13:02

Manifest Dumnej Introwertrzycy.

Joł. Uwaga, bo zara bedzie ważki coming out.

Khm, khm!

Tak.

Jestem Toyad i jestem inrowertykiem. I - zgadnijcie co - jestem z tego faktu zajebiście dumna! :)

***

Nie to, żebym uważała samo bycie intro za fakt z gatunku szokujących... Ale przeczytawszy komentarze pod pewnym artykułem na ten temat, zszokowało mnie, jak wielu introwertyków żyło/żyje w przykrym (i błędnym!) przeświadczeniu o własnej dysfunkcji, ułomności społecznej, nieadekwatności.

I tak sobie popłynęłam (jak to introwertycy mają w zwyczaju) w odmęty refleksji. I introspekcji. I skłaniam się ku przekonaniu, że to otoczeniu introsi najczęściej "zawdzięczają" dyskomfort psychiczny powiązany z... byciem po prostu sobą :/ 

Zaczyna się często od lekkiego zaniepokojenia u rodzicieli, że ich dziecko jakby nieco stroni od innych dzieci, "ma swój świat" itd. Zdarza się, że co bardziej gorliwe mamy targają delikwenta po poradniach psychologicznych by np.wykluczyć zaburzenia ze spektrum autyzmu czy inne, albo (w dobrej wierze) chcą "zachęcić" latorośl do zbratania się z rówieśnikami, wypychając ją na siłę na kolonie letnie itp. Wielu dorosłych introwertyków wspomina to jako koszmar.  Każdą taką przymusową integrację instant z przypadkowymi ludźmi.

Szkoły, a już zwłaszcza miejsca pracy raczej zdecydowanie hołubią i sprzyjają ekstrawertycznym postawom, jako "obrotnym", "odważnym", "przebojowym", "otwartym", "przedsiębiorczym" itd. Predestynowanym niejako do tzw.sukcesu. Jakby krasomówcze kłapanie dziobem było równoznaczne z mocarnym umysłem i przymiotami charakteru , doprawdy. Niemniej jednak, żyjemy w czasach apoteozy reklamy, marketingu, pozorów. Produkt ma się dobrze sprzedawać. Bywa, że introsi już od podstawówki "cieszą się" uroczą łatką DZIKUSA, dziwadła, tudzież smutasa, ponuraka, rekluza etc. Taka jest cena za nieposiadanie biologicznego "czipu" odpowiedzialnego za instynkt stadny. Ale serio - pytam introwertyków, w tym siebie - czy gdyby nie te uprzedzenia i stereotypy, wpajanie poczucia gorszości, obcości, nieadekwatności - ŹLE Wam jest sam na sam z Waszym introwertyzmem? Tak prywatnie..? Coś mi podpowiada, że bynajmniej. Bogate i fascynujące życie wewnętrzne to zajebista sprawa. Wyobraźnia, kreatywność, innowacyjność, nieszablonowość myślenia. Niezależność i samodzielność. Lubienie przebywania solo w swoim własnym towarzystwie. Zdolność pogłębionej, wielowymiarowej refleksji i analizy. Powściągliwość przed bezmyślnym chlapaniem jęzorem, umiejętność słuchania rozmówcy, empatia, liczenie się z uczuciami innych. Preferowanie kilku wysokiej jakości relacji ponad pierdyliard powierzchownych znajomości. Nierzadko bardzo przenikliwe spostrzeżenia i oryginalne poczucie humoru. Trafne uwagi i celne riposty. Wyostrzony zmysł obserwacji. Przepraszam - czy to są... WADY???

Owszem, taki typ temperamentu ma swoje ograniczenia. Ale nie jest w tym ani gorszy ani lepszy od ekstrawertyzmu, który również ograniczenia ma, tylko inne. Jednak ograniczenia można zawsze próbować przezwyciężać, można i warto,  przy czym warto też pamiętać, że z introwertyka za Chiny Ludowe nie zrobisz rozjuszonej towarzyskiej bestyi nawciąganej fety i drącej japę , bo się po prostu NIE DA, bo to fizjologiczne, rozumisz, MUSK tak chciał i pozamiatane. Ten typ tak ma i nie nosi to znamion jakiejkolwiek patologii.

Natomiast spora część introwertyków jest w stanie z powodzeniem wypracować sobie skuteczne strategie funkcjonowania wśród trzódki, a nawet owocnego przewodzenia jej. Moim zdaniem podstawą czucia się dobrze jako intro jest uznanie tego za dar a nie dopust boży, następnie stopniowe i delikatne wychodzenie poza strefę komfortu celem jej ekspandowania. Po prostu trza se sukcesywnie obsiusiwać teren.

Najgorszy jest zawsze moment inercji. Potem już idzie. Ale też przypominam - nie ma przymusu oswajania sobie na siłę środowiska, od którego nas zwyczajnie organicznie odrzuca! Każdy powinien dążyć do odnalezienia swojej idealnej życiowej niszy, zamiast wciskać się na chama w formę, z której zawsze coś i tak wylezie. Po co? To tylko przyniesie frustrację. A dużo za dużo już mamy frustratów w społeczeństwie...

Jedyne tak naprawdę, czego introwertycy potrzebowali by do szczęścia, to po prostu więcej zrozumienia i akceptacji dla ich stylu bycia. Czasami aprobaty. Szansy na wykazanie się w przyjaznych (nieprzeładowanych bodźcami) warunkach.

Fajnie też, gdyby śmiercią naturalną wyginęły krzywdzące mity odnośnie introwertyków. Że są nieśmiałymi, niepewnymi siebie, zionącymi mizantropią, zdziwaczałymi, smętnymi, nudnymi, wyniosłymi pesymistami. I że doskwiera im samotność. Totalna bzdura. Introwertycy są najczęściej świadomymi własnej wartości, bardzo inteligentnymi, ambitnymi, ciekawymi, usatysfakcjonowanymi życiem osobami. Oni tylko są skonstruowani o tyle specyficznie, że na kontakty towarzyskie wydatkują energię, którą potrzebują później zregenerować w ciszy i odosobnieniu. Nie znoszą czczej gdakaniny, tzw. small talków, a także przestymulowania sensorycznego - hałasu, tłumu itd. Ich ulubiony mikroklimat jest raczej stonowany, zaś w gronie "swojaków" małomówny zazwyczaj i zamknięty w sobie introwertyk potrafi odstawiać głośne i pełne pasji perory, zrywać boki ze śmiechu, brylować, świetnie się bawić. Niektórzy introwertycy nie lubią imprezować, ale ja jestem akurat party animal... :D Tylko pod warunkiem imprezowania w dobrym, wyselekcjonowanym towarzystwie, wtedy nawet tłum obcych ludzi i decybele mi nie wadzą. 

Aha, ważna rzecz. Nikt nie jest stuprocentowym ekstra czy intro. Po prostu jest się bliżej tego lub tamtego bieguna. 

Drodzy introwertycy. Zakarbujcie sobie, do jasnej Anielki, że wszystko jest z Wami absolutnie okej, a wręcz jesteście bardzo spoko :) Nie dajcie się zaszczuć! Przekujcie to na Wasz "oręż", w myśl zasady, że jeśli życie uporczywie podrzuca ci cytryny, napierdzielasz z nich najlepszą lemoniadę ever! :)

Drodzy ekstrawertycy. Ogarnijcie, że nie jesteście miarą "normalności", choć jest was więcej (pi razy oko co trzecia osoba może być introwertykiem). Doceńcie zalety introwertyków. Uszanujcie ich potrzebę prywatności, kiedy potrzebują naładować akumulatory. Nie ciągnijcie za język, kiedy nie chcą gadać. Nie terroryzujcie "wychodzeniem do ludzi", "koniecznością wyluzowania się" itp. - introwertyk naprawdę super się czuje sam ze sobą, i bynajmniej nie jest spięty ani zbyt poważny - po prostu nie lubi się szczerzyć jak jakieś cholerne grabie, po próżnicy. I nie ma takiego obowiązku.

Pozdro wilcy stepowi i dusze towarzystwa, miłego weekendu! :)))

P.S. Też tak macie, że najbardziej piorunujące pomysły nachodzą was w zacisznym ustroniu..? Najczęściej chodzi o wannę lub kibelek. No właśnie. Otóż introwertycy czują się jakby siedzieli na klopie permanentnie, delektują się swoim błyskotliwym strumieniem świadomości, i jeżeli cokolwiek go zakłóca - lepiej niech będzie tego warte... ;)

19:17

„Feel Free to Piss in the Garden” *

„Feel Free to Piss in the Garden” *
Dzisiaj oficjalnie stargałam z szafy ogromniaste pudło ze spódnicami i sukienusiami, z wielkim namaszczeniem poprzekładałam je na honorową półczynę W szafie, ogołoconą uprzednio z sierściuchowatych swetrzysk... Paszły won do pudła :D

Jeezu, z przerażeniem odnotowałam, że przez zimę poewoluowałam se niebezpiecznie w kierunku obłej foczki, toteż ostro wjeżdżam z restrykcyjnym planem naprawczym. Nie ma jakiejś wielkiej tragedii, bo z rozmiaru 34/36 poszłam w takie "ubite" 36/małe 38, no ale wiadomix, że jak tera położę na to lagę to obudzę się z ręką w nocniku i nieapetycznie budyniującym znad portek sadłem, a za młoda (tak, ZA MŁODA!) jestem na postawę estetycznie abnegacką. Zresztą, ja w ogóle uważam, że człowiek nigdy nie jest stary enaf, żeby wyglądać co najmniej dobrze... Plan naprawczy obejmuje głównie strząśnięcie tłuszczyku poprzez treningi kardio, poparte sensowną dietką. Nie żeby jakaś katorga, raczej w stylu "nie szkodzić" i "wspomagać". Dzisiaj już hasałam świeżo z rańca z Mel B, nawet mi się podoba - zmachałam się odpowiednio, ale ćwiczenia nie są jakieś udziwnione, można bez większego problemu nadążyć. Spoko. Jestem dobrej myśli :)

Ogólnie jestem dobrej myśli, delektuję się samiuśkimi początkami mojej ulubionej pory roku, po której będzie... jeszcze ulubieńsza ^^ Mam dobry humor i energię. Choć nie wszystko jest dokładnie tak idealnie jak bym chciała, ale - jest naprawdę DOBRZE i nie wydziwiam, cieszę się z pozytywów, a ewentualnym negatywom zgrabnie ukręcam łby. 

Obejrzałam niedawno 'Only lovers left alive' Jarmuscha i... film wielce klimatyczny, zwłaszcza jeśli się gustuje w leniwej wampirzej obyczajówce, ale MUZYKA... Soundtrack podciął mi kulasy pod kolanami i jaram się jak dzika! Zresztą sam Dżarmusz jest członkiem zespołu SQÜRL, to tak gwoli ciekawostki. Muzyka bardzo specyficzna, ciężkie gitary, ale w wydaniu mroczno-leniwo-ambientowo-onirycznym, do tego orientalne wtręty, bardzo hipnotyczne, nastrojowe, refleksyjne, niekiedy "funeralne". No cudo! *.*

Polecam polecam.

Tak sobie myślę, że wkrótce wrócę z pościwami o moich łupach za złotóweczkę z Lumpello, bo multum się tego nazbierało, a przecież systematycznie zasilam garderobę nowymi nabytkami. Kto wypróbuje system "złotóweczkowy", temu prędzej ręka uschnie, niźli da za łacha kilkadziesiąt zeta w sieciówie. Zaoszczędzony hajs stokroć lepiej wydać np. na porządne buty czy utorbienie. Takie jest moje osobiste zdanie :)

A tera lep na łoczi. Samojeby komórczane z ostatnich dni :D






No i nowe galaktyczne lacze z TK MAXX:


No, to do następnego! :)

13:43

Insta Toyad Mix. Volume I

Insta Toyad Mix. Volume I
Nie wtulałam Wam tu chyba jeszcze swoich kwadratur z Insta? ^^ No, to taki miks z ostatnich paru tygodni. Motyw przewodni - DZIE TA WIOSNA. Korowód otwiera toyadzi skacowany bezmakijażowy dziób, ale zwróćta uwagę, że Toy jest na tle trawy i ma na sobie jeno tiszerciwo - a to był LUTY! :D


Last Christmas, wurwa.


O, Iwostinek, bardzo spoko - porzyska już po dwóch tygodniach czyściutkie, zmniejszone, fizys o wiele gładsza, jaśniejsza, bardziej jednolita - polecam, zwłaszcza jak ktoś ma cerę przypominającą fakturą krowi placek podźgany widelcem.


Aaale faaajnie, selfi srelfi:


Po ponad 10 latach namiętnego malowania krechy ajlajnerem ogarnęłam niezawodną technikę - pierwej szkic kredką, później tuszyk.


Tajemniczy Toyad postapokaliptyczny O,o


Resztki śniegu:


Pierwsze moje szponki hybrydowe.


Przebiśnieżki!


Drugie moje szponki pociapane hybrydą (przeze mnie ofkors, dlatego wykonanie dalekie od perfekcji - komuś potrafię jednakowoż pomalować równo i elegancko).


Yup. Przepyszne hamerykańskie Jelly Beans z białym winiaczem <3 Ulubiony smak to toffi popcorn czy jakoś tak :D

16:21

Raz lepi, raz gorzy.

Zawsze zbiera mnie na spontaniczny womit, ilekroć np. podczas scrollowania tumblra tudzież innego tasiemca z foto landrynami dla zmysłu wzroku natrafiam na jakiś nienawistny kleks z d..., za przeproszeniem. :/ Przeto na fejsie zlądowało tytułem niewinnego inspo foto Johanny Herrstedt, szwedzkiej blogerki o oryginalnym i niewątpliwym powabie, zręcznie podrasowanym makijażem, dobrymi fotami i ich postprodukcją. I co? A co ma być... HEEEJTYYY LECOOOM!!! A ŻÓŁĆ SIĘ LEJE HEKTOLITRAMI :D Że beee i fuuu i sztuczna, wogle bezczelna bo ośmiela się zdjęcia przerabiać, że ufoludek, że klon, że anoreksję propaguje, że paznokcie za duże a oczy obgryzione, że to, że śmo... DŻIIIZAS... O,o... Nie no, duch zawiści i jadowitego zaplucia wśród młodzieży, widzę, nie ginie, a wręcz miewa się super. :/ Kuźwa... serio, nie mieści mi się we łbie, jakim trzeba być małym, sfrustrowanym, smutnym i nieszczęśliwym człowiekiem bez własnego życia za kompem, żeby fajdać takie komenty i psuć innym krew...

...a już totalnie nie czaję, jak można zakładać specjalnie blogasska, by z zapałem godnym lepszej sprawy kultywować, podsycać takie klimaty i żerować na podobnych sobie przykrych ludzikach, o nikczemnych ciągotach do brandzlowania własnego ego cudzym kosztem... O ironio, cel owego blożka niby "szczytny", bo wyłapywanie nieumiejętnych/rażących manipulacji wyglądem w procesie postprodukcji. Autorka schlebia sobie mianowicie, że zna się na obróbce graficznej i jedynie staje w obronie niewinnych nastoletnich duszyczek, podatnych na perswazję sfałszowanego piękna. Ach, och, jakże szlachetnie, prawda? Szkoda tylko, że praktyka ostro rozjeżdża się z teorią, bo poza analizami porównawczymi materiału ze zdjęć, posty ociekają agresywną personalną krytyką, ubliżającymi domysłami na temat czyjegoś charakteru, moralności, życia prywatnego i rodzinnego, intelektu - bazując wyłącznie na wizerunku wirtualnym, tweetach oraz plotkach. No... kamaaan, litości :/ Jestem potwornie przeczulona na takie wycieczki osobiste na podstawie mizernych poszlak, na wieszczenie "prawd" niczym naćpana Kasandra wróżąca z ptasich flaków, na chorobliwe, graniczące z perwersją interesowanie się cudzym życiem (z naciskiem, oczywiście, na "pikantne" szczegóły) zamiast swoim własnym, na obłudne stawianie siebie w roli strażnika przyzwoitości upoważnionego do zaglądania innym ludziom w majtki. Obrzydliwstwo! I to pełne zacietrzewionej wyższości wytykanie komuś kompleksów, słabości i problemów psychicznych... hmm, szczerze mówiąc, wolę, jak ktoś leczy swoje kompleksy poprzez podciąganie brwi czy wyszczuplanie ud w fotoszopie, niż poprzez tak niewybredną i prostacką napierdalankę wymierzoną w innych, w dodatku przemyconą pod płaszczykiem świętojebliwej inkwizycji do spraw cudzej poprawionej graficznie wargi. Bleh...No przepraszam, ale jestem tym zjawiskiem srodze zniesmaczona!

Co do profesjonalizmu w zakresie analizy fot, też mam wątpliwości. Sztuczne rzęsy, makijaż, odpowiednie konturowanie, rodzaj ŚWIATŁA, kąt, perspektywa, użyty sprzęt, OBIEKTYW - te wszystkie czynniki mają olbrzymie znaczenie, jeżeli chodzi o efekt końcowy foty. Filtry i poprawki dokonywane w programach do tego celu przeznaczonych, rzecz jasna, też, ale jeśli dla kogoś sam fakt ich stosowania stanowi etyczną zagwozdkę to cóż... Polecam się obudzić tudzież wychynąć z konserwy światopoglądowej, mamy XXI wiek i o wiele większe możliwości wpływania na proces postprodukcji niż kiedykolwiek, cóż w tym złego? Owszem, doceniam także urok surowizny i prostoty, ale to tylko jedna z możliwych dróg, nie każdy musi nią podążać. Nie wszyscy muszą być szczupli i długowłosi, bo JA mam taki gust i takie widzimisię. Przykładowo. Ludzie mają prawo mieć absolutnie wywalone na swój wygląd, albo przeciwnie - dopieszczać każdą rzęsę i paznokieć, jeśli taka ich wola. Nic komu do domu, jak chałupa nie jego. Amen.

* Aha, jest jeszcze 'specjalistyczne' forum, na którym zbieranina przychlastów prężnie uczestniczy w wieszaniu psów m.in. na Johannie H., której osobny wątek ma kilkaset stron... Czy to nie jest z lekka, erm, poje*ane..? W kółko jedne i te same osoby gorliwie smażą kilometrowe posty o tym, jaka Jo jest 'self-obsessed' i głupia i pusta... ale tak szczerze - co jest bardziej żałosne (a zarazem PRZERAŻAJĄCE), posiadanie obsesji na swoim własnym punkcie (np. perfekcjonizm odnośnie własnego wyglądu), czy obsesyjne śledzenie każdego ruchu "znienawidzonej" celebrytki internetowej, analizowanie każdego jej zdjęcia i słowa, bycie na bieżąco nawet z tym, kiedy farbowała sobie odrosty... no błagam... O_o To już dla mnie zakrawa na jakiś cyber-stalking :/ Nie chcę być też złośliwa, ale patrząc po fizjonomiach z awatarków... cóż, pewne wnioski narzucają się same, sorry. Jednak nie tędy droga, chłopcy o nadwerężonych nadgarstkach i dziewczynki pokroju April Tuna. Rugając Johannę i jej podobne internetowe ikony tumblra itp., nie przybędzie wam powodzenia, wdzięku, centymentrów w gaciach, szczęścia i spełnienia. Doraźny strzał nędznej Schadenfreude serio wart jest takiego zachodu..? :/ Serio ludzie, wyjdźcie czasem na jakiś spacer albo spotkać się z przyjaciółmi. Oh wait, trza takowych wprzódy mieć, a wirtualne kółeczko wzajemnej adoracji to trochę marny ekwiwalent...:P

Pfff... okej, to tyle na dziś. Pisałam ja, nabuzowan Toyad, in the heat of the moment ;) 

16:04

Toyad Jaskóła wiosny nie czyni. Za to odczynia zimę!

Toyad Jaskóła wiosny nie czyni. Za to odczynia zimę!
Jeeesteeem!!! :D



Tęskniliźwa? Jo tys! :D

Jak się domyślacie, absencja toyadzich wypocin w ynternetach miała podłoże w stylu "w wuj się dziao" :) Musiałam się "wylogować do życia", jak to mówią. Jakoś tak kijowo się składało, że jak miałam wenę do snucia pisarskiej przędzy z czeluści...yyy, powiedzmy, mózgu, to akurat nie miałam fizycznej możliwości wyklepania postu, a jak miałam przed nosem klawiaturę, to i wenę diabli brali. Wot, życiówka.

A dzisiaj som toyadzie CZYDZIESTE (słownie 30) urodziny. Absolutnie nie czuję się jak stary smutny babsztyl, szczerze mówiąc, czuję się zajebiaszczo, zwłaszcza jak sobie przypomnę to GUPIE, zakompleksione, zbuntowane stworzenie sprzed dwunastu lat, to doprawdy, nie cofnęłabym się w czasie... :)

***

Chodziło mi od dłuższego czasu po głowie takie tam pierdolomento parenetyczne. O tym, że o ile stosunkowo łatwo jest się uodpornić na psucie krwi przez negatywne działania czy komentarze obcych ludzi, o tyle nabranie "twardej skóry" względem toksycznych bliskich bywa baaardzo trudne. Z reguły chodzi o rodziców, ale nie tylko... Najgorsze jest to, że 'ewakuować się' spod szkodliwego impaktu można dopiero w pewnym momencie, zazwyczaj jako młody dorosły. Zazwyczaj taki młody dorosły wlecze już za sobą w roli wątpliwego posagu skoślawioną samoocenę, zaburzenia emocjonalne, trefne wzorce i inne dziadostwo, co gorsza - najczęściej to wszystko pozostaje nieuświadomione. Lub zaledwie mgliście uświadomione. A potem seryjka, przykładowo, potwornie kiepskich krzywdzących związków i WRESZCIE zaczynia delikwent lub delikwentka wnikliwiej rozkminiać: co jest ze mną nie halo. I bywa, nierzadko niestety, że korzenie "nieradzenia sobie" w dorosłym życiu sięgają dawnego rodzinnego "ciepełka". Najtrudniej i najboleśniej się dociera do tego źródła prawdy, raczej wszystkie dorosłe dzieci gorąco chcą wierzyć, że bliscy "chcieli dla nas dobrze", "starali się jak potrafili najlepiej", "przecież nie było jakiejś patologii", "tylko się martwili" itp. A tu zonk. Abstrahując od pobudek (one też mogą wynikać z matrycy), pewne mechanizmy ćwiczone latami na młodym organizmie i psychice skutecznie ryją beret. 

Nie jestem pojebologiem z glejtami, jeno obserwatorem chałupniczym, więc nie będę się rozwodzić i mądrować ponad to, co wyczytacie, chociażby, u Susan Forward we flagowej dla zagadnienia pozycji pt. "Toksyczni rodzice" - jakiś czas temu po necie hulał pdf za free, nie wiem jak jest teraz. Polecam Waszej uwadze, jeśli czujecie, że "coś może być na rzeczy". 

Ja się chcę tylko naświetlić swoje skromne stanowisko w tej kwestii. Najważniejsze - fizyczna ewakuacja z pola rażenia toksycznej osoby. ASAP! Czasami to wystarczy. Jeśli nie, należałoby zmierzyć się z własnymi demonami z dziecięctwa... na własną rękę, obierając samego siebie z warstw złudzeń niczym cebulę (oj bedo wzy, bedo), tudzież przy pomocy akuszerki - terapeuty. Zrozumiawszy, powściekawszy się, przebolawszy, można wreszcie zostawić swój uprzykrzający żywot tobołek i nie wlec go za sobą ad mortem defecatum. Jedna z najsłabszych opcji - to trafić na trop swojego problemu i... - na tym poprzestać, robiąc z siebie skrzywdzoną sierotkę, zasłaniającą się trudnym dzieciństwem i wiecznie nad sobą bolejącą. Dość wygodna opcja, ale - na dłuższą metę -mało satysfakcjonująca.

Pewnie nie da się całkowicie uniknąć błędów wychowawczych. Ale zależy mi przede wszystkim na tym, żeby traktować swoje dziecko jako niezależne indywiduum, a nie przedłużenie moich własnych wyobrażeń, ambicji i kompleksów. Ważny jest balans między rozsądnymi granicami a wolnością i beztroską. Przestrzeń również na błędy. Prawo do uczenia się na nich. Komunikacja. Jako rodzic - staranie się być autorytetem, a nie żądanie wyłącznie psiego posłuszeństwa. Świecenie dobrym przykładem... Zamiast samej stać jak za karę przy garach i potem wielce się dziwować, że córki "nie ciągnie" do gotowania, może warto byłoby spiąć tyłek i pokazać, że gotowanie (zwłaszcza wspólne) może być świetną zabawą? Przyznawanie się do swoich błędów też nie ujmuje rodzicowi majestatu, wręcz przeciwnie. Prawdziwa zmora - "poświęcanie się" dla dziecka rozumiane jako cierpiętnicza i pełna frustracji postawa teatralnego i okupionego późniejszymi wypominkami zaniedbywania swojego (jako rodzica) dobrostanu psychofizycznego. Inna zaraza - podkopywanie w dziecku wiary w siebie, porównywanie go do innych (oczywiście na korzyść innych), wpajanie postawy typu "bo co ludzie powiedzą", teksty pokroju "póki mieszkasz pod moim dachem i jesteś na moim garnuszku, masz tańcować jak ja ci zagram". Można by w sumie wymieniać w nieskończoność :)

Enyłej. Rodziny się nie wybiera. Nie jesteśmy odpowiedzialni za czyjeś porażki pedagogiczne wynikające czy to z niewiedzy, czy nawet złej woli. Natomiast warto by dołożyć starań, by nie powielać kijowego schematu na własnej progeniturze, prawda? I tym oto, względnie optymistycznym, akcentem, pragnę zakończyć ten smętnawy post. Rzadko się czepiam przyciężkawych tematów, ale ten jest dla mnie jednym z istotniejszych.

***

Nadciąga już wiosenka, czuć ją momentami w powietrzu bardzo wyraźnie :) Cieszę się jak cholera! :D Ostatnio pieczołowicie kompletuję swoją 'capsule wardrobe' - względnie zgodną z moim (jesiennym) typem kolorystycznym, a przynajmniej się z nim nie gryzącą. Pożegnałam się już z iluzją, że kiedykolwiek będę korzystnie wyglądać w chłodnych odcieniach turkusu, szafiru, fuksji itd... :) Ale o tym będzie osobne pościwo!

Do wkrótce!

19:45

Co mię nęci, a co mię odstręcza :D

Jakiś czas temu Maria z ubierajsieklasycznie.pl włożyła kij w mrowisko, pisząc arcyciekawego posta o tym, co jest, a co nie jest - oczywiście w subiektywnym odczuciu - sexy. Oraz, co rozumie przez to określenie (kojarzące się niektórym cokolwiek negatywnie). Lawina komentarzy uświadomiła mi, niby oczywistą oczywistość, a jednak fascynujące zjawisko pluralizmu gustów i preferencji. Super! :) No i zmobilizowało mnie to do refleksji i usystematyzowania własnych upodobań. Osobiście przez określenie 'sexy' mam na myśli wszystko to, co postrzegam jako bardzo atrakcyjne, intrygujące w ludziach, konotacji erotycznych nie sposób tu oczywiście uniknąć, ale są one subtelne i, jakby to powiedzieć, czasami nieoczywiste..;) 
Posłużę się dwiema stronami medalu, po lewej pozytywy, po prawej badziewie. Najpierw takie jakby PRZYMIOTY DUCHA ;)

+ bycie świadomym własnej wartości / - masywne zakompleksienie, bo albo wyraża się drażniącą bufonadą, albo żałosnym kuleniem się po kątach...

+ inteligencja żywa jak rtęć, błyskawiczny refleks / - szpanowanie powierzchowną, wykutą na blachę wiedzą encyklopedyczną

+ lotne, abstrakcyjne, czasem "czarne" poczucie humoru, dystans do siebie i świata / - drętwota obycia, pozór powagi i dojrzałości, ścisk pośladów o byle co, traktowanie wszystkiego przesadnie serio

+ nadawanie na tych samych falach, swobodna komunikacja / - brak poczucia "komuny mentalnej"

+ dążenie do samoświadomości, rozwój osobisty, wyobraźnia, pasja, talent, hobby / - miałka egzystencja bez potrzeby "czegoś więcej"...

+ autentyczność, własne zdanie / - identyfikowanie się z tłumem, bezkrytyczne łykanie mejnstrimowej paciugi

+ niepokorność, charakterność i nawet swoisty "zadzior" - TAK / - bycie 'attention whore' na zmianę z 'drama queen' - NIE

+ asertywność i opanowanie / - agresja i histeryczność

+ branie odpowiedzialności za swoje życie i marzenia, postawa proaktywna / - bierność, połączona z narzekaniem i marudzeniem

+ naturalna nonszalancja / - wystudiowana maniera

+ dbałość o własne zdrowie / - świadoma bądź nieświadoma autodestrukcja, albo zgoła nihilizm w stylu "wszyscy umrzemy, można jeść syfiastą paszę"

+ wyczucie, empatia i klasa, "wrodzona" kultura osobista, szczerość / - NIENAWIDZĘ dulszczyzny, upozowania na "ę ą, bułkę w bibułkę", mam alergię na nikczemność pod maską perfekcyjnej kindersztuby, fałsz, dwulicowość, słodkie uśmieszki i udawanie sympatii a za czyimiś plecami podłe obsmarowywanie itp.

+ umiejętne i sporadyczne (co do zasady) używanie wulgaryzmów, adekwatne do sytuacji pikantne skojarzenia i komentarze / - pruderia i pańciowatość, teatralne sięganie po sole trzeźwiące na dźwięk słowa na K... i na CH,,, i na D,.. i na P..., "rączki w małdrzyk, buzia w ciup" (bardziej dotyczy to kobiet, ale świętojebliwi panowie też się zdarzają)

+ pewna tajemniczość, umiejętność milczenia na pewne tematy, wybredność dotycząca potencjalnych partnerów do coitus / + typ "erotomana-gawędziarza", lowelasa chełpiącego się rzekomą mnogością "zaliczonych" dziupli w portfolio, serwowanie niesmacznych naturalistycznych anegdotek z własnego życia seksualnego przypadkowym ludziom, których to guzik interesuje

+ wrażliwość na muzykę, eksplorowanie różnych ciekawych nurtów / - obojętność, słuchanie "tego co leci w radiu"

Dobra, tera WALORY bardziej WIZUALNE ;) Muszę czasami rozdzielić Panie od Panów.

+ intrygujące błyski/chochliki/iskierki/figielki/kurwiki w ślipiach :) i majaczący gdzieś w kącikach ust przewrotny, szelmowski uśmieszek! / - tępy wzrok martwej zafoliowanej ryby z chłodni w Biedrze

+ (u kobiet) duże, migdałowe, lekko skośne oczy pociągnięte eyelinerem

+ wyraziste brwi, bujna oprawa oczu / - diss za bezbrewie i bezrzęsność, albo chude/krzywe/namalowane od szklanki brwi... sorry, mam na tym tle świra

+ u kobiet - duże lub w miarę pełne, u facetów - wystarczy że kształtne usta / - otwór gębowy przypominający draśnięcie żyletką lub koci odbyt (za przeproszeniem)... chyba nikt nie chciałby się całować z dziewięćdziesięcioletnią denatką bez sztucznej szczęki na katafalku? Swoją drogą, źle zrobione wary a'la glonojad to też słaba opcja... ;/

+ kształt twarzy o zdecydowanej linii podbródka (nieco złagodzona V-line), wysokie kości policzkowe / - okrągłe, pucołowate buzie, tzw. dupka w brodzie, "końskie" długie twarze

+ raczej szczupła, lekko atletyczna sylwetka, długie nogi / - nadwaga, chudość taka, że - wybaczcie obrazowość - półdupki się nie schodzą i kicha stolcowa grozi wypadnięciem

+ (u kobiet) długie, zadbane, świeżo i naturalnie wyglądające włosy / - liche, zniszczone, tłuste, krótkie "wygryzione", wyfiokowane jak na wesele w Sromowcach Niżnych, 

* wyjątek - laski o filigranowej figurze i buzi a'la Natalie Portman, Sinead O'Connor lub Winona Ryder - mogą być obsmyczone na rekruta

+ fajny, własny, oryginalny styl, niekiedy mile widziane umiarkowane, estetyczne (!) modyfikacje typu piercing, tatuaże, dready / - abnegacja, przesadnie zachowawcza "biurwiana elegancja", kicz i tandeta, przesyt udziwnień

+ lekko chropowata fizys u faceta / - facet gładki jak pizdryk z bojsbendu

+ wąski, prosty lub lekko łukowaty ale zgrabny nos / - kartoflany, szeroki nos, przez którego dziurki widać mózg

+ charyzmatyczna, niebanalna, niekoniecznie idealna(!), a nawet drapieżna uroda / - przaśna, pospolita, szara fizjonomia predestynująca do dożywotniego lepienia pierogów, albo przesadne, sztuczne "wymuskanie"

+ (u kobiet) koci wdzięk ruchów, poczucie rytmu / - o ile chłop nie musi być tańcownikiem, o tyle laska, która na densflorze porusza się z gracją drewnianej kłody... dramat... jak patrzę czasem na niektóre pindzie, pokracznie przestępujące z nóżki na nóżkę, to wnioski dotyczące ich alkowianej "werwy" nasuwają się same...

+ intrygujące perfumy / - tanie i tandetne zapachy godne lali / dupczyngiera z dyski w remizie

+ wyglądanie dobrze, ale niejako "mimochodem", bez ciśnienia / - sprawianie wrażenia, że się "żyje" tylko własnym wyglądem, wypindrzenie co do jednej rzęsy

Hmm.. To by chyba było na tyle. Tak. 


***

Edit:

Dostałam (anonimowego, a jakże) komcia, który niestety (bez kitu, nieodżałowana strata!) mi się skasował, a który chętnie bym tutaj powiesiła, niczym złowieszcze truchło kruka na polu, ponieważ idealnie obrazował wszystko to, co zawarłam po prawej stronie slasha w kwestii niewizualnej, zaś - jak mogę domniemywać - autorkę ubodły moje dosadne porównania zawarte po prawicy ukośnika w zakresie atrakcyjności wizualnej. Ogólnie rozchodziło się o to, że moje zestawienie jest "przykre" i "ubliżające", a ja "gburowata" i "przesadnie pewna siebie", oraz - uwaga - szpanuję inteligencją, której mi BRAK (miszcz!) :D :D :D

Ale, żeby nie było, poczułam potrzebę naświetlenia pewnych kwestii. Po pierwsze, niniejszy blog to jest MÓJ mały, osobisty kawałek internetów, w którym wyrażam SWÓJ punkt widzenia, i doprawdy mam pełne prawo, a wręcz moralny obowiązek być tutaj całkowicie SZCZERA, tym bardziej, że temat tego akurat konkretnego posta opiera się na czysto subiektywnych wrażeniach. Owszem, nie przebieram w słowach, używam soczystych porównań i lubię obrazowość opisu, choćby zahaczała o rubaszność, naturalizm, turpizm. No sorry, jeśli ktoś żyje w świecie tęcz i jednorożców i łaknie wyłącznie upudrowanej rzeczywistości, inaczej teodycea mu się sypie w drzazgi...to faktycznie, gramy w totalnie innej lidze i z serca radzę czytywać tylko słodko pierdzące blogaski z 'Carpe Diem' w logo.

Gburowata? Bo co, bo dzielę się swoimi autentycznymi skojarzeniami? Spoko. Przynajmniej nie mam zakłamanej gęby Królewny z Drewna, która nawet nie ma JAJ ani krzty cywilnej odwagi podpisać się swoim imieniem/pseudonimem. Nigdy w życiu nie zostawiłam na żadnym blogu ani forum ani pod żadnym zdjęciem bucowatego komentarza z kaprysu, z czystej złośliwości. Ale - sprowokowana, konfrontacji nie unikam, zwłaszcza z "chojrakami" bez awatara i nazwy... :>

Wygląd konkretnych obcych osób w otoczeniu mnie ani ziębi, ani grzeje, nie komentuję, nie szydzę, nie gapię się krzywo, itp., natomiast powyżej wyszczególniłam co mi się osobiście oraz subiektywnie (!!!) NIE PODOBA w kontekście atrakcyjności quasierotycznej, no heloooł, nie "targetuję" matrymonialnie 99% spotykanych przypadkowo osób! Ergo, ich walory tak ducha jak i ciała obchodzą mnie tyle, co pogoda w górach, kiedy opalam się na plaży :D A ponieważ wrażenia estetyczne są szybsze niż konwenanse, wywaliłam, jak to ja, kawę na ławę bez pardonu. Inaczej notka nie miałaby sensu. Nie uznaję autocenzury na potrzeby przewrażliwionych zabłąkanych duszek z Kółka Wzajemnej Adoracji.

Przesadnie pewna siebie - ciekawa fraza. Aczkolwiek przenikliwość nie dopisała, bo akurat jestem typem raczej introwertycznym i nienapastliwym, zaś cholernie krytyczna jestem przede wszystkim dla siebie, i np. nie mam problemu, że ktoś przyrównałby moją kichawę do klamki od zakrystii, bo sama mam o niej podobne zdanie, haha. Nikt nie narazi się na cudzy śmiech, kto sam zaczął od siebie - Seneka Młodszy. Wolę mieć grono prawdziwych przyjaciół, z którymi można konie kraść, i którym nieobce jest wyczucie ironii i sarkazmu, niż tabun fałszywie klepiących po łopatce koleżaneczek. 

Przytyk pod adresem mojej inteligencji jest zabawny, porównywalny z pluciem na wodospad Niagara celem umniejszenia jego majestatu. Równie dobrze mogłaś coś napisać o "mojej starej", że pierze w rzece, albo coś w tym stylu. TYTANIDO INTELEKTU... ;)

Peace & Love


14:55

SEPTUM. Mraaaux!

SEPTUM. Mraaaux!
Hello,

piękna pogoda, prawdaż, na siedzenie w chałupie. :)

Klecę sobie "zrywami" w kapowniku takie bardziej tekstualne kmińskie pościwo, ale tymczasem mam ochotę upuścić se ze łba trochu ciśnienia na piercingi... ;) Oj tak, wzięło mnie na ostro, i o ile nostril standard i helixy to mój absolutny masthew i nołfakenłej, o tyle seeeptuuuum... ;> Cóż, równie intensywnie mnie zachachmęca, jak i trwoży... Dalece nie każdy typ urody i stylówki jest, według mnie, w stanie "udźwignąć" i "obronić" tę ozdobę. Kiedyś mi się nie podobała wcale, ale instagramy i pinteresty mocno podważyły tę postawę apriorycznie defensywną...;) Siłą rzeczy wytropiłam też opcję dla rozdygotanych niezdecydowanych "cykorków" - TREFNY piercing. Wizualnie równie atrakcyjny, pozbawiony wszelkiego bólu i ryzyka, posiada jedną "wadę" - taki clip-on w nader-poważnie-sprawę-traktujących-kręgach jest pogardzany jako "nie tróó" i pozerstwo i inne takie. Na szczęście, zawsze mamy pełne prawo mieć totalnie wywalone na cudze wąty i szczekaninę, co też radośnie czynię od pewnego czasu a i szanowne Audytorium gorliwie zachęcam. Swoisty lans na ból krew flaki i łzy i poczucie wyimaginowanej wyższości z powodu "bycia tróó" trąci pryszczatym nastoletnim weltszmercem oraz zapoconym glanem, o czym piszę dziś z najczystszej pokornej i nawet zabawnej autopsji. Skądinąd absolutnie nie umniejszam poczuciu subiektywnego symbolizmu i wartości czyjegokolwiek tatuażu, kolczyka, czy jakiejkolwiek świadomej modyfikacji! Żeby nie było. Chodzi mi tylko o to, że nie wszyscy muszą wszystko traktować z jednakową śmiertelną powagą. Czy jakoś w ten deseń. Sorewicz za dygresję. 

A zatem, przechodząc do meritum, septumy zarówno TRÓ jak i TREfne, potrafią wyglądać absolutnie przecudownie, jak i absolutnie...bez szału :) Tak samo jest ze wszystkim, efekt końcowy zależy głównie od tego, ile MANA posiada nosiciel :P

Zoe Kravitz, piękna:


Nie wiem kto to, foty z Pinteresta:



FKA Twigs:
















Linda Hallberg:




  Val Mercado, bogini, i ten biust:










Ehh, niektóre te kolczyki są mega śliczne, złote z opalem - cudo! Podobają mi się też te malutkie, dyskretne, subtelne kółka. Podkówki chyba najmniej, ale też dają radę w kategorii trajbalowaty zadzior. 

Sam Toyad posiada miniaturowe srebrne proste maleństwo, ale zamówiłam zachowawczo najmniejszy rozmiar, i jest ciut chyba za słabo widoczne...




16:17

Jak przetrwać na przednówku. Plus wizerunek Toya w nowym anoraku ;)

Jak przetrwać na przednówku. Plus wizerunek Toya w nowym anoraku ;)
Miało być pościwo na jesienną deprechę, ale nada się równie dobrze na zimową dogorywkę. Zima nawet nie jest jakaś wybitnie dokuczliwa w tym sezonie, ale to i tak zima, więc można mieć uzasadnioną chęć sięgnięcia po żyletkie tempom.

Ale niet! Sugeruję wypróbować poniższe patenty wprzódy.

1.) RUCH. Najlepiej już od rana! W sumie dowolne hopsasa. Jak mam melodię na wytrząsanie sadła z kałduna, to ustawiam klepsydrę (yy, tak, takie szklane ustrojstwo z piaskiem, przywiozłam se kiedyś znad morza, o) i/lub energetyczny mjuzik z jutjuba i przez pięć minut bez przerwy intensywnie napierniczam fristajla, upewniwszy się, że nikt mnie nie widzi, albowiem taka padaka obiektywnie musi się kojarzyć ze wskazaniem na biały kaftan. Robię tak ze trzy seryjki i już czuję, że dzień zaczął się DOBRZE. Koktajlek enforfinowy budzi zblazowany mózg i można na nim kawał dnia pojechać.

Ostatnio uskuteczniam też brzuszory, bo jest mię, ekhm, niestety więcej, i o ile cycki na tym ewidentnie zyskały, o tyle lekka oponka na talii gwałci moje odczucia autoestetyczne. Dopóki posiadam talię, dopóty rozmiar odzieży mi zwisa i powiewa. A że talia zaczyna mi się krzaczyć, odpalam plan naprawczy!

/Nie ma NIC gorszego, niż zaleganie w barłogu do południa, zwłaszcza, kiedy czujesz, że "biorą" cię smuty. Hajłej do deprechy. Wiem, co gadam.

2.) ROZKŁAD JAZDY. Czyli rozpiska na cały dzień, żeby spędzić go pożytecznie, ale i przyjemnie. Jak dopada mnie apatia i zamulam, to taki "kapownik" prostych codziennych czynności i zadań jest dla mnie zbawienny - mam "czysty" umysł, a i tak nic mi nie umyka i odpada paraliżujący stres, że czas leci przez palce a ja taka bezproduktywna. Inaczej nie mogłabym sobie chyba, za przeproszeniem, palcem do tyłka trafić - taki ze mnie zimowy nieogar :/

3.) WITAMINKA DE. Zimą niedobory dają się we znaki, dlatego warto zastanowić się nad suplementacją. Jak powiada Niki, witaminka De pilnuje, coby psycha nam nie siadła. O. Ja generalnie zimą gorliwie dożywiam organizm, ładuję imbir do zielonki, nie gardzę czosneczkiem i cebulką, staram się pilnować odporności, ale też... gorliwie hoduję włosy. Nie wiem, zawsze na zimę dostaję weny do testowania wcierek, masek, supli na porost herów, i pół roku później zbieram wymierne żniwo takiej akcji :)

4.) SEZON WŁOCHATYCH GIR? Noł faken łej, biczyz. OGAR!!! Żadnego rozmemłania! Depilacja! Pedikiury! Masażery do cellulitu w ruch! Bogate masełka do cielska! Ładna bielizna! Jeśli już podomka, to w stylu "zara wpadnie przystojny hydraulik"...eee, nie no, to ździebkę może przesadziłam :P Ale chyba ogarniacie, o co cho..?

5.) FILMY, MUZYKA, KSIĄŻKI, HOBBY! Nie kcemy dopuścić do atrofii szarej masy. Ponadto, PASJA pomaga człowiekowi przetrwać nawet największe zawirowania osobiste. Sprawdzone info :P

6.) AROMATERAPIA! Yankee Candles, lampy Ashleigh & Burwood, kadzidełka Nag Champa, whatever works! ŚWIATŁO! Spacer za dnia, spacer wieczorem traktem rzęsiście oświetlonym, światełka ledowe w pokoju!

7.) LUDZIE. Mega ważne. Spotkania z ziomami, którzy zarażają nas pozytywną wibrą, są doprawdy nieocenione! Ciulom o smętnym obliczu i psychofagom wszelkiej maści mówimy serdeczne spierd*laj.

8.) ZAKUPY. Najlepszość byłaby "złotóweczka" w ukochanym lumpie, ale wiem, że nie każda czytająca Toyada dziewoja ma taką swoją miejscówkę. No to może online..? Wyprzedaże też spoko. Miło jest kupić sobie coś z myślą o wiośnie/lecie, albo choćby obmacać w szafie swoje letnie giezła... mnie widok afrykańskiej kiecy maxi wielce poprawia humor... :)

9.) Eksploracja MAKIJAŻOWYCH nowinek i możliwości. Kiedy zamierzasz paradować z nieskazitelną szpachlą perfekcyjnie z niej rozgrzeszona, bo chyba nie w 40-stopniowy lipcowy skwar? No właśnie. Połyskujący pigment, grubaśna krecha a'la femme fatale, welwetowe maty na uściech, wytworna księżycowa bladość lica... iii, zadajemy szyku niczym Neo Alexis. a jak!

10.) Hmm. Nie wiem..? Może jakaś autorefleksja, introspekcja, porządkowanie spraw, marzenia i metodyczne wcielanie marzeń w czyn. Brzmi patetycznie, ja wiem. Ale czasami taki pozorny, symboliczny letarg i gruby zimowy kokon pozwala na regenerację pancerza, nabranie sił, wyhodowanie pięknych i mocnych skrzydeł, których łopot w odpowiednim momencie rozpirzy szarą przędzę (OMFG Toy, nie sil się na poetyckie metafory, bo Ci Koeljo wychodzi...;/). 

Tak, że tego, nooo i właśnie. 

***

Wczoraj tłuste szabry na złotóweczce zaliczyłam, kilkanaście sztuk, na bogato, a dzisiaj wreszcie ustrzeliłam kurtałę z Bershki, na którą śliniłam się cały sezon. Jest WIŚNIOWA, ultraciepła (podpinka!), ma ogromniasty kaptur z wielkimi kićkami (odpinane) i kosztowała zaledwie 139 zł (przecena z ok. 400). Po mojemu, całkiem niezły deal!




Sorry za brak przyzwoitego makijażu :P

16:39

Dylu dylu...

Dylu dylu...
Hah, wspominałam niedawno, że wytaczam rozmaite "działa" przeciwko "depresji sezonowej". Bo, karwia, ja powinna żem była naturalnie wykwitnąć pośród rajskich plaż jakichś Hawajów abo Samoa...;/ Śledzę na insta jakieś barwne nimfy z tego typu plenerami w tle (wot, dzisiaj popląsam w sadzawce przy malowniczym wodospadzie, patrzcie jakie mam fajne pareo i opaleniznę) i szlag mnie trafia, gdy skonfrontuję to z mokropiżdżącym szaroburym syfem zza mojego okna. No ale cóż :) W każdym razie, Pan Los ufajdał mię akurat w tym punkcie globu... wprawdzie zawsze mogło być gorzej, ale prawda jest taka, że jak się postaram, to jeszcze wyjadę, chociażby na wczasy, w któreś z tak bosko pięknych miejsc, o!

A na tymczasem, zaopatrzyłam się w iluminację do pokoju. Zawsze chciałam i na chceniu mi schodziło. Dzisiaj po prostu postanowiłam, nabyłam, obwiesiłam okolice okienne i się jaram w opór. Śliczności! I jaki klimacik! Takie to proste, niedrogie, a od razu jakoś tak... milej :) Rzęsisty blask rozświetla ponure popołudnia i wieczory. Jeszcze mi tylko brakuje do pełni ukontentowania lampy Ashleigh&Burwood, ale chwilowo stać mnie tylko na kadzidełka Nag Champa... :D

Aa, ostatnio ogarnęłam parę naszyjniorów hendmejd. W sensie, że ja je ugniotłam własnemi ręcami :)



Foty robione telefonem, tłumią urok wisiurów... ;) Są kolorki, jest okejka. Dobra terapia na jesienno-zimowe smuty, swoją drogą!

20:58

Trwogi i nadzieje końca wie... roku.

Trwogi i nadzieje końca wie... roku.
Aaa, zrobiłam se prezenta falstarta z okazji, że niby Mikołaj... :) Szarpłam się przeto na serum ewokujące porost fieran ocznych Long 4 Lashes Oceanic... 8 dych, AŁA! No, ale rzekomo wydajne bardzo, a efekty rzucają publikę na kolana, więc dufam, że koszta się "zamortyzują". Mówiąc lapidarnie, pokładam w tym horrendalnie drogim gówienku doprawdy spore nadzieje i lepiej, żebym za parę miesięcy była zachwycona rezultatami. No!

Grunt, to dobra afirmacja, c'nie? Płacę kokosy, to wymagam, i ni ma bata w tej materii.

Jutro w brzasku zórz popełnię startowe foto do dokumentacji przebiegu "kuracji". Powieky mie ze starości wyłysiały, albo po prostu zakup Ardell Demi Wispies UNAOCZNIŁ mi z finezją łopaty nadupcającej o beton, jak to wachlarzyki przy gałach przydają człekowi powabu. Kminiłam w kierunku metody 1:1 i pochodnych, ale odstręcza mię przesadzony "efekt transwestyty" (wiadomix, że wiele zależy od kunsztu i warsztatu Pani Rzęsującej), możliwość doszczętnego zrujnowania moich własnych lichych kłacząt, uzależnienie od regularnego uzupełniania, no i, nie oszukujmy się, tania impreza to to nie jest.

Takżetego. Dam szansę temu nawozu... Fingers crossed! ^^

Aaa.

W temacie ubrwienia. Ostatnio z instagrama jakiejś makijażystki dowiedziałam się o tzw. 'scouse brow', czyli niepożądanym(!) efekcie podkreślania brwi, polegającym na zbyt siermiężnym zaznaczeniu zwłaszcza jej "początku". I faktycznie, odnotowywałam czasami, choćby i na sobie, niezbyt korzystny, graficzny wygląd brwi pomalowanych zbyt mocno, zbyt grubo i zbyt ciemno, szczególnie u samej "nasady" przy nosie. Ale przy gęstszych naturalnie włoskach moim zdaniem nie wygląda to źle. Jednak faktem jest, że warto mieć na to baczenie - gąsienice na czole mają wyglądać JAK ŻYW...PRAWDZIWE, a nie jak wytatuowane a już boszebroń naklejone ;)

Hmm. Tak się teraz zastanawiam nad tą focią... To już 'scouse' czy jeszcze nie? :| Bad bad scouse..? Zapewniam, że włoski po hennie mam całkiem gęste i wyraziste same w sobie, a cieniem podkreślam tylko zarys łuku... ale może ZBYT? Może kontrast ze skórą za duży i powinnam spróbować jaśniejszego cienia..?


Bo, kurczę... odkąd spadłam z konia jak Paweł Apostoł...no dobra, wcale nie spadłam... ale olśniło mnie znienacka, że przeskubańce są be i fu, jestem gorliwą apostolicą i koryfeuszką ciemnej, wybujałej i wyrazistej oprawy oczu. Ale może przeginam w drugą mańkę? Żesz foook...

Probsy córky młyniarza, lol. Sorry, już się ogarniam! :)

***
Edit: Wgryzłam się w temat i odrobinę odetchnęłam... ;) Jest pryncypialna różnica między High Definition Brow a Scouse Brow: brwi mocno podkreślone, mimo że dominują w twarzy, to opierają się jednak na widocznych, mimo podkreślenia np. cieniem, kłaczkach, zaś brwi 'liverpoolskie' są totalnie płaskie, lustrzane względem osi twarzy, jednolite, ostre, nierzadko czarne, całkowicie przytłaczają twarz i nadają jej komiczno-demonicznego charakteru. Klasyką gatunku jest, że są napaćkane po prostu na gołej, uprzednio wyskubanej z kłaczków, skórze... Yuk.

Na powyższej focie jest mocno podkręcony kontrast. Brwi wyszły mi może ciemne i przyciężkawe, zdecydowanie nie "na codzień", ale na wieczór mogły by oblecieć chyba... nie? Np. na czarnom msze! xD Wot, dżołk. Na codzień maluję się o wieeele delikatniej, tudzież wcale... :)

Cara ma naturalne gąsienice:


Audrey... niby mocny graficzny zarys jest, ale kłaczki też są, a całość wygląda okej:








Copyright © 2016 teo.nana.kat , Blogger