17:01

Jasna Ku. i trzydziestu milicjantów!!!

Jasna Ku. i trzydziestu milicjantów!!!
O_o

No i znowu Toyadzie blablaneiro blogowate zostało docenione, hah, nie do wiary! Nie to, żebym pozowała na misię-pysię-skromnisię, ale... poważnie, jestem mega mile zaskoczona, że 'somewhere out there' jakieś duszki szczerze LUBIO mnie podczytywać przez wzgląd na ekscentrycznego językowego stajla ^^ 

Dziękuję Niemodnej Redakcji, a zwłaszcza Czytelniczkom, które postanowiły dać o mnie cynk :))) 

***

Ostatnio próbuję się przekonać do Instagrama, to już moje kolejne podejście, ale przyznam, że  nawet zaczyna mnie wciągać. Odrobinkie... ;) Podłapałam metodą "łańcuszkową" kilka niezłych kanałów inspiracji, głównie jakieś moje ukochane klimaty 'boho' w zakresie biżutów i przyodziewku. Uwielbiam te wszystkie przetowłose neohipisiary z uśmiechem od ucha do ucha, na tle palm, plaż, zachodów słońca, z genialną, niby-niedbałą, malowniczą stylówką, obwieszone pierdylionem ozdób hand-made. Zawsze miałam słabość do takich klimatów. Jako nastolata z kosmicznym parciem na ŁORYGINALNOŚĆ prędko rozkminiłam, że brak hajsu nie skazuje na brak ciekawego stajla, pod warunkiem, że się wytęży inwencję twórczą i kombinatorykę, toteż nosiłam się w powłóczystych swetrach, spodniach - dzwonach (poszerzanych dodatkowymi wstawkami u dołu), nierzadko kwiotkach na łbie, plecionej tasiemce na czole, girlandach własnoręcznie wykonanych korali np. z pestek jabłek... ehh, to były czasy! Moja "ekipa" ogólnie aspirowała do melomanów tzw. alternatywy, ekhem, a zatem gorliwie eksponowaliśmy to m.in. poprzez barwny dobór sukman i dodatków. Nie poddalim się nawet, gdy Dyr nas udupił granatowymi mundurkami szkolnymi... przeguby gięły się nam nieomal od plecionek z rzemyków, bransoletek z muszelek, drewienek, szkiełek itd. Torby często szyliśmy sobie sami, tudzież korzystaliśmy z uprzejmości i zdolności manualnych mam, cioć, babć. Dla mało twórczych osobników były jeszcze, w ostateczności, India Shopy z haftowanymi pstrokatymi dobrami :) Kuźwa... Z perspektywy czasu jest to zabawne i uroczo infantylne, cały ten zewnętrznie wyrażany młodzieńczy duch rebelii, a raczej jego namiastka, ale jak tak spozierałam na współczesną młodzież na pewnym koncercie jakiś czas temu, to jednak... mam szacun do tamtych czasów. Do ówczesnej "gówniażerii". Galerie handlowe asortyment miały żenująco ubogi,  w porównaniu do dzisiejszego. A mimo to - nie wyglądaliśmy jak zgraja klonów: konwersy/wansy, rurki, jakaś bluza, sztampowa torba z sieciówy. Zakres kolorystyczny - czerń, biel, szarości, niebieskości dżinsowe, beż. Wygląda to ŁADNIE. Wygląda to DOBRZE. Ale nic nie poradzę już na to, że prawie nie odróżniam jednej ładnej niuni od drugiej, no przykro mi. Podobnie jak nadmiar telewizorni wyłącza mózgownicę, zatrzęsienie "mody" rodem z sieciówek rozleniwia nasz zmysł twórczy. Nie ma właściwie nad czym jojczeć, nie zrozumta mie źle, wot, wybaczcież, luźne pierdolomento odnośnie ZNAKU CZASÓW. ;) 

Ale. I w sieciówach można wyszpyrlać zajebiste ajtemsy, no przeca! Vide maj niu naszyjnik, którym se fundła w paroksyzmie euforii poegzaminacyjnej z tytułu uzyskania glejtów na szofera. Kierow(ni)cę w sensie. Ha :) Pull&Bear.


11:23

Rozkminy wanitatywne...

Było coś gdzieś kiedyś o króliku gwałconym przez niedźwiedzia "w drodze do Avignon"... Nie pamiętam dokładnie... 
Ale morał... w sensie przekaz... był taki, że ów królik był, wiecie, rozdarty.

Co dziwnym jakoś szczególnie nie jest.

No i chciałam tą wesołą anegdotką jakoś nawiązać do moich aktualnych rozkmin egzystencjalnych. Powtarzam, egzystencjalnych. Tak. Królik to była mglista przenośnia. Mglista i puszysta. Tfu!

Otóż. Chcę wyznać, że generalnie służy mi, ZAJEBIŚCIE mi służy, całkowity brak telewizora i uszczuplanie kontaktu ze społecznościówką. Niestety, przez wakacje miałam - z przyczyn ode mnie średnio zależnych - wciąż to zafajdane ryczące pudło gdzieś za uszami. Wiadomix, że kiedy człowiek zażywał rekreacji na świeżym powietrzu, to było cudnie i miodnie, za uszami miał jeno świergot ptoszków. Ale jednak codziennie miałam, choć przez chwilę, styczność z TV, bo rodzina obstaje przy byciu na bieżąco z żenibyaktualnościami z kraju i ze świata... i cóż... Szczerze? Ja po sobie zauważyłam, jak cholernie mi ta agresywna medialna papka szkodzi. Większość "informacji" ma wydźwięk, mówiąc w znacznym uproszczeniu, ale jednak - mega negatywny: same nieszczęścia, tragedie, dramaty, wszędy czyha zło w ludzkiej bądź nieludzkiej skórze, totalna groza. Co chwila ktoś kogoś bije, zabija, oszukuje, okrada, znieważa. Jeśli nie człeki, to na pewno dorwie nas jakaś katastrofa naturalna, albo kosmity. Strach się bać. 

Koloryzuję, ale tylko trochę. Rozumiem, że pewne informacje są istotne. Ale - nie wszystkie, poza tym ogólny wydźwięk jest moim zdaniem zbyt pejoratywny, antywychowawczy i szkodliwy. Człowiek zaczyna podświadomie się nakręcać, że "tam, na zewnątrz" jest się czego bać. Bo może i jest, ale bez przesady - nie da się sensownie egzystować z permanentnym absurdalnym tchórzem pod skórą! A taki zalew medialnego gówna zaburza poczucie bezpieczeństwa, podkopuje radość, wprowadza chaos, zgorzknienie, frustrację, osowienie, apatię, niewiarę w ludzkość i w pozytywy.

Które przecież są, jest ich pełno. Dlaczego je się zbywa?? :/

A może jestem przewrażliwiona jakaś. Mam syndrom Polyanny czy coś. Nie wiem. Ale mam to gdzieś. Życie bywa (bywa! czyli nie jest) wystarczająco trudne, żeby je jeszcze dodatkowo "doprawiać" zaciężnym łajnem. Won z tym! Toyad woli swoje proste, codzienne, naturalne szczęście. Za cenę łatki dyletanta być może, ale kij z tym - trust me, kto raz papróbował taoistycznej beztroski bytu, ten gardzi mędrkowatą blazą po wieki wieków, lol. ;)

Następne zjawisko, które mnie już srodze nuży, to plaga hejterstwa i porażającej głupoty. Weźmy taki fejzbuczyn. Fanpejdż, powiedzmy, popularnej blogerki modowej. Dziewczyna wrzuca regularnie jakieś miłe dla oka foty, oscylujące tematyką - SZOK! - wokół damskiego powabu, mody oraz stylu. Jprdl, przeca powinna chyba dzielić się swemi poglądami na koncepcje de Saussure'a i Levi-Straussa. Dżizas. Już oczywiście parę koryfeuszek BYCIA GŁEMBOKIM lamentuje w komciach jako te najęte płaczki palestyńskie, że łeee, marność nad marnościami, że blogerka promuje konsumpcjonizm, materializm i lichotę i płyciznę intelektualną, blablabla, Ach, no i rozpustny styl życia. Oraz Belzebuba czci. A tak w ogóle, to Z PEWNOŚCIOM tylko na dupie się dorobiła. O! She is a witch! Oops, I mean... whore! Sfajczyć ją żywcem na stosie jej modnych fatałaszków i pięknych zdjęć. 

Serio, co jest fajnego, ambitnego i takiego uwzniaślającego(!?!) w warowaniu cały boży dzień na jakimś durnym fejsie w oczekiwaniu na byle "uchybienie" jakiejś nielubianej blogerki, żeby se żółci bezinteresownie upuścić ?? Gratuluję wysokich lotów w życiu, naprawdę. Zgraja żałosnych nołlajfów ze świętej inkwizycji internetów... rzygać się chce... Te "próżne" "puste" blogerki modowe mają często w sobie więcej klasy, kultury osobistej, a już NA PEWNO mniej żrącego jadu wymierzonego w bliźnich. 

Aha. Pees. Nie twierdzę, że wszystko w TV i mediach ssie, są też wartościowe rzeczy, oczywiście. Ale włączanie pudła po to, byle zabić nieznośną ciszę (yyy na tafli fal mózgowych?), skutki ma co najmniej smętne.

20:24

Zamek w Łańcucie.

Zamek w Łańcucie.
W zeszłą niedzielę pojechalim rodzinnie pohasać wkoło owego nobliwego siedemnastowiecznego budyneczku. Jest zacny park, alejki, zieleń oraz okoliczności przyrody, no i różne tam takie. Miejscówa do porzygu eksploatowana na potrzeby sesji ślubnych plenerowych, ale i trudno się dziwić, bo malownicza jest w rzeczy samej... 







Rybki bioro.



Oczko wodne i nenufary i wysepka i różne takie.


Jesień.




Eee... Matka Boska Drapieżna..?? Miały być chyba promyczki, a wyszło ździebkę straszno.



Wybaczcie mą słabość do focenia trucheł... ale ta urocza rozciapkana ptaszyna musiała dać dyla z Oranżerii, nie mogłam przejść obojętnie i nie utrwalić.


Foty zmachane kanapkom, czyli mojem telefonem. Na skutek kompresji wsiorbało jakość... :/

22:31

You go to the arena alone...

You go to the arena alone...
The lions are waiting for you.

Dopadła mnie dziś jakaś melancholia, domyślam się nawet,  o co cho. Wczoraj za pierwszym podejściem zdałam praktyczny egzamin na prawo jazdy, to był mój bieżący pilny cel, byłam mega zaangażowana i zdeterminowana. Stresowałam się jak cholera! I kiedy się okazało, że szczęśliwie zaliczyłam jazdę, leciałam jak na skrzydłach, rozradowana, kipiąc dumą i satysfakcją. Urżnęłam się swoimi endorfinami. No dobra, nie tylko... ;) Po endorfinkach nie ma się paskudnego kacora, zaś po winku - niechybnie.

Plus właśnie wystąpiło u mnie zjawisko, które za czasów studenckich określałam mianem pustki po-sesyjnej. Człowiek "żył" sesją, obsrywał się nią za przeproszeniem, po czym pozdawał co miał pozdawać, iii... i co... no właśnie: i chuj. Faaajnie, owszem,  wręcz zajebiaszczo i z przytupem. Ale człowiek się na długo sukcesem nie nażre, zara mu w kichach mentalnych siorbie... pustka...
:) Ojtam,  nie zwracajta na mnie zbytnio uwagi. Wot, stara raszpla pod trzydziestkę cierpi na ten, no, meteopatologię jesienną, i wydziwia z wydumanemi probliemy.
Co teraz? Kie remedyjum? Ano. Następny cel na celowniku... :>

***

& Toyad as christmas tree.

14:06

Toy dziś RZONDZI.

Toy dziś RZONDZI.
Bo zdał "teoryję" od kopa. Na maksika. W minut mniej niźli pińć. Wylazł pierwszy. Juhu!

Tera oczekiwanie na praxis, obawiam się, że może być CIUT ciężej, haha... ;P

Z tej radości pognałam na "złotóweczkę" na Zygmuntowskiej, wróciłam z worem łachów znowu... niestety, jeszcze nie obrodziły lumpy cieplejszymi łachi, resztówa sezonu letniego. Ale. Łup je łup, rajt? Wszystko ciepłam do kubła na pranie, tymczasem zapodaję owoce przeszperów z minionego tygodnia. Wszystko po zeta od sztuki.

Jadymy...

Białe "cuś" co pełni funkcję powiewającego dupokryja. Ciekawe takie. Love is wild - w tym śpię, a nie po ulicy dylam, coby nie było wątpliwości...


 Tia, i fajny zez.


Portki lekkie letnie w prążki.


Topina urokliwa All Saints:



Biały koszul H&M:


Top H&M:


Gaciory pidżamkowe:


Czal indyjski:


Levi's dżiny w stanie idealnym, ciemny piękny denim:



 Miętowa lniana kiecka H&M:




Tee z jakimiś maziajami, osobiście wyharatałam większy otwór na łeb:


Znowu biały koszul:



Góra od bikini w fazowe wzory (lowciam):


Top typowo wakacyjny, pod nim pomarańczowa góra od bikini w charakterze stanika:


Wiadomix, że przyzwoitym młodym mamom przysługują jeno obleśne rybaczki a'la emerytowana bawarska turystka, no ale...


Kiecka Bershka:


Kiecka George:


Kiecka H&M:


Kiecka H&M:


Kiecka H&M:


Okryjbida George:



Nie pamiętam:



Kiecuchna jak dla wiktoriańskiej panienki, CUDOWNOŚCI!! Ecru, batyst. Do tego słomkowy kapelusz i sandałki...




:)))

15:12

Powiało jesieniom..?

Powiało jesieniom..?
Upały - skwary - patelenki już chyba dobrze za nami. Nic to, jest okejka, nawet zdążyłam się już znudzić... :) 

Szkoda mi "sezonu" na kiecki... :( Bo uwielbiam. Wogle, codzienne noszenie lekkiego odzienia. Wynalazku pod tytułem "rajstopy" nie toleruję na swojej skórze, od razu mam chcicę się wściekle drapać, fujka. Albo gołe kulasy i kiecka, albo - niestety - portki, ni ma półśrodków. 

Żal mi jeszcze, poza kieckami, sezonowej wałóweczki. Bobu, szparagów, pomidorów. Dni długich i pełnych światła. 

Za to nadciąga sezon na insze fajne rzeczy, np. chusty i szale, ramoneskę, rozmaite wdzianka, kurtałki oraz parki. Mroczniejsze zapachy perfum. Rozgrzewające aromatyczne napoje... ;> Urocze piżamki  - "antyseksy", swetry - sierściuchy, siermiężny obuw (osobiście, wielce uwielbiam). 

***









Copyright © 2016 teo.nana.kat , Blogger