Pokazywanie postów oznaczonych etykietą miejsca. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą miejsca. Pokaż wszystkie posty

17:38

Sentymentalny trip sierpniowy, a zaduma wanitatywna z okazji, że jesień dyszy w kyrk.

Sentymentalny trip sierpniowy, a zaduma wanitatywna z okazji, że jesień dyszy w kyrk.
W połowie sierpnia miałam okazję wybrać się z gębą po kweście w rodzinne strony... mojej rodziny ;) Przy okazji zahaczylim o zabytkowy, urokliwy i baaardzo stary (z ok. 1500 roku) kościejek drewniany w Binarowej (powiat gorlicki, 4 km od Biecza). Nie mam ambicji przytaczać tu jego historii ani mądrować się z dziedziny sztuki sakralnej, albowiem codziennie można nieodpłatnie to miejsce zwiedzać, a pani przewodniczka szczegółowo wszystko tłumaczy. Naprawdę warto. Chodzi mi jednak o podzielenie się ogólnym wrażeniem i refleksją.

Mam słabość do miejsc, przez które - jak by to szumnie nie brzmiało - "przemawiają wieki". Duch tamtych czasów. A w tym miejscu bardzo intensywnie go czuć. Pomijam już stęchły muzealny smrodek. Ołtarz, figurki i obrazy też mnie średnio fascynują. Ale polichromie... a raczej ich tematyka... WOW. Cóż za klimat! Wszystko tam oscyluje wokół eschatologii... No po prostu nie sposób oprzeć się wrażeniu, że czołowymi ówczesnymi toposami były... śmierć, grzech, marność kondycji człowieczej. Wszędy na ścianach malowidła przedstawiające smętny los grzeszników na sądzie ostatecznym, diablęta perwersyjnie torturujące niegodziwców, siedem grzechów głównych upersonifikowanych pod stopami aniołów (bodajże to byli anieli), ladacznica w sukience lubieżnie odsłaniającej... kostkę, wizerunek kostuchy z ostrzem kosy namalowanym dokładnie na wysokości szyj wiernych (!), spersonifikowana śmierć dybiąca na życie niczego nie świadomego kupca dobijającego targu w karczmie... W sensie, że memento mori i nie znasz dnia. Ani godziny. A tak w ogóle to wszystko vanitas.

Dobry był jeszcze specjalny konfesjonalik do spowiedzi... yyy... rodzinnych. Tak. Kolektywne spowiadanie danej familii. Czo jakoweś tajemnice..?? :) I odprawianie pokuty pod surowym okiem spowiednika. 

W kościele panuje wilgotny chłodek i półmrok sprzyjający melancholijnej kontemplacji ludzkiego losu... :) Robienie zdjęć z fleszem jest zabronione, więc zrobiłam telefonem kilka poglądowych foci...
Zapewniam, że nie oddają nawet namiastki tamtejszej atmosfery. Ale patrzcież na te biesy..!






Liczyłam na to, że uda mi się jeszcze obfocić zapamiętane z dzieciństwa, obrosłe pnączem i legendami miejsce pochówku ofiar epidemii cholery w l. 1847-48 (Szerzyny Podlesie), potocznie zwane Czarnym Krzyżem. Czarny Krzyż, który zapamiętałam stał w leśnej gęstwinie i rzeczywiście straszył. Był stary, drewniany, zmurszały i smętnie zwieszały się z niego jakieś wątłe rośliny... wyrastał znienacka przed oczami zbłąkanego wędrowca z mrocznej leśnej gęstwy, spomiędzy pajęczyn i bluszczu... nie wiem, na ile to dziecięca wyobraźnia a na ile faktyczne wspomnienie, w każdym razie - moje rozczarowanie było ogromne, gdy odkryłam, że w miejscu starego postawiono nowy, mały betonowy krzyż z oficjalną tabliczką, wybrzuszenie terenu sugerujące zbiorową mogiłę elegancko wydzielono słupkami, i... jakoś tak... to już nie jest TO :) Jako bachorzęta trwożliwie słuchaliśmy lokalnych legend i później z ciarami na grzbietach lokalizowaliśmy w trakcie długich spacerów to "przeklęte" miejsce w lesie :)

Przy okazji familijnej wyprawy pozachwycałam się tym, że żmija podczas spaceru po łące spod nóg czmycha, poubolewałam nad nieogarnionym chamstwem ludzkim objawiającym się w zanieczyszczonym śmieciami i zmętniałym potoku, w którym dawno temu brodziłam z kuzynką i zbierałyśmy w przejrzystej wodzie "kacze mydła", a srebrne rybki śmigały nam pod nogami. Ehh. Cóż, na starość człowiek robi się sentymentalny... :) Wybaczcież.

I do następnego. :)

* Zaduma wanitatywna w toyadzim wykonie:

20:24

Zamek w Łańcucie.

Zamek w Łańcucie.
W zeszłą niedzielę pojechalim rodzinnie pohasać wkoło owego nobliwego siedemnastowiecznego budyneczku. Jest zacny park, alejki, zieleń oraz okoliczności przyrody, no i różne tam takie. Miejscówa do porzygu eksploatowana na potrzeby sesji ślubnych plenerowych, ale i trudno się dziwić, bo malownicza jest w rzeczy samej... 







Rybki bioro.



Oczko wodne i nenufary i wysepka i różne takie.


Jesień.




Eee... Matka Boska Drapieżna..?? Miały być chyba promyczki, a wyszło ździebkę straszno.



Wybaczcie mą słabość do focenia trucheł... ale ta urocza rozciapkana ptaszyna musiała dać dyla z Oranżerii, nie mogłam przejść obojętnie i nie utrwalić.


Foty zmachane kanapkom, czyli mojem telefonem. Na skutek kompresji wsiorbało jakość... :/

21:20

Zwiady i zwidy różne, okoliczne i okolicznościowe.

Zwiady i zwidy różne, okoliczne i okolicznościowe.
W niedzielę bylim, jak za dawnych dobrych czasów, familią w Przylasku tak zwanym, w Studziance. Taka miejscówa dla tubylców, źródełko w lesie, słynące smaczną, krystalicznie czystą wodą o, rzekomo, dobroczynnych właściwościach. Jako małe dziecko często tam bywałam. Pamiętam jeszcze staaarą kapliczkę murowaną... Teraz jest nowa, drewniana, stawiana przez górali. Ale tamta murowana miała taki niesamowity klimat... Wewnątrz jakieś kiczowato-prymitywne malowidła ścienne, wszędzie łącznie z sufitem, feeria barw, kojarzę jakieś żywioły wody i ognia, błękit i ognistą czerwień, anioły, chmury i różne takie. Eschatologiczne klimaty w ludowym wydaniu, czyli mniam. No i ten półmrok, wątłe światło świec, i balsamiczna woń mnóstwa kwiatów. Budziło to we mnie wtedy zbożny trwożny naiwny podziw oraz respekt. Po latach chciałam odwiedzić to specyficzne miejsce, i z niemałym rozczarowaniem odnotowałam obecność nowoczesnego budyneczku w miejsce owej uroczej dziwacznej kolorowej kapliczki... :/ Ze starej został bodaj tylko obraz. Szkoda.

Woda natomiast tak samo dobra :)

I paprocie... Dużo paproci. Uwielbiam paprocie, nie wiem czemu! 
















Mnij wincyj takie filtery nakłada toyadzi musk via zewrok na rijaliti...a Toyad na foto via Picsart:


Ach, lowciam lowciam paprotki <3

12:01

What's in my bag? Hooyozol spray.

What's in my bag? Hooyozol spray.
"Uwielbiam" ludzi, którzy deklarują bycie wieeelkim pedantem oraz miłośnikiem czystości i porządku, i owszem, z wierzchu oraz pośrodku - pięknie wymiecione, obrusik, serweteczka, tralala, niby że cacy i zajebiście jest. I oczywiście wielka werbalna nienawiść do "bałaganiarzy"... Ale co kukniesz u owych nadętych pseudopedancików po zacienionych kątach, tam straszy wielomiesięczny syf oraz gnój, który lada moment dostanie nóżek i sam się wyprowadzi do śmietnika. Lol. 

Najgorsze, że ów fenomen się często przekłada na postawę ogólnożyciową i obyczaje. Dulszczyzna. Panna młoda w śnieżnobiałej sukni i perłach na szyi, a pod kiecą ofajdane majciory... 

Już wolę być uczciwym bałaganiarzem... Choć obecnie nauczyłam się cenić ład i dbam o niego, może bez fobii o białą rękawiczkę z pojedynczym paprochem, ale jest okej. Przyjemniej i zdrowiej się żyje w estetycznie ogarniętej przestrzeni, as simple as that. To bardziej kwestia świadomości chyba.

Moim ulubionym, wręcz terapeutycznym, aspektem pilnowania domowego feng shui jest... wychrzanianie (utylizacja) na bieżąco rzeczy, które są mi zbędne. Zaleganie duperszwanców, przydasiów, durnostojek i innych łapaczy kurzu, trzymanie latami góry przyciasnych fatałaszków w próżnej nadziei, że zad trzydziesto-niespełna-letni jeszcze szczęśliwie powróci do licealnego rozmiaru xs... - szalenie to frustrujące i spowalnia zdrowy życiowy metabolizm. Niektórych jara wernisaż z pierdyliona szamponideł i żeli pod prysznic wokół wanny, cóż, współczuję horyzontów... łazienkowych ofkoz... Do tego samego wora wrzucam kolekcjonowanie "duszków statystów" na F'zbuczku. Serio, nie potrzebuję mieć w znajomych jakiejś Ziuty, z której koleżanką kuzynki chodziłam do równoległej klasy we wczesnej podstawówce. 

Tu chodzi o cykliczne robienie miejsca na nowe i lepsze. Nie postuluję wywalania wszystkiego jak leci! Jeżeli coś jest Piękne/Pożyteczne/Pamiątkowe, to rzecz jasna, zostawiamy. :) 

Ale kluczem jest dokonywanie regularnej, uczciwej selekcji. We wszystkim. 

***

Haha, odkopałam przy okazji swoje milusie "pamiętniczki" z wczesnej nastoletniości... ach, ten weltszmerc i bunt pryszczaty, kulawe mroczne wierszydła, no i wogle cóż za klimat, a ile beki - bezcenne! :P

***

Jakieś foćki, coby okrasić suche pościwo.

Straszydle... StraszydLove - straszydlańskie sielskie okolice miałam okazję ostatnio chłonąć w zachwycie, a wracając, upamiętniłam sobie przepiękne niebo i klimatyczny kościółek:



No i moja fizys aktualna, jakże promienna, nieprawdaż:


13:39

Świat psieje.

Świat psieje.
Tytuł to epicka kwestia ze spektaklu "Kolega Mela Gibsona", na którym wczoraj byłam. :) Polecam, dobra karykatura człowieka o groteskowo rozdętym Ego, niejakiego Feliksa Rzepki, głodnego światowego poklasku aktorzyny, z aspiracjami i roszczeniami jak klasyczny kolos na glinianych nogach, osobliwie filtrującego i czynnie reinterpretującego informacje zwrotne na temat własnej osoby i "talentu"... Pantomima na kiblu, przy wtórze patetycznej muzyki, mistrzostwo. 

***

Mam trudności w swobodnym dostępie do internetów z racji bycia w "delegacji", z gębą po kweście u rodziny, Kraków - Rzeszów, Rzeszów - Kraków, i nazad do Wawy. Ale jeszcze ze dwa tygodnie wywczasu...

Garść fot zapodaję.

Wawa, gudbaj.


W Krakowie wiosennie:




Dorwałam wreszcie swoje pierwsze perfumy Tesori d'Oriente, póki co Hammam, ale ślinię się jeszcze na inne, bo lofciam łorientalne aromaty...



W pokoju swej górnej i durnej młodości zorganizowałam sobie biżuteryjny ołtarzyk skromny, z jakiegoś starego korzenia. To, co wisi, to zaledwie promil mojej kolekcji obwieszadeł.


Aha, no i ostatnio złapałam fazę na lekki makijaż z mocnym akcentem na usta. Lubię, jak są umalowane. Dorwałam w Golden Rose pomadkę Velvet Matte, cena 11 zł, kolor 06, jaskrawa klasyczna żywa czerwień odrobinę wpadająca w koral. Super, trwała i nie migruje na zęby, tylko trzeba pamiętać o uprzednim porządnym nawilżeniu war, bo wyschną na wiór.




Chyba sobie podokupuję jeszcze inne kolory, bo kilka mi się podobało. Mhm.

Copyright © 2016 teo.nana.kat , Blogger