22:21

Wiktoriańskie fascynacje i fiksacje Toyada. No kto by się tego spodziewał :)

Wiktoriańskie fascynacje i fiksacje Toyada. No kto by się tego spodziewał :)
Od wielu, wielu lat, czuję jakąś wybitną "miętę" do "klimatów" dziewiętnastowiecznych, wiktoriańskich, w zakresie literatury, architektury, ubiorów, fotografii, etc. Artefakty estetyki tamtego okresu mnie po prostu każdorazowo rzucają na kolana, zwłaszcza w zestawieniu z dzisiejszym wszędobylskim paradygmatem "iścia" na łatwiznę - byle jak najszybciej, dużo i tanio...

Marzy mi się kiedyś trip na południe JuEsEndEj - Savannah ("Północ w ogrodzie dobra i zła" - film - polecam wszystkiemi członki!), Atlanta, Gettysburg, Nowy Orlean, Charleston i co tam jeszcze. Ówczesne domy ocalałe z wojny secesyjnej, plantacje, posiadłości, miejsca. Południe jest totalnie fascynujące... konglomerat historycznej niesprawiedliwości, przemocy, i z drugiej strony jakiejś takiej aury tajemniczości, nawet niewinnej sielskości, sama nie wiem. Na Południu jest też stosunkowo wiele zjawisk paranormalnych, nawiedzonych lokacji itd.

(Angielskie mieściny z zabytkowymi domami, kościółkami etc. też są w planie moich przyszłych włajaży, w szczególności sentymentalna pielgrzymka do Haworth!)

Tak czy inaczej! Co mnie tak inspiruje w tych klimatach..? Cóż, relatywnie stara już jestem, i im dalej posuwam się w latach, tym bardziej tęsknię za czymś, co było apoteozą piękna, majestatycznego rozmachu, co było obliczone na swoistą wiecznotrwałość. Ludzi nie zrażała perspektywa misternej, żmudnej dłubaniny, gdyż efekt końcowy przeważnie wart był zachodu. We współczesnych rzeczach materialnych (i nie tylko...) najbardziej wkurza mnie ich nietrwałość, prostactwo formy i lichota wykonania. Wszędzie obrzydliwa obfitość wszystkiego, a przyzwoitej jakości ze świecą szukać... Niedawno wygrzebałam ze strychu ponad trzydziestoletnią, skórzaną listonoszkę mojej mamy - poza drobniutkimi otarciami, wygląda idealnie! Wewnątrz porządna mocna podszewka, mnóstwo praktycznych przegródek (nie cierpię torebek w postaci jednego przepastnego wora z mini kieszonką na telefon). Wyobrażacie sobie, żeby którekolwiek sieciówkowe, niewarte swej ceny badziewie przetrwało w stanie nieomal idealnym choćby sezon przy codziennej eksploatacji? Noł faken łej. I sooorryyy, ale torebczak to taki mój swoisty mikrokosmos oraz drugi dom, i przeżywszy frustrację po serii nieudanych torebek wiem, że wolę wydać np. raz 500 zł i mieć coś konkretnego na lata, niż 5 razy po 100 i wszystko zbiorczo wywalić do kontenera po roku. To taka dygresyjka.

Architektura. 

Łypnijmyż no choćby ślipiem na poniższy tumblr:

victorianhouses.tumblr.com

A jak nie chceta, to i tak wam wlepia:












 
Potrafię takowe scrollować z bezwładną żuchwą godzinami... Faktem jest, że domostwa tego typu często wzbudzają rzygawicze czknięcia u miłośników modnego aktualnie "szpitalnego" minimalizmu (biel, szkło, stal, pusta przestrzeń, ascetyczne wzornictwo)... ;) Owszem, sama nie jestem przekonana, czy aby na pewno chciałabym dzisiaj mieszkać w takiej eklektyczno - wybujało - monumentalno - spektakularno - nadziubdzianej hacjendzie, ale to głównie ze względów pragmatycznych - bez pomocy służby nie dźwignęłabym utrzymania takowej w ładzie i czystości. Zresztą, nie wszystkie wiktoriańskie haviry były aż tak odpindrzone, część była jednak bardziej wizualnie stonowana. Ale co by nie gadać, że przeżytek, że zbytek, że nowobogacki kiczowaty przepych tudzież blichtr (ale przynajmniej "odjebany perfekcyjnie" - w przeciwieństwie do obecnych koszmarków...) - to budownictwo miało o całe niebo wincyj stajla i KLIMATU, niż, przykładowo, przeszklone wielkomiejskie fallusy. Albo siermiężne kwadratury burego betonu.
 
Fotografie. Cóż... dzisiejsze samojebki mają swój krotochwilny urok, nie powiem. Szczęśliwie mało kto materializuje je dla potomności na papierze... :) Ale ostatnio pół dnia spędziłam z rozdziawioną z zachwytu gębą nad portretami autorstwa Julii Margaret Cameron. Ta dostojna matrona, żona przy dobrze sytuowanym mężu, "zajawiła się" fotografią w wieku "pod pięćdziesiątkę", no i spójrzta - moim skromnym zdaniem, JEST MOC. Co zabawne, niejeden ówczesny nadęty Mr Knowitall protekcjonalnie wytykał Julii jej rzekome beztalencie i "słabującą" technikę - cóż, ludzka nikczemność, złośliwość i skłonność do zawiści jest stara jak sama ludzkość; dobrze, że Julia nie słuchała ujadzaczy i robiła swoje. Paczta:











Nie wiem, jak dla Was, ale dla mnie te portrety są po prostu... NIESAMOWITE. Oczy portretowanych, ich wyraz, czy nawet....eee... dusza nieśmiertelna?:P - są uchwycone w przyprawiający o ciarki na grzbiecie sposób... I ta subtelność, jakaś oniryczność, lekkość. No po prostu magia. Druga zabawna rzecz, to fakt, iż - mimo dzisiejszej nieomal omnipotentnej techniki fotograficznej (wyśrubowany sprzęcior, postprodukcja, supermoce z fotoszopa) - mało komu udaje się choć ZBLIŻYĆ do klimatu pani Cameron, a uwierzcie, że wielu próbuje ją naśladować... Efekty uderzają zbytnią dosłownością, gryzącą w oczy ostrością, niecierpliwością w oczach modela. Swoją drogą, ciekawam, jak Julia wydobywała z dziecięcych twarzyczek ten przejmujący, tragicznie "dorosły" i refleksyjny wyraz... Biorąc pod uwagę długi czas naświetlania... Może dzieci były wtedy jakieś inne, ja nie wiem. W każdym razie, szacun i wszelkie wyrazy czołobitnego uznania z toyadziej strony.

Moda. Kurczę... No mam nieodparte wrażenie, że niezależnie od majątku i wieku, panie wyglądały jednak o wiele bardziej elegancko i korzystnie w tych wysokich upięciach włosów i sylwetkach komplementowanych przez długie spódnice i gorsety, niż ogół dzisiejszych dzierlatek i matron. Tjaa, sama noszę na ogół portki, tiszerciwa i trampki, ale cichaczem marzą mi się piękne sukienuchy z materiałów typu batyst czy muślin i gazylion haleczek pod kiecą; ponadto niezależnie od posiadanej figury wymodelowana w klepsydrę sylwetka ZAWSZE prezentuje się pięknie. Damesy z dziewiętnastowiecznych fotogramów pewnie przewracają się w mogiłach na widok dzisiejszych nastolatek w opiętych do niemożliwości biodrówkach prezentujących w przykucu "dekolt hydraulika"... yyy plus oczywiście czerwone koronkowe stringi z poliestru, coby beło SEKSI. Brrrr. Podoba mi się też idea "sprawiania sobie garderoby" co kilka sezonów, na wymiar, wedle spersonalizowanych preferencji. Wszystko spójne, przemyślane, żadnych przypadkowych szmatek, dobrze zainwestowane hajsy. Jeszcze kwiaty, prawdziwa(!) biżuteria na ozdobę! Ha, do tego "otwarte karty" w zakresie fizjonomii - praktycznie brak tapeciarstwa, oszczędny makijaż... wot, zazwyczaj odrobina barwiczki na puce. Ewentualnie przyciemnianie brwi i rzęs.

Podsumowując - taaak, jestem stara i hołduję mitom o Złotego Wieku :D A tak serio, to wcale nie. Nie chciałabym żyć onegdaj, mimo wszystko; współczesne czasy pozwalają mi na przeszczepienie fajnych elementów tamtych czasów do swojego życia, np. mogę sobie sprawić taką suknię (rekonstruowaną), mogę pojechać w podróż i uradować gały spacerem po Savannah, mogę zajeżdżać w tę i we wtę "Przeminęło z wiatrem" lub "Wichrowe Wzgórza", mogę inspirować się wiktoriańskim stylem przy urządzaniu mieszkania, ustrzelić jakieś stare klimatyczne bibeloty na pchlim targu etc. Przy okazji jednak jestem doskonale świadoma walorów życia tu i teraz, głównym w nich jest właśnie... yyy świadomość i mnogość  opcji do wyboru; czynię też dzięki za obecny poziom higieny i wiedzy medycznej (polecam przeczytać "Stulecie chirurgów", momentami horror).

12:28

InstaMix vol. 5 :)

InstaMix vol. 5 :)
Kurza twarz... tak se popaczałam krytycznem ślipiem na moje ostatnie pościwa i... z deka zionie tu smutem. Pora na odmulenie jakąś lekkostrawną lajtóweczkę pyknąć, a InstaMix nadaje się do tego idealnie - dużo obrazków i mało do czytania :)

Niektóre foty jeszcze w "starych" włosach:


Moje ulubione oksy steampunkowe:


Bardzo fajne neutrale na codzień z Essence:


Młody jęczmień... w smaku wyjątkowa koszmara, jak wywar z rozwielitek z dodatkiem glonów i mułu:


Kwiotki w Hamie:


Medytacja przy drzewie, a co:


Takie cuda tylko w Instytucie Religioznawstwa w Collegium Broscianum na Grodzkiej w Krakowie:


Hipsterskie hybrydy:

 To są chyba bzy, nie? :)


Jaskółeczki są mega urocze, choć ogólnie za ptaszorami nie przepadam:




Hipsterskie pazury hybrydowe i beznadziejny dezodorant:


Tfurczość autochtonów na dzielni:



Trampexy zawsze spoko:


Me likie:



Granitowe szpony:









Ha, zaklinałam się, że kłaków nie skrócę tak mocno, i co... :)


Nie ma to jak parchatka na dziobie :/


Mama przywiozła z Portugalii:


Uwielbiam płomienne chmury, wiem, że to takie ORYGINALNE haha:


Banany z poziomami:


W tle na lodówce dzieło mej Progenitury, wspaniałe, prawdaż:


Cycas Revoluta, sagowiec, podobne do palmy, a ja uwielbiam palmy! Muszę się skupić, żeby go nie ubić (nie mam "ręki" do roślin) - otrzymał nawet imię: Czolito :D


Toyad czasem w ramach samopomocy babskiej to i flamboyage wykona:



Upały lipcowe spędzałam tak:


Moussaka, przepyszne zapiekane żarełko - bakłażan, cukinia, sos pomidorowo-mięsny z cynamonem, ser grecki na wierzch. Zdjęcie nie oddaje szału podniebienia, musita mi uwierzyć na słowo :)


Łąki nowohuckie:


Patrzę se na sufit namiotu, a sufit patrzy na mnie:


Zieloniutki kitrak, Quechua, z Decathlonu, rozkłada się w 2 s:


Księciunio do wzięcia, komu komu:


Toyad tkliwy nihilista... :D Bralet z Charlotte Rouge, model Lovesick, jaram się jak dzika:


No i tak.

Do następnego!

15:20

Zabrać małpie brzytwę.

Gdybym miała wybrać jedno najważniejsze słowo-wytrych to wybrałabym, bez mrugnięcia okiem, słowo ŚWIADOMOŚĆ.

Żadne tam MIEŁOŚĆ, BÓB, HOMAR I DZICZYZNA. 

Po prostu ŚWIADOMOŚĆ.

Bez świadomości wszystkie te wzniośle brzmiące (w oryginale) hasła są tylko czczym echem z blaszanego bębenka.

Świadomość jest wszystkim, a wszystko bez świadomości to CH. ...

***

Czasami naprawdę mam wielką ochotę z dnia na dzień zwinąć swój wszelaki internetowy majdan, bloga, fejzbuki, wszystko, zamknąć "interes" niczym "szczęki" na hali targowej, rozłożyć sobie kocyk na słoneczku w miłych okolicznościach przyrody, zatknąć koniczynę do pyska i po prostu mieć święty spokój ducha. Bo jak patrzę na to, co się w necie dzieje i do czego to zmierza, to mnie mdli.

Wiadomo, czasami się człowiek natyka na ohydę w realnym życiu, jednak NIE W TAKIEJ SKALI jak w wirtualu. 

Jakiś czas temu wspominałam o mini-aferce fejsbuniowej u pewnej blogerki. To jest naprawdę małe miki, ale tym, co mnie poważnie przeraża, jest fakt, że nawet z pozoru "normalne" i "dobrze wychowane" osoby przyklaskują poglądowi, że publiczne = można zostawić kupkę i nie posprzątać. Cóż, kto kiedykolwiek musiał skorzystać z publicznej toalety, ten wie, jak powszechna jest wśród ludu pokusa radosnego fajdania i siusiania naokoło sedesu, nieomal szczytuje taki delikwent na myśl, że anonimowy KTOŚ to za delikwenta posprząta! Prawie jak Ludwinio Szesnasty się wtedy czuje, nosz istne bóstwo solarne.

Jakaż to ulga od zafajdanego życia, nieprawdaż, prawie jak przypierdzielenie żonie za przestygłą zupę. Czad.

Yyy... Zgadzamy się, że takie zachowania i pobudki są udziałem nikczemnego motłochu, prawda? No właśnie. Ale już napisanie komuś na fanpejdżu, że ma kijową fryzurę i jest za chudy, to lajtóweczka no i wogle ta "krytyka" z troski wynika... 

Tak, masz prawo uważać, że komuś nie do twarzy z piercingiem. To twoje zdanie, ale jego fizys. Możliwość wklepania komentarza nie jest równoznaczna z zachętą do bycia burakiem. Opcja "skomentuj" nie jest zaproszeniem do "wyżycia się" na kimś. Nie wycieraj sobie też gęby fałszywą troską. Dopóki ktoś nie poprosi audytorium o szczerą opinię dotyczącą swojego wyglądu, osoba ogarnięta i kulturalna (albo po prostu...empatyczna i myśląca?) ma ŚWIADOMOŚĆ, że takie uwagi powinna zachować dla siebie. Zanim bezmyślnie popuści śmierdzącego kleksa, zada sobie kluczowe pytanie... PO CO. Co chcę osiągnąć, wnieść, zbudować tym. Ego booster..? Chwilowe lepsze samopoczucie pseudoeksperta? Cudzym kosztem? Brawo.

Powtarzam, to jest pikuś, ale takich pikusiów jest istne mrowie, i te pikusie moim zdaniem znajdują się w niechlubnym spektrum tego samego zjawiska, którego sąsiednim ramieniem jest obrzydliwy cyberhejt najcięższego kalibru (przykładowo, popularne ostatnio stronki "XX - dobrze że zdechł/-a"). Przyzwolenie na folgowanie wewnętrznemu chamowi, bo niby w niczyich a ogólnodostępnych internetach jest to dopuszczalne, wszyscy tu tacy anonimowi, nieuchwytni i bezkarni, poszkodowany nie ma przecież lima pod okiem, a zresztą krzywda moralna to abstrakt stworzony przez zblazowanych pojebologów.

Z drugiej strony, to nie jest w swoim rdzeniu nowe zjawisko, plebs zawsze ryczał z uciechy na egzekucjach. Największą zmorą jest teraz to, że potrzeby krwiożerczego motłochu z litą kością od podniebienia w górę się nie zmieniły, szubienic, gilotyn i stosów już raczej nie ma, za to som internety, i sfrustrowana gawiedź urządza sobie w najlepsze hucpę kosztem kozłów ofiarnych.

Nie lubię marudzić i narzekać, serio, wolę się koncentrować na pozytywnych aspektach życia, ale... są tematy, o których nie powinno się milczeć i udawać, że nie ma sprawy. Tylko, co można zrobić poza nagłaśnianiem problemu? Koreizacja internetów..? Przymusowe pisanie wszelkich treści pod własnym imieniem i nazwiskiem, aby brać za nie wszelką odpowiedzialność? 

Świadomość mas to chyba utopia... Może faktycznie lepiej odgórnie ograniczyć agresywnym małpom dostęp do niebezpiecznych narzędzi...

21:51

Albowiem jakże owszem. Pogadanka z cyklu, że nie wiem o co mi chodzi, ale o coś na pewno.

Elo Mordy :)

Dawno mnie nie było, c'nie? Wot, myślita, wyrzygała se w trzech setach delikwentka mundrości z wyżyn swej postpsychofagozy i polazła, wylogowała się na grubo miesiąc, zadowolona, spełniwszy moralny obowiązek ciężkiego kalibru... ;)

A tak siriusli, ostatni miesiąc spędziłam w znacznej mierze w przymusowej izolacji (ale nie w stylu Orange is the new black... ;)), potem mi się przyplątała jakaś zaraza - niby przaśna wirusówka, ale trzyma już drugi tydzień i szczerze mówiąc jestem przygnębiona swoją słabującą kondycją... jak tylko zaczęło się nieco samopoczucie polepszać, na japiszonie wywaliło mi okropną "febrę" - rzecz jasna przez noc, żebym już nie mogła brońbosze zdusić parcha w zarodku przy pomocy acyklowira... :/ Argh, no nic, trza nazamawiać dobroczynnych glonów tytułem prewencji...

No, wyżaliłek się, a tera do rzeczy :D

Wspominałam już nieraz na łamach niniejszej bieszczadzkiej lepianki blogosfery, jak to się łacno irytuję czytając komcie w internetach. Stara już jestem i powinnam mieć dystans...no ale niestety, czytając niektóre spiardoliny, robi mi się zaiste bardzo niedobrze na wątrobie.

Pieprzyć sztampowe nudne hejciki, bo one co najwyżej wywołują jeno zew ziewania. Ale frapuje mnie, jak silne jest w narodzie dziwaczne przekonanie, że skoro coś znalazło się w internetach, to stanowi zaproszenie do wyrzygania się na to tytułem "prawa do wyrażenia opinii". Ostatnio spotkałam się na pewnym znanym blogerskim fanpejdżu z następującym schematem:

1.) blogerka wrzuca swoje foto w ramach demonstracji pewnego produktu kosmetycznego i zapytuje, czy czytelniczki znają ów produkt

2.) hieny rzucają się komciać... nie produkt kosmetyczny, ale : włosy, fryzurę, piercing, styl życia, osobę, sylwetkę owej blogerki... 

3.) blogerka na szczęście jest dziewczyną, która nie daje sobie w kaszę dmuchać, i rzeczowo odpiera atak z armatek jadu nieproszone sugestie dotyczące jej wyglądu, przypominając, że chodziło jej o opinie dotyczące konkretnego produktu

4.) wielce urażona gawiedź chwyta za werbalne zbuczki i ciska nimi w blogerkę jeszcze zacieklej, wycierając sobie gęby rzekomą wolnością wypowiedzi na PUBLICZNYM fanpejdżu; blogerka otrzymuje etykietkę "najbardziej niesympatycznej" i niemiłej w internetach

... yyy. Łot de fak. 

Po pierwsze. Fakt, internety to wymarzone miejsce dla wszystkich maluczkich, zakompleksionych, sfrustrowanych, nieobdarzonych zbyt hojnie ani w intelekty ani w powaby, żałosnych osobników - tu nikt nie wie, gdzie mieszkasz, jak się nazywasz, ile klas podstawówki udało ci się skończyć, że maturę zrobiłeś na plebanijnej alma mater w niedzielę po nieszporach, nikt nie zna twojej fizjonomii, nikt nie wie, że w szkole byłeś lżony i nękany przez rówieśników, którzy cię "nie znają" i "nie rozumieją",nikt nie wie, jaką masz "fascynującą" osobowość, talent i potencjał (gdyby, na przykład, bogaci starzy albo jakiś sponsor wpakowali w ciebie wincyj hajsu!), na awatarek możesz sobie wybrać wszystko i nic, zapożyczyć twarz od skandynawskiej śnieżynki z tumblra lub postaci z anime, a co, niech godniej personifikują twą zajebistość niż twój własny krzywy... yyy przecież szanujesz swoją twarz i nie zwykłeś rzucać pereł przed jakieś nieznajome wieprze... :P Tak: jesteś młody, niedoceniony, wkurwiony i zbuntowany. Pałasz żądzą wzięcia krwawego odwetu za chujowy start w życie, za brak akceptacji w grupie, za "pecha", za realia życia w Absurdystanie, za WSZYSTKO, wszy-stko!

Albo jeszcze gorzej... w głębi duszy czujesz, że jesteś totalnie, aż do bólu przeciętny. I ta świadomość drąży twoje morale jak kornik.

Spoko, naprawdę - tylko... pliz, przekuj de pała of wkurw na coś, co popchnie CIEBIE w rozwoju, zamiast podsrywać (z tchórzliwej perspektywy bezpiecznego cieplutkiego stołka) ludziom, którzy coś osiągnęli. Cokolwiek, choćby tylko względną rozpoznawalność i posłuch w internetach... Albo... mieli szczęście urodzić się z korzystnym fenotypem. Albo - o zgrozo - jedno i drugie.

Nie, internet nie staje się w magiczny sposób odmiennym rodzajem przestrzeni publicznej, w której nagle magicznie usankcjonowane jest plucie na bliźnich, lub plucie pod płaszczykiem "troski" lub wygłaszania "obiektywnych subiektywnych prawd"- pseudo porady i sugestie, o które nikt nie prosił, ponieważ  - FYI - wklejenie własnej prywatnej gęby na swoim blogu lub fanpejdżu swojego bloga NIE JEST zaproszeniem do dyskusji na temat koloru włosów, atrakcyjności, kształtu brwi, nosa, stylu makijażu czy czegokolwiek innego... 

Owszem, posiadam odczucia estetyczne (doh, jak każdy), nawet powiedziałabym, że mam sporą wrażliwość estetyczną w temacie "Ludzie", i często obiekty na które patrzę narażają ów zmysł na nieprzyjemny rezonans - ale to, że dana osoba mi wizualnie nie odpowiada, nie znaczy, że cokolwiek mnie upoważnia do wysłania takiego komunikatu natychmiast w eter, a już szczególnie - pod adresem tej konkretnej osoby. No heloł. Uważam to za szczyt buractwa po prostu. I nie wiem doprawdy, dlaczego zdaniem niektórych okoliczności "wirtualne" mają zdejmować z takiego zachowania stygmat buractwa i chamstwa - bo co, bo tutaj nikt mi w zamian za uprzejmą i jakże cenną sugestię "chyba powinna pani schudnąć i wyleczyć syfy" nie wylutuje między oczy?? Skoro ludzie mają święte prawo wyjść do Biedry czy Lidla w godzinach szczytu, nie wstydząc się swojej fizis ni sylwetki ni łacha ni współmałżonka, i otwarte komentarze świadczyłyby tylko o chamstwie komentujących, to czemu nagle przełożenie takiej sytuacji na realia internetowe ma cokolwiek zmieniać? "Bo to publiczny fanpejdż" - Biedra i Lidl to też publiczne miejsca. "Bo blogerka wie, co wrzuca na bloga, i musi się liczyć z krytyką" - mhm, a gruba pryszczata delikwentka prawdopodobnie ma w domu lustro, zaś jeśli mimo to ośmiela się korzystać z chodnika zamiast z kanału, to prosi się o negatywnego komcia? Otóż - yyy... nie.

"Akceptujesz komplementy, to pokornie akceptuj też niepochlebne opinie!" - ekhm... nie. Dopóki nie proszę o jakiekolwiek opinie. Komplementy są przeważnie po prostu miłe i niewymuszone, nieszkodliwe. Krytyka powinna być warta wyartykułowania i wyartykułowana dyplomatycznie, inaczej jest czczym piardem zasmradzającym czyjąś przestrzeń - co z tego, że wirtualną. Osobom kulturalnym i empatycznym nie trzeba tego wyłuszczać. Dychotomia pochlebstwa vs. krytyka NIE JEST symetryczna, serio, trzeba być niezłym kmiotem bez wyobraźni, żeby "nie widzieć różnicy" - zazwyczaj podejście do obcej osoby ze słowami "pięknie pani wygląda, ma pani wspaniałe włosy" jest odbierane bardzo pozytywnie, może komuś po prostu umilić dzień, natomiast tekst "pani wybaczy, ale te rzadkie włosy wyglądają naprawdę beznadziejnie - ja tylko obiektywnie melduję" - jest zawsze zwyczajnie ZBĘDNY oraz ŻENUJĄCY. Sorry. 

Ciekawe, że jakoś raczej żadna z tych wirtualnych szczekaczek nie ośmieliłaby się "ruszyć" w ten sposób np. zdjęcia, na którym widnieje dana blogerska selebriti z małżonkiem oraz potomstwem - wyobrażacie sobie komcie typu "niezbyt przystojny partner życiowy", "powinnaś inaczej ubierać dziecko" itd.? :D No ale o co chodzi, w końcu wkleja na feja - a to implikuje, że można wszystko obfajdać! Nie..? No właśnie. Fuck logic. Ale do, za przeproszeniem, ryja, to zawsze się można przychrzanić, oł je.

"Gdyby nie fani byłabyś nikim!" - erm... no, akurat TA dziewucha zbudowała swoją blogerską pozycję sama, od podstaw, dzięki wieeelu godzinom poświęconym zgłębianiu danego zagadnienia i dzieli się swoją wiedzą dobrowolnie. Nie kupiła sobie tych fanów, sami do niej przyszli - i ZA DARMO korzystają z treści jej bloga. Znajdujesz coś dla siebie - super, nie interesuje cię to - też super, tylko nie zapomnij odlajkować fanpejdża. Niektórzy chyba myślą, że jak coś łaskawie zalajkowali, to należy im się prawo do wydziwiania i wystawiają blogerowi swoj roszczeniowy samozadowolony zad do całowania z wdzięczności za bycie pokemonem-statystą na fejsiku. Tymczasem - jajco się należy. Polajkowaliźwa z własnej nieprzymuszonej woli, możeta odlajkować, jeśli kontent nie spełnia oczekiwań.

Ta drobna wyizolowana sytuacyjka jest w zasadzie kompletnie nieistotna, ale stanowi przykład fenomenu, który występuje w natężeniu powalającym i to już naprawdę skręca kichy. To natarczywe krytykanctwo i oceniactwo.

Aha, i jeszcze jedna kwestia. Jak nie głaszczesz małp, które w ciebie ciskają bobkami, otrzymujesz etykietkę antypatycznej oraz NIEMIŁEJ. Again - blogerka to nie prostytutka, NIE MUSI być miła. 

Konkludując - uważam, że w internetach nadzwyczaj dobitnie, podobnież jak po alkoholu, z buraków wychodzi buractwo - w całej swej wątpliwej krasie. Mam taki mini apelik - nie bądźmy burakami, miarkujmy się. Igiełki za wiści ludzka (choć jednak niska) rzecz, ale im bardziej się skupimy na złapaniu własnego żywota za rogi, tym mniej będą dokuczać, w końcu - wcale. Obszczekiwanie każdej przechodzącej karawany to zajęcie godne znudzonych kundli całe życie uwiązanych na łańcuchu przy budzie. Chcemy być kundlami, czy ruszyć za kolorową karawaną..? ;)

Copyright © 2016 teo.nana.kat , Blogger