na fejsa itp. Ci ludzie brylują w wykorzystywaniu każdej informacji przeciwko innym, więc dopilnuj, żeby wiedzieli możliwie jak najmniej. Nie informuj o swoich planach, stanie zdrowia, towarzystwie, pracy, wyjazdach, niczym. Wskazane tematy to pogoda i dupa Maryni.

8.) ZERO TŁUMACZENIA SIĘ!!! Osoby, które się "na wszelki wypadek" tłumaczą, są idealnym celem dla wszelkich manipulatorów i szantażystów emocjonalnych. Jeśli masz kłopot z asertywnością, znajdź sobie na yt filmiki instruktażowe - pełno tego jest i naprawdę - to się da wytrenować. Podstawa to krótkie, proste, konkretne komunikaty - żadnego "chyba", "raczej", "nooo wieeesz". Powtórz komunikat głośno i wyraźnie - w razie potrzeby, trzykrotnie, ale nie więcej. 

Nigdy też nie pozwól się kontrolować i rozliczać ze swojego czasu, swoich pieniędzy i swoich znajomych.

9.) TO NAPRAWDĘ NIE JEST TWÓJ PROBLEM. Pamiętaj. Jesteś odpowiedzialna/y WYŁĄCZNIE za siebie (i swoje dzieci). Nie daj się obarczyć poczuciem winy za kiepskie finanse, zły stan zdrowia, obniżony nastrój czy inne fumy dorosłego osobnika (teksty typu "przez ciebie zejdę na zawał", "tyle dla ciebie zrobiła/em" itd.)... Wzbudzanie odpowiedzialności w jednostkach nadempatycznych jest stosunkowo proste i mnóstwo manipulatorów jedzie sobie raźno na tym koniku. Nie daj się wkręcić w te chore gierki. 

Jeśli psychofag insynuuje, że "przez ciebie" się zabije, to wiedz, że wyłącznie on decyduje o swoim zdrowiu i życiu i niezależnie od tego, czy to faktycznie zrobi, NIE BĘDZIE w tym twojej winy, bo nikt nie ma prawa wymuszać na kimś w tak perfidny sposób określonego zachowania - ale mimo to (nie uprzedzając toksyka) radziłabym zadzwonić na numer alarmowy i zgłosić policji potencjalnego samobójcę. Nie powinno się ignorować żadnych tego typu komunikatów, ale też pod żadnym pozorem nie wolno ulegać dyktatowi szantażysty. Myślę, że radiowozy pod chatą skutecznie ostudzą atencjusza, a jeśli zagrożenie jest realne, to i tak interwencja będzie nieodzowna. Nic więcej zrobić nie możesz.

10.) NIUANSE. Tak naprawdę, powyższe wskazówki zaledwie ułatwiają radzenie sobie z toksykami, ale w cięższych przypadkach (np. agresywni przemocowcy) powinny być raczej taktyką tymczasową, poprzedzającą trwałe zerwanie relacji, jeśli tylko nadarzy się sposobność (zmiana pracy, miejsca zamieszkania, osiągnięcie pełnoletności przez potomstwo). Natężenie toksyny w toksynie bywa różne, czasami minimum dyplomatycznego kontaktu sprawdza się doskonale przy nadwątlonych więzach familijnych i wyczerpuje roszczenia obu stron. Trzeba wszystko optymalizować pod konkretny przypadek.

* Photo by Jarren Simmons on Unsplash

22:26

Nawet najdłuższa żmija - przemija..? Żmija z roztopionego cukru ciągnie się i ciągnie...

Nawet najdłuższa żmija - przemija..? Żmija z roztopionego cukru ciągnie się i ciągnie...
 *
Holender jasna. Łohohooo, jakież to ja miałam ambitne plany popędzenia aktywności blogasowej! Wszak od czterech tygodni gniję w chałupie z powodu, że kulas mój połaman i zoperowan (nic poważnego, luzik:)). Chodzić mi nie lza - minimum do końca grudnia, a najlepiej połowy stycznia. Toteż kminiłam, że buchnie mi płodność tfurcza, ale cóż... e. Nie buchła. Najwyraźniej. Przez dwa tygodnie ćpałam tramala i z ledwością kontaktowałam, później zaś przyplątała się z zewnątrz lawina inszych problemów i upierdliwości.

Ostatnio momentami dryfuję w kierunku paranoidalnego ludziowstrętu. Nie, nie jestem zgorzkniałą, hejtującą frustratką. Ale im dalej w las, tym bardziej antroposcetycyzm wypiera resztki antropoentuzjazmu. I jest to ugruntowane doświadczeniami, nie domysłami i dowyobrażeniami. Jestem sobie zwyczajnie szczęśliwa, doceniam to, co mam - i kogo mam - obok siebie, staram się dbać o relacje z bliskimi, nikomu nie szkodzić, żyć swoim życiem. Jednego tylko wymagam - żeby to KUŹWA działało w obie strony!!!

Pal licho obcych. Życzliwe inaczej i niekompetentne damskie i męskie biurwiszony w urzędach, na przykład. Oh well. Prawdopodobieństwo ponownego spotkania jest znikome, więc można odpuścić nerwy. Ale...

Ale najgorsze są te wszystkie kryptomendy w otoczeniu, po których absolutnie nie spodziewasz się żadnego podsrywu. Gęby ich słodkim miodem ociekają, tiutiutiu, co tam słychać, tiutiutiu... fałszywe uśmieszki... a za kulisami Szare Eminencje, kombinujące, jak by ci tu bezinteresownie zaszkodzić - czynnie lub "tylko" słowem. 

Bezmyślnym, krzywdzącym szkalowaniem.

Era niezasłużonego nobilitowania pewnych ludzi minęła bezpowrotnie. Dość mam dopatrywania się na siłę iskierki dobra w osobach, które całą swoją postawą i postępowaniem potrafią tylko niszczyć i wprowadzać chaos. I nieustannie BRAĆ. Zagarniać pazernie, garściami, od siebie nie oferując kompletnie nic, nawet cienia szacunku czy wdzięczności - bo przecież się należy, jak psu micha. 

Jestem za pomaganiem w potrzebie! Ale pomaganie jest czymś innym niż wieczne wyręczanie, wypijanie za kogoś piwa, które sam nawarzył, nie pozwalanie na posmakowanie konsekwencji własnych działań, robienie ze sprawnego, poczytalnego, dorosłego człowieka życiowego inwalidy... Utrwalanie roszczeniowej, wyuczonej bezradności. Dawanie pod nos upieczonej ryby, zamiast nauki obsługi wędki. To tak, jakby "z miłości" do dziecka pozwolić mu jeść same słodycze, siedzieć przed komputerem całymi dniami, zrezygnować ze szkoły. A przecież nie o to chodzi. 

Potem się jeszcze dziwi taka "opiekuńcza" mamcia, że mimo jej (wypaczonej) wszechmiłości i cierpiętniczych poświęceń, wyhodowała na własnem wklęsłem ze zgryzoty cycu zmutowanego potwora. Żmijora. Ona serio nie pojmuje, że usuwaniem mu każdego pyłu spod stóp uczyniła mu jedynie ogromną krzywdę. Nie rozumie - i nie zrozumie, ponieważ to "pomaganie" (a raczej współuzależnienie) jest jej sposobem na... pielęgnowanie własnego Ego. Ja - taka szlachetna, wyrozumiała dla cudzych słabości, męczennica, święta, nieomal anioł! Nie to, co te egocentryczne, samolubne pipy, niezdolne do wyzbycia się własnych potrzeb, stawiające jakiekolwiek granice, wymagania...

Czasem należy pozwolić komuś zejść na dno, aby miał się od czego odbić. Czasem kryzys jest jedyną szansą na zmianę i należy pozwolić komuś go doświadczyć. A nie wiecznie serwować miękkie lądowanie, podkładając poduszkę pod zad. I trwać w błędnym kole.

Nie tędy droga.

Wielkodusznie jest dać drugą szansę.

Dawanie dwudziestej świadczy o chorym uwikłaniu. A nie o szlachetnym altruizmie.

***

Od pewnego czasu - wspominałam już o tym - dręczy mnie przemożna pokusa radykalnego wymiksowania się ze społecznościówki, a ściślej, ryjbuka. Trzymam to konto w zasadzie dla kilku (<5) stron, oferujących wartościowe treści, ewentualnie dla informacji o promkach w moich ulubionych sklepach. I tyle... Przestałam już w jakikolwiek sposób dzielić się tam szczegółami ze swojego życia, bo nie zamierzam majtać wackiem spod płaszcza. W sensie, zbytecznego ekshibicjonizmu praktykować.

Facebook daje niestety ogromne pole do manipulacji w prywacie i obrzydliwych gierek. Ostatnio natknęłam się na krucjatę znajomego znajomego przeciwko byłej żonie... Wszystko oczywiście publiczne... wylewanie pomyj... OHYDA. Ale masa kumpli "od piwa" gorliwie lajkuje i komcia każdą jego podżegającą spiardolinę.

Poziom żenady - poza jakąkolwiek skalą. A durny motłoch wprost pieje z zachwytu, jak szesnastowieczne bydło podczas palenia czarownicy...

***

Rok temu czułam przesyt negatywnych informacji. Zaczęłam więc je cedzić przez gęste sito. Udało się. Polecam.

W nadchodzącym roku chciałabym się skupić już wyłącznie na wartościowych relacjach, zaś szkodliwe, podcinające skrzydła, ususzyć na strup i pozwolić onemu parchu odpaść z mego tyłka.

Czas, karwia, najwyższy.

* Photo by David Clode on Unsplash


14:50

Piękno, brzydota, uniwersalizm, relatywizm, kult szpachli, umiłowanie naturalności, feministki i kosmity.

Natknęłam się razu pewnego na artykuł o pewnej młodej dziewczynie - blogerce, feministce, która regularne usuwanie owłosienia pod pachami, na nogach i w strefie intymnej uznała za idiotyczny (bo "wbrew naturze"), czasochłonny i uciążliwy zabieg, a co gorsza - skutek opresyjnej względem kobiet kultury patriarchalnej, jeden z  przejawów terroru "urodyzmu" - i postanowiła całkowicie zarzucić depilację. 

Artykuł okraszon był zdjęciami.

I mnóstwem niewybrednych komentarzy.

Wiecie co? Zaczęłam trochę krążyć wokół tego tematu. Przyznam, że nie "siedzę" od strony merytorycznej w temacie feminizmu, ale wydawało mi się, że dzisiejsze feministki na ogół bronią DOWOLNOŚCI w zakresie własnego wyglądu i wyboru ścieżki życiowej... Tępią slut shaming itd. Poszperałam co nieco w internetach - i owszem, NA OGÓŁ tak jest, ale przewija się też bardziej radykalne stanowisko, krzyczące, że jakiekolwiek(!) okołowizualne starania podejmowane przez kobiety są wynikiem patriarchalnego spisku i należy ich stanowczo zaprzestać. Unikać jak ognia makijażu, sukienek, długich włosów, obcasów i koloru różowego... Przecierałam gały ze zdumienia, że można AŻ TAK nienawidzić wszystkiego, co kulturowo kojarzone jest z kobiecością. No właśnie - kulturowo, kojarzone. I żeniby zewsząd atakuje nas wściekła presja na określony wygląd.

Nie da się ukryć, że mamy niekiedy do czynienia z pewnym histerycznym i groteskowym kultem młodego i oderwanego od realiów wyglądu - ale też nie uważam, żeby tej presji podlegały tylko kobiety, bo mężczyźni również są brutalnie wtłaczani w schematy. Zgodzę się, że może to być irytujące, ale... haloo, wakie-wakie, przecież nie ma żadnego przymusu (mówię o polskim tu  teraz) ulegania tej presji...? Może odrobina zaufania do własnego rozumu i nawyk samodzielnego myślenia przyjdzie w sukurs? Wydaje mi się, że człowiek w miarę dojrzewania i rozwoju osobistego przestaje przywiązywać przesadną wagę do swojej (oraz cudzej) powłoki zewnętrznej - przestaje też mieć obsesję na punkcie porówywania się z innymi.

Co nie znaczy, że każdy oświecony musi być obowiązkowo fizycznym abnegatem.

Jeśli kogoś uszczęśliwiają włosy na całym ciele - cóż MNIE to przeszkadza? Dopóki jakaś dziołcha nie wciska mi perfidnie w fizys swojej pachy zdobnej w wonny i uperlony wachlarzyk podczas np. jazdy autobusem bez klimy - to szczerze, mało mnie obchodzą jej decyzje w tym zakresie. Czy znajduję owłosione ciało estetycznie satysfakcjonującym? Nie. Ale to nie ma znaczenia, bo nie żyję na szczęśliwej wysepce pt. JA, tylko w dalece nieheterogenicznym społeczeństwie. Wsiadając do krakowskiego tramwaju nr 22 kierunek Walcownia muszę liczyć się z tym, że w okolicach ulicy Dietla prawdopodobnie dosiądą się niezbyt miło woniejący panowie gustujący ponad miarę wszelaką w pośledniej jakości trunkach... Cóż z tego? Mogą? Mogą. Wybierając transport publiczny muszę się liczyć z jego "urokami". Jasne, że wolałabym, aby wszyscy byli gładcy i powabni, dbali o higienę osobistą i prezentowali wysoki poziom kultury. Jednak mam świadomość, jak bardzo utopijna to wizja.

Tak się złożyło, że z natury(!) jestem dość mocno uwrażliwiona na estetykę wszelaką - przyrody, otoczenia, przedmiotów, dźwięków, słów... a także nolens volens ludzi. Piękno jako fenomen  potrafi mnie totalnie zachwycić, pochłonąć i wprawić mego ducha we wznioślejszy stan niźli modlitwa. Patos bardzo? Trudno. Tak po prostu mam. ĆPIĘ WIDOKI. Jaki wpływ na mój zachwyt mają kanony, schematy..? Na pewno nie żyję w oderwaniu od świata, więc jakieśtam wzorce musiałam zinternalizować, ale mimo wszystko czuję i wiem, że mój zachwyt jest autentyczny i często gęsto podobają mi się obiekty niepopularne. Jesteśmy unikalną wypadkową wewnętrznych i zewnętrznych procesów, które nas kształtują i wypieranie się tego jest równie sensowne jak boksowanie stogu siana... Zresztą - poglądy i preferencje na przestrzeni życia ulegają swoistym fluktuacjom i modyfikacjom. Cały czas ewoluujemy - a przynajmniej, powinniśmy.

Wzrok nie bez powodu jest królem zmysłów, a jak ludź ma wybór, to ZAWSZE wybierze wariant, który postrzega za "korzystniejszy" dla siebie (pod warunkiem, że ów jest dlań dostępny) - wyselekcjonuje z kosza największe, najbardziej jędrne i czerwone jabłko, przedłoży malowane porcelanowe cacko nad wyszczerbiony gliniany kubek, przytulnie urządzony pokoik nad szarą obdrapaną izbę, a wreszcie prędzej wytypuje na żonę - dorodną córę sołtysa z ustami jak pąk piwonii, za którą ugania się (ciekawe czemu? przypadek?) 3/4 wsi, niźli szarą i zgrzebną latorośl kowala... No SORRY, tu nie ma żadnej karkołomnej filozofii, spisku żydomasońskiego ani brutalnego prania mózgu w procesie socjalizacji. Sprawa jest prosta jak budowa cepa. Człek ma ewidentną miętę do wszystkiego, co postrzega jako obiektywnie ładne/przyjemne/atrakcyjne/opłacalne/dobrze rokujące ewolucyjnie. Ma również coś bardziej subiektywnego - gust - ale w przypadku nadobnej córy sołtysa jest dosyć prawdopodobne, że jego gust podzieli jeszcze wiela chłopa... Czy to jest sprawiedliwe? Nie.

Ale JEST. Jest naturalne. Jak pyton pożerający antylopę.

Wkurza mnie zarówno terror wizualnej sztampy, jak i terror pewnej... jak by to ująć... "wyglądowej poprawności politycznej" - nachalne próby relatywizowania piękna za wszelką cenę - no, bo skoro Rubens czcił grube baby z cellulitem (a i figurka Wenus z Willendorfu nie wzięła się znikąd), to znaczy, że piękno jest całkowicie umowne, abstrakcyjne, arbitralne, względne... a zatem - gówno warte i w zasadzie to taki niepoważny, sztuczny, narzucony konstrukt. Stąd już o krok od triumfalnej a przewrotnej konstatacji, że "brzydkie to nowe piękne", hura, wiwat chorobliwa otyłość. Rozumiem tolerancję i szacunek dla wszystkich bez względu na różnice fizyczne, ale... kompletnie nie kupuję słodkopierdzących frazesów typu "wszyscy są piękni". Jakoś dziwnym trafem nikt nie kwestionuje różnic intelektualnych między ludźmi, prawda..?

Podobnie, jak...

Generowane przez bota chaotyczne słowa raczej nie będą perłą literatury. 

Perfumy nie polegają na przypadkowym koktajlu nut - a ich przemyślnej kompozycji. 

Bezładna kakofonia nie pretenduje do szlachetnego miana muzyki.

Niezgrabne arytmiczne ruchy nie mają nic wspólnego z tańcem.

Kupa kamieni ma się nijak do misternych wytworów architektury.

Na tej samej zasadzie - postrzeganiem piękna ludzkiego kieruje osobliwy, w miarę (stety, niestety?) uniwersalny "silniczek", oparty w dużej mierze na HARMONII i proporcjach układu... Regularność, symetria, prawidłowość, planowość - to jest zawsze rdzeń, reszta to już tzw. kwestia gustu, czyli - krzepiąco dla córy kowala - całkiem spora i puchata otoczka dowolności. Czyli, dla każdego coś miłego. Z harmonią się jednak nie dyskutuje, drodzy państwo. Wariacji jest zawsze mnóstwo, można naciągać, naginać, wałkować i szatkować koncepcję piękna - ale wyżej tyłka nie podskoczymy (choć niektórzy bardzo by chyba chcieli). Zmieniają się wzorce, ale szczerze wątpię, żeby np. zgangreniałemu kulasowi kiedykolwiek przypisano wzniosłe walory estetyczne. Chyba, że w ramach fascynacji turpizmem - ale jest to zamierzony zabieg wprowadzenia dysharmonii celem wywołania szoku estetycznego.
Uwielbiam (możliwie dyskretnie - zęby mi miłe) obserwować ludzkie twarze, ich unikalną równowagę - lub właśnie wytropić intrygujący "zgrzyt", przydający facjacie charyzmy... Uwielbiam też podziwiać spójność i oryginalność czyjegoś stylu ubierania się. Jak byłam zakompleksioną gówniarą, czyli caluśki eon temu, starałam się dowartościować skanując innych i typując ich "słabe punkty" - byłam w tym doprawdy świetna. Dziś na szczęście, dorobiwszy się stabilnej samooceny, nie mam potrzeby umniejszać bliźnim, aby urosnąć we własnych oczach. Nie mam też absolutnie żadnego problemu z tym, że ktoś ma coś, o czym ja marzę - wręcz przeciwnie, odczuwam zastrzyk motywacji jeśli np. dostrzegam w kimś spełnienie potencjału, o który sama siebie podejrzewam - albo po prostu szczerze podziwiam z dalsza. Polecam, milej się żyje, nie patrząc wilkiem na innych. Nic mnie chyba bardziej nie mierzi od pospolitej zawiści, resentymentu, bóldupienia i tych wszędobylskich fontann żółci, podkładania świń.

No i te lamenty, że wszęęędzie fotoszop odpowiedzialny za te idealne zblurowane ryje i ciała... Guzik prawda. Codziennie wychodzę z domu i autentycznie widuję MNÓSTWO pięknych i zgrabnych ludzi - ki czort, oni też są wyretuszowani, czy może ten przeklęty fotoszop to trochę już taka histeria i paranoja jak z Iluminatami..? :/ Mało tego - jakoś doprawdy nie widzę tego rzekomego zatrzęsienia wypacykowanych lal. Serio, co najmniej połowa widywanych przeze mnie CODZIENNIE kobiet ma makijaż znikomy bądź zgoła żodyn. Pewnie, że na imprezie w klubie sprawa wygląda nieco inaczej, ale to wielkie larmo, że wszędy retusz i sztuczność, uważam za mocno "na wyrost"...

Żyłka mi niebezpiecznie drga, kiedy jestem świadkiem szczucia w tym temacie jednych kobiet na drugie. I tego kreowania jakiejś "wyższej" kasty np. te "super zajebiście naturalne" (przy czym pojęcie "naturalności" jest w dzisiejszych czasach, hmm, cokolwiek śliskie...) - lub przeciwnie - "super wielce zadbane=odpicowane". Wtf? Dżizas, co komu przeszkadza CUDZY busz w gaciach czy horrendalnie drogie szpile z czerwoną podeszwą?

Poważnie, karwia, nie ma chyba gorszego mentalnego wieśniactwa niż zaglądanie komuś do przysłowiowych majtek, w portfel i do talerza. 

Zauważyłam, że do skrajnych poglądów wyjątkowo chętnie lgną ludzie słabi i zakompleksieni. Kto ma wiotki kręgosłup wewnątrz, potrzebuje sztywnego gorsetu na zewnątrz. O ile rozumiem uzasadnioną krytykę i kontestację "terroru piękna", o tyle egzaltowane zacietrzewienie, zero-jedynkowość myślenia i ślepy fanatyzm godny neofity jakiejś sekty wzbudza we mnie podejrzenie graniczące z pewnością, że mam do czynienia z kimś, kto ma poważny problem - nie ze światem, a z samym sobą. Za fortyfikacjami skostniałych przekonań kryje się często dotkliwie poturbowane ego, przerdzewiałe resentymentem (zgadza się, pasjami wprost uwielbiam to słowo) i wiecznie wojujące z wyimaginowanymi chochołami.

Jestem przeciwna indoktrynowaniu dziewczynek w lalki i różowe falbanki, ale łatwo popaść w kolejną chorą skrajność, wciskając córce na siłę wiertarkę i wóz strażacki, serwując podskórnie przekaz, że dziewczyńskie=gorsze i głupsze. Nie zastępujmy jednego ekstremum kolejnym, równie "mądrym".

Tak samo w dorosłym życiu. Gardzisz szpachlą, to jej nie używaj - as simple as that! Osobiście nie uważam, jakoby makijaż był nieodzownym elementem "zadbania". Naprawdę, da się bez tego żyć. Ale jak ktoś lubi się malować, to czemu nie? Jedynym miejscem, w którym czuję przesyt makijażu i wszelkiej sztucznej pozy, jest instagram i jutub - ale bardziej mnie to nudzi, niż drażni. Myślę, że po każdym zachłyśnięciu się danym zjawiskiem przychodzi faza wyeksploatowania, znużenia i opatrzenia - mocno wykonturowany wielowarstwowy mejkap a'la drag queen nie sprawdza się w codziennym życiu i na dłuższą metę "lżejsza" twarz wygrywa. Ale powtarzam - co kto lubi! To naprawdę jest TYLKO wygląd, więc nie róbmy z tego jakiejś powalonej krucjaty... :/

Kwestia "naturalności" jest bardzo często podnoszona, i bardzo często rozumiana nader nagniotkowo, wyrywkowo i "jak mi wygodnie". Co to w ogóle znaczy, być naturalnym? Człowiek, drodzy państwo, odznacza się tym, iż posiada jedną naturę - NATURĘ DWOISTĄ :) Na jego prymitywną "zwierzęcość" nakłada się bowiem nierozłącznie coś takiego, jak KULTURA. Jesteśmy ucywilizowaną, z mniejszym lub większym sukcesem (w zależności od egzemplum), małpą. Makijaż/ubiór zatem jest analogicznie naturalny/nienaturalny jak każdy inny wynalazek kulturowy. Nie jest ani zły ani dobry, to człowiek nadaje mu znaczenie. Człowiek bowiem specjalizuje się w nadawaniu sensów i znaczeń, bo tak funkcjonuje nasz umysł. Z perspektywy naszej "zwierzęcej" natury zamachem na naturalność jest jakikolwiek postęp cywilizacyjny, rozwój technologii, medycyny, jakakolwiek sztuka etc. Samochody, samoloty, komputery, telefony, drapacze chmur - to wszystko jest tak sakramencko nienaturalne, że głowa mała... Kupa złomu udająca ptaka, gigantyczne szlane fallusy - toć to absurd! Wróćmy do buszu, powłaźmy z powrotem na drzewa. Pieniądze też są nienaturalne i ich wartość jest czysto umowna - wot, blacha i papier... Tępe masy widzą iluzję, a ty, samotny mędrku, prawdę. Więc może zrezygnuj z dorobku współplemieńców po całości i konsekwentnie, zamiast wylewać żale na złą i niedobrą, przegniłą moralnie cywilizację... oczywiście - o ironio - nierzadko ze swojego (zerwanego z drzewa?) ajfonka tudzież maczka... :3 :3

Ehh, żarty żartami, ale jak dla mnie sprawa jest jasna - zostałam rzucona w taką a nie inszą czasoprzestrzeń, gdzie wprawdzie mam jakieś pole manewru jeżeli chodzi o codzienne wybory, ale nie mogę się teleportować do utopijnej krainy zunifikowanych płciowo i wizualnie misiów zgodnie grających w łapki. Elastyczna adaptacja nie musi być równoznaczna z bezrefleksyjnym konformizmem i "zniewoleniem". Można być świadomym - i nadal, mimo wszystko - konsumentem.

Właściwie to nie wiem, dlaczego wlepiłam w tytuł posta kosmitów - oh well, niech już zostaną, bo dobrze się komponują.

***

Na marginesie jeszcze jedno spostrzeżenie - wydaje mi się, że 'boom' na mejkapy graniczące z teatralną charakteryzacją ewidentnie się przejadł i przemija. Rzekłabym, że już można zaobserwować świeżą i kojącą "fazę" na naturalność i zdrowy dystans do "idealnego" dopracowanego wyglądu... Co nie znaczy, że makijaże i "wypracowany look" są złe - po prostu może zostawmy to w gestii zainteresowanej/zainteresowanego i wszyscy na tym skorzystają :)

Inna rzecz, że z wiekiem człowiek sam jakoś tak dryfuje w kierunku luzu, swobody, pogodzenia z samym sobą, mania wywalone na to "co ludzie powiedzą"... :)

11:44

No właśnie, Sabcia, nie szkoda ci życia?

No właśnie, Sabcia, nie szkoda ci życia?
*
Scenka rodzajowa, autentyk:

Domowa popijawka - kilka pracujących w jednej firmie babeczek. Jedna (dajmy na to, Milenka) świeżo rozwiedziona trzydziestka, dziecek brak, druga (powiedzmy, Aurelka) lat 33, ukiszona w kiepskim małżeństwie ("bo dziecko"), trzecia (eee, Sabinka) fest nieszczęśliwie (z przemocą fizyczną i alkopatolą w tle) zamężna Matca Polca po czterdziestce... Pierwsza "swoje przeszła", ale aktualnie raźno bierze życie za rogi, druga jeszcze robi dobrą minę do złej gry, a trzecia regularnie żali się na swojego arcybucowatego małżonka... 

Panie wyszły na balkon na fajeczkę. Posłuchajmyż dialogu:

Sabinka: Milka, ty już długo po rozwodzie?
Milenka: Około 1,5 roku.
Sabinka: Masz kogoś?
Milenka: Na razie nie.
Sabinka (z mieszaniną wyższości i politowania): I co, NIE SZKODA CI ŻYCIA NA BYCIE SAMĄ..?

Aurelka przybiera ten sam "współczujący" wyraz twarzy, co Sabinka. Milenka zalicza totalny zonk poznawczy wywołany ironią sytuacji i nie wie, czy zabić Sabinę śmiechem, czy strzelić jej "blaszkę" przez łeb na złapanie ogara.

Kurtyna opada.

SRSLY, WTF?

Od pewnego czasu stykam się z przedziwnym fenomenem bab, które uporczywie tkwią, męczą się i użerają w związku z jakimś ekstremalnym dupkiem żołędnym - niby wiecznie narzekają i jojcą... a z drugiej strony pławią się w absurdalnym samozadowoleniu. Ba... Puchną z dumy! Zapewne wizualizują już sobie na swej szlachetnie udręczonej skroni złoty wieniec męczeński i chwałę wiekuistą... Bo wprawdzie czasem zbierają po japie, czasem biorą na klatę chlusty pomyj ustnych, zderzają się ze ścianą sfochanej obojętności, ale trwają. Bo choć misiaczek zaliczył trochę skoków w bok, to wszystkiemu winne podłe baby, lubieżne harpie, co go zbałamuciły. Och, jakie to piękne jest, taka płomienna miełość, gdzie ktoś robi sobie z ciebie wycieraczkę do unurzanych w gnoju gumofilców, a nazajutrz przyniesie bombonierkę i uwiędłego goździka - jakie poetyckie, tragiczne, romantyczne, zupełnie jak w filmach! Ach, topos "trudnych relacji"... Przez ciernie do gwiazd! Miełość kicks ass - chwytają za jajca wyświechtane koelizmy pisane helveticą na czarno-białych fotografiach. Ckliwe a rzewne piosnki o łobuzach, co to rzekomo kochajom najbardziej... Czasami też trza zaciskać zęby i trwać w zlodowaciałym stadle "dla dobra dzieci" - fundując im jakże prześwietny wzorzec małżeństwa i rodziny, prawdaż... Bo "co ludzie powiedzą"? Taki był spektakularny ślubik kościelny i weselicho na pięć wsi... Bo - wspólny dom, kredyt, firma. Bo "on jest magnatem karmy dla kotów i wybieram złote klamki za cenę śmierci cywilnej". 

Cóż... wyleczyłam się z misji uszczęśliwiania obcych, dorosłych ludzi na siłę. Każdy może "umoczyć" kopyto w jakimś łajnie. Ale decyzję delikwent(-ka) musi podjąć autonomicznie. Jeśli wybierze ów miełosny wieniec męczeński, to spoko, jest to osobisty wybór, ale niech nie oczekuje za to oklasków, orderów i pomników oraz sławy pośmiertnej. I niech nie syczy zjadliwie, kiedy ktoś inny zrewidował ciulowy dlań stan rzeczy i ułożył sobie sprawy osobiste na nowo. I jest szczęśliwy. Samemu czy z kimś, wszystko jedno. Znam singli z odzysku płci obojga, którzy z ulgą pożegnali psychiczną kulę u nogi i powitali coś tak bezcennego, jak święty spokój, samosterowność i życie w zgodzie ze sobą. Nie ma jednego słusznego przepisu na szczęście (poza doświadczaniem tu i teraz oraz poczuciem własnej mocy sprawczej), a kierowanie się w tej materii cudzymi receptami to droga na skróty do niechybnej porażki...

Disclaimer - żebym była dobrze zrozumiana. Nie jestem tu koryfeuszem ewakuacji tyłka z poważnej relacji przy byle napotkanej po drodze trudności, nie namawiam do pochopnych rozstań ani nic z tych rzeczy! Zmiany i kryzysy są naturalną koleją rzeczy - o ile nie trwają wiecznie i wiodą na jakiś wyższy level. Wiem też, że temat może być równie dobrze rozpatrywany z męskiego punktu widzenia i wówczas delikwent morduje się z przyciężkawym życiowo, tudzież wrednym babonem. Piszę jednak o rzeczach, które z racji doświadczenia są mi nieco bliższe; nie znaczy to, że nie mam świadomości istnienia drugiej strony medalu.

Poruszany przeze mnie wątek dotyczy sterczenia, niczym widły w gnoju, w relacji jednoznacznie toksycznej lub zgoła martwej. W mojej prywatnej ocenie jest to po prostu marnowanie sobie życia (i często dzieciom, dla których później emocjonalne pustkowie lub wieczna szarpanina będzie "normą", jedynym punktem odniesienia) - na własną odpowiedzialność. Wkurza mnie tylko, jak taka umęczona "ciepełkiem rodzinnym" u boku przemocowca zgorzkniała matrona oczekuje od otoczenia nieomal czci, zaś od dzieci żąda wdzięczności za swoje pogrzebane marzenia z młodości, zaczyna też głośno moralizować i potępiać te osoby, które ośmieliły się zmienić swoją beznadziejną sytuację, zawalczyć i jeszcze wygrać kawałek życia. Byłam niestety osobistym świadkiem takiego bóldupienia pewnej starszej pani, która w swojej opinii bohatersko się poświęciła dla dobra rodziny, znosząc latami liczne upokorzenia i "razy" ze strony mężusia - a teraz jest wielce zdziwiona, że dorosłe już dzieci mają problemy natury psychologicznej (DDD) i ani myślą być jej wdzięczne za to wieloletnie cierpiętnictwo w domowym piekiełku - wręcz przeciwnie... A najgorsze szambo frustracji wybiło na widok sąsiadki w porównywalnym wieku, która do dziś prowadza się za ręce ze swoim mężem i szczebioczą jak młode zakochańce... takiego potoku jadu wywołanego cudzym szczęściem nigdy chyba nie słyszałam... :/ Zawiść i resentyment to przykre przypadłości nieszczęśliwych ludzi.

A ja będę się upierać, że każdy jest (przynajmniej w znacznym stopniu) kowalem własnego losu. Tego matrymonialnego też. Jeśli ktoś świadomie decyduje się na dogorywkę w kiepskim towarzystwie - heja banana, krzyż na drogę, tylko niech nie obarcza innych własnym emocjonalnym balastem. Od ciebie, drogie udręczone indywiduum, zależy, czy będziesz trwożliwie truchtać na krótkim łańcuchu, reanimować trupa, żyć w stęchłym mauzoleum, a może zakurwisz triumfalnego dęsa nad mogiłą wyschłego truchła i ruszysz dziarsko dalej.

Wracając do anegdotki ze wstępu. Nie muszę chyba specjalnie pojaśniać, że Milenka niczyjego współczucia nie potrzebuje, paradoksalnie, to ona może współczuć koleżankom, że ich jaja kończą się na skomleniu jak to im źle, a swoją wartość wciąż uzależniają od nabzdyczonego nosiciela portek, w które są wczepione pazurami.

* Photo by Charlein Gracia on Unsplash

11:49

Galopująca mizantropia i inne takie.

Galopująca mizantropia i inne takie.
Hejka.

Ostatnio przechodzę jakieś apogeum galopującej mizantropii, no po prostu mam ludziowstręt jak cholera... ale żeby taki całkiem idiopatyczny, to nie powiem :<
I popadłam w totalne znudzenie internetami, a w szczególności społecznościówką. Wciąż lubię se popatrzeć na wysublimowane estetycznie obrazki i poczytać inspirujące treści, ale zniechęca i przytłacza mnie to całe mooorze szitowia, przez które się trzeba przedzierać. Juciub wysrywa mi co rusz propozycje makijaży "na co dzień", w których czułabym się jak klaun, propozycje filmów jutuberek "urodówek", które ze skóry już po prostu wychodzą, żeby zainteresować publikę... mój osobisty hit - przycinanie sobie włosów na głowie i klejenie ich nad oczami w charakterze brwi(!), albo te wszędobylskie ohydne góry lakieru na pazurach, ambitne "wyzwania" pokroju "pisiont warstw samoopalacza"... eee, jakiś festiwal masowego zdurnienia, czy ki czort? I to robią lasie, których kontent był kiedyś naprawdę całkiem sensowny... A teraz? Stare baby Dorosłe kobiety upychają do miniaturek infantylne kiczowate ikonki, trzaskają (w swoim mniemaniu chyba słitaśne?) minki jak z jakiejś żenującej pantomimy dla niedorozwiniętych umysłowo... :/ 

Nie, nie, nie.

Wybaczcie mi tę fazę na bycie takim rozjuszonym negiem - to przejściowe, wooot... taki tam kryzysik przed kolejnym skokiem rozwojowym, fin de siecle, czy cuś... na szczęście jestem na tyle cywilizowana, że nie piszę nigdzie hejterskich komciów - ale com se poansubowała, to moje... :) A tera jeszcze mam potrzebę se ulać na blogassku, bo blogassek to także namiastkowa forma kozetki...

Czuję obecnie uogólnioną, przemożną potrzebę redukowania, oczyszczania i upraszczania. Rzeczy, ludzi, bodźców. Moja szafa drastycznie schudła - a ja paradoksalnie nagle "mam co na garba wciągnąć". Moje estetyczne sympatie zdecydowanie odpływają od udziwnień i "nabżdżenia wszystkiego na bogato" i dryfują w kierunku surowej ascezy kolorystycznej, klasyki, jakości, prostoty, ponadczasowości - ale niekoniecznie spospolicenia - chyba wręcz przeciwnie, bo szykowna prostota niesamowicie koi oczy na tle nawału pstrej, modnej, taniej sezonowej tandety. Wreszcie pojęłam, że to ubiór ma być subtelnym dopełnieniem dla mnie, a nie mnie przytłaczać - paradoksalnie w oszczędnych rozwiązaniach stylówkowych czuję się dobrze "wyeksponowana" jako JA; coraz mniej we mnie imperatywu substytuowania sobie "charyzmy" przekombinowanymi ałtfitami i toną dodatków. Im mniej mam czasu, tym bardziej go sobie cenię i żal mi go tracić na:

- konsumowanie pokładów kałtentu z mediów wszelkiej maści (celebrycki lajf, szybka moda, ploty, sensacje, wiadra pomyj, wojenki i pyskówy od polityki po wybory żywieniowe)
- jałowe lub zgoła szkodliwe relacje, oparte wyłącznie na jednostronnych staraniach i wiecznych ustępstwach
- psującą krew, frustrującą robotę
- niezadowalające estetycznie otoczenie
- "perfumy" - a raczej pachniuchy za dwie dychi, obowiązkowo z nutą kociej kuwety (sorry, nie jestem snobką, ale musiałby mi naprawdę kolosalny mamut nastąpić na narząd powonienia, abym nie wyczuła różnicy pomiędzy bazarowym psikadłem a markowymi perfumami)
- gromadzenie klamotów, o które potem się potykam i mam wincyj do sprzątania
- noszenie "po domu" starych skulkowanych łachów
- trzymanie pięknych ubrań i przedmiotów na "specjalne okazje" (ciekawe jakie, własny pogrzeb i stypę..?)
- odkładanie marzeń i planów na "kiedyś"
- pielęgnowanie Wewnętrznej Dziadówki (stanowczo uważam, że "chytry dwa razy traci" i "co tanie, to drogie" - tak strasznie żal ściska dupkę, żeby jednorazowo zainwestować grubszy hajs w porządne buty na kilka sezonów, pięknie odszyty płaszcz, torebkę lub dobre serum do twarzy, ale za to ochoczo szastamy groszem na kolejne bzdury - trzeci rozświetlacz, piąte szamponidło, dziesiątą odżywkę do włosów, kolejny peeling na promce w ross, wór "całkiem niezłych, za tę cenę" łachów z lumpa, okazyjne chińskie sandałki z plastiku etc.) 

Chaos na zewnątrz lubi się podstępnie wkradać do umysłu, niestety... Na mnie takie kiepskie feng shui działa z mocą wołu - nic mi się nie chce, nie potrafię zebrać myśli ani wykrzesać z mózgownicy jakiejkolwiek kreatywnej iskierki... Jestem rozdrażniona i zmęczona. Regularne oczyszczanie przestrzeni jest niesamowicie terapeutyczne, jednak trudno uporządkować swoje życie "z wtorku na środę", dlatego u mnie ten proces zachodzi w "rzutach", przypomina torsje przy zatruciu - i właśnie na uczucie strucia polecam solidną serię chlustającycyh womitów :)

Pozdro szejset, odezwę się wkrótce!



Toyad & Weltszmerc.

...ale moje brwi nigdy nie będą minimalistyczne :P










Copyright © 2016 teo.nana.kat , Blogger