Tak. Albowiem od jakiegoś tygodnia nie mogę się całkowicie spionizować, prawdopodobnie mam początki dyskopatii. Zalecenia od "Pani Doktory" - masaże, ćwiczonka, basenik i całkowity zakaz dźwigania ciężkich kloców (patrz: potomstwo dwuletnie dobrze odżywione), zwłaszcza "z przechyłu" na prostych gnatach.
Fpyteczkie. Starość powitalim.
Haa! Zamiast namiętnie ryć przepisy ruchu drogowego, bo już mizerykordia w sensie dedlajn na gardle, dzisiaj postanowiłam wypróbować pastę cukrową do depilacji, na którą ostrzyłam sobie pazurki od dłuższego czasu, ale nie mogłam się zmobilizować do... zakupu cytryny, haha. Serio... Zawsze zapominałam o tej nieszczęsnej cytrynie... O_o Kornik demencyi toczy tesz musk, jak widać.
Ale ugotowałam tego ulepka pod sceptycznym okiem Maci, no i nawet zdążyłam wypróbować. ZAJEBIOZIS!!! :D Jako że giczale i resztę spokojnie "jadę" depilatorkiem, tak zawsze miałam zagwozdkę zyyy, ekhm, bikiniaczem. Strefą w sensie, ju noł łot aj miiin... :> Depilator w tamtych rejonach to troszku taka chińska tortura, a golara też rozwiązanie do bani - po dniu kłujące igiełki, chaszcze wzmocnione, krosty, swędzenie, pieczenie, ogólnie lipa. Wosk ponoć u profesjonalistki daje radę, ale wybaczta, ja to dzikus jestem i nie mam zamiaru się, za przeproszeniem, rozkramarzać... no i tania taka impreza też nie jest. No to rozkminiłam depilejszyn brazilian zrób-se-sam mit karmel, i, juhu, pełen sukces! ^^ Odrywanie materiału nie należy do oceanicznej ekstazy, ale trwa krótki momecik, zaś serce roście na widok kłaczorów wytarganych z cebulami, uwięzionych w cukrowym bursztynie. A skóra - atłas. Tego mi było trzeba! O!
Przepis wytargałam ten standardowy, z Wizażu, 1/4 soku z citrona, 1/4 wody, szklanica cukoru. Wymiszać w garczku na lichym ogieńku, gotować aż zbrązowieje, wystudzić. Wyszło mi troszku rzadsze, ale na mocne kłaky taka "ciągnąca" konsystencja jest lepsza, choć wymaga użycia dodatkowo skrawków materiału (u mnie pod ręką była akurat tetrowa pielucha). No i spoko. Trochę pitolenia z tym jest, ale moim zdaniem warto. Czuję się nieomal luksusowo...;)
***
Ostatnio zdarzyło mi się odwiedzić Lukr, żeniby burżuazja nowootwarty rzeszowski klubik, ale czy ja wieeem... Owszem, wygląda to wszystko nieźle, ale moim skromnym zdaniem np. płacenie za wjazd powinno dawać przynajmniej szansę podparcia tyłka na twardym stołku barowym, wszak nie wszyscy przychodzą większą ekipą coby się zrzucić na stolik, zaś taki "wolny elektron" nie musi mieć ochoty bulić dodatkowych 40 zł celem usadzenia tyłka przy mikrym stoliczku. Ale co ja tam wiem, "wychowawszy się" głównie na krakowskich piwnicznych mordowniach z ciężkimi brzmieniami...;)
Druga sprawa - panowie dotknięci ewidentnym kryzysem wieku średniego... Ryczący pięćdziesięciolatkowie, brzucho, opięta koszulka polo z postawionym na sztorc kołnierzykiem, prześwitująca spomiędzy lichej czupryny mnisia tonsurka, rozbiegane świńskie oczka. Bleh. :/
Dress code w praktyce okazał się u niektórych wypindrzeniem jak na Sylwestra w remizie - brokat na oczach, sztywne ulakierowane pudło na głowie, taftowe kiecki, szpiluty, kopertóweczka z cekinami. Takie laski zadawały szyku wszędy - poza parkietem, albowiem, nie czarujmy się, prawdziwy spontaniczny dynamiczny bauns wymaga w miarę wygodnego odzienia, a na maksa wypindrzone lale z serii "królewna z drewna" przestępowały niemrawo z nóżki na nóżkę, cisnąc kurczowo błyszczące torebunie, męczeńsko tocząc maślanymi gałami spod doklejanych rzęs. Czułam się trochę jak pastucha z racji płaskiego obuwia (skręcona kostka), ale jak wyskoczyłyśmy z M. na parkiet, zakurwiłyśmy, za przeproszeniem, dobrego paralitycznego dęsa :D
***
Ło, Toyad rozmarzon. Błehehe.