15:16

Co obiektywnie pomładza wedle subiektywnego Toyada. Vol. 1.

Co obiektywnie pomładza wedle subiektywnego Toyada. Vol. 1.
Wpadłam ostatnio na jakąś artykulinę dla kobiet w średnim wieku o tym, jak odjąć sobie lat... Jakieś bzdety o noszeniu białych falbanek i "nie stronieniu od uśmiechu"... O_o Z ciekawości poszperałam za tekstami niepolskimi - i tu już merytorycznie nieco lepiej, aczkolwiek krzywo patrzę na "uniwersalne" recepty w stylu "biel odmładza", "piergolnij sobie grzywkę" etc. Wydaje mi się, że kluczem do wyglądania dobrze (a zresztą kluczem do wszystkiego) jest ŚWIADOMOŚĆ. Kobieta w pewnym wieku powinna już się w miarę orientować, jaka kolorystyka jej służy, jakie fasony ubrań podkreślają jej sylwetkę itd. Powinna też mieć już wypracowany własny styl. Falbanki..? Serio..?;_;

Stworzyłam roboczą listę rzeczy, które wg mnie zazwyczaj służą urodzie naddziabniętej kłem czasu. I od razu uprzedzam, że nie znajdziecie tu natłoku cukierkowych frazesów o pokochaniu swoich "jakże uroczych" fałd, jakże "intrygujących" bruzd na twarzy, "słodkich" krzywych zębów itd. Zaznaczam też z całą stanowczością, że nie jestem żadną "estetoterrorystką" - po prostu dla mnie bycie 'body positive' nie oznacza prostej apoteozy abnegacji. Flakami mnie targa, kiedy jakaś śliczniusia modna szlondra z oślepiająco białym garniturem równego uzębienia obłudnie pierdaczy o tym, jak to idealnie proste zęby są takie nudne i passe, bo np. w Japonii jest szał na koślawy uśmiech i to jest takie kawaii, zaakceptujmy siebie, och, bo ona właśnie TEŻ ma CIUT przesuniętą lewą górną szóstkę i jej NIE WYPROSTOWAŁA (nie no, rebel, karwia!), choć zły, przebiegły i żarty na kasę ortodonta jej to KILKAKROTNIE proponował... a ona jest taką zajebistą, zbuntowaną wobec kanonów piękna hipsterką! Paradne... :3 (Bitch, please.)

Podobny niesmak odczułam na instagramie Kylie Jenner, do której osobiście nic nie mam, niech sobie ostrzykuje co chce i ile wlezie, ale niech nie chrzani pseudoinspiracyjnych kocopołów o pokochaniu siebie takim jakim się jest, adresując to do osób np. z wrodzoną deformacją twarzy, podczas gdy ona sama dorobiła się tytułu młodocianej ikony wszelkich poprawek... Powtarzam - niech se piłuje i powiększa co chce, ale te przesycone oczywistym fałszem mowy motywacyjne o wrodzonym pięknie to niech sobie w buty wsadzi, bo jakoś nie jest wiarygodna (delikatnie mówiąc).

Enyłej. Moje zdanie jest takie, że każdy robi co chce - skoro masz wywalone na miałkie wartości konsumpcyjnego Babilonu i pragniesz zostać współczesną włochatą anachoretką w lepiance uduchowioną indywidualistką chędożącą system w pupu - no problemo dla mnie! Chcesz być plastik fantastik bjuti boginką instagrama, nie zawahasz się przed jakąkolwiek ingerencją skalpela - no problemo, powodzenia! Dopóki jedne drugich nie nawracają na własną modłę, jest okejka.

Staram się mieć wycentrowany pogląd na piękno zewnętrzne i wewnętrzne. Jedno drugiemu nie przeczy, jak to by sobie pewni (przeżarci paskudnym resentymentem) osobnicy życzyli...

Ten wpis jest dla tych, które interere moje subiektywne trzy grosze w temacie "co wizualnie pomładza".

Według mnie, świadomość i akceptacja siebie i tego, co zostało nam dane, jest doskonałym punktem wyjścia do zintensyfikowanej dbałości o to. Miełość własna jak najbardziej na propsie, ale niezbędne jest też trzeźwe, uczciwe spojrzenie na siebie, bo pozwala dostrzec własny realny potencjał i daje motywację do zrealizowania go. Popieram rękami i nogami zdrową, wysoką samoocenę. Ale nie jest ona tożsama z samookłamywaniem się i celebrowaniem własnej zajebistości np. poprzez kolejną paczkę czipsów i pączka. To jest bardzo kusząca, bo bardzo łatwa i wygodna strategia życiowa - trąbić wszem i wobec o miłowaniu swoich kobiecych krągłości, a cichaczem strzykać anonimowo jadem pod adresem "niekobiecych" szkieletorów, anorektyczek i wieszaków... O widowisko nędzne i przykre! A w internetach hapens ewrydej... :/ Pomijam już, że nadwaga nie jest równoznaczna z "atrakcyjnymi krągłościami", bo takowe może posiadać nawet bardzo filigranowa kobietka, natomiast sam fakt posiadania biustu (i to nawet w kilku parach, w tym i na plecach, lol) jest udziałem choćby zawodników sumo - ale wątpię, aby czynił tych sympatycznych panów automatycznie "kobiecymi"... :P

Wybaczta tedy moją (niepopularną w dobie słodkopierdzącej poprawności) szczerość i dosadność komparatywno-deskryptywną, ale moim znakiem rozpoznawczym jest kwiecisto-rubaszny styl wypowiedzi i formalnie przypominam, że na swoim własnym blogopoletku mogę se gęgać po swojemu.

I nie omieszkam.


1.) SYLWETKA.

Nie jestem orędowniczką żadnego jedynie słusznego rozmiaru, ale jeśli zakładamy wierność względem faktów, to soróweczkaaa, ale harmonijne proporcje i przyzwoita "forma" fizyczna to +gazylion do ogólnej estetyki persony. Jasne, że można to "obejść". Wszystko można obejść... tudzież przeskoczyć, ale... Zgrabna figura w pewnym wieku stanowi niejako "rarytas" (spowolniony metabolizm, blablabla), więc warto się pokusić o wzmożone wysiłki i starania w tym kierunku. Pomijam już profity zdrowotne, związane z ruchem i odpowiednim odżywianiem, gdyż wpis dotyczy sfery wizualnej.

2.) ZĘBY, CERA, WŁOSY.

To są fundamenty przyjemnej oku powierzchowności - i "niestety" - rzeczy, na które pracuje się latami, i lata zaniedbań są ciężkie do odrobienia.

Ale nie niemożliwe!

Można się spowić od stóp do głów w złotogłów, nabyć za pięć pensji torebkę od projektanta, nałożyć kilo szpachli na fizys, ale z brzydkim uśmiechem, szaroziemistą skórą i lichymi włosami nigdy nie będzie się wyglądać naprawdę ładnie. Znałam kiedyś za czasów studenckich totalnie prześliczną dziewczynę, która otworzywszy usta, prezentowała ewidentnie nieleczoną próchnicę i raczyła rozmówców iście trupim wyziewem... Kurczę, wiecie - nie chodzi mi o naturalnie żółtszą/ciemniejszą barwę kości czy przebarwienia po lekach etc. - chodzi mi o obrzydliwy żółtawy kożuch z płytki nazębnej, czarnobrązowe ubytki widoczne gołym okiem i szare prześwity zepsutej tkanki kostnej. Ja rozumiem, że leczenie stomatologiczne do tanich nie należy, ale... Szczoteczka i pasta to nie jest już przedmiot zbytku, prawda? Zresztą, co tu dużo mówić, zdrowe zęby to sprawa priorytetowa ze względu na dobro całego organizmu, a nie tylko "głupie" względy estetyczne. Sama jestem na etapie aranżowania sobie budżetu na sprawy zębowe - i tak, rozważam nawet (po trzydziestce! szok! zamiast składać już powoli na bajerancki granitowy nagrobek) korektę zgryzu, choć nie jest jakiś uderzająco krzywy, ale jednak mam pewną blokadę przed szczerzeniem się do ludzi.

Jeżeli chodzi o cerę   - palaczki mają tu ewidentnie pod górkę. Podobnie jak nałogowe amatorki solarium. A niedajbosze powyższe kombo! Nic tak nie dodaje lat, jak uwędzona fajami i solarą wylinka w odcieniu i fakturze przypominającej jelito z kiełbasy zwyczajnej. Ogólnie przesadna opalenizna bardzo podkreśla zmarchy i wygląda tandetnie.

Remedium? Zrezygnować ze szkodliwych nawyków... Bez tego - krok do przodu, dwa do tyłu. Warto wdrożyć detoksykującą dietę, zainteresować się eksfoliacją, może jakieś zabiegi sprzyjające odnowie komórek skóry. Obawiam się, że zwykłe peelingi i kremidła z drogerii niewiele tu pomogą, trza wytoczyć cięższy oręż...

Jeżeli chodzi o włosy, to wprawdzie genetycznych uwarunkowań się nie przeskoczy, aleee można trochu powalczyć :) Przede wszystkim nie rozumiem tego dziwacznego społecznego imperatywu do ścinania włosów na krótko jak facet, albowiem rzekomo "w pewnym wieku" to już "nie wypada" nosić długich. To jest chyba najgorszy, a wciąż jeszcze prężnie funkcjonujący zabobon dotyczący wyglądu w wieku 35+! Prawda jest taka, że piękne długie włosy ZAWSZE są ozdobą kobiety, nawet w wieku 80 lat. Faktem jest, że nie każda może sobie pozwolić na długie włosy ze względu na ich objętość i kondycję, ALE to nie oznacza, że musi się strzyc jak chłop albo "na kalafiora" tudzież "na pieczarę"... Jest tyle fajnych fryzur, a doprawdy nie wyobrażam sobie, żeby przaśne krótkie włosy przydały komukolwiek powabu - chyba, że dysponujemy idealnymi rysami twarzy i nobliwie ukształtowaną czaszką na smukłej szyi (vide Winona Ryder lub Sinead O'Connor lub Natalie Portman). Ale powiedzmy sobie szczerze, że to raczej wyjątki, zresztą krótkie włosy nie sprawdzają się przy "cięższej" sylwetce, ponadto szyja i owal twarzy najszybciej tracą z wiekiem na jędrności - po co ten fakt dodatkowo eksponować??  Jeśli już koniecznie krótkie włosy, to przynajmniej celujmy w jakieś nowoczesne i zgrabne strzyżonko... Bezpieczniejsze są jednak nieco dłuższe fryzury - i im mniej wymyślnych fioków, lakierowanych hełmofonów, "pazurków" (zgroza!) i udziwnień, tym lepiej. A teraz ćwiczenie: proszę sobie obczaić piękne panie Cate Blanchett, Rosamund Pike, Courteney Cox, Angelinę Jolie Pitt, Monicę Bellucci, Nicole Kidman, Charlize Theron, Jennifer Lopez, Julianne Moore - długie lub półdługie włosy + w miarę minimalistyczna ich stylizacja niesamowicie komplementują ich urodę, nadają eteryczno-nobliwego nimbu. W krótkiej, pospolitej, wygryzionej fryzurze a'la pani Jadzia z sekretariatu straciłyby co najmniej jakieś 50% uroku i świeżości... A niestety większość pań w ich wieku lubuje się w takim uporczywym trzebieniu własnego wdzięku. A szkoda.

Pozwolę sobie jednak na wklejenie przykładu...




 

Cate ma niezmiennie nadobną fizys, ale cóż z tego - w krótkich włosach wygląda jak przeciętny babsztyl z dowolnego urzędu lub przysłowiowego okienka na poczcie... A ten ciemny "kask" to już kompletna porażka! Efekt cioci - Kloci. Wieje sandałem i trąci myszą z kilometra. Cały urodowy potencjał Cate zgaszony jak niedopałek we flegmie.

Poniżej dłuższe jasne hery i - moim skromnym zdaniem - o całe niebo lżej, subtelniej, bardziej kobieco i świeżo... minimum 10 lat w dół.










 
Idealna ilustracja tego, że nie chodzi bynajmniej o wyglądanie jak płocha dzierlatka w wieku 40+ lat, ale o wyglądanie możliwie świeżo i korzystnie przy zachowaniu stosownej do wieku klasy. Zresztą 60+ i 70+ też nie "obliguje" do wyglądania jak sfatygowany mop...

Tego ścinania włosów nijak też nie idzie umotywować "tradycją", bo np. w XIX i na początku XX wieku kobiety (w tym moja babcia i obie prababki) do grobowej dechy nosiły z dumą piękne upięcia z długich pukli. Wyglądały w nich wspaniale i bardzo szlachetnie.

Co jeszcze? Jaśniejsze, bardziej naturalne i wielowymiarowe tony koloryzacji... Bo mało komu autentycznie pasuje lodowata, krucza czerń, która w naszej szerokości geograficznej nie wygląda zazwyczaj ani zbyt naturalnie, ani zbyt korzystnie, zwłaszcza w pewnym wieku, kiedy rysy twarzy i tak się wyostrzają (wyjątek stanowią kobiety o klasycznym zimowym typie urody w stylu "Królewny Śnieżki" z alabastrową skórą i ciemną oprawą oczu, ale umówmy się, że jest to raczej ciekawostka przyrodnicza, aniżeli krakowski gołąb na krakowskim Rynku). Równie "genialny" patent to tradycyjny balejaż - hit lat 90, "rozjaśniaczowy" żółty kurczakoblond, wszelkie żarówiaste rudości (ekhm, "napalona księgowa po przejściach pilnie pozna niezależnego pana na dansingi"...), zimne czerwienie, rubiny i oberżyny, po prostu jakiś koszmar. Klasyka starych prukw. "Wspaniale" eksponują popękane naczynka i wszelki rumień... Ehh. Z moich wnikliwych obserwacji wynika niezbicie, że bardziej służą dojrzałej urodzie stonowane, oscylujące wokół natury, subtelnie rozświetlone i niezbyt "płaskie" (w sensie jednolitego odcienia pozbawionego niuansów) kolory włosów.

3.) STYL.

Zahartowany w bojach, ściśle osobisty, spójny, dopracowany, oszlifion latami prób i błędów, uchlachetniony jakościowo - taki powinien być i takiego mogą zazdraszczać siksy ubierające się (przeważnie) jak klony swoich koleżanek... :) Oczywiście to tak pół żartem pół serio, ogólnie podobają mi się młodzieńcze stylówki, są może i niewyszukane, ale też bezpretensjonalne.

Ogólnie stylówka to tak osobnicza i delikatna kwestia, że nie zamierzam tu prawić morałów i uogólniać, co dla kogo najlepsze. Warto zawsze wziąć pod uwagę walory i deficyty własnej figury, swoją osobowość i tryb życia, podstawowa wiedza o typach kolorystycznych też się przyda. Należy z całą mocą wystrzegać się oczojebnej, lichej, jarmarcznej tandety, bazarowego blichtru i ogólnie złego smaku - uważam, że kobieta w pewnym wieku powinna już inwestować w rzeczy przyzwoitej/wysokiej jakości - nie mówię o szastaniu groszem przy byle okazji, mówię o sensownych, przemyślanych zakupach na lata. Zacna baza podrasowana gustownymi dodatkami, na które akurat mocnooo odradzam sępić grosza. Chińskie badziewie ze straganu - won. Głównie chodzi o biżuterię, torebki, buty. Ale też o fryzurę, paznokcie... Odpryśnięty lakier ujdzie na klimatycznej małolacie, ale dojrzałe babeczki winny pilnować starannego manikiura. Hybrydy to już taki standardzik powoli. To są takie drobne "sygnaturki", a jednak bardzo wymowne.

Nie jestem też wielką fanką "ostrych" emo czterdziestek, zafiksowanych na niskobudżetowym "mrocznym" klimacie rodem z gimbazy... krótkie spódniczki w kratę, rajstopki kabaretki, glany, ciemne strąki w charakterze fryzury. Alternatywny styl jest super, zwłaszcza jeśli się "wyrosło" na gruncie cięższej muzyki i chce pozostać "tró" - ale błagam, taki styl również można zaprezentować w sposób bardziej wysublimowany... Kostka z naszywkami na grzbiecie trzydziestopięcioletniej kobity wygląda, moim skromnym zdaniem, żałośnie, i kojarzy się z menelnią dworcową sępiącą na fajki i jabcoka.

W niektórych artykulinach zalecają "odmłodzenie instant" poprzez wbicie zadka w obcisłe poszarpane dżinsy i wskoczenie w szpile. Czy ja wiem..? Byłabym ostrożna z takimi drastycznymi zabiegami na ałtficie, gdyż efekt może być groteskowy i wionąć niesmaczną atencyjnością. Albo się to czuje, albo się tego nie czuje. Stare wygi, które na niebotycznych obcasach całe życie latały - spoko&zazdro&gratki, ale trudno o bardziej pożałowania godny widok, niż desperatka za wszelką cenę usiłująca utrzymać pion w szpilutach (ach, te ugięte kolanka! soł seksi). Widać to zwłaszcza w programach typu "łabędziem być" - przychodzi taka zahukana kobita - i zahukują ją jeszcze bardziej, robiąc z niej na siłę agresywną pstrokatą seksbombę z cyckami na wierzchu, przytłaczając totalnie... Smętne to. Dlaczego wszystkie te "metamorfozy" urabiają te biedne baby wedle jedynej słusznej matrycy..?? :(

4.) BRWI.

(W)BREW pozorom odgrywają sakramencko ważną rolę w ogólnej prezencji naszej fizjonomii - zależnie od kształtu i zarysu ubrwienia może być ona postrzegana albo jako symetryczna, klasyczna, atrakcyjna, regularna, dostojna, młodzieńcza, wyrazista, myśląca, radosna, figlarna... lub sroga, smętna, mdła, bezmyślna, wiecznie zdzwiwiona, malkontentna, wredna, gnuśna etc. :)
 
Ja tam się "bez brwi" z domu nie ruszam... :3 Chrzanić mejkapy, ale dobra brew musi być!

Kiepskie brwi są w stanie zmaścić całą twarz. Przez kiepskie rozumiem przede wszystkim ledwo widoczne PRZESKUBANE nitki/plemniczki poprawione kredką lub czarne, siermiężne, płaskie, graficznie wyrysowane tzw. 'scouse brows'. Nie dość, że to masakrycznie postarza, to jeszcze ZAWSZE wygląda po prostu FATALNIE i niestety kojarzy się mocno z brunatnymi od solarium lampucerami z dyski w wiejskiej remizie... brrr.

Jeśli Bozia/Matca Natura poskąpiła wyględnych brwi, to luzik arbuzik, gdyż ponieważ mamy obecnie do dyspozycji multum środków zaradczych - od odżywek stymulujących porost gąsienic, poprzez odpowiednie kosmetyki kolorowe (wilgotny cień/pomada + ścięty skośnie pędzelek + mascara brwiowa = dobra brew), hennę, aż wreszcie makijaż permanentny (w wersji microblading).

I zawsze lepsze zbyt gęste i grube, niż zbyt liche i chude. Lepiej wyglądać zawadiacko jak Frida niż bezbarwnie jak średniowieczna Mater Dolorosa. Byle nie ciapać zbyt ciemnym i zbyt rudym produktem, to będzie ok. Aha, no i jeśli się jest szczęśliwą posiadaczką naturalnych gąsienic, to czasem minimum regulacji (luźne pojedyncze kłaczki!) bywa konieczne.

Poniżej wymowne przykłady:



5.) SZPACHLA.

Brak - źle. Nadmiar - jeszcze gorzej. 

Ładne zęby, jasna wypielęgnowana skóra, kształtne brwi i rzęsy (np. delikatne 1:1), gładkie nawilżone usta, muśnięcie różem (polecam te w kremie) - tak prezentuje się atrakcyjna twarz. Jak widać, na "fundamenty" się po prostu pracuje codziennymi skumulowanymi przez lata staraniami. Ma być w efekcie lekko, naturalnie, subtelnie i świetliście. Jeśli usta są wąskie lub straciły z wiekiem na objętości i wyrazistości, można rozważyć zabieg estetyczny - ale wyłącznie taki, którego efekt będzie delikatny i dyskretny. Generalnie, medycyna estetyczna wporzo, ale znajmyż umiara. Zapadnięte usta kojarzą się troszku z denatką bez sztucznej szczęki na katafalku, ale jeśli alternatywą mają być wary wywalary wulgarne niczym tyłek pawiana - to już lepiej być ikonicznie wąskoustą.

Uważa się powszechnie, że młode dziewczyny powinny uważać z makijażem, żeby się nie postarzyć - więc... co dopiero stare dziewczyny, hah! Pół biedy wyglądać jak 18 zrobiona na 30. Gorzej mieć 50 i wyglądać jak ryczące 70 na sanatoryjnej potańcówce. Leciwa pudernica z za ciemnym podkładem, chudymi czarnymi brwiami i perłową szminką na sztucznych zębach i sztywnym pompadurem na czerepie... mrał, Józek, kopśnij mie ta wiagra <3

Co tu wiele deliberować - szpachlą na pół cala nie przydasz sobie powabu. I nie nadrobisz braków w pielęgnacji. Trzymamy się tedy zacnej jakości, naturalnego świeżego efektu, minimalizmu i prostoty.


:) Takie tam moje luźne bjuti pierdololo! Druga część in progress...

19:29

Takie tam. Filozofy zafajdane.

Grejt... Ryrasz se pieczołowicie nadgodziny, ryrasz se cierpliwie a cierpiętliwie, pasiesz gały swej wyobraźni niedaleką wizją swojego ozłoconego słońcem odwłoku leniwie bujającego się na hamaczku... w końcu nadciąga upragnione wolne... i co?

JajCO.

Oczywiście pogoda jak spod psa. 

Ale spoko, spoko. Ksiunżki można podgonić, zaśniedziały mózg nieco przeszlifować... Zawsze pacz na jaśniejszom strone żywota. Jak Błajan.

Potrzebuję porządku, spokoju oraz ciszy. Taka prozdrowotna głodówka sensoryczna. Bom ostatnio psychicznie przebodźcowana (nie mylić z przebolcowaniem, ekhem). Równowaga, zen, idealny lotos na perfekcyjnie lustrzanej tafli jeziora.

***

Jednym z elementów dojrzewania jest cykliczne "zrzucanie starej skóry". Do tego procesu zaliczam też obumieranie jałowych bądź zgoła trujących relacji, układów. Wszystko ma swój czas. I swój kres. I to jest okej...

I wszystko jest tak naprawdę ważne. I szmer wiewiórek na dachu, i śmierć Mędrca - są tak samo podniosłe*... 


* - Tak, czytam aktualnie Osho - jakoś wschodnie nurty myślowe ogólnie bardziej do mnie przemawiają. Aprobuję np. taoistyczną apoteozę naturalnej prostoty i autentyczności, rozumianej raczej jako "dziecięca" nieskażoność i nieograniczona kreatywność, nie zaś toporność, nieokrzesanie i ignorancja.

Edit: Mam mieszane uczucia co do Osho; w wielu punktach się zgadzam (aczkolwiek gros z nich nie stanowi niestety jego pajonierskiej wizji), a momentami - za przeproszeniem - chromoli jak potłuczony (np. że dziecko poczęte w wyniku gwałtu jest niejako "skazane" na bycie gorszym człowiekiem, a dziecko poczęte w nastroju medytacyjnym będzie na pewno szlachetne, och i w ogóle ach - co za żenujące kocopoły).

21:46

Natechło mie.

Natechło mie.
Ciekawam, czy zagląda tu jeszcze jaki pies z kulawym kulasem..? Hehe.

Matko Bosko Kochano, blogasseq mi zarósł pajęczynami, nietopery się zalęgły i duchi straszo.

A propos duchów... Oglądałam ostatnio cudownie absurdalny stary filmek z epickimi efektami dźwiękowymi - A Chinese Ghost Story. Zaprawdę zaprawdę, nie każdemu przypasiren takie kino (np. mój osobisty Ulubiony Ludź se dyskretnie chrapał), ale obstawiam, że moje co wierniejsze czytakiery czasem lubują się we wszelakich absurdalnych produkcjach, więc nie zaszkodzi rekomendnąć. Uroczy oldskul, baśniowy klimat, cudownie kiczowata estetyka. Mniami.

O, natomiast - skoro już przy filmach jesteśmy - rozpierdzieliła mnie, jak dawno nic, estetyka filmu Stoker. Nooo karwia, zbierałam szczenę z ziemi... Niesamowity perfekcjonizm detali, maksymalnie wysublimowany mrokness. Yup. Polecam wszystką ręką i każdziutkim kulasem. Swem.

Tak.

Czyli, że ogólnie to u mnie okejka. W miarę :) Zdrowie dopisuje, miełość dopisuje, a jakże. Troszku mocnego stresiwa się ostatnio przyplątało, ale - zahartowanam już w te klocki, dam se radę...

Staram się doceniać to, czym mogę się cieszyć tu i teraz. Napawam się tym niejako na zapas. Chrzanię głupie pierdoły, które nie będą miały żadnego znaczenia za parę miesięcy, bo o nich dawno zapomnę... Zdarzają mi się takie typowe ciulowe dni, ale to są tylko "ciulowe dni" - i nie nadaję im zbytecznej rangi. Jestem po prostu buńczucznie szczęśliwa. Na co dzień. I co się szczęśliwie nażyję, to moje! Nie czekam na jakieś mityczne "kiedyś", "jak już [cośtam]...". Ufam, że życie (kosmos? opatrzność? wutvr) mnie wesprze, kiedy będę tego naprawdę potrzebować - kaman, żyję już ponad 30 lat i zawsze, jak już mi się naprawdę paliło koło tyłka, nagle jakby zupełnie znikąd odpalał się totalnie nieprawdopodobny zbieg okoliczności, żeby mi ów zadek wyratować z opałów. :3 Może to przypadek, a może nie. Tak czy inaczej, ufię, że będzie okejka i po mojemu, A jak nie do końca po mojemu, to przynajmniej może będzie okazja nauczenia się czegoś i wysnucia mondrych wniosków na przyszłosć? Tak do tego podchodzę. 

Więc wiecie - kiedy mnie nie ma w internetach, to chłonę rzeczywistość. Ciągle jakoś wolę real niż wirtual - co jest ze mną nie halo..? 


***

Jak niektórzy kojarzą z insta, ostatnio mega fest, bo nieomal do platyny rozjaśniłam włosy. Były całe naturalne (poza końcówkami z odrośniętym ombre), więc szkody są w sumie znikome... Włosy bardziej określiłabym jako suche niż zniszczone. Te końcówki pójdą do obsmyczenia wkrótce i będzie zupełnie najs. Farbuję farbami, nie rozjaśniaczem (zuooo). Ogólnie spodobał mi się mój ryj w blondzie i zamierzam kontynuować tę przygodę. Jak mi się znudzi, zrobię "melted roots" i będę znowu zapuszczać naturalki. 

Czego mnie nauczyła przygoda z rozjaśnianiem?

- zawżdy lepsza farba trzymana godzinę, niż rozjaśniacz na 15 minut - a jak już koniecznie rozjaśniacz, to brońbosze Joanna!!! 
- fioletowe gasi żółte, niebieskie gasi rude - czyli perła na kuraka, popiel na rudziznę; polecam farbki Londa Color Naturals 12/9, Wellaton 12/1, Joaśka Naturia mix odcieni "Szlachetna Perła + Gołębi Popiel" (poczytajcie wizaż, będziecie wiedzieć o co cho)
- moje włochy nienawidzą przeproteinowania i z tego co wiem, rozjaśniane hery ogólnie łatwo zatruć proteinami i znacznie pogorszyć(!) ich stan - zalecam raczej humektanty i emolienty do oporu (o dziwo ciężko znaleźć produkt pozbawiony choćby śladowych ilości protein... keratyna, jedwab, mleko, pszenica, bawełna)
- nie gardzić kondycjonerami, czyli silikony czasem spoko - stosowane rozumnie potrafią być wielkim dobrodziejstwem (w przypadku włosów rozjaśnianych zabezpieczanie jest równie istotne jak pielęgnacja)
- płukanki i szampony do siwizny powodują masakryczny susz :/




To ja jako Legolasica Elfica. Hajart baj Szajsung Galaksy S3.

22:18

I oby poszło we włosy. Ejmen.

I oby poszło we włosy. Ejmen.
Miało być o sierści.

No to bedzie. Nic odkrywczego, po prostu - co u mnie podziałało.

Zacznę od czegoś, co można nazwać kłaczanym życiorysem... W zakresie mego włosowego uposażenia genetycznego - szału może ni ma, ale lipy tyż ni ma. Wot, włosy jak włosy. Najładniej wyglądały w podstawówce - zdrowe, lśniące, sypkie. Nie było w zasadzie konieczności myć je częściej niż 2x w tygodniu. Warkocz uharatany "po komunii", posiadał wcale zacną długość i obwód, i posiadam go do dziś (czeka sobie grzecznie na wszelki wypadek, gdyby strzeliło mi jednak do łba udredzić hery i znalazłabym się w potrzebie przedłużenia ich; cudze kłaki to jednak trochę fujka, no i droższa impreza).

A potem przyszedł "głupi wiek" i zaczęło się farbowanie, strzępienie, cudowanie. Mój łeb przerobił rudości, blondości, brązości i czarniości, zieleniości, różowiości, pasemczaki, ombrzaki, no i wszystko to wincyj niż po razie. Przechodzenie od kasztanu przez ciemną czekoladę do platyny w 1,5 miesiąca również zaliczyłam... W ciąży będąc zeszłam do naturalek, nie postradałam ani jednego włosa przez te 9 miesięcy i dorobiłam się mega zajebiaszczej szopy (najlepsza przyjaciółka mnie nie rozpoznała na ulicy spod tej grzywy), a po porodzie nawet jakoś nie gnałam strzyc się panicznie na pieczarę, bo włosy owszem leciały, ale nie jakoś tragicznie... Zresztą - wtedy już zetknęłam się z blogasami włosomaniaczymi i jęłam eksperymontować z jakąś tam sensowniejszą pielęgnacją. Był jeszcze w międzyczasie incydent z platynowym blondem, który okazał się śliczny wyłącznie na zdjęciach, a po kilku miesiącach kłaki dosłownie zgumowaciały (mimo intensywnej terapii!) i trza było hery mocno skrócić. Ja jakoś nie potrafię paradować ze spalonym sianem, dostaję nerwicy, kiedy nie mogę swobodnie przeczesać włosów palcami bo się "haczą". Na samą myśl mam ciary na grzbiecie, brr. Wtedy zmądrzałam. Ale do tego wszystkiego przyplątały się problemy z tarczycą, które również bujnej fryzurze nie sprzyjają... 

Tyle tytułem nakreślenia tła. Trzymam się naturalek od jakichś 2,5 roków, perłowy blond przytłumiony jasnym brązem wypłukał się tak "w sam raz" i sprawiał wrażenie całkiem udanego ombre. Cięcie na dłuższego boba dało mi stuprocentowe naturalesy, ale przy okazji ciapania na Qmpeli "flambojaża" na wakacjach ciapnęłam też sobie po końcach i znowu mam lekkie ombre. Wiosną planuję subtelne jasne refleksy - daleko od skóry głowy i tylko na wybranych pasmach, więc raczej nie mam obaw o kondycję fryzury. Obecny bob/lob też mi się bardzo podoba, ale jednak idę znów ostro w zapuszczanie, albowiem jestem typem osoby preferującej opcję fryzury 'wash'n'go' :)

W nowej pracy poznałam dziołchę, która ma totalnego świra na punkcie włosów i co jak co - zna się na temacie. Sama kilka lat temu zajechała sobie hery do spodu zabiegami fryzjerskimi i z rozpaczą skonstatowała, że zostały jej trzy spalone strzępy na krzyż. Obecnie posiada przepiękne, gęste i błyszczące naturalki do łokci :) Nie ukrywam, że zainspirowało mnie to do wzmożonych wysiłków celem restytuowania świetności okrywy włosowej kaczanowej.

W październiku nie było praktycznie więcej niż trzech dzionów cięgiem, żebym nie chorowała. Przeziębienie za przeziębieniem i w końcu wyjątkowo szkaradne zapalenie zatok. Oczywiście - antybiotyk. Czułam się fatalnie i morale zjechało mi wprost na dywan... Kminiłam, jak by tu se przykręcić śrubkę w zdezelowanym systemie odpornościowym i jakoś tak mój wybór padł na kombo Spiru&Chlo, czyli glony. Łykałam sobie to zielone śmierdzące paskudztwo bez większego przekonania, ale za to regularnie. Nie wiem, czy to dlatego, ale - od trzech miesięcy jestem absolutnie zdrowiusieńka, ani kichnięcia, ani nic. No, fajnie, prawdaż :) W międzyczasie zaczęłam też poczyniać prowłosowe zakupy z koleżanką z pracy, m.in. nabyłam wcierkę z EcoLab, która obiecywała wzmożony porost sierści na głowie. No i tak sobie używałam tej wcierki - bez większego namaszczenia, za to regularnie... ;) Nabyłam też szczotkę z dzika Sibel oraz Dessatę, którą uważam za O NIEBO lepszą opcję niż Tangle Teezer. Dzik niesamowicie masuje skalp, ponadto domyka łuski włosa i wyraźnie(!) je wygładza, zapobiega elektryzowaniu. Szczotki Dessata używam zamiennie, nie jest ona takim twardym "drapakiem" jak Tangle Teezer, ma 3 długości ząbków i te ząbki są takie jakby "żelowe" a nie plastikowe. Polecam. Dzika też polecam. Zadbany dzik będzie służył przez długie lata, więc warto.

Polecam też stare dobre Kallosy, nie masz to jak wielki słój zacnej maski za niewiele ponad dzisińć cebulionów polskich. Obecnie używam Blueberry, ale korci mnie Caviar i Multiwitamina. Nie potrzebuję tego godzinami trzymać na włosach, po chwili spłukuję a i tak spełnia swoją rolę. W przeciwieństwie do Alterry, którą trzeba celebrować pół godziny pod ciepłym kompresem - wtedy daje radę. Na noc "olejuję" czasami włosy kremem Isana - jest świetny zarówno jako balsam do ciała, jak i odżywka przed myciem. Z olejów uwielbiam łopianowy, ale uważajcie, bo w tych małych buteleczkach z Green Pharmacy łopian jest w składzie dopiero na drugim miejscu, lepiej sobie zamówić czysty albo popytać w sklepach zielarskich/aptekach. Muszę właśnie go sobie zorganizować, bo już wyciapałam stary. Niepozorny olej, ale robi cuda! A, zapomniałam wspomnieć - moje hery są w typie pajęczynkowatym wysokoporowatym, więc wszystko, co nawilża i wygładza bez obciążania, jest mile widziane :) 

Niedawno podczas czesania włosów w okolicach zakoli odkryłam sterczący na wszystkie strony gęsty podszerstek z bejbików - wnioskując po ich długości, mogą być "owocem" spirulinki i chlorelki, ale też wcierka EcoLab mogła zrobić swoje. I masaże skalpu. Dzikiem. I Dessatą. 

Jak już wspomniałam, lubię fryzurę typu "lob", ale wymaga ona przy moich niesfornie falujących herach codziennego układania, tj. wygładzania włosów na okrągłej szczocie najlepiej podczas suszenia. Z tej racji nabyłam suszarkę Remingtona z regulowaną temperaturą i mocą nawiewu - traktuję sobie teraz włosy chłodniejszym nawiewem, domykając łuski, zamiast je stroszyć. Przy długich włosach falowanie mi nie będzie tak przeszkadzało - przerzucę się na dyfuzor i może nawet spróbuję wzmocnić skręt. Zobaczymy. W każdym razie jestem z zakupu zadowolona, aczkolwiek muszę się przyzwyczaić do manewrowania takim wielkim krówskiem jakim jest ów Remington dla mnie - przesiadłam się nań z turystycznej mikro "wichury" więc rozumieta :P

Bez spłukiwania mgiełka Dr Sante i poćciwy silikonowy Gliss Kur na samiuśkie końcówki. Co do tej mgiełki to jakoś nie mam jednoznacznego zdania - przystępna cena, niezgorszy skład, ładnie pachnie, aleee... no nie wiem, niczego spektakularnego nie zauważyłam po niej, używam często do zwilżania włosów pod maskę przed myciem.

Staram się myć łeb co drugi dzień, ale różnie z tym bywa. Delikatniejsze szampony regularnie, SLSy raz na czas. Ten O'Herbal fajnie pachnie i fajnie się pieni, nienajtańszy może, ale mam wrażenie że ciut wysusza/ściąga skalp. Czasami mus mi też awaryjnie użyć suchego szamponu. Chciałabym wydłużyć przerwy między myciami do ok. trzech dni, ale stopniowo i po dobroci (tutaj też długie włosy idą w sukurs, bo zawsze można je jakoś zmyślnie uczesać, coby zakamuflować lekki przyklap). Wszak nie pierze się swojego ulubionego swetra codziennie... ;)

To mniej więcej tyle. Jako rzekłam, nic specjalnego, ale oby dopisała mi systematyczność, to myślę, że już za roczek będę mieć całkiem zadbany zaczes... :3





21:50

Leeeci świeżutki pościk jak bobek z sarniej rzyci! Łapta póki ciepły! :* Iksde iksde.

Za jakiś miesiąc z kawałkiem skończę 31 lat. I przyznam nieskromnie, że czuję się z tym faktem obrzydliwie zajebiście.

Śmiać mi się chcę i kiwam już tylko z politowaniem moją taoistyczną brodą mędrca (heheszki), kiedy napotykam w internetach wielkie bulwersacje i szoki gim oraz licbazy, mianowicie z powodu, że jakaś blogerina tudzież aktorina vel selebrita tudzież persona ganc anona, kończy JUŻ np. 28 wiosen - A WGL NIE WYGLĄDA!!! :O Taa, a jak ma 40 to już powinna na noc sztuczną szczękę wyjmować i w szklance z wodą zatapiać. NA NAKASTLIKU OBOK BREWIARZA.

No kaman. Tak ciężko pojąć, że współczesny świat oferuje nam całkiem niekiepski arsenał do utrzymywania przyjemnej kondycji i aparycji do, praktycznie, wieku emerytalnego, a przy zintensyfikowanych staraniach i nakładach nawet dłużej..? I co za bzdury, że ładne w wieku dojrzałym są tylko "gwiazdy" z racji góry pieniędzy wpakowanych w chirurgów plastycznych. Nie przeczę, że medycyna estetyczna ma tu swoje zasługi, ale uwierzcie, że niektóre koleżanki mojej mamy w wieku 65+ "trzymają się" mega imponująco bez jakiejkolwiek ingerencji skalpela tudzież strzykawy... Wot, w miarę szczupła sylwetka, regularny ruch, sensowne nawyki żywieniowe, młodość ducha, gimnastyka umysłu, świadomośc siebie, dystans, wypracowany latami styl - to są moim zdaniem faktory skutecznie chroniące przed spaskudnieniem, zdziadzieniem i skapcanieniem przy posuwaniu się w latach... Ale oczywiście nie tylko o to chodzi. Dziwi mnie w ogóle specyficzny sposób myślenia, jakoby człowiek z wiekiem tylko tracił... Ale człowiek to nie jest, do jasnej Anielki, dziurawy worek z pioskiem, niesion na plecach Grzesia przez Wieś. Owszem, jeśli postrzegamy żywot linearnie - nasz czas na tym padole jest ograniczony. Ale to nie jest tak, że z upływem czasu nie przybywa nam niczego wartościowego. Głównie rozumów. Ostatnio np. czytałam swoje memuary sięgające ciężkiej podstawówki. Na przemian lałam po nogach ze śmiechu albo płonęłam łącznie z uszami z zażenowania. Po czym każdy taki krępujący zeszytokształtny corpus delicti lądował w manualnej niszczarce na korbkę, czyli w moich łapach zbrojnych w nożyczki. Cóż... świeży młodociany yntelekt i wyobraźnia - azaliż jakże owszem, ale poza tym - totalne siano w przyłbicy. Iksde iksde. Ale tak, widać, musiało być! Rozwój, ewolucja, transformacja. Rdzeń jest zawsze ten sam... Ale ile pojawia się warstw, jak skały, jak minerały, jak... jak... kebab!

Taaa, płynę trochę, bo mam odwieczny problem z prowadzeniem ukierunkowanego wywodu. W każdym razie chodzi mniej więcej o to, że bawi mnie czupurne gęganie siks, jakoby ta mityczna CZYDZIESTKA była ostateczną (i tak naciąganą) cezurą smętnego i pozbawionego blasków wieku nadgrobnego. A już poważnie żenuje mnie takie paradne biadanie u kogoś w wieku 25+... Kokieteria czy głupota? Serio. Nie znam ANI JEDNEJ przedstawicielki 30+, która miałaby jakikolwiek problem ze swoją metryką, wręcz przeciwnie. Ale fakt - świadomie i z premedytacją unikam towarzystwa gęsi i durnych jak nogi od stołu bździągw. To jeden z wielu przywilejów nobliwego wieku - nie zgadzać się na kompaniję, która nam nie "styka".

I korzystam ostatnio z tego przywileju na potęgę... :)

W nowym roku muszę jednak pilnie ukrócić przystęp do mojej głowy chaosowi informacyjnemu. Nigdy nie jarałam się celebryckimi plotkami i pudelkoidalne wątpliwe kurorty intelektualne są mi totalnie obce, na szczęście. Ale ostatnio o wiele zbyt wiele dociera do mnie ch*jowych doniesień "ze świata" i z perspektywy parafialnej, i jakoś tak... karwia, chyba zaobserwowałam takie powolne, zdradzieckie, kropla po kropli się sączące, podtruwanie mojego morale "w białych rękawiczkach" poprzez osaczanie mnie informacjami o politycznych przepychankach, wypadkach, tragediach, dramatach, morderstwach, zamachach, rakotwórczym smogu, nieuleczalnych chorobach, kalectwach, psycholach, zbolach i pechowych zrządzeniach losu dybiących na niewinnych ludzi praktycznie na każdym rogu... ehh. No do cholery, można się już porzygać. Ja sobie zdaję sprawę, że świat to nie różowe misie grające w łapki. Mam tego wystarczająco bolesną świadomość. Ale w całej tej szarzyźnie i beznadziei są jeszcze jakieś świetliste wysepki, prawda? I może warto by je eksponować, promować, chronić..? A media zdają się z lubością epatować odbiorców takim litym łajnem, za przeproszeniem. Zaszczepiają lęk, zastraszenie, szczują, przygnębiają, zohydzają. Bo tania sensacja lepiej się sprzedaje niż coś miłego, budującego, ciepłego i pozytywnego. Szlag... Mam tego serdecznie dość i zamierzam teraz ostro dissować wszelkie negatywy, które mi wlezą w paradę cenny spokój umysłu zakłócać. Łodzią z rachitycznym taoistycznym mędrcem na tafli taoistycznego jeziora chybotać. Pfff.

No.

Powiedziałam ja.

Ejmen tu dat.

O, i jeszcze odwyk od nurkowania w komcie! Dopóki dzikie internety nie przyswoją se, psia jucha, elementarnej kultury dyskusji. 

Rzekłam.


***


Haaa! A żeby nie cisnąć zbyt wielu egzystencjalnych piardów, szykuję sakramencko odmóżdżający lajtowy pościczek o moich sprzyjających powabom kosmetycznych odkryciach ostatnich miesięcy, a głównie o mojej artylerii włosowej, która w ostatnich miesiącach została przeze mnie hojną ręką doinwestowana. Efekty..? Przedostatni raz miziałam się po własnych ultrazdrowych, sypkich i sprężystych herach kontemplując ich jedwabistość bodajżeee... w podstawówce... I jakiś tydzień temu złapałam się na tym w pracy. To chyba mówi samo za siebie. A takiego wysypu... tfu, INWAZJI baby hair na głowie to nie miałam jeszcze nigdy.

A zatem, stay tuned, jeśliśta zainteresowane.


18:09

Keep calm & byle do marca.

Keep calm & byle do marca.
Wżeram poświąteczne resztki i nieomal czuję, jak transformuję w poświąteczną primabaleronę. Oh well.

Styczeń będzie postny... :3

Święta. Kurtuazyjne small talki. Nie jestem dobra w te klocki; w końcu - rasowa introwertrzyca. Sylwestrowa gorączka na szczęście mnie ominie w tym roku - żadnych tam strobo mejkapów, cekinów, brokatów, sztucznych rzęs, gonitwy i umizgów. Zamierzam milusio spędzić wieczór bez żadnego idiotycznego ciśnienia na cokolwiek (nooo może z wyjątkiem flaszuni winka) u boku Mojego Ulubionego Ludzia :)

Ponoć śniegi marazy w zanadrzu. Nie cierpię tej pory roku, ale jak ma być bury syf, to już z dwojga złego wolę chyba skrzysty biały syf. A tak serio to już żyję wiosną. Żyję wiosną już od września... :P

Trochę a propos small talków i innych czczych spiardolin zwiększających "poślizg" w kontaktach społecznych... Strasznie mnie denerwuje, jak ktoś sadzi w słowie pisanym takie "refleksyjne" wielokropki w środku zdania. Oczywiśnie przed zdaniem i po nim również. Dziwna doprawdy maniera, i właśnie na fejzbuku moje gały są rażone takimi żenibynatchnionymi statusami ostatnio. Uprzedzam wujki i ciotki dobre rady - tak, wiem jak zarządzać feedem aktualności; już zablokowałam brużdżący kałtent. Drażni mnie też podpisywanie np. zdjęć w stylu "takie tam... ciuszkowo", "działeczkowo", "smuteczkowo", "pieskowo", "kotkowo" i inne kijciwnyrowo... :/ DŻIZAS. Smaga mnie to po dendrytach podobnie jak słynne już "PIENIĄŻKI". Brrr.

Tak czy siak, mordy moje, nadciąga kolejna umowna cezura w Waszych żywotach, więc życzę Wam niemania większych probsów niźli owian mitycznym nimbem sporadyczny pryszcz na jedwabistej doopie, ogólnie zacnego zdrowia i kondycji psychicznej, wiela energyi witalnej oraz "czystej krwi", nieskażonej (swoją bądź cudzą) frustracją, zawiścią i nienawistnym jadem; życzę też aktywnego poszukiwania, rozpoznawania i spontanicznego chwytania jak najlepszych cytryn, które życie podrzuca, by robić z nich zajebiaszczą lemoniadę :) Życzę Wam też COJONES do nawet najbardziej karkołomnych życiowych zmian, jeśli czujecie, że coś gdzieś poszło nie tak jak trzeba... Zdezorientowanym dwugłowym życzę ukręcenia wreszcie łba ich osobistemu (często wewnętrznemu) Kilgrave'owi*. 

To wsjo ode mnie na dziś, do miłego!


* - Toyad jest na świeżo z serialem "Jessica Jones", który niniejszym baaardzo poleca.


TAKIE TAM... TOYADZIKOWO... ;_;


22:16

AAA, czystki.

Dziś będzie li tylko o czczych z eschatologicznego punktu widzenia doczesnych pierdymałach, które jednakowoż w rozsądnych dozach przyjemnie uziemiają udręczoną kwestiami ostatecznymi duszę. Zrozumiano?

Aaa oczyszczam se skrupulatnie przestrzeń osobistą - toksyczne osobniki już od dłuższego czasu nauczyłam się bezlitośnie eliminować z moich kręgów, tudzież trzymać na sztywny dystans, ale wiadomix, że w tej materii nie lza ustawać w wysiłkach; szafa natomiast cyklicznie rzyga do worków łachami, które mi wincyj nie służą/wyrosłam/znudziłam się. Można powiedzieć, że szafa zwraca już ze swych przepastnych trzewi takie ostatnie niedobitki garderobiane. O ile "zawsze" miałam słabość do "dziubdziania" w zakresie stylówki - klimaty bohemy, zwiewności, warstwy, pełno kolorów, wzorów, wybajerzonych dodatków i WSZYSTKIEGO, to w obecnej codziennej praktyce o wiele lepiej sprawdza mi się jednak wygodnicki i uniwersalny minimalizm. Wybajerzone w opór to mogą być jedynie dodatki - biżuty, utorbienie, bucisze. Ale nie baza. Bazę zredukowałam ostro do monochromatycznych, raczej wysokogatunkowych, a zatem miękkich i miłych w dotyku, wystarczająco luźnawych (ale nie workowatych!) elementów. W zakresie kolorystyki triumfuje ostatnio ciemna strona mocy... Pierdyliard niuansów czerni i "ciepłej" szarości, plus coś, z czego nie zrezygnuję -  od zawsze bałwochwalczo wielbiony kolor wina, ponadto odwieczna szuwarkowa zieleń, która propsuje tuningowaniem barwy moich tęczówek, a jeżeli już jasne rzeczy to szampańskie lub kremowe... Chłodne błękity w kwesti dżinsu. Złoto w ozdobach. Skóra. Subtelny, wydandysowany i niejako "podskórny" rockowy/dekadencki sznit, aleee... Niestety, znam starsze od siebie "dziewuchy" (35+) które tak bardzo kochają muzyczną alternatywę (co się skądinąd chwali!), że aż zafiksowały się na swoich uniformach sprzed prawie dwóch dekad... i wyglądają jak - pardon - "ryczący" milf przebrany za własną córkę na szkolnej rockotece... :/ Takie to... SUABE, tak rozpaczliwie atencyjne :P  Żeby nie było, że Toyad ciotka klotka prawi morały - uważam, że tatuaże, dredy, piercing etc. można genialnie wizualnie zaaranżować bodaj w każdym dojrzałym wieku - pod warunkiem, że jednak nosiciel zna umiar np. w modyfikacjach, zaś ich "oprawa" jest jak najdalsza od taniej tandety i jarmarcznej wulgarności. Wszak Barbie pokolorowana na czarno nie staje się z automatu mniej kiczowata i plastikowa, prawda..? Staje się po prostu... NEKROBARBIE. :D

Nie chciałabym przedzierzgnąć się w śmiszno-straszne podmamusiałe emo o wczorajszej jędrności w kusej kiecy z gorsetowym sznurowaniem i w pończoszkach-kabaretkach, z fikuśnie (to słowo wprost idealnie oddaje "erotyzm" z meblościanką w tle) podtapirowanymi czerwonymi strąkami (cholera, ZAWSZE czerwonymi, wszak Rrruda Grrażyna jeszt po godzinach w korpo taka szekszowna, mrał)... :D 

No dobra, wybaczta mi tę opisową popływkę, ale chyba łapieta, o co cho.

Wybitnie się natomiast jaram prostą stonowaną elegancją opartą na rzeczach zacnej jakości, podkręconą właśnie np. interesującym tatuażem dyskretnie wyzierającym spod mankietu/kołnierzyka/nogawki. Ogólnie mam piekielnego świra na punkcie nieoczywistości i tej subtelnej granicy między opozycjami binarnymi. Marzy mi się taka spójna kapsułowa szafa, z której wywlekam po omacku dowolną "górę" i tworzy ona co najmniej przyzwoite kombo z dowolnym "dołem". Nie cierpię medytować o poranku nad stertą łachów! 

Pielelęgnacyjną i makijażową rutynę również staram się uprościć. Aktualnie eksperymentuję tylko z produktami do twarzy, co do reszty - trzymam się swoich ulubieńców. Znowu poświęcam sporo uwagi włosom, bo jednak porządny włos przydaje niewiaście powabu jak mało co... Na porost wspaniale sprawdza się u mnie Calcium Panthotenicum doustrojowo, dowolna wcierencja skalpowa o przyjemnym składzie (teraz droższa - EcoLab, ale Jantar i Green Pharmacy też wporzo), delikatny szampon na co dzień i mocniej oczyszczający od święta, od wielkiego dzwonu peeling kawowy, po każdym myciu maska (Alterra, Kallos, Bingo Spa - co się nawinie) - ale nie trzymana godzinami pod czepcem (nie chce mi się), tylko dosłownie chwilkę... Końcówki zabezpieczam odżywką b/s, teraz arganową Dr Sante (bardzo spoko). Do olejowania tylko i wyłącznie łopian! Błyszczą się po nim kłaki jak wściekłe! Po żadnym innym oleju nie  widziałam tak spektakularnych efektów. Polecam. 

Na japiszonie testowałam wczoraj żelatynowe oczyszczanie porów i muszę przyznać, że działa. Olej kokosowy organiczny też mnie przekonał jako kosmetyk na noc, a byłam sceptycznie nastawiona. O dziwo szybko się wchłania, a rano skóra jaśniejsza, gładsza, stany zapalne wyraźnie podleczone. Jeżeli chodzi o makijaż - u mnie od lat to samo: odpimpowane brwi jako absolutna podstawa, krechy również składają się na mój signature look, ale jak nie mam czasu, to nie rysuję. Konturowanko przy pomocy wspaniałego "zgaszonego" bronzera Kobo oraz płaskiego ściętego pędzla - rewelacja. Kompletnie mnie nie kręcą paletki cieni do powiek - jakoś niespecjalnie kumam, co jest fajnego w kolorowych powiekach... :D Używam tylko paru neutralnych kolorów, a i to nie zawsze. Róż - tak, jak najbardziej. Porządny korektor do rozświetlenia okolic pod oczami. Porządne pędzle. W sumie - tyle.

Na paznokciach prawie non stop noszę hybrydy, nie wyobrażam sobie teraz ciapać się zwykłymi lakierami... Poświęcę temu osobny wpis, ale korzystając z okazji wspomnę tylko, że pod hybrydami paznokcie bardzo mi się "ogarnęły", uporałam się z onycholizą od urazu mechanicznego na trzech paznokciach, no i ogólnie - przyjemnie jest mieć permanentnie odpicowane szpony, nie stresując się, że manikiur szlag trafi od byle mycia garów czy niefortunnego pacnięcia dłonią w cokolwiek. Trzymają się nienagannie bez żadnych niespodzianek dokładnie tyle czasu, ile od nich wymagam. Zazwyczaj są to +/- dwa tygodnie, bo wyraźniejszy odrost mnie już drażni, a ten sam kolor dłużej - nudzi. Więc co dwa tygodnie jestem w stanie wygospodarować sobie godzinę na manikiura i jestem mega zadowolona. Zero smrodu, zero bezczynnego wachlowania łapami, zero odgnieceń od pościeli, zero odprysków. A te mity o szkodliwości hybryd biorą się wg mnie wyłącznie z partyzanckiego przygotowania płytki paznokciowej (brutalne rypanie bloczkiem zamiast delikatnego zmatowienia) i/lub partyzanckiego usuwania hybryd (spiłowywanie tudzież zdzieranie żywcem - zgroooza!). 

Widzita. Takie tam pierdololo o duperszwancach. Czasem trzeba.

***

A w szerszym kontekście życiowym - twórczo dostrajam zewnętrzne feng shui do wewnętrznych fal... :)

22:59

Rzynu rzynu...

Gooooooood Morning Vietnaaam Ryje*

Long time no see... :P

Jakoś tak... zmieniłam nieco "scenerię" trzy miechy temu, no i cóż, adaptacja do nowych warunków pochłonęła większość moich mentalnych nakładów energetycznych... :) Zresztą zmiany ciągle w toku! I nie narzekam, bo generalnie na lepsze.

Uważam, że to był Bardzo Dobry Rok. Dla mnie. Milowy (k)rok w życiu. Pod wieloma względami. W kierunku pozytywnego balansu. Między moimi dwiema głowami. Ożfaaak... właśnie zauważyłam, że używam pretensjonalnych i pseudoenigmatycznych równoważników zdań... Sorówa za to! Ogar, Toyad! :D

W każdym razie... Ehh. Wiecie co..? MOŻNA. Można i DA SIĘ.

***

Wiele rzeczy klaruje mi się ostatnio w trybie instant, objawiają mi się znienacka a z mocą wołu różne oczywiste oczywistości. Okazuje się, że człowiek może przez 30 lat czcić rozmaite hipostazy kwadratury koła. I wtem, z przysłowiowego wtorku na środę ogarnąć, wot, empirycznie, że koło jest jednak okrągłe. I takie... doskonałe. Da'a..?!!
 

***

*-u mnie "Ryj" ma wydźwięk czułego zdrobnienia... :P

21:14

Blożo wporzo.

Blożo wporzo.
Dwa tygodnie temu przejeżdżałam autobusem obok jednego z najstarszych i najbardziej klimatycznych cmentarzy w Rzeszowie i z trudem powściągnęłam impuls katapultowania się zeń na przystanku (przypomniawszy sobie w ostatniej chwili, że mam pilne "załatwienia")... Ceglany mur, porośnięty obficie bluszczem w kolorze soku z czerwców kaktusowych (jogurciki truskawkowe takie mniamuśne, prawdaż)... Znad muru leciwe drzewa o zrudziałych liściach prześwitywały przez mgielne mleko, pomiędzy nimi dachy grobowców niegdysiejszych dygnitarzy, kamienne pukle i skrzydła kamiennych anielic, rachityczne krzyże. Wyblakłe już promienie słoneczne prześwietlały tę mgłę i całość sprawiała naprawdę niesamowite wrażenie. Było dość wcześnie rano, mało ludzi wokoło i taki "filozoficzny", metaliczny chłodek w powietrzu. Nie wiedzieć czemu, ale chłód kojarzy mi się właśnie tak... kontemplacyjnie. Dystans, odosobnienie, cisza, introspekcja i te sprawy. Uwielbiam też "zimno" w perfumach, ale nie takie wodniste, tylko właśnie suche, mroźne, kryształowe. I uwielbiam się szlajać o tej porze roku po nekropolach. Przygnębiają mnie jedynie nowoczesne komunalne miejsca pochówku - szare betonowe molochy. W zakresie estetyki odnoszę wrażenie, że choć dawniej środki były bardziej "prymitywne", to jakoś polot znacznie większy... Wot, paradoks. Dość ziornąć na ogół współczesnych sanktuariów (architektonicznie inspirowanych bodaj... yyy silosami?) i porównać je do tych starszych. Toporne koszmarki okraszone cepelianym kiczykiem, zero kunsztu, zero natchnienia, zero klimatu. Ma być łatwo, tanio i szybko; i tak jest dzisiaj ze wszystkim, niestety.

Enyłej, w skrócie, bo jak zwykle płynę w meandry dygresji - tera liście są bure i pospadały prawie wszystek z drzew i krzew, nostalgiczny spacer z robieniem klimatycznych fot musa przełożyć na przyszły rok. DEMYT! :/

***

Bo ja ostatnio w rozjazdach roboczych stale jestem i na czasie mi niestety nie zbywa. A jak już zbywa, to na energii nie zbywa. Najwincyj tłustego myślotoku mam zawsze w momentach, w których nie mam możliwości go upłynnić w słowotok pisany. Nosz ironia po prostu. Aleee, nie dam temu blogu sczeznąć, więc donciułory, choćbym miała się na dyktafon nagrywać w drodze do kołcho... pracki mojej lowcianej, to beda coś tu mękolić, obiecuja :)

Czy Was lub Wasze otoczenie też tak sponiewierały wirusiska i grypska..? Mnie w tym roku wyjątkowo... :/ W sumie prawie cały ostatni miesiąc upłynął mi pod #jaknieuroktosraczka, zaliczyłam serię paskudnych infekcji z antybiotykiem na finalny akord (no miejmy karwia nadzieję, że finalny!). W tle nowa praca i lekki schiz, czy się kurować do oporu w domu (jak by nakazywał rozsądek), czy przysłowiowy czopek w doopsko i jednak iść cosik porzeźbić przed tym komputrem (jak by podpowiadało poczucie obowiązku). No i TAK TO :)

Ale, żeby nie było, że jest tak całkiem do kitu - mam też, a może przede wszystkim, mega powody do pierdzenia na różowo, baa... z "efektem syrenki" :P Albowiem jednak, mimo choróbska, ogólnie - darzy mi się :) Pławię się od pewnego czasu w codziennej ekstazie oceanicznej i nie zamieniłabym jej już na żaden tryb "wulkaniczny"... Ooo, nigdy w życiu!!!

Programowo nie obnoszę się w żadnej społecznościówce z prywatą, gardzę zbukowym ekshibicjonizmem, przez lata patrzyłam na liczne wylukrowane do imentu atrapki SZCZENŚCIA, którymi najpierw w pocie czoła oklejano "walla", a później... z cichym zażenowaniem, najlepiej późną nocą, zwijano "majdan", tj. dokumentację fotograficzną oraz kasowano ulepkowe statusiki po kolejnej miełosnej klapie. Takie to jakieś... beznadziejnie przewidywalne, te sezonowe romansidła nie trwające zazwyczaj dłużej aniżeli moda na animal print. Każdy robi jak chce i jak uważa. Tu nie chodzi o jakąś dulszczyznę, tylko wiecie, bardziej o te perły i te wieprze. Ze ścisłym gronem najbliższych osób powinno się utrzymywać kontakty w realnym świecie, zaś autentyczne szczęście nie potrzebuje nachalnego samouprawdopodobniania się za pomocą wirtualnej fasadki. Dla kogo..? Dla ekipy średnio zainteresowanych, tudzież żądnych taniej sensacyjki znajomków..? Czy może samego siebie trzeba naocznie okłamywać przekonywać, że jest super i słitaśnie i wszystko gra..?

Zaznaczam, że to nie jest żaden atak na nikogo, raczej moja "głośna" osobista refleksja na podstawie obserwacji i własnych doświadczeń. Znam kilku fajnych pozytywnych ludzi, którzy Z UMIAREM uchylają czasem rąbka życia familijnego i OD CZASU DO CZASU wrzucą jakieś zabawne a niekompromitujące foto dziecków. I to jest okej. Słowa wytrychy - umiar, wyczucie, ogar. Egzaltowane epatowanie swoim jakże modnym i światowym lajfem korpobiczy, świeżym związuniem, ślubełkiem zawartym pół godziny wcześniej czy pisiont twarzy bobasa w negliżu jest już zwyczajnie słabe. Poprawcie mnie proszę, jeśli błądzę w tej kwestii... ;)

Internety są fajne, ale bywają i grząskie. Codzienna porcja świeżo utoczonego jadu zawsze czeka zwarta i gotowa - czy to jutub, czy to insta, czy to blo, czy to fej, czy dowolny art. Kiedyś mnie to bardzo ruszało. Obecnie skłaniam się ku posępnej acz zaskakująco kojącej koncepcji kosmologicznej, że jednak nie wszyscy w kole samsary idziemy łeb w łeb; niektórzy najwyraźniej dopiero z tym wcieleniem awansowali z rozwielitki w COŚ na kształt ludzia. Makes perfect sense. Staram się teraz w żaden sposób nie nobilitować swoją uwagą, czasem i cenną energią jednostek sfrustrowanych, przeżartych resentymentem, agresywnych, zawistnych, prymitywnych, zaszczutych, ograniczonych. Szkoda życia na bełtanie się z nimi w jednej szambonierce. Można się śmiać, można nad nimi płakać, i obie reakcje są właściwe, ale jeszcze lepiej po prostu wzruszyć ramionami i iść w swoją stronę.

I jeszcze jedno. W sumie chyba właśnie to jest clue moich pokrętnych wywodów... :) Że "szczęście" to zazwyczaj wybór. Zazwyczaj zajebiście prosty wybór. Zazwyczaj jest tuż pod nosem..! Tylko wprzódy wypadałoby wyjąć głowę z własnej rzyci :)

Tera uwaga, #ryjspam - żech niby jaka Kasandra natchiona, ajajaj!





19:09

I'm gonna kill you. Hahaha! No, seriously. Run.

Jeden wypad po sprawunki "na miasto", a tak wiela obserwacji socjologicznych..!

Jednak słuchafony na uszy podczas użytkowania komunikacji miejskiej się przydają. Nie trzeba wysłuchiwać głośnych deliberacji na temat cudzych poglądów politycznych i stanu zdrowia. Dziś miałam wątpliwą przyjemność być uczestnikiem egzaltowanej licytacji pięciu (trzech starszych, dwóch w średnim wieku) osób o tym, kto jest "chorszy", dowiedziałam się niechcący wiele o zwyrodnieniach stawowych i ostrogach... ze szczegółami... ehh. Szczęściem nie rozmawiano o stanach zapalnych przydatków. Nie o to chodzi, żeby ludzie ze sobą nie rozmawiali, ale darcie, za przeproszeniem, japy, na tematy - jak by nie patrzeć - dość prywatne, naraża osoby postronne na dyskomfort, konsternację i niesmak... Plus jest taki, że wysiadłam dwa przystanki wcześniej i zaliczyłam przyjemny spacerek :)

Następna sytuacja. Urząd. Petenci, w tym Toyad, ogonkują cierpliwie pod drzwiami, upewniwszy się, że zajęli miejsce po ostatniej osobie z kolejki. I zawsze, ale to ZAWSZE wparuje z impetem do budynku taka żeniby wielce "roztargniona" krowisia i "nie zauważywszy" tłumu ludzi pod drzwiami szturmuje owe drzwi od kopa. Zwrócić takiej uwagę, to robi okrągłe oczy i rżnie głupa w stylu "oj, to państwo też czekają do pokoju X?" - nie, karwia, tak se tylko lubimy zabijać czas, akurat w tym miejscu. Przeczekujemy ulewę, gdy świeci słońce. :/ Damn, jacy ludzie są głupi i/lub bezczelni... W poczekalni do lekarza to też niestety standardzik.

Dobra, załatwiłam co miałam załatwić. Idę na przystanek. Parę metrów przede mną dziarsko sadzi młode, wyjątkowo zgrabne dziewczę w nonszalancko obszarpanych ołwersajzowych (nioch nioch nioch) dżinsach, wysokich butach, ramonesce i rozwianych pięknych naturalnych włosach do talii. Z przyjemnością za nią podążałam i myślałam sobie, że kurczę, fajnie ta dzisiejsza młodzież wygląda! :) Dziewuszka minęła ławkę, na której siedziały jakieś dwie zgarbione pindy i akurat jak przechodziłam obok nich, usłyszałam z jakim jadem krytykowały tę, co ich minęła... Aż rzuciłam z niedowierzaniem okiem na te obgadujące franceloty - i cóż, tak jak było do przewidzenia... obie z twarzy podobne zupełnie do nikogo, jedna na głowie miała dwa smętne wytłuszczone strzępy na krzyż, druga suchego jak drewniany wiór rudego zaondulowanego pudla, nie pamiętam jak były ubrane, pamiętam, że z całokształtu waliło po oczach pospolitością. Nie to, żebym broniła obszarpanych spodni, bo nie każdemu się muszą podobać, aleee... wiecie, chodzi mi o ten charakterystyczny syk żmii za plecami :> 

Dobra, jadę wreszcie autobusem do GalRzesza. Autobus naładowany ciżbą jak meserszmit. Toyad dynda na zakrętach ucapion rury w pobliżu środkowego wyjścia, gdyż za chwilę wysiadka. Buja autobusem na nierównościach, ciężko utrzymać równowagę. Do przystanku jeszcze kawałek, tymczasem w stronę wyjścia przepycha się już jakieś "zapobiegliwe" babsko z tobołami i ciężko a smrodliwie sapiąc, brutalnie napiera na plecy i rękę biednego Toyada - bo przecież musi być pierwsza, jak się drzwi otworzo! Coby jej przed nosem nie zamkli! Trza zdążyć! :O 

Arrrrgh!!!

Na szczęście jużem w domu, popijam kawę, relaksuję się... :)
Copyright © 2016 teo.nana.kat , Blogger