16:23

:)))

:)))
Potomstwo szaleje na działce u rodziców.



16:19

A tak se siedzimy. Nic się nie dzieje. Pozdrawiamy z Dzikiego Wschodu.

A tak se siedzimy. Nic się nie dzieje. Pozdrawiamy z Dzikiego Wschodu.
:)
Ostatnio najszła mię taka luźna refleksja w kwestii ubierania (stylizowania, tfu!) małych dzieci i zalewania internetów słit fociami swojej progenitury.
Włażę sobie przeto parę dni temu na fejzbunia, a tu z aktualności wyskakuje mi zdjęcie bobasa w kąpieli z mikropisiorem, za przeproszeniem, na pierwszym planie... Żenujący dowód głupoty rodziców, zero wyobraźni po prostu. Ja rozumiem, że matka jest dumna ze swojej pociechy i chciałaby się nią pochwalić, to całkiem naturalne, ale doprawdy można to zrobić nie narażając BEZPIECZEŃSTWA i GODNOŚCI własnego dziecka na uszczerbek... Litości, czy to aż tak ciężko ogarnąć??
Inna sprawa to blogaski kilkuletnich fashionistas, prowadzone oczywiście przez ich ambitne mamy. Temat kontrowersyjny. Mam wrażenie, że zwolennicy trochę bagatelizują zagadnienie, twierdząc, że skoro dziecko lubi się stroić i pozować do zdjęć, to nie dzieje mu się żadna krzywda. Ci, którzy liznęli co nieco z psychologii rozwojowej, przejawiają ograniczony entuzjazm... Jak by mi ktoś nie racjonalizował, jest to jednak w pewnym sensie hołdowanie od najmłodszych lat festynowi próżności. Ponadto obawiam się, że dziecko jest w takiej sytuacji trochę narzędziem lansu dla narcystycznej mamusi, niejako przedłużeniem jej wizerunku. Mam po prostu mieszane uczucia, tym bardziej, że niektóre "sesje" są kalką profesjonalnych sesji z udziałem dorosłych kobiet - modelek; przy czym czterolatka przybierająca pretensjonalne pozy zblazowanej groupie wygląda dość groteskowo... W mojej skromnej opinii (do której mam ostatecznie święte prawo, choć to nie moje małpy i nie mój cyrk, za to mój blogasek, no). Chodzi po prostu o potencjalne zagrożenie konsumpcyjnym zdurnieniem, i tyle, nie jest to przesądzone, ale ja bym tego nie ignorowała. Cóż, fakt, takie czasy nastały, że teraz już w przedszkolu trzeba się lansować przy pomocy modnych rajtek, co by już na starcie nie przylgnęło do pacholęcia piętno rekluza.
Co mogę natomiast zaliczyć na plus takich blogów dziecięco-modowych, to to, że często same fotografie prezentują dość wysoki poziom i są przyjemne dla oka, i dziecię będzie kiedyś miało fajną pamiątkę.
Jeżeli chodzi o mnie, jasne, że wolę jak Mała jest ubrana raczej lepiej niż gorzej, ale ZAWSZE priorytetem jest jej komfort, no i to, żeby na fancy pants nie szła nam fortuna. Generalnie, ja sama jestem chyba dość nietypową babą, bo zamiast góry szmat, których prawdopodobnie nawet nie będę miała okazji założyć, wolę mieć mniej rzeczy, które przynajmniej faktycznie lubię nosić i które w miarę łatwo mi miksować ze sobą i komponować w spójne stylistycznie zestawy. Tę samą zasadę staram się stosować u córy. Wot, upraszczam sobie żywot jak mogę :) Wdycham pranę i jest okejka :)



12:39

Lumpowy nałóg.

Lumpowy nałóg.
Znowu. Se. Kupiłam. 
Bo. Okazja była.

- codzienny sympatyczny topik w beżowo - zielone paseczki
- quasi - góralskie giezło, gdyż urzekły mnie limonkowe i fioletowe hafty (MNG)
- kraciastą koszulinę
- babcine wdzianko (Vero Moda)
- jedwabny top z koronką, piękna zieleń (Warehouse)
- kremowy zwyklasty long-sleeve (Zara TRF)











 

Cóż ja poradzę, że jak wnijdę do lumpa, to włącza mi się syndrom "lisa w kurniku"...

12:28

Ananas, a ananas...

Ananas, a ananas...
... ROBI  RÓŻNICĘ.

Ananasy z puchy nie mają w ogóle startu do takiego "prawdziwego" owocu! Uwielbiam. Nie dość, że smakuje zajebiście (słodki, aromatyczny i soczysty), to jeszcze sprzyja zdrowiu (cera, figura).




18:10

Thriftoholic.

Thriftoholic.
Tralalaaa! Rzeczy z lumpa:

- kolorowy przezroczysty top Vero Moda
- czarna koszula z łańcuszkami
- białe giezło Cubus
- pudrowo różowe giezło Culture
- bakłażanowe wdzianko dziergane
- grafitowa spódnica ze skóry naturalnej
- śmiszne słitaśne bucisze Sugar
- 100% jedwabny top stalowoszary Warehouse

















No i moje metalicznie mszyste szpony tak bajdełej...

Aha. Fajnie się idzie na przeszpery (wut?) z tom pieśniom na usty:



18:07

Tadaaam!

Tadaaam!
Oto ja z grzywką:




:))

10:25

Fuck you, 4head!

Fuck you, 4head!
Nosiło mnie już od jakiegoś czasu...

Ja naprawdę uwielbiam bezgrzywkowe fryzury. Generalnie uważam, iż taka topielica z przedziałkiem pośrodku rozstąpionem niczem mojżeszowe Morze Czerwone, to jest najlepszość. ALE. Mader Nejczer "pobłogosławiła" mię niestety czołem sporem i wypukłem... W średniowieczu byłby szał. Niby en vivo nie ma tragedii, ale np. aparat fotograficzny widzi jakby głównie to czoło, co mnie przyprawia o womit... 

Tak się też złożyło, że ostatnio natrafiałam w internetach na foty naprawdę fajnych propozycji grzywek. I zaczęło mi świtać jakieś halo powolutku... 


 






Ale, że nie ma opcji, żebym się wybrała do fryzjera w ciemno (a paru zaufanych mam aż na rodzimym Dzikim Wschodzie), to pozostawało mi li i jedynie... sięgnąć po nożyczki samej :) 

Wydzieliłam trójkąt od (prawie) czubka głowy do zakoli włącznie, związałam mocno resztę włosów, sczesałam na twarz to, co miało stać się grzywką, i - ciach. Potem jeszcze kilka ciachnięć wyrównawczych, i wyglądam mniej więcej jak Hannah Pixie na ostatnim zdjęciu. Bardzo jestem zadowolona!

17:41

Don Huanita El Piczos.

Don Huanita El Piczos.
Nie chciało mi się wczoraj stać przy garach za bardzo, to walnęłam pizzę z wykorzystaniem tego, co akurat było w lodówce i pod ręką... Czyli trzy składniki na krzyż, ale czasami tak jest nawet lepiej, niż przekombinować... :)

Ciasto - jak ktoś lubi niezbyt "mokre", niezbyt grube i niezbyt puchate:

1,5 szklanki mąki
4g drożdży instant
dwie łychy oliwy
0,5 łyżeczki soli
0,5 łyżeczki cukru

Wyrabiam na kulę w sporej plastikowej misce, nakrywam ścierką, i kładę w zaciszne zawietrzne miejsce... Na pół godziny, aż spuchnie. Przygotowuję piekarnik. Na blasze rozpaćkuję ciasto. Na to tym razem poszła oliwa z czosnkiem, pomidory, oliwki czarne i duuużo poszarpanej mozarelli :) Do pełni szczęścia zabrakło świeżej bazylii, ale posłużyłam się suszoną... zawsze coś...

Bach do piekarnikowej buchary! Rzadko odmierzam dokładnie czas, więc po prostu od czasu do czasu sprawdzam, jak się sprawy mają. Uznawszy, że potrawa jest już gotowa, wyjmuję, et voila:




Muszę przyznać, że całkiem toto apetyczne wyszło... :)

13:26

#Ratajkowski to szlondra!

#Ratajkowski to szlondra!
Heh, taka parafraza refrenu piosenki, którą śpiewała Kasia Nosowska... Jak to szło? "Milena to dziwka - tak zwykli mawiać ci, co jej nie mieli, a bardzo chcieliby mieć..." Cóż, życiowe toto jak cholera, niestety.

W związku z chwytliwym hitem Robina Thicke (m.in. pospołu z Pharellem Williamsem) 'Blurred lines' zrobił się ostatnio szum wokół modelki o - ponoć - jakichśtam polskich korzeniach, Emily Ratajkowski. Dziewczę pląsa sobie przeto radośnie w teledysku do rzeczonej piosenki, odziane prawie zupełnie w nic (na YT wersja ugrzeczniona, na Vimeo unrated). A z racji tego, że  wybitnie "ma się z czym pokazać", wzbudziła większe zainteresowanie niż koleżanki z klipu. Moim skromnym zdaniem, nic dziwnego.

Patrzta:















Wiadomo, uroda to do pewnego stopnia rzecz gustu, ale doprawdy, pisać o niej, że jest "obleśna", "ohydna", "pospolita", że na pewno ma wszędzie silikon (baby) lub, że: pusta i głupia, dupodaja i lachociąg (chłopy), to chyba tylko w Polszy... Przykro to stwierdzić, ale 80% komentarzy od rodaków jest właśnie w ten deseń. Ehh... Banda sfrustrowanych Anonimowych Faperów i zakompleksionych Anonimowych ultrakrytykanckich Paszteciar, albo ogólnie, prymitywnych Anonimowych Nołlajfów, sorry. Ja tam nie jestem jakaś oczadziała na punkcie jej powabu i nie zamierzam jej bronić z pozycji "psychofanki" (lol), ale ludzie, opamiętajcie się trochę...

14:51

Pański "artyzm" trąci Cepeliadą...

Pański "artyzm" trąci Cepeliadą...
Przedstawiam tę oto, własnoręcznie pstrzoną kilka dni temu, bluzkę:




Copyright © 2016 teo.nana.kat , Blogger