13:30

Co się dzieje temu Toyadu? De profundis, czy jakoś tak.

Co się dzieje temu Toyadu? De profundis, czy jakoś tak.

Co się dzieje temu Toyadu..?

Nikt nie pytał, ale i tak Wam powiem... 🙃




*

Ostatnimi czasy moje życie jest gładkie na powierzchni, niby żadnych spektakularnych fal wznoszących ni opadających, ale nie dajmy się zwieść temu pozoru. Albowiem pod tą szklistą taflą dzieją się takie rzeczy i buzują takie prądy, że łojezu. Łolaboga. Łooo.

Powiem jedno - to nie jest kit z tą Indywiduacją u Junga. Oj nie jest... Powszechnie mówi się o "kryzysie wieku średniego" i pojmuje go przaśnie a nagniotkowo, ot, głowa siwieje dupa szaleje. Możliw, że u części osób właśnie tak się to objawia, ale jest to bardziej tchórzliwa ucieczka od Nigredo, niźli "kryzys", aka moment z potężnym potencjałem wzrostu. Skok w nadświetlną do drugiej, zajebistej, własnej, świadomie własnej przygody zwanej żyćkiem.

Ale pierwej... zamiast spierdalać przed dyszącą w kyrk eschatologiczną trwogą połowy żywota, musisz się zatrzymać i spojrzeć w otchłań, a ona w ciebie. To trwa chwilę, którą odczuwasz jak wieczność. Wszystko się dookoła zaczyna sypać, nic nie ma znaczenia. Patrzysz na to, czym "żyją" inni ludzie, jak przez grubą kuloodporną i wygłuszającą szybę. Polityka... Gierki cynicznych starców na zejściu ze sceny. Konsumpcjonizm jako proteza tożsamości i lepszego Ja. Pogoń za wieczną młodością, za insygniami "statusu", wieczny haj wiecznego delulu, jakieś płoche romanse i gonienie króliczka, jakieś internetowe trybalizmy, otumanianie się kolejnymi objawionymi spiardolinami kołczów z Bali... Ciężkie powieki, ciężki sen. A komu dzwoni budzik?

Myślę, że wielu.

Wąpierz też długo nie mógł skumać, co się z nim dzieje. Że burnout? Depresja? Może niedobory piergwiastkuff? Po prawdzie wszystkiego po trochu, ale wspólny mianownik był jednak inny.

Nigredo.

Jak każdy szaman musisz znijść na samo dno, przeżyć swoje symbolicznie unieżywienie, po czym dokonać alchemicznej transmutacji swojego Ja. Stare kości rozsypują się w żałosne gruzy, ale z tej marnej burej mazi w magicznym tyglu przemian powstaje nowy, zajebisty, niezłomny tytanowy szkielet, także ten moralny :) I mean, hopefully...

To, co piszę o tym tracącym znaczenie doczesnym szicie to oczywiście wyraz mojej ponurej perspektywy z niskiego kręgu Inferno-Nigredo. Ale spokojnie, Ciemna Noc nie skutkuje przemianą w wyższościowego uduchowionego kutasa z wielkim Ego w permanentnym wzwodzie, to tylko taka faza ;) Jak pokonam wszystkie stopnie i wylezę na powierzchnię, to odzyskam zapewne radość z doczesnej warstwy doświadczania życia. Tylko, że będzie to już inny rodzaj radości, bardziej świeży, dziecięcy zachwyt mistyka, niż kurczowe głodowe wrzepianie się w to z poczucia wewnętrznego braku i deficytu...

Boszę, tak to czytam i serio nie wiem, czy ktokolwiek coś z tego skuma...

Sama jestem raczej dość pragmatyczna, racjonalna i logiczna, ale czasami odpala mi się moja wizjonersko-poetycka akwariańska nadosobowość i zaczynam pieprzyć jak potłuczony Sfinks... nawet pogruchotany nos się zgadza ;)

Wybaczta zatem, musiałam se upuścić tutaj mojej filozoficzno-egzystencjalnej juchy.

Jak rezonujeta z tym pierdololo to super, jak nie to też super, no i pozdro!





19:14

Romantyzowanie, normalizowanie, sraniewbanie.

Romantyzowanie, normalizowanie, sraniewbanie.
Khem.

*
Yyy... Żywiem.

Wąpierzy licho nie bierze...

Bożęciu, ależ mnie tu długo nie było, pajęczyny wszędy, o truchła toperzy potykają się me kościste stopy, ugh!

W tym roku stuknęły mi 340 urodziny. Otóż, w perspektywie wampirzej jestę taką ot, starszawą młodzieżą, co to ledwie z pryszczy wyrosła. Ale w perspektywie człeczej jestę już wcale antycznym eksponatem! Piwniczne smalce w kilkudniowych skarpetach spod szyldu czerwonego dropsa twierdzo, że od 15 lat nie powinnam już mieć pulsu ani odbicia w lustrze. Ale, karwia, mam jedno i drugie, i w przeciwieństwie do nich - optymistyczne widoki na długowieczność (zacne geny milordzie, jak ślepej kurze ziarno).

Enyłejz.

Czy mam w związku z byciem geriatryczną młodzieżą garść refleksji? A możliw.

Przechodzę dość interesujący etap. Dwa lata temu powiłam szczęśliwie dziecię #2, tym samym zamknęłam z ulgą zakład (re)produkcyjny, uff. :) Taki był plan, plan zrealizowan, Wąp ukontentowan. Widzę też już powoli nowy horyzont i brzask nowego dnia nad styrtą pieluch, że posłużę się taką wyszukaną metaforą... ;) Dużo się w tym czasie przewartościowało, dużo się dzieje pod powierzchnią. Na zewnątrz jeszcze nic nie widać, bura gleba panie, bo dopiero świeżo zasiane, orka w ciszy, ciepełko kokonu, podlewanko, czekamy. Czasami męczy takie liminalne zawieszenie, takie limbo między starą wersją siebie a nową, która się dopiero wyłoni... wykokoni. Jak feniks z błota. Ale cóż, reset, cierpliwość, ładowanie akumulatora. Wszystko w swoim najlepszym czasie. Narwanemu z natury Wąpierzu trudno jest CZEKAĆ, ale cóż, musi.

A tak bardziej zrozumiale mówiąc... Chyba mam swoisty kryzys egzystencjalny. Ale nie taki przaśny jak z clickbaita Onetu, że olaboga łeee zmarszczkiiii i randomowe janusze i mietki z łapanki przestaną mie doszczegać i zaszczycać (lol) zwrokiem pożondliwem a zamiarem potencjalnem koitalnem.

Nie, karwa. Litości.

Chodzi mi raczej o duchowo-filozoficzny, ontologiczny wymiar poszukiwania jakiegoś wyższego sensu. Jakby stare tożsamości oparte na jakichś pożyczonych iluzjach deluzjach (ilulu delulu) skruszyły się i odpadły, a w buzującej magmie tworzy się coś nowego.

Nie wiem, może tak trochę z dupy enigmatycznie poetyzuję i romantyzuję, ale... tak to widzi Wąpierz. (...and that's how Wąp C's it ;))

Najgorzej, że łączy się to i zazębia z pewnym burnoutem zawodowym. Nuży mnie digital marketing w wydaniu mało etycznego growth hackingu, świętego dyktatu algorytmów, jebanki pod szablony i frazy kluczowe... Srakaptaka. Tęskno za organicznym, niefiltrowanym contentem, który jeszcze pamiętam jako leciwy autochton internetowy (digital native). Człowiek miał poczucie, że znalazł szczere złoto, a tera wszędy tombak i paranoja, że każdy chce cię ojebać z czasu, energii, uwagi i kasy. Ya know..? :/ Zaczyna mnie już po prostu męczyć ten cały płytki matrix. Z drugiej strony jakby lubię generować piniondz bo piniondz generuje więcej swobody, więc no... Mam ten swój sabbatical teraz - i kminię.

Tym bardziej, że oferty pracy w branży kreatywnej aktualnie przyprawiają mnie o histeryczny rechot - zakres obowiązków dla co najmniej 5 stanowisk i to w dodatku zupełnie niepowiązanych, warunki finansowe jak dla juniora, ale za to w benefitach owocki, kawusia, papier toaletowy w klopie i brak dress code'u. No milusio. Nie zapomnijta o flexie przebywania w "młodym(?) dynamicznym(??) zespole" i możliwości zdobycia doświadczenia w "prężnie rozwijającej się firmie".

Serio... Rynek pracy jeszcze rok temu tak nie siorbał jaj razem z kutangiem, jak tera. Pfui.

To mnie tylko jeszcze bardziej pcha w kierunku jakiegoś self-employment...

Copyright © 2016 teo.nana.kat , Blogger