12:00

Bish, stop yapping and oversharing. Czyli uszczelnij jadaka, babo.

Bish, stop yapping and oversharing. Czyli uszczelnij jadaka, babo.

Hejka!


*

Wężusie są piękne, lowciam wężusie. Ale wężusie mają też jedno niechlubne metaforyczne znaczonko. W związku ze swoją przyczajoną śliskością wija ukrytego w trawie i jadowitymi kłami ukrytymi w pyszczku.

Wjeżdżam z takim tematem na bazie okresu okołoświątecznego. Jak wszyscy wiemy, z rodziną i krewnymi to bywa... różnie. Z jednej strony człowieka ciągnie w ten czas do stada, a z drugiej obawia się m.in. włażenia z buciorami w swoje życie. No właśnie, ja o tym ostatnim... Podczytuję jedną gałką kilka specyficznych grupek na Fb i ostatnio zauważyłam spiętrzenie żalpostów dzierżących jeden wspólny sznit. Schemat wygląda następująco: 

(OP#1): Łełełee, jestem w depresji, chodzę na terapię, a matka/łojciec/babka się ze mnie wyśmiewa że sobie szukam problemów i mam się wziąć za robotę/szukanie męża.

(OP#2): Łełełee, podejrzewam u swojego dziecka autyzm/adhd, ale moja matka/łojciec/babka/ciotka/somsiadka mnie ofuknęła, że dziecku krzywdę robię wyszukiwaniem mu chorób.

(OP#3): Łełełee, moja matka/ciotka/babka/ktokolwiek krytykuje każdy mój pomysł i inicjatywę oraz plany, nawet kierunek wakacyjnych włajaży. Czo począć, ach czo.

I tak dalej, w ten deseń.

I tak się kuźwa zastanawiam. No PO WUJ dorośli ludzie, a w szczególności baby, bawią się tak ochoczo w wolontariat dostarczania toksycznym pociotkom tudzież wścibskim plotkarzom czy wszechwiedzącym Ciociom Dobrym Radom wrażliwych informacji ze swojego osobistego życia??? Serio pytam. Po co? Ile razy trzeba dostać mokrą ścierą na pysk, żeby się oduczyć kompulsywnego paplania o prywacie i potulnego przynoszenia diabłu amunicji? Wtf? 

To samo we wczesnym stadium randkowania. Kobita naiwnie myśli, że roztopi serce potencjalnego kochasia swoją bezbronną nadszczerością i wylewa nowo poznanemu, a więc de facto obcemu chłopu o niewiadomych intencjach i zamiarach, swoje dysfunkcyjne dzieciństwo, nałogi, że eksmąż ją poniewierał po ścianach, że jest zakompleksionym wrakiem samej siebie. BISH, STFU. Jeśli trafisz na toksycznego przemocowca, to wiedz, że takie zwierzenia są balsamem na jego uszy. Podajesz typowi na złotej tacy dokładniusie współrzędne i instrukcje, jak ma Tobą manipulować, gdzie są Twoje słabe punkty i na jaki makaron na uszach będziesz wyjątkowo łasa. Jeśli trafisz na dobrego i empatycznego faceta, wyjdziesz na biedną poranioną sierotkę budzącą litość i współczucie - a to też nie jest właściwa podwalina do budowania romantycznego związku. 

Nie, nie i jeszcze raz nie. Dość tego. Nie chodzi o to, żeby ukrywać przeszłość przed życiowym partnerem - ale na miłość boską, na takie rewelacje przychodzi czas PO ugruntowaniu ZAUFANIA i BEZPIECZEŃSTWA. A nie na dzieńdobry. Skoro istnieje dobry powód, żeby nie udostępniać obcym randomom (toksyczni krewni są emocjonalnie obcy i wrodzy) swoich wrażliwych danych osobowych i kontaktowych, to tym bardziej dobrze wszystkim radzę stosowanie podobnej reguły ograniczonego zaufania odnośnie swojej szerzej pojętej prywaty. 

Nie wszyscy (dotyczy też członków rodziny) mają na sercu nasze dobro. Stop telling bad spirits good news. Ludzie bywają zawistni, bezinteresownie wredni, nie lubią widzieć nas szczęśliwszymi/piękniejszymi/bogatszymi niż oni sami, chętnie storpedują nasze ambitne plany i zatrują nasze marzenia swoim gorzkim cynizmem. Ale pamiętajcie jedno - nie mogą spiergolić czegoś, o czym nie wiedzą... :> 

Tako rzecze Toyad. Zróbta z tym, co chceta. Adieu!


* - Photo by Christian Rosi on Unsplash

16:33

Dziewczynko, dziewczyno, kobito, matko, człeku, a WSTAŃ z karnego jeżyka.

Dziewczynko, dziewczyno, kobito, matko, człeku, a WSTAŃ z karnego jeżyka.

Powitalim.

 


*

Czym jest struggle porn? Ja to rozumiem jako takie, brzydko mówiąc, brandzlowanie i "spuszczanie się" nad własnym cIenSzkIm ŻyWotEM pod publikę. Nie wiedzieć czemu, topos "lajf is hard and kopas dupas" jest przez całkiem spore grono uznawany za flex, szpan, powód do jakiegoś poczucia wyższości. Ostentacyjna zajętość 24/7, zarobienie, przemęczenie, gonitwa, umordowanie, poświęcanie się dla wzniosłej roli męczennika, cierpienie w nieszczęśliwym związku bo praffdziwa miełość to kanapki z emocjonalnym wpierdolem i wieczny psychiczny znój, egzystencjalny weltszmerc... I teraz oczywiście musi wjechać disclaimer, bo pewnie poodpalałam już komuś triggery. UWAGA: Nie uważam, że żyćko jest zawsze usłane różami i że powinno być wyfotoszopowane i insta-estetyczne, bo wszyscy chyba doskonale wiemy, że NIE JEST, ale totalnie nie o tym mówię. Keeping it real jest doprawdy spoko. Ale ja nie o tym. Mówię o ludziach, którzy UWIELBIAJĄ z własnej woli siedzieć na jeżu gołym dupskiem i UWIELBIAJĄ to swoje ostentacyjne męczeństwo. Mając możliwość z tych kolców po prostu zejść. Np.:

- narzekają na swój związek, wyliczają przywary partnera, ale zmienić coś, rozważyć rozstanie? Naaah

- mając jedno dziecko narzekają i jojczą, jak im ciężko i mają dość, po czym świadomie pakują się w kolejne pieluchy, żeby marudzić ze zdwojoną mocą...

- tkwią w gównianej pracy, strzykając na prawo i lewo frustracją, ale kiedy dajesz wskazówki np. odnośnie CV, podpowiadasz aplikację na konkretne stanowisko - NIEEE...

- żony narzekające że cały dom na ich głowie, a kiedy stary wykazuje jakąkolwiek pozytywną inicjatywę, ofukują go że same zrobią to lepiej...

Tak naprawdę chodzi mi po prostu o wolicjonalne bycie taką zewnątrzsterowną i reaktywną ofiarą. Mam wręcz wrażenie, że takie osoby PRZERAŻA realna poprawa własnej egzystencji, tak jakby lepsze żyćko miało odebrać im "prestiżowy" status szlachetnie uciemiężonej męczennicy/męczennika, odebrać jedyną tożsamość.

Ostatnio szczególnie obserwuję to na mamuśkowych forach, które niestety bywają totalnym raczyskiem. Igrzyska bólu, cierpienia i składanie się na ołtarzu poświęcenia (koniecznie tak, żeby wszyscy widzieli), aby wygrać okrawiony cierniolaur Matki Roku. A tak naprawdę nie chodzi o żadne mityczne dobro dziecka, tylko o - za przeproszeniem - pucowanie własnej ego-torpedy. Kutanga mającego odwrócić uwagę od niepewności, lęków, kompleksów, porażek. Ostatnie, czego dziecku potrzeba to sfrustrowana, wycieńczona, zagryzająca zęby rodzicielka, sadząca wściekłe kuksańce "rywalkom" (??), które ze spokojnym uśmiechem odmawiają sprintu w chorym wyścigu o szarfę Tej, Co Zawsze Wypruwa Flaki. 

Róbta co chceta, ale ja kocham i szanuję sloł lajf. Zapierdol mnie wypala w trybie ekspresowym, pchając w czarne kosmate łapy Depre. A kiedy Depre ściśnie mnie swoim obezwładniającym nelsonem, nie będzie ze mnie ŻADNEGO pożytku dla rodziny i świata. Żadnego. Od pewnego czasu w ogóle przeżywam znaczący szift w swoim majndsecie, zmianę paradygmatu mówiąc inaczej. Im więcej obserwuję, czytam, słucham współczesnych ludzi, tym mocniej i pewniej przytulam swój wewnętrzny ster, bo widzę ich zagubienie. Może to przez neuroodmienność, ale moim dominującym komentarzem jest ostatnio 'unrelatable'. Totalnie, totalnie mi nie po drodze z większością. I nie, nie uważam się za jakąś wielką płynącą pod prąd rebel imnotlikeotherpeople - cokolwiek. Nie. Szanuję heurystyki inne niż moja. No, na ogół... :) Ale w internetach ostatnio bywam rzaaaaadkim i coraz rzadszym gościem i ma to ścisły związek z moim wzrostem osobniczego poczucia szczęścia i zadowolenia. Wbijam na Instagram, trzy scrolle, spadam, nic tu po mnie. Jakaś kolejna samozwańcza kołczka wychwala otwarte związki, ok, whatever, unrelatable, bye. Następna wielka wannabe artystka fotografka wrzuca jelonka na rykowisku, ok, whatever, meh, bye. MakeUp Artist zaszpachlowująca babom resztki naturalnej urody i robiąca z nich klono-klauny. Nuda, nuda, wtórność, pozerstwo, nuda, nuda, można skisnąć. Idiokracja to nie komedia sci-fi, to proroczy dokument.

Jedyne, co będę szanować po dni ostatnie na Insta, to filmiki z kotami, fascynującymi miejscami na ziemi, zdrowa pyszna i nieprzekombinowana szamka oraz baaardzo obecnie rzadko spotykane edukacyjne treści z zakresu psychologii, ale nie wszędobylskiej przaśnej pop-psychologii i "rozwoju osobistego" oraz "kołczingu biznesu" dla nieudaczników próbujących sił w MLM. 

Poza tym ogólnie - jbć Insta.

Na TikTok jestem zdecydowanie za starym wampirem, odinstalowałam to badziewie szybciej niż zainstalowałam. Jak moje ziomki coś fajnego wyszukają, to mi ślą na priv. Ale całości nie dźwignę, noł łej.

Youtube. Youtube lubię bo sama wybieram sobie kontent który mnie interesuje, dzięki Premium nie mam irytujących reklam i mogę delektować się ASMR czy innymi dłuższymi, jakościowymi formami. 

Facebook - raczysko. Używam wyłącznie dla grup tematycznych, ale i tam niestety zdarza się syf, nawet w tych o drobnym sicie selekcji.

Mój szift polegał na narastającym wkurwie i znużeniu byciem zewsząd faszerowaną tą bezwartościową paszą, ogłupiającą i paraliżującą kakofonią sprzecznych opinii i sztucznych potrzeb, co przeszło w totalny kryzys własnego nieokreślenia, którego skutkiem było pewne zakokonienie się w regeneracyjnej izolacji od głupoty, co z kolei zaowocowało bujnym rozkwitem życia wewnętrznego, albowiem pofragmentowana na pierdyliony strzępów uwaga scaliła się na powrót w jeden zdrowy, silny byt, będący w mocy wygenerować gejzery kreatywności. A już myślałam, że to we mnie zdechło. Ale nie. 

Nie zdradzę na ten moment świeżego kierunku moich zainteresowań, albowiem lubię swoje pomysły i przedsięwzięcia troskliwie "donoszone", jak upragnioną wyczekaną wystaraną ciążę... ;) 

Tak że ten. Jak macie kryzys podobny do mojego, to odetnijcie się od pożeraczy uwagi i ogłupiaczy, kiedy minie ból detoksu, zaczniecie słyszeć i rozumieć własne myśli, odkryjecie pokłady własnych inicjatyw twórczych i jakiegoś takiego niesamowitego radosnego spokoju w głowie. Ot co.


* Photo by Leio McLaren on Unsplash







Copyright © 2016 teo.nana.kat , Blogger