22:18

I oby poszło we włosy. Ejmen.

I oby poszło we włosy. Ejmen.
Miało być o sierści.

No to bedzie. Nic odkrywczego, po prostu - co u mnie podziałało.

Zacznę od czegoś, co można nazwać kłaczanym życiorysem... W zakresie mego włosowego uposażenia genetycznego - szału może ni ma, ale lipy tyż ni ma. Wot, włosy jak włosy. Najładniej wyglądały w podstawówce - zdrowe, lśniące, sypkie. Nie było w zasadzie konieczności myć je częściej niż 2x w tygodniu. Warkocz uharatany "po komunii", posiadał wcale zacną długość i obwód, i posiadam go do dziś (czeka sobie grzecznie na wszelki wypadek, gdyby strzeliło mi jednak do łba udredzić hery i znalazłabym się w potrzebie przedłużenia ich; cudze kłaki to jednak trochę fujka, no i droższa impreza).

A potem przyszedł "głupi wiek" i zaczęło się farbowanie, strzępienie, cudowanie. Mój łeb przerobił rudości, blondości, brązości i czarniości, zieleniości, różowiości, pasemczaki, ombrzaki, no i wszystko to wincyj niż po razie. Przechodzenie od kasztanu przez ciemną czekoladę do platyny w 1,5 miesiąca również zaliczyłam... W ciąży będąc zeszłam do naturalek, nie postradałam ani jednego włosa przez te 9 miesięcy i dorobiłam się mega zajebiaszczej szopy (najlepsza przyjaciółka mnie nie rozpoznała na ulicy spod tej grzywy), a po porodzie nawet jakoś nie gnałam strzyc się panicznie na pieczarę, bo włosy owszem leciały, ale nie jakoś tragicznie... Zresztą - wtedy już zetknęłam się z blogasami włosomaniaczymi i jęłam eksperymontować z jakąś tam sensowniejszą pielęgnacją. Był jeszcze w międzyczasie incydent z platynowym blondem, który okazał się śliczny wyłącznie na zdjęciach, a po kilku miesiącach kłaki dosłownie zgumowaciały (mimo intensywnej terapii!) i trza było hery mocno skrócić. Ja jakoś nie potrafię paradować ze spalonym sianem, dostaję nerwicy, kiedy nie mogę swobodnie przeczesać włosów palcami bo się "haczą". Na samą myśl mam ciary na grzbiecie, brr. Wtedy zmądrzałam. Ale do tego wszystkiego przyplątały się problemy z tarczycą, które również bujnej fryzurze nie sprzyjają... 

Tyle tytułem nakreślenia tła. Trzymam się naturalek od jakichś 2,5 roków, perłowy blond przytłumiony jasnym brązem wypłukał się tak "w sam raz" i sprawiał wrażenie całkiem udanego ombre. Cięcie na dłuższego boba dało mi stuprocentowe naturalesy, ale przy okazji ciapania na Qmpeli "flambojaża" na wakacjach ciapnęłam też sobie po końcach i znowu mam lekkie ombre. Wiosną planuję subtelne jasne refleksy - daleko od skóry głowy i tylko na wybranych pasmach, więc raczej nie mam obaw o kondycję fryzury. Obecny bob/lob też mi się bardzo podoba, ale jednak idę znów ostro w zapuszczanie, albowiem jestem typem osoby preferującej opcję fryzury 'wash'n'go' :)

W nowej pracy poznałam dziołchę, która ma totalnego świra na punkcie włosów i co jak co - zna się na temacie. Sama kilka lat temu zajechała sobie hery do spodu zabiegami fryzjerskimi i z rozpaczą skonstatowała, że zostały jej trzy spalone strzępy na krzyż. Obecnie posiada przepiękne, gęste i błyszczące naturalki do łokci :) Nie ukrywam, że zainspirowało mnie to do wzmożonych wysiłków celem restytuowania świetności okrywy włosowej kaczanowej.

W październiku nie było praktycznie więcej niż trzech dzionów cięgiem, żebym nie chorowała. Przeziębienie za przeziębieniem i w końcu wyjątkowo szkaradne zapalenie zatok. Oczywiście - antybiotyk. Czułam się fatalnie i morale zjechało mi wprost na dywan... Kminiłam, jak by tu se przykręcić śrubkę w zdezelowanym systemie odpornościowym i jakoś tak mój wybór padł na kombo Spiru&Chlo, czyli glony. Łykałam sobie to zielone śmierdzące paskudztwo bez większego przekonania, ale za to regularnie. Nie wiem, czy to dlatego, ale - od trzech miesięcy jestem absolutnie zdrowiusieńka, ani kichnięcia, ani nic. No, fajnie, prawdaż :) W międzyczasie zaczęłam też poczyniać prowłosowe zakupy z koleżanką z pracy, m.in. nabyłam wcierkę z EcoLab, która obiecywała wzmożony porost sierści na głowie. No i tak sobie używałam tej wcierki - bez większego namaszczenia, za to regularnie... ;) Nabyłam też szczotkę z dzika Sibel oraz Dessatę, którą uważam za O NIEBO lepszą opcję niż Tangle Teezer. Dzik niesamowicie masuje skalp, ponadto domyka łuski włosa i wyraźnie(!) je wygładza, zapobiega elektryzowaniu. Szczotki Dessata używam zamiennie, nie jest ona takim twardym "drapakiem" jak Tangle Teezer, ma 3 długości ząbków i te ząbki są takie jakby "żelowe" a nie plastikowe. Polecam. Dzika też polecam. Zadbany dzik będzie służył przez długie lata, więc warto.

Polecam też stare dobre Kallosy, nie masz to jak wielki słój zacnej maski za niewiele ponad dzisińć cebulionów polskich. Obecnie używam Blueberry, ale korci mnie Caviar i Multiwitamina. Nie potrzebuję tego godzinami trzymać na włosach, po chwili spłukuję a i tak spełnia swoją rolę. W przeciwieństwie do Alterry, którą trzeba celebrować pół godziny pod ciepłym kompresem - wtedy daje radę. Na noc "olejuję" czasami włosy kremem Isana - jest świetny zarówno jako balsam do ciała, jak i odżywka przed myciem. Z olejów uwielbiam łopianowy, ale uważajcie, bo w tych małych buteleczkach z Green Pharmacy łopian jest w składzie dopiero na drugim miejscu, lepiej sobie zamówić czysty albo popytać w sklepach zielarskich/aptekach. Muszę właśnie go sobie zorganizować, bo już wyciapałam stary. Niepozorny olej, ale robi cuda! A, zapomniałam wspomnieć - moje hery są w typie pajęczynkowatym wysokoporowatym, więc wszystko, co nawilża i wygładza bez obciążania, jest mile widziane :) 

Niedawno podczas czesania włosów w okolicach zakoli odkryłam sterczący na wszystkie strony gęsty podszerstek z bejbików - wnioskując po ich długości, mogą być "owocem" spirulinki i chlorelki, ale też wcierka EcoLab mogła zrobić swoje. I masaże skalpu. Dzikiem. I Dessatą. 

Jak już wspomniałam, lubię fryzurę typu "lob", ale wymaga ona przy moich niesfornie falujących herach codziennego układania, tj. wygładzania włosów na okrągłej szczocie najlepiej podczas suszenia. Z tej racji nabyłam suszarkę Remingtona z regulowaną temperaturą i mocą nawiewu - traktuję sobie teraz włosy chłodniejszym nawiewem, domykając łuski, zamiast je stroszyć. Przy długich włosach falowanie mi nie będzie tak przeszkadzało - przerzucę się na dyfuzor i może nawet spróbuję wzmocnić skręt. Zobaczymy. W każdym razie jestem z zakupu zadowolona, aczkolwiek muszę się przyzwyczaić do manewrowania takim wielkim krówskiem jakim jest ów Remington dla mnie - przesiadłam się nań z turystycznej mikro "wichury" więc rozumieta :P

Bez spłukiwania mgiełka Dr Sante i poćciwy silikonowy Gliss Kur na samiuśkie końcówki. Co do tej mgiełki to jakoś nie mam jednoznacznego zdania - przystępna cena, niezgorszy skład, ładnie pachnie, aleee... no nie wiem, niczego spektakularnego nie zauważyłam po niej, używam często do zwilżania włosów pod maskę przed myciem.

Staram się myć łeb co drugi dzień, ale różnie z tym bywa. Delikatniejsze szampony regularnie, SLSy raz na czas. Ten O'Herbal fajnie pachnie i fajnie się pieni, nienajtańszy może, ale mam wrażenie że ciut wysusza/ściąga skalp. Czasami mus mi też awaryjnie użyć suchego szamponu. Chciałabym wydłużyć przerwy między myciami do ok. trzech dni, ale stopniowo i po dobroci (tutaj też długie włosy idą w sukurs, bo zawsze można je jakoś zmyślnie uczesać, coby zakamuflować lekki przyklap). Wszak nie pierze się swojego ulubionego swetra codziennie... ;)

To mniej więcej tyle. Jako rzekłam, nic specjalnego, ale oby dopisała mi systematyczność, to myślę, że już za roczek będę mieć całkiem zadbany zaczes... :3





21:50

Leeeci świeżutki pościk jak bobek z sarniej rzyci! Łapta póki ciepły! :* Iksde iksde.

Za jakiś miesiąc z kawałkiem skończę 31 lat. I przyznam nieskromnie, że czuję się z tym faktem obrzydliwie zajebiście.

Śmiać mi się chcę i kiwam już tylko z politowaniem moją taoistyczną brodą mędrca (heheszki), kiedy napotykam w internetach wielkie bulwersacje i szoki gim oraz licbazy, mianowicie z powodu, że jakaś blogerina tudzież aktorina vel selebrita tudzież persona ganc anona, kończy JUŻ np. 28 wiosen - A WGL NIE WYGLĄDA!!! :O Taa, a jak ma 40 to już powinna na noc sztuczną szczękę wyjmować i w szklance z wodą zatapiać. NA NAKASTLIKU OBOK BREWIARZA.

No kaman. Tak ciężko pojąć, że współczesny świat oferuje nam całkiem niekiepski arsenał do utrzymywania przyjemnej kondycji i aparycji do, praktycznie, wieku emerytalnego, a przy zintensyfikowanych staraniach i nakładach nawet dłużej..? I co za bzdury, że ładne w wieku dojrzałym są tylko "gwiazdy" z racji góry pieniędzy wpakowanych w chirurgów plastycznych. Nie przeczę, że medycyna estetyczna ma tu swoje zasługi, ale uwierzcie, że niektóre koleżanki mojej mamy w wieku 65+ "trzymają się" mega imponująco bez jakiejkolwiek ingerencji skalpela tudzież strzykawy... Wot, w miarę szczupła sylwetka, regularny ruch, sensowne nawyki żywieniowe, młodość ducha, gimnastyka umysłu, świadomośc siebie, dystans, wypracowany latami styl - to są moim zdaniem faktory skutecznie chroniące przed spaskudnieniem, zdziadzieniem i skapcanieniem przy posuwaniu się w latach... Ale oczywiście nie tylko o to chodzi. Dziwi mnie w ogóle specyficzny sposób myślenia, jakoby człowiek z wiekiem tylko tracił... Ale człowiek to nie jest, do jasnej Anielki, dziurawy worek z pioskiem, niesion na plecach Grzesia przez Wieś. Owszem, jeśli postrzegamy żywot linearnie - nasz czas na tym padole jest ograniczony. Ale to nie jest tak, że z upływem czasu nie przybywa nam niczego wartościowego. Głównie rozumów. Ostatnio np. czytałam swoje memuary sięgające ciężkiej podstawówki. Na przemian lałam po nogach ze śmiechu albo płonęłam łącznie z uszami z zażenowania. Po czym każdy taki krępujący zeszytokształtny corpus delicti lądował w manualnej niszczarce na korbkę, czyli w moich łapach zbrojnych w nożyczki. Cóż... świeży młodociany yntelekt i wyobraźnia - azaliż jakże owszem, ale poza tym - totalne siano w przyłbicy. Iksde iksde. Ale tak, widać, musiało być! Rozwój, ewolucja, transformacja. Rdzeń jest zawsze ten sam... Ale ile pojawia się warstw, jak skały, jak minerały, jak... jak... kebab!

Taaa, płynę trochę, bo mam odwieczny problem z prowadzeniem ukierunkowanego wywodu. W każdym razie chodzi mniej więcej o to, że bawi mnie czupurne gęganie siks, jakoby ta mityczna CZYDZIESTKA była ostateczną (i tak naciąganą) cezurą smętnego i pozbawionego blasków wieku nadgrobnego. A już poważnie żenuje mnie takie paradne biadanie u kogoś w wieku 25+... Kokieteria czy głupota? Serio. Nie znam ANI JEDNEJ przedstawicielki 30+, która miałaby jakikolwiek problem ze swoją metryką, wręcz przeciwnie. Ale fakt - świadomie i z premedytacją unikam towarzystwa gęsi i durnych jak nogi od stołu bździągw. To jeden z wielu przywilejów nobliwego wieku - nie zgadzać się na kompaniję, która nam nie "styka".

I korzystam ostatnio z tego przywileju na potęgę... :)

W nowym roku muszę jednak pilnie ukrócić przystęp do mojej głowy chaosowi informacyjnemu. Nigdy nie jarałam się celebryckimi plotkami i pudelkoidalne wątpliwe kurorty intelektualne są mi totalnie obce, na szczęście. Ale ostatnio o wiele zbyt wiele dociera do mnie ch*jowych doniesień "ze świata" i z perspektywy parafialnej, i jakoś tak... karwia, chyba zaobserwowałam takie powolne, zdradzieckie, kropla po kropli się sączące, podtruwanie mojego morale "w białych rękawiczkach" poprzez osaczanie mnie informacjami o politycznych przepychankach, wypadkach, tragediach, dramatach, morderstwach, zamachach, rakotwórczym smogu, nieuleczalnych chorobach, kalectwach, psycholach, zbolach i pechowych zrządzeniach losu dybiących na niewinnych ludzi praktycznie na każdym rogu... ehh. No do cholery, można się już porzygać. Ja sobie zdaję sprawę, że świat to nie różowe misie grające w łapki. Mam tego wystarczająco bolesną świadomość. Ale w całej tej szarzyźnie i beznadziei są jeszcze jakieś świetliste wysepki, prawda? I może warto by je eksponować, promować, chronić..? A media zdają się z lubością epatować odbiorców takim litym łajnem, za przeproszeniem. Zaszczepiają lęk, zastraszenie, szczują, przygnębiają, zohydzają. Bo tania sensacja lepiej się sprzedaje niż coś miłego, budującego, ciepłego i pozytywnego. Szlag... Mam tego serdecznie dość i zamierzam teraz ostro dissować wszelkie negatywy, które mi wlezą w paradę cenny spokój umysłu zakłócać. Łodzią z rachitycznym taoistycznym mędrcem na tafli taoistycznego jeziora chybotać. Pfff.

No.

Powiedziałam ja.

Ejmen tu dat.

O, i jeszcze odwyk od nurkowania w komcie! Dopóki dzikie internety nie przyswoją se, psia jucha, elementarnej kultury dyskusji. 

Rzekłam.


***


Haaa! A żeby nie cisnąć zbyt wielu egzystencjalnych piardów, szykuję sakramencko odmóżdżający lajtowy pościczek o moich sprzyjających powabom kosmetycznych odkryciach ostatnich miesięcy, a głównie o mojej artylerii włosowej, która w ostatnich miesiącach została przeze mnie hojną ręką doinwestowana. Efekty..? Przedostatni raz miziałam się po własnych ultrazdrowych, sypkich i sprężystych herach kontemplując ich jedwabistość bodajżeee... w podstawówce... I jakiś tydzień temu złapałam się na tym w pracy. To chyba mówi samo za siebie. A takiego wysypu... tfu, INWAZJI baby hair na głowie to nie miałam jeszcze nigdy.

A zatem, stay tuned, jeśliśta zainteresowane.


18:09

Keep calm & byle do marca.

Keep calm & byle do marca.
Wżeram poświąteczne resztki i nieomal czuję, jak transformuję w poświąteczną primabaleronę. Oh well.

Styczeń będzie postny... :3

Święta. Kurtuazyjne small talki. Nie jestem dobra w te klocki; w końcu - rasowa introwertrzyca. Sylwestrowa gorączka na szczęście mnie ominie w tym roku - żadnych tam strobo mejkapów, cekinów, brokatów, sztucznych rzęs, gonitwy i umizgów. Zamierzam milusio spędzić wieczór bez żadnego idiotycznego ciśnienia na cokolwiek (nooo może z wyjątkiem flaszuni winka) u boku Mojego Ulubionego Ludzia :)

Ponoć śniegi marazy w zanadrzu. Nie cierpię tej pory roku, ale jak ma być bury syf, to już z dwojga złego wolę chyba skrzysty biały syf. A tak serio to już żyję wiosną. Żyję wiosną już od września... :P

Trochę a propos small talków i innych czczych spiardolin zwiększających "poślizg" w kontaktach społecznych... Strasznie mnie denerwuje, jak ktoś sadzi w słowie pisanym takie "refleksyjne" wielokropki w środku zdania. Oczywiśnie przed zdaniem i po nim również. Dziwna doprawdy maniera, i właśnie na fejzbuku moje gały są rażone takimi żenibynatchnionymi statusami ostatnio. Uprzedzam wujki i ciotki dobre rady - tak, wiem jak zarządzać feedem aktualności; już zablokowałam brużdżący kałtent. Drażni mnie też podpisywanie np. zdjęć w stylu "takie tam... ciuszkowo", "działeczkowo", "smuteczkowo", "pieskowo", "kotkowo" i inne kijciwnyrowo... :/ DŻIZAS. Smaga mnie to po dendrytach podobnie jak słynne już "PIENIĄŻKI". Brrr.

Tak czy siak, mordy moje, nadciąga kolejna umowna cezura w Waszych żywotach, więc życzę Wam niemania większych probsów niźli owian mitycznym nimbem sporadyczny pryszcz na jedwabistej doopie, ogólnie zacnego zdrowia i kondycji psychicznej, wiela energyi witalnej oraz "czystej krwi", nieskażonej (swoją bądź cudzą) frustracją, zawiścią i nienawistnym jadem; życzę też aktywnego poszukiwania, rozpoznawania i spontanicznego chwytania jak najlepszych cytryn, które życie podrzuca, by robić z nich zajebiaszczą lemoniadę :) Życzę Wam też COJONES do nawet najbardziej karkołomnych życiowych zmian, jeśli czujecie, że coś gdzieś poszło nie tak jak trzeba... Zdezorientowanym dwugłowym życzę ukręcenia wreszcie łba ich osobistemu (często wewnętrznemu) Kilgrave'owi*. 

To wsjo ode mnie na dziś, do miłego!


* - Toyad jest na świeżo z serialem "Jessica Jones", który niniejszym baaardzo poleca.


TAKIE TAM... TOYADZIKOWO... ;_;


22:16

AAA, czystki.

Dziś będzie li tylko o czczych z eschatologicznego punktu widzenia doczesnych pierdymałach, które jednakowoż w rozsądnych dozach przyjemnie uziemiają udręczoną kwestiami ostatecznymi duszę. Zrozumiano?

Aaa oczyszczam se skrupulatnie przestrzeń osobistą - toksyczne osobniki już od dłuższego czasu nauczyłam się bezlitośnie eliminować z moich kręgów, tudzież trzymać na sztywny dystans, ale wiadomix, że w tej materii nie lza ustawać w wysiłkach; szafa natomiast cyklicznie rzyga do worków łachami, które mi wincyj nie służą/wyrosłam/znudziłam się. Można powiedzieć, że szafa zwraca już ze swych przepastnych trzewi takie ostatnie niedobitki garderobiane. O ile "zawsze" miałam słabość do "dziubdziania" w zakresie stylówki - klimaty bohemy, zwiewności, warstwy, pełno kolorów, wzorów, wybajerzonych dodatków i WSZYSTKIEGO, to w obecnej codziennej praktyce o wiele lepiej sprawdza mi się jednak wygodnicki i uniwersalny minimalizm. Wybajerzone w opór to mogą być jedynie dodatki - biżuty, utorbienie, bucisze. Ale nie baza. Bazę zredukowałam ostro do monochromatycznych, raczej wysokogatunkowych, a zatem miękkich i miłych w dotyku, wystarczająco luźnawych (ale nie workowatych!) elementów. W zakresie kolorystyki triumfuje ostatnio ciemna strona mocy... Pierdyliard niuansów czerni i "ciepłej" szarości, plus coś, z czego nie zrezygnuję -  od zawsze bałwochwalczo wielbiony kolor wina, ponadto odwieczna szuwarkowa zieleń, która propsuje tuningowaniem barwy moich tęczówek, a jeżeli już jasne rzeczy to szampańskie lub kremowe... Chłodne błękity w kwesti dżinsu. Złoto w ozdobach. Skóra. Subtelny, wydandysowany i niejako "podskórny" rockowy/dekadencki sznit, aleee... Niestety, znam starsze od siebie "dziewuchy" (35+) które tak bardzo kochają muzyczną alternatywę (co się skądinąd chwali!), że aż zafiksowały się na swoich uniformach sprzed prawie dwóch dekad... i wyglądają jak - pardon - "ryczący" milf przebrany za własną córkę na szkolnej rockotece... :/ Takie to... SUABE, tak rozpaczliwie atencyjne :P  Żeby nie było, że Toyad ciotka klotka prawi morały - uważam, że tatuaże, dredy, piercing etc. można genialnie wizualnie zaaranżować bodaj w każdym dojrzałym wieku - pod warunkiem, że jednak nosiciel zna umiar np. w modyfikacjach, zaś ich "oprawa" jest jak najdalsza od taniej tandety i jarmarcznej wulgarności. Wszak Barbie pokolorowana na czarno nie staje się z automatu mniej kiczowata i plastikowa, prawda..? Staje się po prostu... NEKROBARBIE. :D

Nie chciałabym przedzierzgnąć się w śmiszno-straszne podmamusiałe emo o wczorajszej jędrności w kusej kiecy z gorsetowym sznurowaniem i w pończoszkach-kabaretkach, z fikuśnie (to słowo wprost idealnie oddaje "erotyzm" z meblościanką w tle) podtapirowanymi czerwonymi strąkami (cholera, ZAWSZE czerwonymi, wszak Rrruda Grrażyna jeszt po godzinach w korpo taka szekszowna, mrał)... :D 

No dobra, wybaczta mi tę opisową popływkę, ale chyba łapieta, o co cho.

Wybitnie się natomiast jaram prostą stonowaną elegancją opartą na rzeczach zacnej jakości, podkręconą właśnie np. interesującym tatuażem dyskretnie wyzierającym spod mankietu/kołnierzyka/nogawki. Ogólnie mam piekielnego świra na punkcie nieoczywistości i tej subtelnej granicy między opozycjami binarnymi. Marzy mi się taka spójna kapsułowa szafa, z której wywlekam po omacku dowolną "górę" i tworzy ona co najmniej przyzwoite kombo z dowolnym "dołem". Nie cierpię medytować o poranku nad stertą łachów! 

Pielelęgnacyjną i makijażową rutynę również staram się uprościć. Aktualnie eksperymentuję tylko z produktami do twarzy, co do reszty - trzymam się swoich ulubieńców. Znowu poświęcam sporo uwagi włosom, bo jednak porządny włos przydaje niewiaście powabu jak mało co... Na porost wspaniale sprawdza się u mnie Calcium Panthotenicum doustrojowo, dowolna wcierencja skalpowa o przyjemnym składzie (teraz droższa - EcoLab, ale Jantar i Green Pharmacy też wporzo), delikatny szampon na co dzień i mocniej oczyszczający od święta, od wielkiego dzwonu peeling kawowy, po każdym myciu maska (Alterra, Kallos, Bingo Spa - co się nawinie) - ale nie trzymana godzinami pod czepcem (nie chce mi się), tylko dosłownie chwilkę... Końcówki zabezpieczam odżywką b/s, teraz arganową Dr Sante (bardzo spoko). Do olejowania tylko i wyłącznie łopian! Błyszczą się po nim kłaki jak wściekłe! Po żadnym innym oleju nie  widziałam tak spektakularnych efektów. Polecam. 

Na japiszonie testowałam wczoraj żelatynowe oczyszczanie porów i muszę przyznać, że działa. Olej kokosowy organiczny też mnie przekonał jako kosmetyk na noc, a byłam sceptycznie nastawiona. O dziwo szybko się wchłania, a rano skóra jaśniejsza, gładsza, stany zapalne wyraźnie podleczone. Jeżeli chodzi o makijaż - u mnie od lat to samo: odpimpowane brwi jako absolutna podstawa, krechy również składają się na mój signature look, ale jak nie mam czasu, to nie rysuję. Konturowanko przy pomocy wspaniałego "zgaszonego" bronzera Kobo oraz płaskiego ściętego pędzla - rewelacja. Kompletnie mnie nie kręcą paletki cieni do powiek - jakoś niespecjalnie kumam, co jest fajnego w kolorowych powiekach... :D Używam tylko paru neutralnych kolorów, a i to nie zawsze. Róż - tak, jak najbardziej. Porządny korektor do rozświetlenia okolic pod oczami. Porządne pędzle. W sumie - tyle.

Na paznokciach prawie non stop noszę hybrydy, nie wyobrażam sobie teraz ciapać się zwykłymi lakierami... Poświęcę temu osobny wpis, ale korzystając z okazji wspomnę tylko, że pod hybrydami paznokcie bardzo mi się "ogarnęły", uporałam się z onycholizą od urazu mechanicznego na trzech paznokciach, no i ogólnie - przyjemnie jest mieć permanentnie odpicowane szpony, nie stresując się, że manikiur szlag trafi od byle mycia garów czy niefortunnego pacnięcia dłonią w cokolwiek. Trzymają się nienagannie bez żadnych niespodzianek dokładnie tyle czasu, ile od nich wymagam. Zazwyczaj są to +/- dwa tygodnie, bo wyraźniejszy odrost mnie już drażni, a ten sam kolor dłużej - nudzi. Więc co dwa tygodnie jestem w stanie wygospodarować sobie godzinę na manikiura i jestem mega zadowolona. Zero smrodu, zero bezczynnego wachlowania łapami, zero odgnieceń od pościeli, zero odprysków. A te mity o szkodliwości hybryd biorą się wg mnie wyłącznie z partyzanckiego przygotowania płytki paznokciowej (brutalne rypanie bloczkiem zamiast delikatnego zmatowienia) i/lub partyzanckiego usuwania hybryd (spiłowywanie tudzież zdzieranie żywcem - zgroooza!). 

Widzita. Takie tam pierdololo o duperszwancach. Czasem trzeba.

***

A w szerszym kontekście życiowym - twórczo dostrajam zewnętrzne feng shui do wewnętrznych fal... :)

22:59

Rzynu rzynu...

Gooooooood Morning Vietnaaam Ryje*

Long time no see... :P

Jakoś tak... zmieniłam nieco "scenerię" trzy miechy temu, no i cóż, adaptacja do nowych warunków pochłonęła większość moich mentalnych nakładów energetycznych... :) Zresztą zmiany ciągle w toku! I nie narzekam, bo generalnie na lepsze.

Uważam, że to był Bardzo Dobry Rok. Dla mnie. Milowy (k)rok w życiu. Pod wieloma względami. W kierunku pozytywnego balansu. Między moimi dwiema głowami. Ożfaaak... właśnie zauważyłam, że używam pretensjonalnych i pseudoenigmatycznych równoważników zdań... Sorówa za to! Ogar, Toyad! :D

W każdym razie... Ehh. Wiecie co..? MOŻNA. Można i DA SIĘ.

***

Wiele rzeczy klaruje mi się ostatnio w trybie instant, objawiają mi się znienacka a z mocą wołu różne oczywiste oczywistości. Okazuje się, że człowiek może przez 30 lat czcić rozmaite hipostazy kwadratury koła. I wtem, z przysłowiowego wtorku na środę ogarnąć, wot, empirycznie, że koło jest jednak okrągłe. I takie... doskonałe. Da'a..?!!
 

***

*-u mnie "Ryj" ma wydźwięk czułego zdrobnienia... :P

21:14

Blożo wporzo.

Blożo wporzo.
Dwa tygodnie temu przejeżdżałam autobusem obok jednego z najstarszych i najbardziej klimatycznych cmentarzy w Rzeszowie i z trudem powściągnęłam impuls katapultowania się zeń na przystanku (przypomniawszy sobie w ostatniej chwili, że mam pilne "załatwienia")... Ceglany mur, porośnięty obficie bluszczem w kolorze soku z czerwców kaktusowych (jogurciki truskawkowe takie mniamuśne, prawdaż)... Znad muru leciwe drzewa o zrudziałych liściach prześwitywały przez mgielne mleko, pomiędzy nimi dachy grobowców niegdysiejszych dygnitarzy, kamienne pukle i skrzydła kamiennych anielic, rachityczne krzyże. Wyblakłe już promienie słoneczne prześwietlały tę mgłę i całość sprawiała naprawdę niesamowite wrażenie. Było dość wcześnie rano, mało ludzi wokoło i taki "filozoficzny", metaliczny chłodek w powietrzu. Nie wiedzieć czemu, ale chłód kojarzy mi się właśnie tak... kontemplacyjnie. Dystans, odosobnienie, cisza, introspekcja i te sprawy. Uwielbiam też "zimno" w perfumach, ale nie takie wodniste, tylko właśnie suche, mroźne, kryształowe. I uwielbiam się szlajać o tej porze roku po nekropolach. Przygnębiają mnie jedynie nowoczesne komunalne miejsca pochówku - szare betonowe molochy. W zakresie estetyki odnoszę wrażenie, że choć dawniej środki były bardziej "prymitywne", to jakoś polot znacznie większy... Wot, paradoks. Dość ziornąć na ogół współczesnych sanktuariów (architektonicznie inspirowanych bodaj... yyy silosami?) i porównać je do tych starszych. Toporne koszmarki okraszone cepelianym kiczykiem, zero kunsztu, zero natchnienia, zero klimatu. Ma być łatwo, tanio i szybko; i tak jest dzisiaj ze wszystkim, niestety.

Enyłej, w skrócie, bo jak zwykle płynę w meandry dygresji - tera liście są bure i pospadały prawie wszystek z drzew i krzew, nostalgiczny spacer z robieniem klimatycznych fot musa przełożyć na przyszły rok. DEMYT! :/

***

Bo ja ostatnio w rozjazdach roboczych stale jestem i na czasie mi niestety nie zbywa. A jak już zbywa, to na energii nie zbywa. Najwincyj tłustego myślotoku mam zawsze w momentach, w których nie mam możliwości go upłynnić w słowotok pisany. Nosz ironia po prostu. Aleee, nie dam temu blogu sczeznąć, więc donciułory, choćbym miała się na dyktafon nagrywać w drodze do kołcho... pracki mojej lowcianej, to beda coś tu mękolić, obiecuja :)

Czy Was lub Wasze otoczenie też tak sponiewierały wirusiska i grypska..? Mnie w tym roku wyjątkowo... :/ W sumie prawie cały ostatni miesiąc upłynął mi pod #jaknieuroktosraczka, zaliczyłam serię paskudnych infekcji z antybiotykiem na finalny akord (no miejmy karwia nadzieję, że finalny!). W tle nowa praca i lekki schiz, czy się kurować do oporu w domu (jak by nakazywał rozsądek), czy przysłowiowy czopek w doopsko i jednak iść cosik porzeźbić przed tym komputrem (jak by podpowiadało poczucie obowiązku). No i TAK TO :)

Ale, żeby nie było, że jest tak całkiem do kitu - mam też, a może przede wszystkim, mega powody do pierdzenia na różowo, baa... z "efektem syrenki" :P Albowiem jednak, mimo choróbska, ogólnie - darzy mi się :) Pławię się od pewnego czasu w codziennej ekstazie oceanicznej i nie zamieniłabym jej już na żaden tryb "wulkaniczny"... Ooo, nigdy w życiu!!!

Programowo nie obnoszę się w żadnej społecznościówce z prywatą, gardzę zbukowym ekshibicjonizmem, przez lata patrzyłam na liczne wylukrowane do imentu atrapki SZCZENŚCIA, którymi najpierw w pocie czoła oklejano "walla", a później... z cichym zażenowaniem, najlepiej późną nocą, zwijano "majdan", tj. dokumentację fotograficzną oraz kasowano ulepkowe statusiki po kolejnej miełosnej klapie. Takie to jakieś... beznadziejnie przewidywalne, te sezonowe romansidła nie trwające zazwyczaj dłużej aniżeli moda na animal print. Każdy robi jak chce i jak uważa. Tu nie chodzi o jakąś dulszczyznę, tylko wiecie, bardziej o te perły i te wieprze. Ze ścisłym gronem najbliższych osób powinno się utrzymywać kontakty w realnym świecie, zaś autentyczne szczęście nie potrzebuje nachalnego samouprawdopodobniania się za pomocą wirtualnej fasadki. Dla kogo..? Dla ekipy średnio zainteresowanych, tudzież żądnych taniej sensacyjki znajomków..? Czy może samego siebie trzeba naocznie okłamywać przekonywać, że jest super i słitaśnie i wszystko gra..?

Zaznaczam, że to nie jest żaden atak na nikogo, raczej moja "głośna" osobista refleksja na podstawie obserwacji i własnych doświadczeń. Znam kilku fajnych pozytywnych ludzi, którzy Z UMIAREM uchylają czasem rąbka życia familijnego i OD CZASU DO CZASU wrzucą jakieś zabawne a niekompromitujące foto dziecków. I to jest okej. Słowa wytrychy - umiar, wyczucie, ogar. Egzaltowane epatowanie swoim jakże modnym i światowym lajfem korpobiczy, świeżym związuniem, ślubełkiem zawartym pół godziny wcześniej czy pisiont twarzy bobasa w negliżu jest już zwyczajnie słabe. Poprawcie mnie proszę, jeśli błądzę w tej kwestii... ;)

Internety są fajne, ale bywają i grząskie. Codzienna porcja świeżo utoczonego jadu zawsze czeka zwarta i gotowa - czy to jutub, czy to insta, czy to blo, czy to fej, czy dowolny art. Kiedyś mnie to bardzo ruszało. Obecnie skłaniam się ku posępnej acz zaskakująco kojącej koncepcji kosmologicznej, że jednak nie wszyscy w kole samsary idziemy łeb w łeb; niektórzy najwyraźniej dopiero z tym wcieleniem awansowali z rozwielitki w COŚ na kształt ludzia. Makes perfect sense. Staram się teraz w żaden sposób nie nobilitować swoją uwagą, czasem i cenną energią jednostek sfrustrowanych, przeżartych resentymentem, agresywnych, zawistnych, prymitywnych, zaszczutych, ograniczonych. Szkoda życia na bełtanie się z nimi w jednej szambonierce. Można się śmiać, można nad nimi płakać, i obie reakcje są właściwe, ale jeszcze lepiej po prostu wzruszyć ramionami i iść w swoją stronę.

I jeszcze jedno. W sumie chyba właśnie to jest clue moich pokrętnych wywodów... :) Że "szczęście" to zazwyczaj wybór. Zazwyczaj zajebiście prosty wybór. Zazwyczaj jest tuż pod nosem..! Tylko wprzódy wypadałoby wyjąć głowę z własnej rzyci :)

Tera uwaga, #ryjspam - żech niby jaka Kasandra natchiona, ajajaj!





19:09

I'm gonna kill you. Hahaha! No, seriously. Run.

Jeden wypad po sprawunki "na miasto", a tak wiela obserwacji socjologicznych..!

Jednak słuchafony na uszy podczas użytkowania komunikacji miejskiej się przydają. Nie trzeba wysłuchiwać głośnych deliberacji na temat cudzych poglądów politycznych i stanu zdrowia. Dziś miałam wątpliwą przyjemność być uczestnikiem egzaltowanej licytacji pięciu (trzech starszych, dwóch w średnim wieku) osób o tym, kto jest "chorszy", dowiedziałam się niechcący wiele o zwyrodnieniach stawowych i ostrogach... ze szczegółami... ehh. Szczęściem nie rozmawiano o stanach zapalnych przydatków. Nie o to chodzi, żeby ludzie ze sobą nie rozmawiali, ale darcie, za przeproszeniem, japy, na tematy - jak by nie patrzeć - dość prywatne, naraża osoby postronne na dyskomfort, konsternację i niesmak... Plus jest taki, że wysiadłam dwa przystanki wcześniej i zaliczyłam przyjemny spacerek :)

Następna sytuacja. Urząd. Petenci, w tym Toyad, ogonkują cierpliwie pod drzwiami, upewniwszy się, że zajęli miejsce po ostatniej osobie z kolejki. I zawsze, ale to ZAWSZE wparuje z impetem do budynku taka żeniby wielce "roztargniona" krowisia i "nie zauważywszy" tłumu ludzi pod drzwiami szturmuje owe drzwi od kopa. Zwrócić takiej uwagę, to robi okrągłe oczy i rżnie głupa w stylu "oj, to państwo też czekają do pokoju X?" - nie, karwia, tak se tylko lubimy zabijać czas, akurat w tym miejscu. Przeczekujemy ulewę, gdy świeci słońce. :/ Damn, jacy ludzie są głupi i/lub bezczelni... W poczekalni do lekarza to też niestety standardzik.

Dobra, załatwiłam co miałam załatwić. Idę na przystanek. Parę metrów przede mną dziarsko sadzi młode, wyjątkowo zgrabne dziewczę w nonszalancko obszarpanych ołwersajzowych (nioch nioch nioch) dżinsach, wysokich butach, ramonesce i rozwianych pięknych naturalnych włosach do talii. Z przyjemnością za nią podążałam i myślałam sobie, że kurczę, fajnie ta dzisiejsza młodzież wygląda! :) Dziewuszka minęła ławkę, na której siedziały jakieś dwie zgarbione pindy i akurat jak przechodziłam obok nich, usłyszałam z jakim jadem krytykowały tę, co ich minęła... Aż rzuciłam z niedowierzaniem okiem na te obgadujące franceloty - i cóż, tak jak było do przewidzenia... obie z twarzy podobne zupełnie do nikogo, jedna na głowie miała dwa smętne wytłuszczone strzępy na krzyż, druga suchego jak drewniany wiór rudego zaondulowanego pudla, nie pamiętam jak były ubrane, pamiętam, że z całokształtu waliło po oczach pospolitością. Nie to, żebym broniła obszarpanych spodni, bo nie każdemu się muszą podobać, aleee... wiecie, chodzi mi o ten charakterystyczny syk żmii za plecami :> 

Dobra, jadę wreszcie autobusem do GalRzesza. Autobus naładowany ciżbą jak meserszmit. Toyad dynda na zakrętach ucapion rury w pobliżu środkowego wyjścia, gdyż za chwilę wysiadka. Buja autobusem na nierównościach, ciężko utrzymać równowagę. Do przystanku jeszcze kawałek, tymczasem w stronę wyjścia przepycha się już jakieś "zapobiegliwe" babsko z tobołami i ciężko a smrodliwie sapiąc, brutalnie napiera na plecy i rękę biednego Toyada - bo przecież musi być pierwsza, jak się drzwi otworzo! Coby jej przed nosem nie zamkli! Trza zdążyć! :O 

Arrrrgh!!!

Na szczęście jużem w domu, popijam kawę, relaksuję się... :)

22:23

Ni K ni D się to nie trzymie! :/

Ni K ni D się to nie trzymie! :/
Zrobiłek se podczas konsumowania zupy z dorodnego łańcuckiego dyniacza fejk septuma, ło:


Tło z premedytacją pociapałam, albowiem znać beło zeń artystyczny piergolnik w pokoju... :P

***

Taka se łaziłam pozytywnie oczadzona chłonąc pierwsze mgielno-listne wyziewy jesieni... i ostatnio jakoś diabli wzięli mój romantyczny amok - w chałpie nie grzejo, co rano trauma wygrzebywania się spod cieplutkiej pierzyny wprost w chłodno - stęchłą (okno zamknięte na noc) zawiesinę, szybko zmierzcha, w dzień buro i smętno i mżawa, no i mózg też już "zajarzył", że chyżo nadciąga Wielka Smuta jesienno - zimowa. Entuzjazm mię tedy stopniowo opuszcza, subtelnie uchodzi jak powietrze z mojej piłki poddupnej korzystnej kręgosłupowi.

Swoją drogą, korzystnej bardzo - gorąco polecam wszystkim jojczącym w temacie "kręgosłup". Odkąd bujam się codziennie (ot, po prostu balansuję siedząc np. przy kompie) na takiej dużej ćwiczebnej piłce - cykliczne boleści odcinka lędźwiowego zaprzestały nawracać. Mię. Yyy. W sensie... do mnie.

Ale wracając do tematu - owszem, zblazowanam ostatnio. Chce mi się spać i... żreć, za przeproszeniem. Atawizmy chromolone, demyt..! Uszami już klaskałam, bo parę kilogramów poszło weg, ale... waga dziś wskazała, że wzięły se jeno krótki urlop:/ No cóż. Staram się znów zalewać głodomora hektolitrami wody. Ale bywa, że lodówka jakoś tak bliżej w danym momencie sta... zwłaszcza, jak PMS się dodatkowo przyplącze, a ów niestety zaostrza się wraz z zaawansowaniem w leciech... :/

***

Jak zwykle na jesień (i wiosnę) zwieram swe poślady w uogólnionej krucjacie prozdrowotnej i sprzyjającej powabom... ;) Familia z mojego poduszczenia przeprowadza gruntowne profilaktyczne odrobaczanie przy pomocy Zentelu (tęgi kaliber) wspomaganego ziółkami. Odkąd zainteresowałam się kilka lat temu potencjalnymi przyczynami Atopowego Zapalenia Skóry (i różnych innych przewlekłych badziewi) - o których się powszechnie nie mówi, a lekarze zazwyczaj enigmatycznie bąkają o etiologii autoimmunologicznej, tudzież podłożu dziedzicznym, i wypisują receptę na kolejny sterydzik - moje problemy skórne praktycznie... zniknęły. O tej porze roku powinnam już, zgodnie z tradycją, mieć czerwone swędzące łaty w zgięciach łokci i na szyi, tymczasem - czysto, gładko. Jakieś trzy lata temu rzuciłam się desperacko na zmasowane oczyszczanie, odpasożycanie, odtruwanie organizmu oraz testowanie różnych diet, supli. Efekty były piorunujące. Teraz już tak nie świruję (m.in. odpuściłam płukanie kichulców). Nade wszystko staram się unikać zbędnej chemii w paszy - wiadomix, że nie zawsze się da, ale nie sięgam z własnej woli po wysokoprzetworzone syfy, pijam głównie wodę lub niesłodzone zioła (mięta, lapacho, pokrzywa, herbata zielona, rooibos), z "grzesznych" napojów - kawa (niesłodzona, ale z mlekiem) i czasami alkohol, jednak raczej wino niż tuczne piwsko. Wot, drobne nawyki, a robią robotę. Pieczywa jadam mało. Nabiału jeszcze mniej. Unikam też (w miarę możliwości) białomącznych "pampuchów"... Mam niestety słabość do makaronu i w ramach weekendowego przyzwolenia na gastro rozpustę nie odmówię sobie dobrej carbonary... ;) O morale też trzeba dbać! Generalnie jednak staram się sobie nie szkodzić na co dzień. Dbam o podaż witaminy D poza miesiącami słonecznymi, suplementuję krzem. Ostatnio zjadłam też parę "setów" Calcium Panthotenicum, które rewelacyjnie przyspiesza mi wzrost włosów, a zależy mi na rychłym uzyskaniu optymalnej długości do ramion.

No i jedyne, co bym jeszcze tutaj dodała... to wincyj ruchu :) Wincyj ruchu by się przydało rozbisurmanionemu w fizycznym lenistwie y gnuśnemu w członkach Toyadu.

Kiedy deszcz rzęzi w rynnie, z dna psychy wybijają wzburzone tumany nostalgicznego szitu... *.* [tu mina Sziwy & naćpana Kasandra mode on] I taka to puenta na dzisiejszy wieczór... :)

A tak serio, to idę zara spać, bo widzita, co się dzieje.

17:38

Sentymentalny trip sierpniowy, a zaduma wanitatywna z okazji, że jesień dyszy w kyrk.

Sentymentalny trip sierpniowy, a zaduma wanitatywna z okazji, że jesień dyszy w kyrk.
W połowie sierpnia miałam okazję wybrać się z gębą po kweście w rodzinne strony... mojej rodziny ;) Przy okazji zahaczylim o zabytkowy, urokliwy i baaardzo stary (z ok. 1500 roku) kościejek drewniany w Binarowej (powiat gorlicki, 4 km od Biecza). Nie mam ambicji przytaczać tu jego historii ani mądrować się z dziedziny sztuki sakralnej, albowiem codziennie można nieodpłatnie to miejsce zwiedzać, a pani przewodniczka szczegółowo wszystko tłumaczy. Naprawdę warto. Chodzi mi jednak o podzielenie się ogólnym wrażeniem i refleksją.

Mam słabość do miejsc, przez które - jak by to szumnie nie brzmiało - "przemawiają wieki". Duch tamtych czasów. A w tym miejscu bardzo intensywnie go czuć. Pomijam już stęchły muzealny smrodek. Ołtarz, figurki i obrazy też mnie średnio fascynują. Ale polichromie... a raczej ich tematyka... WOW. Cóż za klimat! Wszystko tam oscyluje wokół eschatologii... No po prostu nie sposób oprzeć się wrażeniu, że czołowymi ówczesnymi toposami były... śmierć, grzech, marność kondycji człowieczej. Wszędy na ścianach malowidła przedstawiające smętny los grzeszników na sądzie ostatecznym, diablęta perwersyjnie torturujące niegodziwców, siedem grzechów głównych upersonifikowanych pod stopami aniołów (bodajże to byli anieli), ladacznica w sukience lubieżnie odsłaniającej... kostkę, wizerunek kostuchy z ostrzem kosy namalowanym dokładnie na wysokości szyj wiernych (!), spersonifikowana śmierć dybiąca na życie niczego nie świadomego kupca dobijającego targu w karczmie... W sensie, że memento mori i nie znasz dnia. Ani godziny. A tak w ogóle to wszystko vanitas.

Dobry był jeszcze specjalny konfesjonalik do spowiedzi... yyy... rodzinnych. Tak. Kolektywne spowiadanie danej familii. Czo jakoweś tajemnice..?? :) I odprawianie pokuty pod surowym okiem spowiednika. 

W kościele panuje wilgotny chłodek i półmrok sprzyjający melancholijnej kontemplacji ludzkiego losu... :) Robienie zdjęć z fleszem jest zabronione, więc zrobiłam telefonem kilka poglądowych foci...
Zapewniam, że nie oddają nawet namiastki tamtejszej atmosfery. Ale patrzcież na te biesy..!






Liczyłam na to, że uda mi się jeszcze obfocić zapamiętane z dzieciństwa, obrosłe pnączem i legendami miejsce pochówku ofiar epidemii cholery w l. 1847-48 (Szerzyny Podlesie), potocznie zwane Czarnym Krzyżem. Czarny Krzyż, który zapamiętałam stał w leśnej gęstwinie i rzeczywiście straszył. Był stary, drewniany, zmurszały i smętnie zwieszały się z niego jakieś wątłe rośliny... wyrastał znienacka przed oczami zbłąkanego wędrowca z mrocznej leśnej gęstwy, spomiędzy pajęczyn i bluszczu... nie wiem, na ile to dziecięca wyobraźnia a na ile faktyczne wspomnienie, w każdym razie - moje rozczarowanie było ogromne, gdy odkryłam, że w miejscu starego postawiono nowy, mały betonowy krzyż z oficjalną tabliczką, wybrzuszenie terenu sugerujące zbiorową mogiłę elegancko wydzielono słupkami, i... jakoś tak... to już nie jest TO :) Jako bachorzęta trwożliwie słuchaliśmy lokalnych legend i później z ciarami na grzbietach lokalizowaliśmy w trakcie długich spacerów to "przeklęte" miejsce w lesie :)

Przy okazji familijnej wyprawy pozachwycałam się tym, że żmija podczas spaceru po łące spod nóg czmycha, poubolewałam nad nieogarnionym chamstwem ludzkim objawiającym się w zanieczyszczonym śmieciami i zmętniałym potoku, w którym dawno temu brodziłam z kuzynką i zbierałyśmy w przejrzystej wodzie "kacze mydła", a srebrne rybki śmigały nam pod nogami. Ehh. Cóż, na starość człowiek robi się sentymentalny... :) Wybaczcież.

I do następnego. :)

* Zaduma wanitatywna w toyadzim wykonie:

19:29

Overthinking..?

Pozwolę sobie poczynić kilka luźnych uwag tytułem upuszczenia strutej juchy.

O czymże to ja się ostatnio przekonałam ponad wszelką wątpliwość, a raczej - utwierdziłam w przekonaniu.

O tym, że... Gdybym miała, czysto hipotetycznie, wyekspediować z trwałym skutkiem w kosmos jakąś grupę hominidów... to (zaraz obok jakichś zwyrodnialców i zbrodniarzy) poleciałaby przaśna tłuszcza charakteryzująca się ignorancją vel "głowa we własnej dupie", zerową refleksją (bo i cóż tu rozważać, kiedy ciemnota i ciasnota) oraz - obowiązkowo - gorliwą dyspozycyjnością do autorytarnej szczekaniny wszem i wobec, a już zwłaszcza w internetach. 

Przerażający jest brak jakiejkolwiek pokory wobec własnych wąskich horyzontów... Owszem, warto mieć "swoje zdanie", stanowisko w danej kwestii, ale czasami więcej "jaj" wymaga uczciwe przyznanie się do konsternacji - spowodowanej, chociażby, pływaniem w smrodliwie popiardującej od dna medialnej magmie dezinformacji i manipulacji... Nieufność, wyważenie i ostrożność wobec serwowanych zewsząd na tacy rewelacji wydaje się rozsadną postawą... Zaś tokujące z gębą eksperta krzykaczki i krzykacze - zwłaszcza używający populistycznej, plugawej retoryki - przyprawiają mnie o autentyczny, mizantropijny rzyg.

I nie chodzi mi wyłącznie o uchodźców... Równie dobrze może być to kwestia futer naturalnych, skór naturalnych, mięsożerność vs roślinożerność. Zniesmacza mnie i odrzuca POZIOM praktycznie każdego "gorącego" dyskursu na tle polityczno-światopoglądowym. A szkoda, bo twardo uważam, że pluralizm opinii i rzeczowe(!) argumenty uczciwie(!) brane pod uwagę przez wszystkie(!) strony mają ogromny potencjał rozwojowy. Takiego potencjału nie ma natomiast wzajemne obrzucanie się błotem... Jak kilkulatki w piaskownicy wojujące o łopatkę, dla których kontrolowanie emocji rozumem to jeszcze abstrakcja. Ale... dorośli ludzie..? Żeniby tacy wielce cywilizowani..?? Ręce opadają.

To, co mnie zatrważa, to to, że wyważonych, racjonalnych, nie-oszołomskich wypowiedzi jest na pierwszy rzut oka promil. Jedyna nadzieja w tym, że co mądrzejsi ludzie nie mają zazwyczaj tendencyj do mitrężenia czasu na jałowej szarpaninie z "omnibusami", co właśnie wypełzli spod otoczaka rzecznego i dorwali cud techniki komputrem zwan. Mam tedy nadzieję, że to, co czytuję w internetach i słyszę w realu, nie jest miarodajną próbką społeczeństwa, w którym żyję. Mam, karwia, nadzieję... :/

Jeszcze raz powtórzę - można mieć odmienne, nawet skrajnie odmienne opinie na KAŻDY temat. Praktycznie nie ma chyba sporu, w którym po obu stronach nie padałyby logiczne argumenty. Zauważyłam, że zazwyczaj im mniej argumentów, tym więcej emocji, a im więcej emocji, tym trudniej o argumenty...

I to w zasadzie wszystko, co mam tu do powiedzenia. To nie jest wszak docelowo blogas o "poważnych" wiekopomnych sprawach. Mam już zresztą po kokardę całej tej histerycznej gównoburzy, doprawdy. Całe szczęście, że niezawodne fashionistki postują niezmordowanie jeno nowe fatałaszki, mejkapy i inspirujące selfies Kylie Jenner - bez sarkazmu, teraz to strach otworzyć lodówkę...

(No dooobra, nutka sarkazmu jednak była...)

Przygnębionam po prostu - zarówno samymi zawirowaniami dziejowymi, jak i medialnym gnojem wokół nich. Tyle.
Copyright © 2016 teo.nana.kat , Blogger