O_o
No i znowu Toyadzie blablaneiro blogowate zostało docenione, hah, nie do wiary! Nie to, żebym pozowała na misię-pysię-skromnisię, ale... poważnie, jestem mega mile zaskoczona, że 'somewhere out there' jakieś duszki szczerze LUBIO mnie podczytywać przez wzgląd na ekscentrycznego językowego stajla ^^
Dziękuję Niemodnej Redakcji, a zwłaszcza Czytelniczkom, które postanowiły dać o mnie cynk :)))
***
Ostatnio próbuję się przekonać do Instagrama, to już moje kolejne podejście, ale przyznam, że nawet zaczyna mnie wciągać. Odrobinkie... ;) Podłapałam metodą "łańcuszkową" kilka niezłych kanałów inspiracji, głównie jakieś moje ukochane klimaty 'boho' w zakresie biżutów i przyodziewku. Uwielbiam te wszystkie przetowłose neohipisiary z uśmiechem od ucha do ucha, na tle palm, plaż, zachodów słońca, z genialną, niby-niedbałą, malowniczą stylówką, obwieszone pierdylionem ozdób hand-made. Zawsze miałam słabość do takich klimatów. Jako nastolata z kosmicznym parciem na ŁORYGINALNOŚĆ prędko rozkminiłam, że brak hajsu nie skazuje na brak ciekawego stajla, pod warunkiem, że się wytęży inwencję twórczą i kombinatorykę, toteż nosiłam się w powłóczystych swetrach, spodniach - dzwonach (poszerzanych dodatkowymi wstawkami u dołu), nierzadko kwiotkach na łbie, plecionej tasiemce na czole, girlandach własnoręcznie wykonanych korali np. z pestek jabłek... ehh, to były czasy! Moja "ekipa" ogólnie aspirowała do melomanów tzw. alternatywy, ekhem, a zatem gorliwie eksponowaliśmy to m.in. poprzez barwny dobór sukman i dodatków. Nie poddalim się nawet, gdy Dyr nas udupił granatowymi mundurkami szkolnymi... przeguby gięły się nam nieomal od plecionek z rzemyków, bransoletek z muszelek, drewienek, szkiełek itd. Torby często szyliśmy sobie sami, tudzież korzystaliśmy z uprzejmości i zdolności manualnych mam, cioć, babć. Dla mało twórczych osobników były jeszcze, w ostateczności, India Shopy z haftowanymi pstrokatymi dobrami :) Kuźwa... Z perspektywy czasu jest to zabawne i uroczo infantylne, cały ten zewnętrznie wyrażany młodzieńczy duch rebelii, a raczej jego namiastka, ale jak tak spozierałam na współczesną młodzież na pewnym koncercie jakiś czas temu, to jednak... mam szacun do tamtych czasów. Do ówczesnej "gówniażerii". Galerie handlowe asortyment miały żenująco ubogi, w porównaniu do dzisiejszego. A mimo to - nie wyglądaliśmy jak zgraja klonów: konwersy/wansy, rurki, jakaś bluza, sztampowa torba z sieciówy. Zakres kolorystyczny - czerń, biel, szarości, niebieskości dżinsowe, beż. Wygląda to ŁADNIE. Wygląda to DOBRZE. Ale nic nie poradzę już na to, że prawie nie odróżniam jednej ładnej niuni od drugiej, no przykro mi. Podobnie jak nadmiar telewizorni wyłącza mózgownicę, zatrzęsienie "mody" rodem z sieciówek rozleniwia nasz zmysł twórczy. Nie ma właściwie nad czym jojczeć, nie zrozumta mie źle, wot, wybaczcież, luźne pierdolomento odnośnie ZNAKU CZASÓW. ;)
Ale. I w sieciówach można wyszpyrlać zajebiste ajtemsy, no przeca! Vide maj niu naszyjnik, którym se fundła w paroksyzmie euforii poegzaminacyjnej z tytułu uzyskania glejtów na szofera. Kierow(ni)cę w sensie. Ha :) Pull&Bear.












































