13:30

Co się dzieje temu Toyadu? De profundis, czy jakoś tak.

Co się dzieje temu Toyadu? De profundis, czy jakoś tak.

Co się dzieje temu Toyadu..?

Nikt nie pytał, ale i tak Wam powiem... 🙃




*

Ostatnimi czasy moje życie jest gładkie na powierzchni, niby żadnych spektakularnych fal wznoszących ni opadających, ale nie dajmy się zwieść temu pozoru. Albowiem pod tą szklistą taflą dzieją się takie rzeczy i buzują takie prądy, że łojezu. Łolaboga. Łooo.

Powiem jedno - to nie jest kit z tą Indywiduacją u Junga. Oj nie jest... Powszechnie mówi się o "kryzysie wieku średniego" i pojmuje go przaśnie a nagniotkowo, ot, głowa siwieje dupa szaleje. Możliw, że u części osób właśnie tak się to objawia, ale jest to bardziej tchórzliwa ucieczka od Nigredo, niźli "kryzys", aka moment z potężnym potencjałem wzrostu. Skok w nadświetlną do drugiej, zajebistej, własnej, świadomie własnej przygody zwanej żyćkiem.

Ale pierwej... zamiast spierdalać przed dyszącą w kyrk eschatologiczną trwogą połowy żywota, musisz się zatrzymać i spojrzeć w otchłań, a ona w ciebie. To trwa chwilę, którą odczuwasz jak wieczność. Wszystko się dookoła zaczyna sypać, nic nie ma znaczenia. Patrzysz na to, czym "żyją" inni ludzie, jak przez grubą kuloodporną i wygłuszającą szybę. Polityka... Gierki cynicznych starców na zejściu ze sceny. Konsumpcjonizm jako proteza tożsamości i lepszego Ja. Pogoń za wieczną młodością, za insygniami "statusu", wieczny haj wiecznego delulu, jakieś płoche romanse i gonienie króliczka, jakieś internetowe trybalizmy, otumanianie się kolejnymi objawionymi spiardolinami kołczów z Bali... Ciężkie powieki, ciężki sen. A komu dzwoni budzik?

Myślę, że wielu.

Wąpierz też długo nie mógł skumać, co się z nim dzieje. Że burnout? Depresja? Może niedobory piergwiastkuff? Po prawdzie wszystkiego po trochu, ale wspólny mianownik był jednak inny.

Nigredo.

Jak każdy szaman musisz znijść na samo dno, przeżyć swoje symbolicznie unieżywienie, po czym dokonać alchemicznej transmutacji swojego Ja. Stare kości rozsypują się w żałosne gruzy, ale z tej marnej burej mazi w magicznym tyglu przemian powstaje nowy, zajebisty, niezłomny tytanowy szkielet, także ten moralny :) I mean, hopefully...

To, co piszę o tym tracącym znaczenie doczesnym szicie to oczywiście wyraz mojej ponurej perspektywy z niskiego kręgu Inferno-Nigredo. Ale spokojnie, Ciemna Noc nie skutkuje przemianą w wyższościowego uduchowionego kutasa z wielkim Ego w permanentnym wzwodzie, to tylko taka faza ;) Jak pokonam wszystkie stopnie i wylezę na powierzchnię, to odzyskam zapewne radość z doczesnej warstwy doświadczania życia. Tylko, że będzie to już inny rodzaj radości, bardziej świeży, dziecięcy zachwyt mistyka, niż kurczowe głodowe wrzepianie się w to z poczucia wewnętrznego braku i deficytu...

Boszę, tak to czytam i serio nie wiem, czy ktokolwiek coś z tego skuma...

Sama jestem raczej dość pragmatyczna, racjonalna i logiczna, ale czasami odpala mi się moja wizjonersko-poetycka akwariańska nadosobowość i zaczynam pieprzyć jak potłuczony Sfinks... nawet pogruchotany nos się zgadza ;)

Wybaczta zatem, musiałam se upuścić tutaj mojej filozoficzno-egzystencjalnej juchy.

Jak rezonujeta z tym pierdololo to super, jak nie to też super, no i pozdro!





Copyright © 2016 teo.nana.kat , Blogger