Pokazywanie postów oznaczonych etykietą inspiracje. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą inspiracje. Pokaż wszystkie posty

12:44

Stan pomroczny jasny.

Stan pomroczny jasny.
Hejka.

Jesień czułam w starych kościach już w sierpniu. I ani się człowiek obejrzał, kobyłka u płota.

Budzik dzwoni o 7, za oknem dżdżyste i wietrzne szarości. Kaloryfery grzeją dopiero od paru dni, wcześniej trzeba było wiela potęgi woli, aby wywlec przyjemnie wygrzany pod kołdrą zewłok na iście krypciane chłody, brrr...

Jestem stworzeniem bardzo światłolubnym i taka ponura aura wpływa na mnie przybijająco. ALE. Najlepiej w takiej sytuacji włączyć se autopilota i skupić się na aktywnościach do bólu pragmatycznych - np. jak łapią mnie egzystencjalne smuty to w ramach doraźnej samopomocy chwytam za szczotę i dawaj wannę szorować, tudzież kibelek. Ogólnie grafik "prewencyjnie" powinien być przyzwoicie "nabity", aby nie mieć czasu na dokarmianie sezonowego weltszmercu. Jak człek się zabierze za coś pożytecznego z rana, to później już godziwy poziom satysfakcji chroni przed nagłym zjazdem w otchłań ponurych refleksji - i można nawet bez obaw posłuchać mrocznej a emocjonalnej nuty...

A propos, ostatnio odkryłam na yt kanał pewnego pana, który tworzy właśnie coś w tych klimatach. Jak zapewne wiecie (lub nie wiecie) za młodu Toyad był mooocno zajawiony mroknesem wszelakim, wiedźmami, elfami, wampirami etc. :) Dalej lubię. Jeśli komuś taka konwencja równie bliska, to polecam:








Zostawiam Was tymczasem, ale wkrótce się odezwę... :)

22:21

Wiktoriańskie fascynacje i fiksacje Toyada. No kto by się tego spodziewał :)

Wiktoriańskie fascynacje i fiksacje Toyada. No kto by się tego spodziewał :)
Od wielu, wielu lat, czuję jakąś wybitną "miętę" do "klimatów" dziewiętnastowiecznych, wiktoriańskich, w zakresie literatury, architektury, ubiorów, fotografii, etc. Artefakty estetyki tamtego okresu mnie po prostu każdorazowo rzucają na kolana, zwłaszcza w zestawieniu z dzisiejszym wszędobylskim paradygmatem "iścia" na łatwiznę - byle jak najszybciej, dużo i tanio...

Marzy mi się kiedyś trip na południe JuEsEndEj - Savannah ("Północ w ogrodzie dobra i zła" - film - polecam wszystkiemi członki!), Atlanta, Gettysburg, Nowy Orlean, Charleston i co tam jeszcze. Ówczesne domy ocalałe z wojny secesyjnej, plantacje, posiadłości, miejsca. Południe jest totalnie fascynujące... konglomerat historycznej niesprawiedliwości, przemocy, i z drugiej strony jakiejś takiej aury tajemniczości, nawet niewinnej sielskości, sama nie wiem. Na Południu jest też stosunkowo wiele zjawisk paranormalnych, nawiedzonych lokacji itd.

(Angielskie mieściny z zabytkowymi domami, kościółkami etc. też są w planie moich przyszłych włajaży, w szczególności sentymentalna pielgrzymka do Haworth!)

Tak czy inaczej! Co mnie tak inspiruje w tych klimatach..? Cóż, relatywnie stara już jestem, i im dalej posuwam się w latach, tym bardziej tęsknię za czymś, co było apoteozą piękna, majestatycznego rozmachu, co było obliczone na swoistą wiecznotrwałość. Ludzi nie zrażała perspektywa misternej, żmudnej dłubaniny, gdyż efekt końcowy przeważnie wart był zachodu. We współczesnych rzeczach materialnych (i nie tylko...) najbardziej wkurza mnie ich nietrwałość, prostactwo formy i lichota wykonania. Wszędzie obrzydliwa obfitość wszystkiego, a przyzwoitej jakości ze świecą szukać... Niedawno wygrzebałam ze strychu ponad trzydziestoletnią, skórzaną listonoszkę mojej mamy - poza drobniutkimi otarciami, wygląda idealnie! Wewnątrz porządna mocna podszewka, mnóstwo praktycznych przegródek (nie cierpię torebek w postaci jednego przepastnego wora z mini kieszonką na telefon). Wyobrażacie sobie, żeby którekolwiek sieciówkowe, niewarte swej ceny badziewie przetrwało w stanie nieomal idealnym choćby sezon przy codziennej eksploatacji? Noł faken łej. I sooorryyy, ale torebczak to taki mój swoisty mikrokosmos oraz drugi dom, i przeżywszy frustrację po serii nieudanych torebek wiem, że wolę wydać np. raz 500 zł i mieć coś konkretnego na lata, niż 5 razy po 100 i wszystko zbiorczo wywalić do kontenera po roku. To taka dygresyjka.

Architektura. 

Łypnijmyż no choćby ślipiem na poniższy tumblr:

victorianhouses.tumblr.com

A jak nie chceta, to i tak wam wlepia:












 
Potrafię takowe scrollować z bezwładną żuchwą godzinami... Faktem jest, że domostwa tego typu często wzbudzają rzygawicze czknięcia u miłośników modnego aktualnie "szpitalnego" minimalizmu (biel, szkło, stal, pusta przestrzeń, ascetyczne wzornictwo)... ;) Owszem, sama nie jestem przekonana, czy aby na pewno chciałabym dzisiaj mieszkać w takiej eklektyczno - wybujało - monumentalno - spektakularno - nadziubdzianej hacjendzie, ale to głównie ze względów pragmatycznych - bez pomocy służby nie dźwignęłabym utrzymania takowej w ładzie i czystości. Zresztą, nie wszystkie wiktoriańskie haviry były aż tak odpindrzone, część była jednak bardziej wizualnie stonowana. Ale co by nie gadać, że przeżytek, że zbytek, że nowobogacki kiczowaty przepych tudzież blichtr (ale przynajmniej "odjebany perfekcyjnie" - w przeciwieństwie do obecnych koszmarków...) - to budownictwo miało o całe niebo wincyj stajla i KLIMATU, niż, przykładowo, przeszklone wielkomiejskie fallusy. Albo siermiężne kwadratury burego betonu.
 
Fotografie. Cóż... dzisiejsze samojebki mają swój krotochwilny urok, nie powiem. Szczęśliwie mało kto materializuje je dla potomności na papierze... :) Ale ostatnio pół dnia spędziłam z rozdziawioną z zachwytu gębą nad portretami autorstwa Julii Margaret Cameron. Ta dostojna matrona, żona przy dobrze sytuowanym mężu, "zajawiła się" fotografią w wieku "pod pięćdziesiątkę", no i spójrzta - moim skromnym zdaniem, JEST MOC. Co zabawne, niejeden ówczesny nadęty Mr Knowitall protekcjonalnie wytykał Julii jej rzekome beztalencie i "słabującą" technikę - cóż, ludzka nikczemność, złośliwość i skłonność do zawiści jest stara jak sama ludzkość; dobrze, że Julia nie słuchała ujadzaczy i robiła swoje. Paczta:











Nie wiem, jak dla Was, ale dla mnie te portrety są po prostu... NIESAMOWITE. Oczy portretowanych, ich wyraz, czy nawet....eee... dusza nieśmiertelna?:P - są uchwycone w przyprawiający o ciarki na grzbiecie sposób... I ta subtelność, jakaś oniryczność, lekkość. No po prostu magia. Druga zabawna rzecz, to fakt, iż - mimo dzisiejszej nieomal omnipotentnej techniki fotograficznej (wyśrubowany sprzęcior, postprodukcja, supermoce z fotoszopa) - mało komu udaje się choć ZBLIŻYĆ do klimatu pani Cameron, a uwierzcie, że wielu próbuje ją naśladować... Efekty uderzają zbytnią dosłownością, gryzącą w oczy ostrością, niecierpliwością w oczach modela. Swoją drogą, ciekawam, jak Julia wydobywała z dziecięcych twarzyczek ten przejmujący, tragicznie "dorosły" i refleksyjny wyraz... Biorąc pod uwagę długi czas naświetlania... Może dzieci były wtedy jakieś inne, ja nie wiem. W każdym razie, szacun i wszelkie wyrazy czołobitnego uznania z toyadziej strony.

Moda. Kurczę... No mam nieodparte wrażenie, że niezależnie od majątku i wieku, panie wyglądały jednak o wiele bardziej elegancko i korzystnie w tych wysokich upięciach włosów i sylwetkach komplementowanych przez długie spódnice i gorsety, niż ogół dzisiejszych dzierlatek i matron. Tjaa, sama noszę na ogół portki, tiszerciwa i trampki, ale cichaczem marzą mi się piękne sukienuchy z materiałów typu batyst czy muślin i gazylion haleczek pod kiecą; ponadto niezależnie od posiadanej figury wymodelowana w klepsydrę sylwetka ZAWSZE prezentuje się pięknie. Damesy z dziewiętnastowiecznych fotogramów pewnie przewracają się w mogiłach na widok dzisiejszych nastolatek w opiętych do niemożliwości biodrówkach prezentujących w przykucu "dekolt hydraulika"... yyy plus oczywiście czerwone koronkowe stringi z poliestru, coby beło SEKSI. Brrrr. Podoba mi się też idea "sprawiania sobie garderoby" co kilka sezonów, na wymiar, wedle spersonalizowanych preferencji. Wszystko spójne, przemyślane, żadnych przypadkowych szmatek, dobrze zainwestowane hajsy. Jeszcze kwiaty, prawdziwa(!) biżuteria na ozdobę! Ha, do tego "otwarte karty" w zakresie fizjonomii - praktycznie brak tapeciarstwa, oszczędny makijaż... wot, zazwyczaj odrobina barwiczki na puce. Ewentualnie przyciemnianie brwi i rzęs.

Podsumowując - taaak, jestem stara i hołduję mitom o Złotego Wieku :D A tak serio, to wcale nie. Nie chciałabym żyć onegdaj, mimo wszystko; współczesne czasy pozwalają mi na przeszczepienie fajnych elementów tamtych czasów do swojego życia, np. mogę sobie sprawić taką suknię (rekonstruowaną), mogę pojechać w podróż i uradować gały spacerem po Savannah, mogę zajeżdżać w tę i we wtę "Przeminęło z wiatrem" lub "Wichrowe Wzgórza", mogę inspirować się wiktoriańskim stylem przy urządzaniu mieszkania, ustrzelić jakieś stare klimatyczne bibeloty na pchlim targu etc. Przy okazji jednak jestem doskonale świadoma walorów życia tu i teraz, głównym w nich jest właśnie... yyy świadomość i mnogość  opcji do wyboru; czynię też dzięki za obecny poziom higieny i wiedzy medycznej (polecam przeczytać "Stulecie chirurgów", momentami horror).

12:12

Hair inspo - lob/blunt bob :)

Hair inspo - lob/blunt bob :)
Ostatnio łaziła za mną maniacko taka fryzura. Zdecydowane cięcie, ale jakże kobieco! :)
...a że radykalne cięcia i zmiany służą mi ostatnio w życiu... postanowiłam pójść za ciosem. Efekt mnie zachwycił - moje włosy są wreszcie równej długości, naturalne, zdrowe i lśniące. Foty później, na razie inspiracje:

11:25

Toyad's Dreamcloset. Boho zajawki na sezon niemile piżdżący :)

Toyad's Dreamcloset. Boho zajawki na sezon niemile piżdżący :)
Wbiłam do Res z cichą nadzieją lumpeksowego podboju - wczoraj odbierałam kosmetyki z Cocolity i potem miałam jeszcze parę spraw na mieście, toteż wdepłam akurat na Niu Arajwal do lumpa w dawnym Domarze. Babsztyli chmara, czas mnie gonił, ale zdołałam ucapić... bezrękawnik z popielatego yeti o kroju ramoneski, nosz cudo, właśnie się moczy w pachnącym płynie, mrał. No i jeszcze maxi spódnicę w etnicznych wzorach. gdyż ponieważ również żywię sentyment do takowych. Jak skompletuję cały połów (zgadza się, jeszcze nie sfinalizowałam misji), zapodam dokumentację nowych ajtemsów. Tymczasem...

...pracuję nad swoimi jaranko-tablicami z różnych dziedzin lajfu, no i chciałam scalić w sensowny kolektyw wyszperane w internetach foty kompatybilne z moją wizją jesienno-zimowej konfekcji idealnej. Toyadziej, ofkors. Tylko, że świat żeniby cywilizowany przez fall/winter fashion rozumie zazwyczaj to, co w Polszy nadało by się co najwyżej na późną wiosnę... :/ No ale. Prawda jest taka, że w zimie  i tak niewiele nacudujesz z codziennymi outfitami, mus posiadać porządnie ocieploną okryjbidę i bucisze, do tego czapu, szaliku, rękawicu i wio. Można niby poszaleć z kolorami czy wzorami dodatków, ale mało kto się na to porywa, bo jednak w naszych rodzimych saganach i sakwach króluje pragmatyzm. Przez co ulice w czasie smętnych jesienno-zimowych dni są tym bardziej smętne, bo jedna bura postać łudząco podobna do drugiej. Czerń, granat i szarości. Czasami zdarzy się paradny karmin. 

Nie musi być od razu oczojebnie! Wystarczy jeden ciekawy motyw, fason, faktura, wzór, ozdobny duperszwanc, dyndałek, cosik. No, ale jednak kolorów też nie warto ignorować - mocarne są, zaiste. 

Ok, do rzeczy. Co mnie jara na chwilę obecną?

Wszelkie balbińsko miziaste futrzaki. Jak Wielki Ptak z ulicy Sezamkowej. Yeti. Nie jestem przekonana, czy na poniższych fotach są same faux fur, a wręcz jestem przekonana, że nie... no i właśnie... Ja bym, owszem, miała psychiczne opory przed wdzianiem prawdziwego futra. Z drugiej strony... przecież preferuję skórzane buty i torebki - i nie chodzi o fanaberię, ale o prozaiczną sprawę jakości. Posiadam kilka par butów, które pamiętają końcówkę mojej szkoły podstawowej (glany, workery, adiki, sketchersy) i choć zajeżdżałam je tyle lat, wciąż z powodzeniem nadają się do użytku. W glanach zlazłam Tatry, Bieszczady, potykałam się o krawężniki, i poza subtelnymi odrapaniami do zapastowania - są absolutnie idealne. Natomiast obuwie ze skóry ekologicznej ZAWSZE kwalifikowało się do wywalenia po jednym sezonie, a niekiedy i tegoż nie przetrwało... :/ Z kolei przy futrzakach sztucznych element trwałości/jakości jakby nie stanowi takiego kluczowego zagadnienia. Dla mnie przynajmniej... Poliester z powodzeniem zastępuje mi norki czy lisa. Co o tym myślita?? Tak czy siak, wizualny efekt, stety niestety, do mnie przemawia.











Przemawiają do mnie też wszystkie malownicze dodatki, elementy dziergane, pstrokate, wyszywanki itd. Spódnice maxi! Loff!




















Tja. Takżetego. 

Kuszą mnie martensy w jakimś widocznym z kilometra kolorze (hmm, magenta? turkus?), no i koniecznie jakieś odjechane nakrycie głowy muszę skombinować. Ach, no i KIEDYŚ masthewem będzie najbardziej wielka i pstra toreb z Bright Boho... :))) I będę śmigać, a jesienno-zimowa deprecha może mnie pocałować w zad.
Copyright © 2016 teo.nana.kat , Blogger