12:28

InstaMix vol. 5 :)

InstaMix vol. 5 :)
Kurza twarz... tak se popaczałam krytycznem ślipiem na moje ostatnie pościwa i... z deka zionie tu smutem. Pora na odmulenie jakąś lekkostrawną lajtóweczkę pyknąć, a InstaMix nadaje się do tego idealnie - dużo obrazków i mało do czytania :)

Niektóre foty jeszcze w "starych" włosach:


Moje ulubione oksy steampunkowe:


Bardzo fajne neutrale na codzień z Essence:


Młody jęczmień... w smaku wyjątkowa koszmara, jak wywar z rozwielitek z dodatkiem glonów i mułu:


Kwiotki w Hamie:


Medytacja przy drzewie, a co:


Takie cuda tylko w Instytucie Religioznawstwa w Collegium Broscianum na Grodzkiej w Krakowie:


Hipsterskie hybrydy:

 To są chyba bzy, nie? :)


Jaskółeczki są mega urocze, choć ogólnie za ptaszorami nie przepadam:




Hipsterskie pazury hybrydowe i beznadziejny dezodorant:


Tfurczość autochtonów na dzielni:



Trampexy zawsze spoko:


Me likie:



Granitowe szpony:









Ha, zaklinałam się, że kłaków nie skrócę tak mocno, i co... :)


Nie ma to jak parchatka na dziobie :/


Mama przywiozła z Portugalii:


Uwielbiam płomienne chmury, wiem, że to takie ORYGINALNE haha:


Banany z poziomami:


W tle na lodówce dzieło mej Progenitury, wspaniałe, prawdaż:


Cycas Revoluta, sagowiec, podobne do palmy, a ja uwielbiam palmy! Muszę się skupić, żeby go nie ubić (nie mam "ręki" do roślin) - otrzymał nawet imię: Czolito :D


Toyad czasem w ramach samopomocy babskiej to i flamboyage wykona:



Upały lipcowe spędzałam tak:


Moussaka, przepyszne zapiekane żarełko - bakłażan, cukinia, sos pomidorowo-mięsny z cynamonem, ser grecki na wierzch. Zdjęcie nie oddaje szału podniebienia, musita mi uwierzyć na słowo :)


Łąki nowohuckie:


Patrzę se na sufit namiotu, a sufit patrzy na mnie:


Zieloniutki kitrak, Quechua, z Decathlonu, rozkłada się w 2 s:


Księciunio do wzięcia, komu komu:


Toyad tkliwy nihilista... :D Bralet z Charlotte Rouge, model Lovesick, jaram się jak dzika:


No i tak.

Do następnego!

15:20

Zabrać małpie brzytwę.

Gdybym miała wybrać jedno najważniejsze słowo-wytrych to wybrałabym, bez mrugnięcia okiem, słowo ŚWIADOMOŚĆ.

Żadne tam MIEŁOŚĆ, BÓB, HOMAR I DZICZYZNA. 

Po prostu ŚWIADOMOŚĆ.

Bez świadomości wszystkie te wzniośle brzmiące (w oryginale) hasła są tylko czczym echem z blaszanego bębenka.

Świadomość jest wszystkim, a wszystko bez świadomości to CH. ...

***

Czasami naprawdę mam wielką ochotę z dnia na dzień zwinąć swój wszelaki internetowy majdan, bloga, fejzbuki, wszystko, zamknąć "interes" niczym "szczęki" na hali targowej, rozłożyć sobie kocyk na słoneczku w miłych okolicznościach przyrody, zatknąć koniczynę do pyska i po prostu mieć święty spokój ducha. Bo jak patrzę na to, co się w necie dzieje i do czego to zmierza, to mnie mdli.

Wiadomo, czasami się człowiek natyka na ohydę w realnym życiu, jednak NIE W TAKIEJ SKALI jak w wirtualu. 

Jakiś czas temu wspominałam o mini-aferce fejsbuniowej u pewnej blogerki. To jest naprawdę małe miki, ale tym, co mnie poważnie przeraża, jest fakt, że nawet z pozoru "normalne" i "dobrze wychowane" osoby przyklaskują poglądowi, że publiczne = można zostawić kupkę i nie posprzątać. Cóż, kto kiedykolwiek musiał skorzystać z publicznej toalety, ten wie, jak powszechna jest wśród ludu pokusa radosnego fajdania i siusiania naokoło sedesu, nieomal szczytuje taki delikwent na myśl, że anonimowy KTOŚ to za delikwenta posprząta! Prawie jak Ludwinio Szesnasty się wtedy czuje, nosz istne bóstwo solarne.

Jakaż to ulga od zafajdanego życia, nieprawdaż, prawie jak przypierdzielenie żonie za przestygłą zupę. Czad.

Yyy... Zgadzamy się, że takie zachowania i pobudki są udziałem nikczemnego motłochu, prawda? No właśnie. Ale już napisanie komuś na fanpejdżu, że ma kijową fryzurę i jest za chudy, to lajtóweczka no i wogle ta "krytyka" z troski wynika... 

Tak, masz prawo uważać, że komuś nie do twarzy z piercingiem. To twoje zdanie, ale jego fizys. Możliwość wklepania komentarza nie jest równoznaczna z zachętą do bycia burakiem. Opcja "skomentuj" nie jest zaproszeniem do "wyżycia się" na kimś. Nie wycieraj sobie też gęby fałszywą troską. Dopóki ktoś nie poprosi audytorium o szczerą opinię dotyczącą swojego wyglądu, osoba ogarnięta i kulturalna (albo po prostu...empatyczna i myśląca?) ma ŚWIADOMOŚĆ, że takie uwagi powinna zachować dla siebie. Zanim bezmyślnie popuści śmierdzącego kleksa, zada sobie kluczowe pytanie... PO CO. Co chcę osiągnąć, wnieść, zbudować tym. Ego booster..? Chwilowe lepsze samopoczucie pseudoeksperta? Cudzym kosztem? Brawo.

Powtarzam, to jest pikuś, ale takich pikusiów jest istne mrowie, i te pikusie moim zdaniem znajdują się w niechlubnym spektrum tego samego zjawiska, którego sąsiednim ramieniem jest obrzydliwy cyberhejt najcięższego kalibru (przykładowo, popularne ostatnio stronki "XX - dobrze że zdechł/-a"). Przyzwolenie na folgowanie wewnętrznemu chamowi, bo niby w niczyich a ogólnodostępnych internetach jest to dopuszczalne, wszyscy tu tacy anonimowi, nieuchwytni i bezkarni, poszkodowany nie ma przecież lima pod okiem, a zresztą krzywda moralna to abstrakt stworzony przez zblazowanych pojebologów.

Z drugiej strony, to nie jest w swoim rdzeniu nowe zjawisko, plebs zawsze ryczał z uciechy na egzekucjach. Największą zmorą jest teraz to, że potrzeby krwiożerczego motłochu z litą kością od podniebienia w górę się nie zmieniły, szubienic, gilotyn i stosów już raczej nie ma, za to som internety, i sfrustrowana gawiedź urządza sobie w najlepsze hucpę kosztem kozłów ofiarnych.

Nie lubię marudzić i narzekać, serio, wolę się koncentrować na pozytywnych aspektach życia, ale... są tematy, o których nie powinno się milczeć i udawać, że nie ma sprawy. Tylko, co można zrobić poza nagłaśnianiem problemu? Koreizacja internetów..? Przymusowe pisanie wszelkich treści pod własnym imieniem i nazwiskiem, aby brać za nie wszelką odpowiedzialność? 

Świadomość mas to chyba utopia... Może faktycznie lepiej odgórnie ograniczyć agresywnym małpom dostęp do niebezpiecznych narzędzi...

21:51

Albowiem jakże owszem. Pogadanka z cyklu, że nie wiem o co mi chodzi, ale o coś na pewno.

Elo Mordy :)

Dawno mnie nie było, c'nie? Wot, myślita, wyrzygała se w trzech setach delikwentka mundrości z wyżyn swej postpsychofagozy i polazła, wylogowała się na grubo miesiąc, zadowolona, spełniwszy moralny obowiązek ciężkiego kalibru... ;)

A tak siriusli, ostatni miesiąc spędziłam w znacznej mierze w przymusowej izolacji (ale nie w stylu Orange is the new black... ;)), potem mi się przyplątała jakaś zaraza - niby przaśna wirusówka, ale trzyma już drugi tydzień i szczerze mówiąc jestem przygnębiona swoją słabującą kondycją... jak tylko zaczęło się nieco samopoczucie polepszać, na japiszonie wywaliło mi okropną "febrę" - rzecz jasna przez noc, żebym już nie mogła brońbosze zdusić parcha w zarodku przy pomocy acyklowira... :/ Argh, no nic, trza nazamawiać dobroczynnych glonów tytułem prewencji...

No, wyżaliłek się, a tera do rzeczy :D

Wspominałam już nieraz na łamach niniejszej bieszczadzkiej lepianki blogosfery, jak to się łacno irytuję czytając komcie w internetach. Stara już jestem i powinnam mieć dystans...no ale niestety, czytając niektóre spiardoliny, robi mi się zaiste bardzo niedobrze na wątrobie.

Pieprzyć sztampowe nudne hejciki, bo one co najwyżej wywołują jeno zew ziewania. Ale frapuje mnie, jak silne jest w narodzie dziwaczne przekonanie, że skoro coś znalazło się w internetach, to stanowi zaproszenie do wyrzygania się na to tytułem "prawa do wyrażenia opinii". Ostatnio spotkałam się na pewnym znanym blogerskim fanpejdżu z następującym schematem:

1.) blogerka wrzuca swoje foto w ramach demonstracji pewnego produktu kosmetycznego i zapytuje, czy czytelniczki znają ów produkt

2.) hieny rzucają się komciać... nie produkt kosmetyczny, ale : włosy, fryzurę, piercing, styl życia, osobę, sylwetkę owej blogerki... 

3.) blogerka na szczęście jest dziewczyną, która nie daje sobie w kaszę dmuchać, i rzeczowo odpiera atak z armatek jadu nieproszone sugestie dotyczące jej wyglądu, przypominając, że chodziło jej o opinie dotyczące konkretnego produktu

4.) wielce urażona gawiedź chwyta za werbalne zbuczki i ciska nimi w blogerkę jeszcze zacieklej, wycierając sobie gęby rzekomą wolnością wypowiedzi na PUBLICZNYM fanpejdżu; blogerka otrzymuje etykietkę "najbardziej niesympatycznej" i niemiłej w internetach

... yyy. Łot de fak. 

Po pierwsze. Fakt, internety to wymarzone miejsce dla wszystkich maluczkich, zakompleksionych, sfrustrowanych, nieobdarzonych zbyt hojnie ani w intelekty ani w powaby, żałosnych osobników - tu nikt nie wie, gdzie mieszkasz, jak się nazywasz, ile klas podstawówki udało ci się skończyć, że maturę zrobiłeś na plebanijnej alma mater w niedzielę po nieszporach, nikt nie zna twojej fizjonomii, nikt nie wie, że w szkole byłeś lżony i nękany przez rówieśników, którzy cię "nie znają" i "nie rozumieją",nikt nie wie, jaką masz "fascynującą" osobowość, talent i potencjał (gdyby, na przykład, bogaci starzy albo jakiś sponsor wpakowali w ciebie wincyj hajsu!), na awatarek możesz sobie wybrać wszystko i nic, zapożyczyć twarz od skandynawskiej śnieżynki z tumblra lub postaci z anime, a co, niech godniej personifikują twą zajebistość niż twój własny krzywy... yyy przecież szanujesz swoją twarz i nie zwykłeś rzucać pereł przed jakieś nieznajome wieprze... :P Tak: jesteś młody, niedoceniony, wkurwiony i zbuntowany. Pałasz żądzą wzięcia krwawego odwetu za chujowy start w życie, za brak akceptacji w grupie, za "pecha", za realia życia w Absurdystanie, za WSZYSTKO, wszy-stko!

Albo jeszcze gorzej... w głębi duszy czujesz, że jesteś totalnie, aż do bólu przeciętny. I ta świadomość drąży twoje morale jak kornik.

Spoko, naprawdę - tylko... pliz, przekuj de pała of wkurw na coś, co popchnie CIEBIE w rozwoju, zamiast podsrywać (z tchórzliwej perspektywy bezpiecznego cieplutkiego stołka) ludziom, którzy coś osiągnęli. Cokolwiek, choćby tylko względną rozpoznawalność i posłuch w internetach... Albo... mieli szczęście urodzić się z korzystnym fenotypem. Albo - o zgrozo - jedno i drugie.

Nie, internet nie staje się w magiczny sposób odmiennym rodzajem przestrzeni publicznej, w której nagle magicznie usankcjonowane jest plucie na bliźnich, lub plucie pod płaszczykiem "troski" lub wygłaszania "obiektywnych subiektywnych prawd"- pseudo porady i sugestie, o które nikt nie prosił, ponieważ  - FYI - wklejenie własnej prywatnej gęby na swoim blogu lub fanpejdżu swojego bloga NIE JEST zaproszeniem do dyskusji na temat koloru włosów, atrakcyjności, kształtu brwi, nosa, stylu makijażu czy czegokolwiek innego... 

Owszem, posiadam odczucia estetyczne (doh, jak każdy), nawet powiedziałabym, że mam sporą wrażliwość estetyczną w temacie "Ludzie", i często obiekty na które patrzę narażają ów zmysł na nieprzyjemny rezonans - ale to, że dana osoba mi wizualnie nie odpowiada, nie znaczy, że cokolwiek mnie upoważnia do wysłania takiego komunikatu natychmiast w eter, a już szczególnie - pod adresem tej konkretnej osoby. No heloł. Uważam to za szczyt buractwa po prostu. I nie wiem doprawdy, dlaczego zdaniem niektórych okoliczności "wirtualne" mają zdejmować z takiego zachowania stygmat buractwa i chamstwa - bo co, bo tutaj nikt mi w zamian za uprzejmą i jakże cenną sugestię "chyba powinna pani schudnąć i wyleczyć syfy" nie wylutuje między oczy?? Skoro ludzie mają święte prawo wyjść do Biedry czy Lidla w godzinach szczytu, nie wstydząc się swojej fizis ni sylwetki ni łacha ni współmałżonka, i otwarte komentarze świadczyłyby tylko o chamstwie komentujących, to czemu nagle przełożenie takiej sytuacji na realia internetowe ma cokolwiek zmieniać? "Bo to publiczny fanpejdż" - Biedra i Lidl to też publiczne miejsca. "Bo blogerka wie, co wrzuca na bloga, i musi się liczyć z krytyką" - mhm, a gruba pryszczata delikwentka prawdopodobnie ma w domu lustro, zaś jeśli mimo to ośmiela się korzystać z chodnika zamiast z kanału, to prosi się o negatywnego komcia? Otóż - yyy... nie.

"Akceptujesz komplementy, to pokornie akceptuj też niepochlebne opinie!" - ekhm... nie. Dopóki nie proszę o jakiekolwiek opinie. Komplementy są przeważnie po prostu miłe i niewymuszone, nieszkodliwe. Krytyka powinna być warta wyartykułowania i wyartykułowana dyplomatycznie, inaczej jest czczym piardem zasmradzającym czyjąś przestrzeń - co z tego, że wirtualną. Osobom kulturalnym i empatycznym nie trzeba tego wyłuszczać. Dychotomia pochlebstwa vs. krytyka NIE JEST symetryczna, serio, trzeba być niezłym kmiotem bez wyobraźni, żeby "nie widzieć różnicy" - zazwyczaj podejście do obcej osoby ze słowami "pięknie pani wygląda, ma pani wspaniałe włosy" jest odbierane bardzo pozytywnie, może komuś po prostu umilić dzień, natomiast tekst "pani wybaczy, ale te rzadkie włosy wyglądają naprawdę beznadziejnie - ja tylko obiektywnie melduję" - jest zawsze zwyczajnie ZBĘDNY oraz ŻENUJĄCY. Sorry. 

Ciekawe, że jakoś raczej żadna z tych wirtualnych szczekaczek nie ośmieliłaby się "ruszyć" w ten sposób np. zdjęcia, na którym widnieje dana blogerska selebriti z małżonkiem oraz potomstwem - wyobrażacie sobie komcie typu "niezbyt przystojny partner życiowy", "powinnaś inaczej ubierać dziecko" itd.? :D No ale o co chodzi, w końcu wkleja na feja - a to implikuje, że można wszystko obfajdać! Nie..? No właśnie. Fuck logic. Ale do, za przeproszeniem, ryja, to zawsze się można przychrzanić, oł je.

"Gdyby nie fani byłabyś nikim!" - erm... no, akurat TA dziewucha zbudowała swoją blogerską pozycję sama, od podstaw, dzięki wieeelu godzinom poświęconym zgłębianiu danego zagadnienia i dzieli się swoją wiedzą dobrowolnie. Nie kupiła sobie tych fanów, sami do niej przyszli - i ZA DARMO korzystają z treści jej bloga. Znajdujesz coś dla siebie - super, nie interesuje cię to - też super, tylko nie zapomnij odlajkować fanpejdża. Niektórzy chyba myślą, że jak coś łaskawie zalajkowali, to należy im się prawo do wydziwiania i wystawiają blogerowi swoj roszczeniowy samozadowolony zad do całowania z wdzięczności za bycie pokemonem-statystą na fejsiku. Tymczasem - jajco się należy. Polajkowaliźwa z własnej nieprzymuszonej woli, możeta odlajkować, jeśli kontent nie spełnia oczekiwań.

Ta drobna wyizolowana sytuacyjka jest w zasadzie kompletnie nieistotna, ale stanowi przykład fenomenu, który występuje w natężeniu powalającym i to już naprawdę skręca kichy. To natarczywe krytykanctwo i oceniactwo.

Aha, i jeszcze jedna kwestia. Jak nie głaszczesz małp, które w ciebie ciskają bobkami, otrzymujesz etykietkę antypatycznej oraz NIEMIŁEJ. Again - blogerka to nie prostytutka, NIE MUSI być miła. 

Konkludując - uważam, że w internetach nadzwyczaj dobitnie, podobnież jak po alkoholu, z buraków wychodzi buractwo - w całej swej wątpliwej krasie. Mam taki mini apelik - nie bądźmy burakami, miarkujmy się. Igiełki za wiści ludzka (choć jednak niska) rzecz, ale im bardziej się skupimy na złapaniu własnego żywota za rogi, tym mniej będą dokuczać, w końcu - wcale. Obszczekiwanie każdej przechodzącej karawany to zajęcie godne znudzonych kundli całe życie uwiązanych na łańcuchu przy budzie. Chcemy być kundlami, czy ruszyć za kolorową karawaną..? ;)

10:46

Za Jaszczurem panny sznurem... Minóg w worku, minoga portret własny. Część trzecia.

Cyklu o psychofagach ciąg dalszy.

Tak sobie pomyślałam, że... ten kto nie doświadczył zjawiska, choćby pośrednio (mama, siostra, przyjaciółka etc.), będzie to czytał jak stek jakichś egzaltowanych absurdów. Cóż, nawet tkwiąc po uszy w takiej toksycznej relacji, możesz dłuuugo wypierać oczywiste schematy i uparcie odmawiać kojarzenia faktów, mając przed oczami czarno na białym, wołami, wypisane sygnały ostrzegawcze i klasyczne mechanizmy takiego typu związku.

W sumie nie chodzi tylko o związki. Psychofagi są również niszczące w firmie, w rodzinie, w otoczeniu. Ale ich niezdolność do stworzenia wartościowej pogłębionej i trwałej relacji sprawia, że są cyklicznie dostępni na matrymonialnym rynku praktycznie dożywotnio... wot, taka koślawa SAMSARA z chujoplątami (zapożyczenie od Mai) w roli głównej.

Na początku relacji toksyk mobilizuje wszelkie wysiłki i pokazuje Ci się jako totalny ideał. To jest jego JEDYNA inwestycja w ten związek. Ma na celu odpalenie Ci pod czołem możliwie najpiękniejszej, najcudowniejszej, najbardziej romantyczno-atawistycznej bajeczki... a raczej jej wypindrzonego trailera, tylko zapętlonego. Happy endu się nie doczekasz, zaś gdyby już rozwinąć fabułę, poszła by raczej w kierunku Piły lub Hostelu, z tym, że zamiast juchą, będziesz broczyć swoją energią życiową. Relację z psychofagiem można porównać do sytuacji, w której kupujesz od przesympatycznego, eleganckiego hosta okazjonalny bilet na nocny maraton filmowy Bergmana, a budzisz się w obskurnej, cuchnącej szczyną salce na maratonie... japońskiego niszowego porno. "Efekt WOW" porównywalny... :/

Czym charakteryzuje się osoba psychofaga. Odwołując się do klasyki gatunku.

- robi piorunujące, pozytywne wrażenie, bardzo dobrze wygląda

- wzbudza zaufanie, jako osoba radosna, oblatana, inteligentna, wykształcona, obyta, kulturalna, elokwentna, towarzyska, charyzmatyczna, oryginalna

-  "pojawia się" jakby znikąd, ma dość niejasną i niejawną przeszłość, którą zbywa enigmatycznymi półsłówkami, w jego opowieściach przewija się mnóstwo osób, imion, zajęć i... miast/miejsc, w których zamieszkiwał, prac, których się imał (na tym etapie Tobie to imponuje)

- znienacka pojawiają się pierwsze zgrzyty... np. zaczyna krytykować Twoich znajomych, jest bardzo zaborczy, "wyjeżdża" na Ciebie z paszczą o coś kompletnie absurdalnego

- dąży do jak najszybszego "udupienia" Cię w jakąś zależność - dziecko, kredyt, biznes, małżeństwo, mieszkanie, wspólny wyjazd itp.

- do pewnego czasu mylisz jego agresję z asertywnością i byciem "konkretnym", oczywiście - w fazie początkowej nawet Ci to jeszcze imponuje

- nie wiem skąd się to bierze, ale... jakkolwiek głupawo to nie zabrzmi... ale wiem to z niejednego źródła... psychofagi mają tendencję do bycia ciągle w fizycznym ruchu, nawet jak siedzą i coś czytają w komputerze, podrygują nerwowo nogą

- jest hiperaktywny w sferze seksualnej, "zaliczył" mnóstwo partnerek*, ma je dokładnie policzone i chełpi się tą liczbą jak jakimś totemem, wypowiada się o swoich ex z pogardą, nalega na częste i "urozmaicone" współżycie, przy czym "urozmaicone" zaczyna oznaczać np. wirtualny ekshibicjonizm lub swingowanie, a jeśli Tobie taka aktywność nie do końca odpowiada, jesteś rugana za drętwotę alkowianą i - nawet - obarczana odpowiedzialnością za ewentualne zdrady

* - jest jeszcze charakterystyczne dla zaburzeńców zjawisko, które nazywa się "niewybredność seksualna" - często psychofag byłby skłonny uznać za "kobietę erotycznie atrakcyjną" drzewo z dziuplą na wysokości swojego wacka... :/ Rozumiem, że o gustach się nie dyskutuje, ale... psychofagi na seksualnym głodzie mają jedno jedyne kryterium - CHĘTNA/zdesperowana.

- mimo swojej pozy dżentelmena i światowca, przejawia niekiedy szokujące buractwo

- zaczepia ludzi na ulicy, wdaje się w pyskówki, prowokuje niebezpieczne sytuacje

- z czasem wychodzi na jaw, że nie ma absolutnie żadnego szacunku do swojej rodziny*, np. matkę i siostrę wyzywa od najgorszych; generalnie jest kryptomizoginem, przemyca w eter twierdzenia, że np. gdyby miał własną firmę, nigdy nie zatrudniłby żadnej kobiety itp., bez krępacji, w sposób krańcowo niesmaczny ocenia kobiety w otoczeniu pod kątem "użyteczności" seksualnej, snuje obleśne spekulacje w tym temacie (np. czy lubią określone aktywności alkowiane, mówiąc lapidarnie - loda)

* - ok, rozumiem, że szacunku nie ma się z urzędu... ale uważam, że do ubliżania najbliższym trzeba mieć napraaawdę dobry powód; psychofagowi wystarczy byle kłótnia... wkrótce Ty usłyszysz rynsztokowe bluzgi pod swoim adresem; jeżeli nie przerabiałaś tego w domu rodzinnym, zdębiejesz... i będziesz tak stała, jak przysłowiowe widły w gnoju... a potem wszystko zracjonalizujesz bądź wyprzesz... do następnego razu

- psychofag nade wszystko uwielbia brylować w towarzystwie, ale często do porzygu "jedzie" na tzw. micie złotego wieku - jak to kiedyś był tu i tu, zarabiał tyle i tyle, zna się na tym i tamtym... kij, że obecnie siedzi na garnuszku swojej mamuni/dziewczyny

- partnerka psychofaga jest póty dobra, póki odzwierciedla jego omnizajebistość i jest weń wpatrzona niczym w święty obraz; niezwykle częstą odmianą psychofaga jest osobnik perwersyjno-narcystyczny, frapujący mariaż zakompleksienia i ekstremalnie nędznej samooceny z galopującą megalomanią oraz bufonadą - wot, taki paradoksik, ale gwarantuję, że w dłuższej perspektywie nie do wytrzymania

- psychofag jest zauważalnie mocno zorientowany na hedonizm życiowy*, rozpasane wydatki niewspółmierne do zarobków, przyjemności, niezdrowy tryb życia, rozrywki, imprezki, panienki, pornoski, używki, gry i zabawy, hazardzik

* jasne, wszystko dla ludzi, jednak normalni ludzie potrafią korzystać z tych dobrodziejstw Z UMIAREM i nie zaniedbywać jednocześnie priorytetów, psychofagowi pojęcie umiaru jest całkowicie obce, podobnie jak pojęcie ODPOWIEDZIALNOŚCI

- co idzie za powyższym, psychofagi lubią sobie żenująco bimbać obowiązki i priorytety życiowe - pracę, rodzinę etc.; olewają jakiekolwiek zobowiązania, terminy, dedlajny, lekce sobie ważą nawet widmo sankcji prawnych

- posługują się językiem niekiedy w specyficzny/nieprawidłowy sposób... niby wygadani, erudyci, sofiści, ale czasami jakby nie do końca rozumieją słowa, których używają - ich "elokwencja" nie jest naturalna, immanentna, tylko papuzia, "zasłyszana"

- psychofag ma bardzo prymitywną i płytką, choć wielce teatralną emocjonalność - jego emocje dotyczą głównie zaspokojenia bądź deprywacji jego doraźnych zachcianek, nie ogarnia całokształtu danej osoby, tylko uzależnia jej obraz od danego momentu, jak trzylatek - np. mama kupiła batonik = mama jest super, kocham mamę; mama odmówiła spełnienia zachcianki w formie kupna batonika = mama zła, głupia i nienawidzę jej... psychofag to taka chorągiewka na wietrze - inni są fajni, dopóki na coś się mu przydają

- psychofag pozuje na wymuskanego szlachcica z pańskimi manierami, ale w gorącej dyspucie łacno traci rezon i zaczyna się zachowywać jak ostatni ćwok, cham oraz prostak, co ledwo wypełzł spod kamienia w rynsztoku, zamiast rzeczowych argumentów drze ryło i bluzga, ubliża interlokutorom tekstami i epitetami poniżej pasa, często "w towarzystwie" musisz się za niego wstydzić i "świecić oczami", bywa, że masz ochotę zapaść się pod ziemię

- stosuje filozofię Kalego, podwójne standardy moralności oraz kultury osobistej względem bliźnich vs siebie - będzie publicznie wzruszająco i imponująco perorował na te tematy, ale... praktyka pokazuje dobitnie, że ON jest PONAD te pojęcia, tzn. - ludzie się mają z Pańciem obchodzić jak z jajkiem, świętą krową, natomiast Pańcio z ludźmi... gorzej niż z pachołkami...

- skrycie trawi go nieznośna zawiść wobec ludzi lepiej sytuowanych, lepiej wykształconych, na wyższych stołkach w firmie - oczywiście albo jedzie po nich jak po burej su, albo... liże im tyłek

- celem uzyskania jakichś korzyści, choćby to miał być biały pijar, potrafi bez mrugnięcia okiem KŁAMAĆ, kłamie patologicznie, nawykowo, całe jego życie kłamstwem stoi... nowej kobiecie naopowiada bzdur, jak to jego byłe go zgnoiły i ograbiły z majątku, prawa do widywania się z dziećmi etc., BO TO ZUE KOBIETY BYŁY*

* jeżeli przeszłość partnera ma niepokojące białe plamy, które on gorliwie pokrywa szkalowaniem osób trzecich, to sorry, ale nie wróży to zbyt dobrze - w razie wątpliwości można dyskretnie zasięgnąć "wersji" drugiej strony... ale zakochana po uszy baba WOLI NIE WIEDZIEĆ, bo jeszcze niedajboże Księciunio okaże się zwykłym bucem i cwaniakiem, nadto przemocowcem, i co wtedy? Takie cacane love story, którym spamujesz już swojego fejzbunia a psiapsiółeczki zielenieją z zazdrości, ma legnąć w gruzach?? NEVA!

- chętnie uprawia wożonko na cudzym garbie - np. nie dostrzega niczego zdrożnego w byciu czyimkolwiek utrzymankiem (np. własnej mamci, partnerki), a wprost przeciwnie - chełpi się tym, dodatkowo nie odczuwa ŻADNEJ WDZIĘCZNOŚCI za okazaną pomoc, NIGDY, jemu się wszystko NALEŻY i koniec kropka... (ba, jeszcze będzie miał czelność narzekać, że przez zbyt powolny internet gołe panie mu się zacinają!)

- jego niesamowita megalomania i bufonada, pajacowanie, kogutowanie, to taki typowy kolos na glinianych nogach - w rzeczywistości psychofag jest małym, zafiksowanym w rozwoju uczuciowym, skrzywdzonym gnojkiem, który w głębi duszy nie wierzy, że ktoś go może autentycznie pokochać BEZINTERESOWNIE, ot tak, za to kim jest, więc musi zmieniać maski, scenerie i obiekty... taki smutny, przykry skądinąd imperatyw wobec przytłaczającej wewnętrznej pustki i nudy

...ale łatwo wpaść we wnyki własnej litości wobec psychofaga - że mu pomożesz, uświadomisz, wytłumaczysz, że on W KOŃCU zrozumie, że pójdzie na terapię, że wszystko się ułoży, że DLA CIEBIE SIĘ ZMIENI i inne tam scenariusze godne "M jak puszczę pawia"... Daruj sobie, dziewczyno. Akurat psychoterapia osób z zaburzeniami typu narcyzm, borderline i "pobliskie" osobowościom eksploatującym - rokuje po prostu przygnębiająco KIEPSKO, tym bardziej, że jakakolwiek szansa powodzenia zależy od aktywnej woli toksyka, a uwierz mi, jedyną wolę, jaką on wykaże po Twych gorących apelach o terapię, będzie wola ZAMYDLENIA CI OCZU - nawet jak pójdzie na tę terapię, to po to tylko, żeby mieć dupokryję, że niby coś robi dla Ciebie. Rozumiesz, RUCH POZOROWANY celem podtrzymania pajęczyny iluzji na Twoim mózgu to jedyne wysiłki, jakie psychofag kiedykolwiek podejmie dla tej i jakiejkolwiek innej relacji. Jeśli czuje, że ofiara mu się wysmyka, odstawi niezły cyrk, zamieni się w drama queen, ale to wszystko jest obliczone na Twoją naiwność Polyanny (no dobra... za którymś razem jest to już po prostu zwykła głupota) i możliwość popastwienia się nad Tobą jeszcze troszkę. Psychofag sam z siebie odpuszcza tylko wtedy, gdy jesteś smętnym cieniem samej siebie, wydmuszką, z której już nic nie udoi, a i to pod warunkiem przygruchania sobie nowego, atrakcyjnego obiektu do dojenia... Wot, sora, dlań płynność seksualna i materialna (najlepiej cudzym kosztem) uber alles!

Partnerki psychofagów popełniają błąd przypisywania swoim misiaczkom NIEPOCZYTALNOŚCI w momencie krzywdzenia otoczenia, mianowicie - że on to robi nieświadomie, że w głębi duszy jest dobry i wrażliwy, tylko go skrzywdzono, on tak naprawdę ŻAŁUJE, blablabla.

Bitch, please. On NIE ŻAŁUJE, on to robi INTENCJONALNIE, tylko RŻNIE GŁUPA, bo taki lajfstajl mu w pełni odpowiada i jest ze wszech miar OPŁACALNY. Psychofag zresztą nie jest zdolny do jakiejkolwiek INTROSPEKCJI I AUTOREFLEKSJI, on po prostu ma w tyłku fakt, że inni cierpią.

Nic go jednak bardziej nie ROZJUSZA, niż dotychczasowa ofiara, która nagle pójdzie po rozum do głowy, przestaje być ofiarą i stwierdza, że sorry zią, ale paszoł won k jobanoj matieri. No ale... zaraz zaraz... jak można Pańcia nie chcieć??? Teraz to się dopiero zacznie The Real PSYCHOFAG Show, ooo, efekty specjalne, fajerwerki, serenady pod oknem, padaczne odpalanie Ci przed oczami WASZEGO ooak (one-of-a-kind) romansidła... Dżiiiiiz... Jak już intelektualnie przetrzeźwiałaś, to znasz spoiler tej uroczej historii, prawda? Kop w zad z poczwórnym wzmocnieniem. Na cholerę Ci to? Pozbierajże czule na szufelkę resztki swojej godności i ewakuuj się z tego dziadostwa. Żadnych kolejnych szans, żadnych powrotów, nie nobilituj też dziada zbytnimi rozkminami, co teraz porabia, czy cierpi, z kim się zadaje... Zajmij się wreszcie sobą.

17:24

Minóg w worku... Częśc druga.

Zanim przejdę do właściwego psychofażego rysopisu, poświęcę osobne rozważania schematowi grzęźnięcia w tym kurorcie Czarna D. Odnosi się on, podobnie jak psychofaży rysopis, do psychofażej sztampoklasyki, a zatem mogą występować regionalne rozbieżności i wariacje, może też zaistnieć przypadkowa zbieżność pojedynczych cech z człekami normalnymi acz jedynie narowistymi. Miejta to na uwadze. 

Jak Pańcio Sajkopafcio lubi oraz zwykł się jawić swojemu Nowemu Celowi:

- jako wymarzony, custom-made 4U Prince Charming, przystojny, elokwentny (ach te WASZE gierki słowne), magnetyczny (ogrom napięcia erotycznego powoduje, że gacie same zjeżdżają Ci pod naporem nadprodukcji kisielu, za przeproszeniem...), oblatany, ogarnięty, oczytany, ę ą... /wpisz wszystko na co lecisz najbardziej - OTO ON! Gdzież un był przez całe Twoje mizerne życie??

- Wiadomix, że jak człowiek zapozna nowego partnera, to ocieka endorfinami i go idealizuje... ale w przypadku psychofaga mózg jako organ decyzyjny obsuwa się wprost do majtek... że znowuż użyję tak poetyckiej i wielce górnolotnej metafory... no, krótko mówiąc, racjonalne myślenie zostaje całkowicie wyłączone, na widok Atrakcyjnego Minoga Twój umysł wypełniają jeno wirujące, jaskrawo różowe trociny... pośród których nie dostrzegasz w porę żyletek :/

- Tajemniczy Atrakcyjny Minóg... tfu, Miziasty Balbinek odławia Cię zazwyczaj SPOZA środowiska, które zdołało już się nieco na nim poznać... To jest bardzo ważne: Minóg bez pudła szóstym zmysłem namierza kobitę W POTRZEBIE, na jakimś życiowym zakręcie, po trudnych przejściach, skołowaną, zdołowaną, nieusatysfakcjonowaną, spragnioną atencji itp. i przedstawia się jej jako Jedynie Słuszna Odpowiedź, Odmiana Losu, ble ble ble. A ona to łyka jak pelikan. 

Na tym etapie nasz Minóg jest bardzo powściągliwy w kwestii własnej przeszłości, robi wszystko, byś również czuła się wyjątkowym darem Losu DLA NIEGO, unia pokrewnych dusz, plepleple, zdawkowo napomyka Ci o tym, jaki to on skrzywdzony (zwłaszcza przez wredne baby, nieuczciwych wspólników, trudne dzieciństwo, pech), normalnie miś bidulek, chlip...

Zanim takiego przytulisz, a niedajboże spontanicznie zgarniesz pod swoje opiekuńcze skrzydła, dobrze się zastanów. Wybadaj teren. Bo jest wielce prawdopodobne, że weźmiesz sobie na garba podstarzałego gołodupca - trutnia i pasożyta, z długami, wyrokami komorniczymi lub innymi zobowiązaniami, o których "zapomniał" Ci wspomnieć. Wot, nie złożyło się jakoś.

Ale trupy w szafie prędzej czy później zaczynają gnić i generować smród. Co gorsza, wypadają z niej w najmniej spodziewanych momentach... :>

Dziś już wiem, że nie "czepiłabym się" faceta totalnie znikąd, w średnim wieku, z dziwnie "pechowymi" zbiegami okoliczności, ciągle zmieniającego scenerię i zabawki (tak, ryzyko okazania się finalnie jedną z nich jest spore), uwieszającego się na mnie ze swoimi problemami, bez żadnego wiarygodnego zaplecza w postaci rodziny i wieloletnich przyjaciół, stałego zatrudnienia, dorobku itp.

Choćby nie wiem, jaki był pociągający...

- Jak już jesteś emocjonalnie "umoczona" po uszy, delikwent zaczyna powolutku uchylać swej czarującej maski... zaczyna się "zapominać"... dostrzegasz momenty swoistej nadreaktywności... niewspółmiernej do przyczyny irytacji, focha, czy nawet wybuchu furii itp. 

Pojawiają się pierwsze lampki ostrzegawcze. Zazwyczaj zupełnie z czapy. Coś Ci gdzieś w głębi zaczadzonego umysłu jednak nie styka. Ale takaś już zakochana, że jesteś jak krnąbrny dzieciak zatykający uszy i zagłuszający rodzicielskie argumenty głupawą pioseneczką.

Been there, done that.

- Psychofag dąży do możliwie jak najszybszego uwiązania Cię przy sobie - wspólne mieszkanie, dziecko, ślub, kredyt, biznes. Żebyś trzy razy się później zastanowiła, zanim coś kwikniesz, jak już pokaże Ci swoje prawdziwe oblicze.

- W międzyczasie mniej lub bardziej subtelnie usiłuje Cię odizolować od Twojej rodziny, przyjaciół - zwłaszcza tych, którzy nie do końca podzielają Twój zachwyt Księciuniem... absorbuje Twój czas i uwagę, nie szczędzi krytycznych uwag odnośnie Twoich znajomych, uważa że stać Cię na bardziej "ambitne" towarzystwo itp.

Zaczyna Ci coraz brutalniej narzucać swój styl i swoje warunki. Ty se to tłumaczysz i racjonalizujesz jako troskę o Ciebie... Że niby chłop musi być "konkretny" i nie dać sobie "w kaszę dmuchać"... Taaa. Ani się obejrzysz, jak zacznie otwarcie smarkać do Twojej.

- Po pewnym czasie "okazujesz się" wcale nie być aż taka wszechzajebista. Twój Prince Charming jest Tobą narastająco rozczarowany, a wręcz zdegustowany i poirytowany Twoją nieadekwatnością. Zaczyna się przypieprzać najbardziej drobiazgowych, wydumanych i absurdalnych rzeczy - że niby za głośno tuptasz po mieszkaniu, że niby krzywo nań spojrzałaś, że to, że śmo. Zaczynają go drażnić nawet cechy, za które Cię początkowo uwielbiał. Przemyca też krytykę Twojej osoby pod płaszczykiem troski albo niby "przypadkiem", np. chwali Cię za urodę, ale kwadrans później wygłasza kwestię, że wszystkie ładne kobiety to roszczeniowe pustaki i idiotki.

Odczuwasz dezorientację. Stajesz na rzęsach, aby utrzymać nobilitującą Cię rolę Ideału dla swojego Jaśnie Pańcia, a im bardziej wypruwasz sobie flaki, żeby go zadowolić, tym częściej on wyraża swą dezaprobatę, w coraz mniej wyszukany sposób. Zaczyna się jazda na rollercoasterze - góra, dół, góra, dół. Twój biedny mózg dostaje raz szprycę endorfin, raz kortyzolu. Spektakularne wzloty i upadki. Rozstania i powroty. Awantury, fochy i miodowe miesiące. Imperium asyryjskie. Wtedy się jeszcze usiłujesz żałośnie pocieszać, że przynajmniej masz temperamentny ognisty "włoski" związek, a nie jakieśtam nudne "ciepłe kluchy". Każdorazowo, jak ta ostatnia Gupia Ci*a, nabierasz się na okraszone rzewnymi wzami obietnice poprawy i pozorowaną skruchę. Potem dostajesz kopa w zad ze zdwojoną mocą. I tak w kółko. Fraza klucz - W KÓŁKO.

Natomiast pańcio wysila się już na tym etapie nieomal wcale. Zajmuje postawę czysto roszczeniową. Jak ma lepszy dzień, to rzuci Ci ochłapem swojej przychylności. Jak ma gorszy dzień (w etapie zaawansowanym gorsze dni występują w miażdżącej przewadze), instynktownie schodzisz mu z drogi i kulisz się po kątach, albo... celowo prowokujesz jego wybuch, żeby "mieć to już z głowy" i móc poluzować majty. 

Jeśli z Ciebie względnie mądra dziołcha, to mniej więcej teraz zaczynasz ostro kapować, że coś tu jest nie elo, i to niekoniecznie z Tobą. Twój instynkt samozachowawczy zaczyna szczęśliwie kontaktować na powrót z mózgownicą. Przyjaciele i bliscy już dawno zauważyli, że zaczęłaś gasnąć, ale oczywiście reagowałaś na to świętym oburzeniem, niczym neofita jakiejś sekty. Bo to, w czym tkwisz, działa właśnie na zasadzie prania mózgu - bombardowanie miłością, a potem zaoranie Twojej autonomii. Dwuosobowa sekta. 

Pora brać tyłek w troki.

***

C.d.n. :)

21:27

Nie braj babo minoga w worku. Część pierwsza.

Zwłaszcza, gdy napis na worku głosi "Kocurek Balbin Miziasty".

***

Elo Mordy Moje.

Wjeżdżam dziś na wokandę z tematem nieco przyciężkawym. Acz, niestety, życiowym. Wybiła godzina poruszenia go. 

Znacie pojęcie socjopata..? Toksyczny związek? Moralne molestowanie/przemoc emocjonalna..? Mam nadzieję, że nie z autopsji. Ale kojarzyć o co chodzi z pewnością warto, bo psychoterminatory są wśród nas, kamuflują się perfekcyjnie, i nigdy nie wiesz, czy Ty lub ktoś Tobie bliski nie padnie ich ofiarą. Psychofagi mogą być zarówno męskie jak i żeńskie, ale ja piszę bardziej konkretnie o tych pierwszych. W zasadzie... wszyscy toksycy są w swoim rdzeniu niesamowicie podobni. Przerażająco prymitywni i przewidywalni, jak już się przejrzy ich tyleż zamaszystą, pstrokatą, ogłupiającą - co iluzoryczną, tombaczaną "charyzmę". Tak, mościpaństwo. Psychopijawy to takie łajenko przybrane w sreberko i udające luksusowe belgijskie praliny, zrazu wcale udatnie, dopóki się nie skusisz i nie sztachniesz z bardzo bliska. Na drugi raz, widząc kusząco osamotnioną, zadedykowaną Tobie paczuszkę czekoladek z wielką atłasową kokardą i napisem "zjedz mnie", zareagujesz potężnym womitalnym czknięciem i katapultujesz zad w przeciwnym kierunku z prędkością światła. No chyba, że jesteś psychofażą recydywą, a to oznacza, że, niestety, problem siedzi głębiej i może wymagać, prawdopodobnie, czegoś więcej niż pogłębniona introspekcja. Osoba, która zabrnęła w taką relację po raz pierwszy, niejako przez "nieszczęśliwe zrządzenie losu" (choć chyba nigdy nie jest to całkowicie ślepy traf... :/), pewnego dnia po prostu konstatuje, że kanapki z psychowpier*olem na śniadanko przestały jej smakować. Namierza w czeluściach internetu nieocenionego bloga Mai (mojedwieglowy.blogspot.com) i dostrzega dla siebie światełko nadziei... :) Ale, droga powrotna z bagienka nie jest taka prosta i przyjemna, jak by się wydawało. Prawdę rzekłszy, wrogowi bym takiej "ścieżki zdrowia" nie życzyła. Dlatego zasadniczo - psychofażej zarazy należy unikać jak ognia, zaś umiejętność zidentyfikowania zagrożenia sprawia, że stanowimy dla psychomendy ruchomy cel. A psychomendy niespecjalnie lubią się wysilać i wolą zazwyczaj antylopki z zaburzonym błędnikiem... Chore, ranne, słabujące, oddzielone od stada.

No właśnie. Czy jest określony typ osoby, na którą psychożłop dybie? I trochę tak, i wcale nie. Przede wszystkim uważam, że nikt nie jest całkowicie bezpieczny od manipulacji, jeśli trafi na urodzonego aktora - manipulatora bez żadnych skrupułów, za to z nadmiarem powierzchownego "uroku osobistego" i erudycji. Natomiast o wiele trudniej się na te czarowne bajdury złapać, jak człowiek to raz boleśnie przerobił na własnem żywem organizmie i... spacyfikował zarazę. Systemowo. Ale jakieś unieszkodliwione pojedyncze prątki powinny się jednak ostać, żeby autoszczepionka miała prawo działać. Dajboże dożywotnio... :) Zauważyłam, że są osoby z natury bardziej odporne na psychofaże triki, kuglarskie sztuczki i hipnozę... Są to osoby, które trzeźwo oszacowują stosunek pustosłowia do realnych, namacalnych walorów. Nie dają się złapać na obietnice ładnego opakowania, na wzruszającą misję, czytają skład produktu, testują, są sceptyczne. 

Tego się można też na szczęście nauczyć. A im więcej trąbienia na ten temat, tym większa świadomość. Zatem... cóż... trąbię.

Idealnym, wymarzonym łupem dla Psychopredatora jest osóbka z tzw. syndromem Polyanny pomieszanej z Doktorem Judymem oraz domieszką Mesjasza. I nie piszę tego pogardliwie - nie ma nic złego w byciu ufnym, otwartym, przyjacielskim, empatycznym, pozytywnie nastawionym do świata i ludzi itd. Tylko, że - jak to mówią, kto ma miętkie serce musi mieć twarde poślady. 

Psychofagi lubią też, paradoksalnie, tzw. "twarde babki". Schlebia im niesamowicie fakt, że są w stanie je sprowadzić do parteru, tj. destabilizacji uczuciowej i nierzadko życiowej.

Generalnie psychofagi preferują FAJNE LASKI. 

(Pod swoim butem.)

Uściślijmy jedną ważką rzecz. Psychofag to NIE JEST po prostu osoba upierdliwa w związku czy "trudna w pożyciu". To jest osobnik z fabrycznym bądź wcześnie nabytym defektem w postaci deficytu EMPATII, sumienia, tzw. "uczuć wyższych". Celem i sposobem na życie takiego kogoś jest mniej lub bardziej zawoalowana dominacja nad innymi ludźmi i poniżanie ich, ZWŁASZCZA osób najbliższych/w jakiś sposób zależnych, ale też - przykładowo - kariera robiona "po trupach", za przeproszeniem "kuśkanie" współpracowników, brak prawdziwego kręgosłupa moralnego (przy jednoczesnym gorliwym deklarowaniu wysokich standardów etycznych). Psychofag uważa się bowiem za kogoś lepszego od całej reszty, zasługującego na bycie ponad prawem i usprawiedliwionego w pomiataniu innymi. Ludzie owszem, bywają bucami, sobami, mają mniejszą lub większą wrażliwość, ale psychofagi od zwykłych dupków różnią się właśnie całkowitym albo znacznym znieczuleniem na cudze uczucia/krzywdę. Sprawę wybitnie komplikuje fakt, że potrafią takie "ludzkie" szlachetne uczucia i odruchy DOSKONALE markować... :/ Oczywiście TYLKO i wyłącznie wtedy, gdy od tego pośrednio lub bezpośrednio zależy ich interes. Natomiast nastawienie na maksymalną eksploatację bliźnich to jedna z ich głównych motywacji.


***

Uff... sorry, ale nie dźwignę tego tematu na raz. Powiedzmy, że popełniłam wprawkę. Można do mnie pisać prajwet mesydż (mailik blożkowy dzieś tu po prawej wisi), jeśli komuś zagadnienie bliskie tudzież ma jakieś uwagi, sugestie. Dzięx! Idę w kimę. Psychofagi obsiorbują mię z energii nawet jeśli zaledwie o nich piszę... :P

19:54

Insta mix woljum 4! Yaaay.

Insta mix woljum 4! Yaaay.
Kaaarwia sorewicz że Was tak zaniedbywam! :/ Jestem totalnie wsiorbana w proces karkołomnej (ale pozytywnej) wieloaspektowej reorganizacji swego żywota, na szczęście już-już zaraz będzie z górki... a przynajmniej mam taką nadzieję i taki jest plan :)

Odmóżdżona się poczułam ostatnio. I to tak dotkliwie. Zaiste - przerażająco. Zaniedbałam regularne czytanie ksiunżek, tera umysł jedzie na nędznych oparach sprzed wielu miesięcy i pora się wreszcie nad tym faktem z troską pochylić. Czeka już na mnie i krzepi swym widokiem cegła Ayn Rand "Atlas zbuntowany", przyznam, że mocno spolaryzowane opinie mocno mię intrygują, zobaczymy. Z Taniej Książki na Grodzkiej w Krakowie wytargałam też "Opowieści o mocy" Carlosa Castanedy, łykam tera z wielką pazerą, albowiem topos osobistej podróży ku wyższym stanom świadomości nęcił Toyada od niepamiętności. Podobnie jak szamanizm, rites de passage, rozmaite niu ejdżowe fenomena, pokolenie "dzieci kwiatów" i takie tam takie, ale mniejsza z tym :)

Wczora popełniłam weekendowe melo i wybaczta, że zostawiam dziś ino garść kwadratowych obrazków. Promys, że wkrótce wjadę na pełnej K. z jakimś tłustym tekściwem. Tylko wiecie, muszę restytuować golden ejdż swojego bujnego zasobu słownictwa... :P




Pierwsza toreb BagMe by Smola:


Mój jakże nobliwy profil, godny bicia na monetach:


Weekendowe gastro:


Na kacu:


Czerwona wara na propsie:


Najlepszość do brwi!


Yyy krechulec:


Risotto z dynią i białe winko:


Wakacyjny kapelut:


Różowe końcówki, ale słabo widać:


Rzut gałą z góry:


Hybrydusie żeniby ombre:



Takie tam z ziomalskiej seszyn:


Bekstejdż:


Widok z okna:



Bzy w Eszewerii na krakowskim Kaźmirzu:



Eszeweria - zdecydowanie ścisła czołówka moich ulubionych knajpin:


Klimacik w sraczyku zajebisty, do tego aromat Nag Champy:



Wycieczka do Łojcowa, a co, wszak weekendy są nie tylko od grzesznej szamy i melanży:


Focia w eszeweryjnym kibelku, no nie mogłam się powstrzymać:


Kwiatuszki:


Och Fam Fatal:


Spożywanie najlepszej pizzy w Kra w aucie, bo nie wiedzielim, że Winchester ma tylko w dostawie :D


Grodzka, kiedyś drałowałam tamtędy iks razy per dzion:


Hybrydziochy z naklejkami:


Pożyczyłam se kota do foty:


Och jaka ze mnie zamyślona mimoza:





Opętana żądzą mordu, perfekt awatar na peemesa:


Wot wsjo!

W miksie przemyciły się jeszcze focie z długimi herami. Dziś już wiem, że jeśli będę zapuszczać do mitycznych łokci - to tylko w takiej zdrowej, niewycieniowanej formie. Strzępy won! :)


Copyright © 2016 teo.nana.kat , Blogger